6 oktober 2018

Even terug naar de kleuterschool.

Zo was ons huis nog gevuld met drukte en gezelligheid en zo zit ik alleen (nou ja, op een luie hond na) in een stil huis. Het bezoek is alweer een week naar huis en ook Rob is afgelopen donderdag vertrokken naar Nederland en Zweden. Ik heb dus het rijk alleen. Maar dat geeft niets. Ik verveel mij niet.

Afgelopen dinsdagochtend mocht ik mij opnieuw melden bij DETRAN alwaar wij een nieuwe poging gingen wagen om mijn Nederlandse rijbewijs om te zetten naar een Braziliaans exemplaar. Dit keer was onze tussenpersoon gewapend met een verklaring van de Nederlandse ambassade dat de afkorting e/v betekent 'echtgenoot van' en dat het niet staat voor een of andere naamsverandering. Dat ik echt keurig getrouwd ben en daardoor beide achternamen mag voeren in Nederland. En warempel het document werd geaccepteerd. Sterker nog, binnen 40 min. (incl. pasfoto maken en vingerafdrukken nemen) stond ik alweer buiten. Een unicum volgens mijn begeleider. Nog nooit was het proces zo snel afgehandeld en goedgekeurd. En ze doet dit werk toch al heel wat jaren. Bofte ik even.
Ik moest nog wel medisch en psychologisch gekeurd worden en daarvoor moesten we naar een medical office in de buurt. Het eerste kantoortje had om 10 uur 's morgens al geen plek meer dus zijn we doorgelopen naar het volgende medische postje. Ik schrijf JE omdat die ruimtes echt geen andere naam verdienen. Aftandse kantoortjes met wat gammele stoelen in de wachtruimte, geen airco maar  een oude (bovendien niet werkende) fan en 2 kleine kamertjes. Een kamertje voor de dokter en eentje,  type ouderwets klaslokaaltje, waar de psychologe zat.

Als eerste mocht ik naar binnen bij de arts. Zij deed een oogtest (letters oplezen en daarna de kleuren rood, oranje en groen herkennen en benoemen) en daarna moest ik knijpen in een soort grote wasknijper om te zien of ik voldoende kracht had in mijn handen. Ik vroeg me af waarvoor dat was. Waarschijnlijk om keihard in het stuur te kunnen knijpen als een of andere idioot je rakelings passeert of je wordt ingehaald door zo'n kamikaze knul op z'n motor. Afijn, daarna moest ik nog een paar kniebuigingen doen (vast om te testen of je bliksemsnel je rempedaal kan intrappen om straks niet zo'n motorboy met een Ayrton Senna complex onder je auto te krijgen) en ik werd medisch goedgekeurd om een auto te mogen besturen.

Nu mocht ik door naar het volgende kamertje, dat van de psychologe. Ik had van mijn wederhelft al begrepen dat je een paar simpele testjes krijgt. Een hele vriendelijke vrouw vroeg me te gaan zitten in zo'n ouderwets schoolstoeltje met tafelblad aan de zijkant en ik mocht daarna op een 3 tal blaadjes bovenaan mijn naam zetten en wat andere gegevens invullen. Yep,  daar was die flashback naar mijn schooltijd.
Daarna begon opdracht 1 en kreeg ik een plaatjesboek aangereikt. Op de eerste bladzijde zag je een plaatje van een paard zonder staart. Daaronder 4 keuzemogelijkheden (ABCD) met een tekening van een hoef, een been (want paarden hebben geen poten), een paardengebit en als laatste die paardenstaart. Wat ontbreekt er op het plaatje en geef de letter van het goede plaatje. Serieus? Gaan we dit doen? Moet ik dat echt invullen?  Ja, dus. Ik kreeg spontaan de slappe lach.
Volgende opdracht was: streep op een A4 blaadje vol verschillende symbolen alle pijtjes die naar links wijzen door en daarna alle driehoekjes met een stip erin. Ik vroeg me inmiddels af wanneer de strikvraag kwam. Als laatste moesten wij (want inmiddels was er een tweede kandidaat binnen gekomen) op een blanco vel allemaal verticale streepjes zetten. Net zolang totdat de psychologe 'signal' zei (=stoplicht) dan moesten we een horizontaal streepje zetten om daarna weer door te gaan met het zetten van verticale streepjes.  Ik heb nog nooit zo snel en keurig netjes naast elkaar staande streepjes gezet. Want het zal mij toch niet overkomen dat ik afgekeurd wordt op het niet kunnen zetten van streepjes. Ik werd er gewoon zenuwachtig van  :-)
En ik had beter niet zo ijverig kunnen werken want toen onze tijd om was bleek dat je al die klote streepjes ook nog eens moest gaan tellen. Wat een K.. klus. Toen ik na afloop aan mijn begeleidster vroeg waar dat in vredesnaam voor diende bleek het iets met concentratie te maken te hebben. Afijn, ook hiervoor was ik geslaagd en dat betekent dat ik binnenkort mijn Braziliaans rijbewijs in huis heb. Woehoe.

Verder ben ik nog steeds druk met het regelen en plannen van onze zomervakantie in december. Als de kinderen komen gaan we reizen en o.a. terug naar Curitiba en Ilha do Mel. Soort van tour nostalgie. Bovendien gaan wij samen het lange weekend in november ook nog samen naar Curitiba en hebben daar met vrienden afgesproken. Verder gaat Rob begin december naar Buenos Aires en hebben we besloten dat ik dan ook mee zal gaan. Hij moet al die dagen werken maar ik ga gewoon (weer) de toerist uithangen. Ik vind dat zo'n geweldige stad, daar ben ik nog lang niet uitgekeken. Ook kreeg manlief alvast een uitnodiging voor een conferentie in Japan volgend jaar en ook dan ga ik gezellig mee. Rob zal er nog een paar vakantiedagen aan vastplakken zodat we ook samen wat kunnen gaan doen en verder reizen. Dus ook hier heb ik het nog het e.e.a. voor uit te zoeken.

Morgen zijn hier de verkiezingen. Er wordt gestemd (stemplicht!) voor een nieuwe president, het nationaal congres en voor de diverse deelstaatparlementen.


Ik ben benieuwd hoe dit gaat verlopen en of het rustig zal blijven. Er waren de laatste tijd al diverse demonstraties. De verdeeldheid in Brazilië loopt op en er heerst onzekerheid. Reacties op de uitslag zijn dan ook onvoorspelbaar. Op de hoek van onze straat staan ze van de media al klaar voor de verslaggeving van het verloop van deze verkiezingen. Waakzaamheid is geboden zo kreeg ik te horen. We zullen het zien en wachten het maar rustig af.

Fijn weekend.

28 september 2018

De toerist uithangen

Nog ruim 2 dagen en dan gaat ons bezoek alweer naar huis. Time flies when your having fun. Dan zijn ze hier 3 weken op vakantie geweest. Wij hebben het spreekwoord 'bezoek en vis blijven maar 3 dagen fris' eigenhandig aangepast naar 3 WEKEN fris haha.

Zoals eerder geschreven zijn we vorige week, toen Rob nog vrij was, verder gegaan met het verkennen van de (wijde) omgeving en hingen we o.a. de toerist uit in Holambra. Deze Braziliaanse gemeente komt voort uit een Nederlandse nederzetting en houdt in september (begin van de lente hier) altijd een bloemententoonstelling op een groot evenemententerrein, de Expoflora. En daarvoor had ik kaartjes gekocht. We plakten er gelijk 2 dagen aan vast en verbleven in het parque hotel Villa de Holanda. Op donderdag verkenden wij dit 'Nederlandse' dorp en op vrijdag bezochten wij dus het bloemenfestijn. Verder liet de zon zich van haar goede kant zien en kon ons bezoek eindelijk eens hun badkleding uit de koffer halen. Ff relaxen bij het zwembad van het hotel.

En omdat foto's altijd meer zeggen, hieronder een kleine weergave van de belachelijk vele foto's die wij gemaakt hebben:










Tja, wat zullen we ervan zeggen. Het was super toeristisch maar ergens toch ook wel heeeel leuk.
's Avonds aten we bij een  euh, "authentiek" Nederlandse restaurant en kocht ik daar bij hun bakker nog een pakje speculaasjes. Helaas, ze smaakten toch niet zoals wij gewend zijn. Gelukkig waren de echte Hollandse speculaasjes en (roomboter) stroopwafels al door mijn moeder uit Nederland meegenomen (samen met drop, pepermunt, hagelslag, satésaus en heel veel Indonesische kruiden).

Na deze dagen reden we zaterdagmiddag vanuit Holambra via een omweg richting de hondenkennel om Dinkel op te halen. Maar voordat we haar weer meenamen hebben we daar eerst nog gezellig gebarbecued. Wat zitten zij toch op een prachtige locatie, zo'n geweldige plek voor honden. Ik was verbaasd dat Dinkel nog mee terug naar huis wilde met ons :-)




Terug in Sao Paulo besloten we de volgende dag met het prachtige weer te gaan wandelen in 'ons' Ibirapuera Park. Hier waren mijn ouders en Michou nog niet geweest. Maar poeh wat een mensenmassa. Normaliter is het er al druk in het weekend maar nu bleek dat er de Pao de Açúcar marathon (& family run) gehouden werd. Ons bezoek viel wel met hun neus in de boter qua gezelligheid en levendigheid. 

Afgelopen week moest manlief weer werken. Wij wilden graag nog meer van de stad Sao Paulo zien. De keuze viel daarom op een rondrit met de hop on hop off bus, Linha circular turismo. We besloten vanaf het beginpunt in te stappen en namen een Uber naar Placa da Republica in het centrum. Daar stapten we in de dubbeldekker bus en hadden een goed uitzicht vanaf het bovendek.  Zo kregen wij een goed beeld van de stad. Een leuk uitje. Uiteraard werd er die dag ook nog koffiegedronken en uitgebreid geluncht.


De volgende dagen verlopen volgens het zelfde stramien. We lunchen o.a. uitgebreid in de tuin van Casa das Rosas, ontbijten aan de bar bij mijn lokale bakker en de dag erna nog een keertje bij mijn favoriete koffietent. Ook wandelen mijn vader en ik (en de hond) nog een keer naar het grote park. Kijken of er doordeweeks, als het daar rustiger is, betere foto's gemaakt kunnen worden. We kijken daar ook even bij het Bienal paviljoen waar op dat moment de tentoonstelling 'Afinidades Afertivas' plaatsvindt en werpen een blik naar binnen bij het Ibirapuera auditorium. Beide gebouwen zijn ontworpen door de bekende Braziliaanse architect Oscar Niemeyer.
Op de terugweg worden we overvallen door een korte maar zeer hevige onweersbui. Drijfnat komen we weer thuis en daar blijkt dat mijn moeder wat lekkers van de bakker voor ons klaar heeft staan. Mmmm.

Morgen gaan we dan nog een keer met z'n allen feijoada eten, een authentiek Braziliaanse bonengerecht. 
En dan wordt het echt tijd dat de visite weer op huis aangaat want ik geloof niet dat er nog een kledingstuk is wat mij goed past. Dat wordt weer lijnen geblazen ;-)

(voor vergroting klik op de foto)

19 september 2018

Ze zijn er




Daar zijn ze dan... ons bezoek is (sinds vorige week) gearriveerd in Sao Paulo.  Zo gezellig om m'n ouders en ons oudste kind hier te hebben.
Helaas werkte het weer de afgelopen dagen niet zo mee - er kwam net een koufrontje voorbij- maar het is niet anders. Het mocht de pret niet drukken. Al is het leuker als je lekker bij het zwembad kan gaan liggen.

De eerste dagen stonden in het teken van acclimatiseren, bijpraten, de jetlag wegwerken en de omgeving bij ons appartement verkennen. Michou wilde vooral knuffelen met Dinkel en was blij haar vriendinnetje weer te zien. De hond was ook blij met alle visite en de extra aandacht. Helaas kreeg ze ook weer diarree en moesten we van de week terug naar de dierenarts. De antibiotica sloeg gelukkig aan.

Verder hadden Rob en ik nog een afspraak bij Detran, de Braziliaanse variant van de RWD, voor het aanvragen van ons locale rijbewijs. Uiteraard liepen we (lees: ik) weer tegen een flink staaltje bureaucratie aan. Want na de hele ochtend daar doorgebracht te hebben bleek ik nog niet verder te kunnen met de aanvraag. Op mijn NL rijbewijs staat namelijk zowel mijn meisjes- als gehuwde naam vermeld maar op mijn Braziliaanse RNE (ID card) alleen mijn meisjes naam. Dus die 2 kaarten komen niet overeen en dan kunnen ze niet, of beter gezegd willen ze niet, verder met het omzetten van het rijbewijs. Men wil eerst een bewijs dat ik inderdaad getrouwd ben. Dat je überhaupt eerst uitentreuren bent doorgelicht en allerlei gelegaliseerde documenten heb moeten aanleveren om te bewijzen dat je bent wie je zegt dat je bent alvorens je van de Braziliaanse overheid een RNE kaart krijgt maakt voor een ander departement van diezelfde overheid dus niet uit. En dat ik mijn originele NL-se paspoort met beiden namen EN mijn echtgenoot in levende lijve bij me had was ook niet voldoende. Dus nu moet eerst onze huwelijksakte vertaald gaan worden voordat ik verder kan. Rob's aanvraag is gelukkig wel goedgekeurd en hij heeft direct de medische en psychologische keuring doorlopen. Zijn Braziliaanse rijbewijs volgt nu z.s.m..

Deze week heeft Rob vrij genomen zodat we wat gezamenlijks kunnen doen. We begonnen dit afgelopen weekend met een tripje naar de kust. Hier had ik in die diervriendelijke pousada 2 kamers geboekt. Dinkel mocht dus gezellig mee. Altijd zijn er andere vriendjes daar. Deze keer hadden gasten zelfs een hangbuikzwijn als huisdier meegenomen. Moet toch niet gekker worden.
Zoals gezegd viel het weer tegen maar het was gelukkig droog en prima weer voor sightseeing en een road tripje. Gezellig geluncht in historisch centrum van Sao Sebastiao en  's avonds gegeten aan het strand van Maresias. De volgende avond organiseerden wij zelf een bbq op de pousada. Michou en Rob zijn nog samen nog gaan hiken en verder hebben we lekker gerelaxt. 's maandags reden we weer op ons gemak terug naar huis.





















Gisteren is Dinkel weer opgehaald door de hondenkennel zodat wij onze handen vrij hebben. 
We zijn dan ook met de metro een middagje cultuur gaan snuiven in het centrum (Se) en de (Japanse) Aziatische wijk Liberdade.  


En eindelijk liet de zon zich weer van haar uitbundige kant zien en hebben we zomerse temperaturen. Vandaag hebben we de Botanische tuin van Sao Paulo bezocht en morgen trekken we een paar dagen het binnenland van de staat Sao Paulo in en bezoeken wij o.a. de 'Nederlandse kolonie' Holambra.

   



















4 september 2018

Het zijn de kleine dingen......

Vorige week vrijdag,  na terugkomst van ons weekje weg, hadden wij een najaarsborrel van de Nederlandse vereniging Sao Paulo. De kou is vertrokken, de vakanties zijn achter de rug dus werd het weer tijd voor een gezellig samenzijn zo stond er op de uitnodiging.

Nadat we eerst traditiegetrouw sushi gingen eten bij onze vaste Japanner namen we daarna een Uber richting het Banana cafe alwaar de Nederlandse goegemeente zich had verzameld op het terras. Het bier (een Nederlandse brouwerij sponsorde de boel) vloeide aardig maar wij gingen toch voor het Braziliaanse nationale drankje.
Ik drink normaliter weinig tot geen alcohol maar een enkele cocktail krijg ik wel weg en daar behoort de caipirinha (met veel suiker ;-) zeker bij .
Het werd, na eerst even de kat uit de boom gekeken te hebben, erg gezellig en we deden dan ook als laatsten het licht uit (letterlijk want het terras ging sluiten en we werden zo in het donker gezet). Ik was blij dat het de volgende dag weekend was en we dus konden uitslapen.

Dat de scholen weer begonnen zijn en het expat wereldje weer in full swing draait merk je aan de vele activiteiten die door de diverse internationale clubs georganiseerd worden. De afgelopen maand waren er dan ook koffieochtenden, lunches, monthly meetings en 'breakfast at' gepland maar ik kon (en wil ook) niet overal aan deelnemen. Naast dit soort events zijn er ook nog diverse interest groups zoals bookclub, wandelgroep of  er wordt gezamenlijk gesport. Ik vind het leuk om andere gelijkgestemden te ontmoeten maar wil ook graag opgaan in de locale cultuur. Afijn, ik melde mij aan voor een lunch van de International New Comers Club (INC) bij een leuk Japans restaurant en een koffieochtend die georganiseerd werd door FB groep Expat Ladies Club Sao Paulo .

Deze laatste werd gehouden in een leuk koffietentje/bakery en er was een gezellige groep dames bijeen gekomen. En ik was blij eindelijk eens een andere empty-nester tegen te komen. Iemand in dezelfde levensfase als ik. Want de meeste expat vrouwen die ik nu steeds ontmoet zijn toch wel een stukje jonger dan ik. Zij hebben vaak nog (kleine) kinderen in schoolgaande leeftijd. Dus hun (sociale) leven draait vooral om die kinderen en om de internationale school. Logisch, daar was ik vroeger ook altijd actief.
Maar ik merk dat ik dat leventje nu wel ontgroeid ben en er ook niet meer op zit te wachten. Veel activiteiten worden gepland rondom de schooltijden en dat is begrijpelijk. Maar ik heb er geen zin in om al om kwart over 8  te gaan wandelen omdat de kinderen dan net naar school zijn gebracht. Ik hoef na al die jaren eindelijk eens niet op de klok te kijken en vroeg op te staan. Zelfs Dinkel heeft zich al aan mijn ritme aangepast :-0

Ik raakte daar ook in gesprek met een vrij jonge meid die hier naar toe was gekomen voor het werk van haar vriend en die maar moeilijk kon wennen. Ze miste haar vrienden en vooral haar baan, vond de mensen hier zo onaardig en Sao Paulo maar een vieze, rommelige stad.
Nou moet ik inderdaad zeggen dat een wereldstad zoals Sao Paulo zeker niet te vergelijken valt met onze vorige Braziliaanse woonplaats Curitiba. Het heeft inderdaad veel oude, slecht onderhouden en smerige gebouwen, er zijn hier veel zwervers, er ligt meer afval op straat en het is absoluut druk en lawaaierig. Maar het leeft hier ook en SP heeft wel degelijk een bruisende en mooie kant. Je moet er doorheen kunnen kijken en vooral ervoor open staan. Ik vind de Brazilianen juist aardige mensen, zeker als je probeert de taal te spreken, en als ik met de hond loop vallen mij altijd kleine, maar mooie dingen op.

Zo hebben bewoners bij mij op de hoek gezellig wat planten in potten om een saaie lantaarnpaal geplaatst. En deze worden keurig onderhouden en ze krijgen trouw iedere dag water. Ergens anders is een boom versierd. Misschien om een hele treurige reden maar elke keer zit er weer een vrolijk gebreid kleurtje bij.


De straten in de wijk waar wij wonen lopen nogal stijl. En inderdaad de ene stoep is keurig onderhouden terwijl je bij de volgende straat je nek breekt over losliggende tegels of scheuren in het beton. Maar er wordt netjes geveegd en als ik daar met de hond loop worden we herkend en vrolijk gedag gezegd. Bij een kapper om de hoek voeren ze dagelijks de vogels waardoor het er nu een verzamelplaats is van gevleugelde vrienden met hun vrolijke gekwetter. En bij de bakker krijg ik steeds van alles te proeven..... Zoals ik al zei je moet het moois in alles willen zien.




Ja, het is hier druk met auto's. Wat wil je in zo'n megastad. Bij de rondweg achter ons huis staat er elke dag in de spits een behoorlijke file. Maar toen wij van de week 's avonds met de hond liepen was het 'opeens' rustig op de weg, geen auto te zien. Qua geluid was het niet zo rustig want er kwam een oorverdovend kabaal vandaan. Wij op onderzoek en wat bleek; fietsers van Sao Paulo hadden zich verzameld en blokkeerden deze doorgaande weg om te protesteren tegen de onveilige positie van tweewielers op de openbare weg. Er is te weinig respect voor de kwetsbare fietser. Automobilisten krijgen te veel ruimte en de locale overheid doet  (nog) te weinig voor de Sampa bikers. Dus protest. Al fietsend, fluitend, bellend en filmend bezetten de betogende fietsers de snelweg. Hiermee de automobilisten duidelijk makend hoe irritant het is als je niet de ruimte krijgt. Een demonstrante legde ons dit allemaal uit en toen ze begreep dat wij uit Nederland kwamen, HET fietsland ter wereld, ontstond er een geanimeerd gesprek. Absoluut, hele vriendelijke mensen die Brazilianen.











Bij ons Japanse restaurantje krijg je altijd een koffiesnoepje bij de rekening gepresenteerd. Toen we er een keer maar eentje kregen, en ik deze snel voor manlief z'n neus wegkaapte, moest de ober lachen. Ik legde uit dat ik ze zo lekker vind maar ze niet kan vinden in de supermarkt en soms alleen los kan kopen bij de bakker maar dat ze dan in verhouding erg duur zijn. Klopt, zei hij, want zij kopen ze in bulk bij de groothandel. Afijn, hij haalde er nog eentje voor Rob en toen we afgerekend hadden en wij naar buiten wilden lopen werd ik ff apart genomen en moest ik mijn handen uitsteken. Er werd een hele zooi koffiesnoepjes ingelegd. Voor thuis werd erbij gezegd. Zo aardig. En elke keer als we nu komen eten en gaan afrekenen liggen er extra snoepjes voor mij bij de rekening. Natuurlijk draagt de fooi die we geven hieraan bij maar het gaat mij toch om de intentie en het vriendelijke gebaar.

Afijn, ik vertelde haar geniet van de kleine dingen en gebruik het expat netwerk om contacten op te doen. Leer de taal, vind een (nieuwe) hobby,  ga vrijwilligers werk doen, zoek inderdaad een baan of ga weer studeren. Je hebt nu de tijd. Zie het als een mogelijkheid tot zelfontplooiing en dompel je vooral onder in de Braziliaanse cultuur.
Ook adviseerde ik haar om lid te worden van Internations. Die hebben vooral networking events. Ik zelf ben niet meer zo van het opklimmen op de sociale ladder en/of carrière gericht bezig zijn maar ik weet die club behoorlijk actief is in Sao Paulo.

Ik omarm in elk geval weer dit buitenlandse avontuur. Voel me bevoorrecht en geniet volop. Nog een paar dagen en dan komen ons oudste kind en mijn ouders.
Zoals eerder geschreven, life is good.

Divertir-se!

29 augustus 2018

Vakantie

Inmiddels zijn we alweer ruim een week terug van een heerlijk weekje Pernambuco.

Zo'n weekje waarin niets hoeft en/of moet. Alleen maar genieten van zon, zee en strand. Gewoon lekker relaxen bij het zwembad en alleen maar te hoeven nadenken over welke cocktails we nu weer zullen gaan drinken en wat (en waar) we zullen gaan eten. Zo'n reisje om ff bij te tanken en de batterij weer op te laden. Waren we echt aan toe. We hadden beiden de griep voordat we weggingen en gingen nog snotterend het vliegtuig in. Dus wat vitamine D was ons zeer welkom.

De eerste paar dagen had ik een kamer in een luxe resort in Porto de Galinhas geboekt en daarna wat in Recife. In laatst genoemde plaats had ik in eerste instantie mijn oog laten vallen op een hotel bij Praia Boa Viagem maar dan moet je steeds een drukke, soort boulevard, weg oversteken om op dit bekende en levendige strand te komen. Rob kon zich echter van vroeger nog herinneren dat hij ook wel eens in een hotel direct aan zee verbleef. Een ander strand, wat verderop. Dus heb ik dat nog gauw gewijzigd naar een hotel aldaar. Dit bleek een iets oudere, mindere (toeristische) buurt en blijkbaar met name 's avonds wat onveiliger. Althans het hotel deed na zonsondergang het toegangshek naar het strand op slot en adviseerde haar gasten daar in het donker niet meer te komen.Wij hebben er in elk geval geen onveilig gevoel bij gehad en hebben ons erg prima vermaakt. Het strand werd vooral bezocht door de locale bevolking en dat is altijd gezellig. Vooral als je de taal wat spreekt. En manlief regelde mooi bij zo'n locale straatverkoper een lekkere lunch voor ons die zo, vers, op het strand werd geserveerd. Het leven kan zo eenvoudig zijn....
Helaas heeft Recife geen zee om lekker in te gaan zwemmen tenzij je graag in kennismaakt met een haai :-)

In beide plaatsen hadden we trouwens met oude bekenden afgesproken.
De bedoeling was om in Porto de Galinhas Rosane te ontmoeten, een Braziliaanse vriendin uit mijn Curitiba-tijd, die hier vorig jaar naar toe is verhuisd. Maar helaas was haar moeder net die week ervoor overleden en was zij daarom weer terug naar huis gevlogen. Die ontmoeting houden we dus tegoed. In Recife hebben wij wel een gezellig avondje met een oud collega van Rob doorgebracht. De caipirinha vloeide rijkelijk.

Afijn, wij hebben dus genoten van onze tripje naar het noorden van Brazilië maar ook de hond heeft de tijd van haar leven gehad. We kregen iedere dag een update met foto's hoe Dinkel zich daar vermaakte. Het was ons duidelijk; die wil niet meer terug naar huis.

En omdat plaatjes* nou eenmaal meer zeggen dan woorden:




Jullie snappen zeker wel waarom ik er voorstander van ben om dit soort reisjes erin te gaan houden ;-).

Gelukkig is nu de Braziliaanse winter hier in Sao Paulo zo goed als afgelopen en wordt het duidelijk lente. Overal zie je verse groene blaadjes aan bomen verschijnen, bloemknoppen ontluiken en nieuw leven ontstaan. Ook de temperatuur gaat iedere dag omhoog. Vandaag is het 24 grd en morgen wordt het alweer 28 grd. Heerlijk.


En over 1,5 week komen Michou en mijn ouders naar Sao Paulo. Hoe gezellig. Ik ben dus alweer flink aan het plannen wat we allemaal moeten gaan doen en zien. Kortom ik ga dus gewoon nog even door met vakantie vieren.

Life is good.

* klik op een foto voor vergroting

1 augustus 2018

Under the weather

Sniffend en met tranende ogen zit ik dit blog te typen. Ik heb de griep. Bleh. Ik heb het warm en koud tegelijkertijd en inmiddels heeft het weer zich aan mijn humeur aangepast. Het is hier winter, en ik zag al steeds advertenties en reclames op de tv voor de griepprik, maar vond dat overdreven want die winter valt tot nu toe reuze mee. Maar sinds eergisteren is het opeens 14 graden en bewolkt (vorige week nog 26 grd. en volop zon) en dan is het aardig koud. Zeker nu het ook nog regent.

Rob zit 3 dagen in Curitiba en vertelde dat hij nu ook keelpijn heeft en zelfs de hond besloot gezellig mee te doen met ziek zijn. Die had gisteren wat verkeerds gegeten en had een verrassing voor mij vanmorgen.


Zucht, gelukkig zat m'n neus dicht dus rook ik het niet zo heel erg.

Deze en komende week blijft het fris maar gelukkig hebben wij een tripje naar het warmere noorden gepland staan eind volgende week. Een weekje vakantie samen.

Omdat Dinkel dan niet mee kan ben ik op zoek gegaan naar een dierenpension.  Qua dierenopvang zijn er 'pethotels' genoeg in Sao Paulo maar, in mijn ogen, niet geschikt voor een grote hond die graag los loopt en behoefte heeft aan ruimte. Zeker niet tussen al die kleine keffertjes en voor langere vakanties zoek ik dus een goed adres waar ik haar met een gerust hart achter kan laten.
Ik vond een gezellige farm op 1,5 uur rijden van Sao Paulo waar ze met liefde honden te logeren hebben. Zij delen mijn visie w.b.t. ruimte en de k9's  verblijven daar dan ook niet in hokken maar lopen dag en nacht lekker los. Dat wilden we graag met eigen ogen zien (en vooral kijken hoe Dinkel daar op reageerde) en dus gingen we vorig weekend kennis maken. Nou dat zat helemaal goed dus is ze daar van harte welkom.

Verder hebben we (lees: ik) niet veel gedaan omdat ik me dus niet lekker voelde. Wel zijn we afgelopen weekend nog even achter plafond ventilatoren aangegaan. Toen het nog mooi weer was had ik het  's nachts toch wel steeds erg warm (of is het toch de leeftijd?....) en straks met de zomer wil ik toch graag wat verkoeling nu dit huis geen airco heeft. Via via kreeg Rob een adresje door waar een grote verlichtingszaak zou zitten.
Nou eentje..... wel een hele straat vol. Alleen maar voor verlichting en aanverwante zaken. Wie had ooit gedacht dat er zo veel vraag was naar al dat bling bling. Afijn, wij op zoek naar een parkeerplaats c.q. parkeergarage maar ondanks dat ze overal met borden 'parking' stonden zagen wij deze niet. Totdat zo'n jongen met groot bord letterlijk voor de auto sprong en aangaf dat we de hoek om moesten.
Euh knaap, dat is een winkel. Ja dat klopt, rijden maar. Nogmaals meneer, dat is de ingang van de winkel. Maar het bleek toch echt dat het een soort drive-in was. En zo stonden we geparkeerd midden in de winkel. Een kroonluchter raakte nog net niet ons autodak.


Gekke stad toch. Maar we zijn geslaagd en eergisteren kwamen ze de ventilatoren ophangen en aansluiten.
Verder dus niet zo veel te vertellen. Ik wandel uiteraard veel met Dinkel en zag opeens dat ze bij ons in de straat huurfietsen hebben geplaatst. Voor zo'n grote stad met belachelijk veel auto's wordt er voornamelijk in het weekend veel gefietst. Ze hebben aparte fietspaden en op zondag wordt er op veel wegen een strook (of de hele weg) afgesloten zodat fietsers vrij baan hebben.














Maar steeds meer toeristen nemen een fiets en verkennen zo de stad. Je kunt ze overal weer parkeren, er komen dagelijks nieuwe punten bij. Zal toch maar een abonnement gaan nemen. Handig nu ik hier geen auto heb. Ik blijf tenslotte wel een Hollandse hè.

17 juli 2018

Zonnige gezelligheid

O, jee nou vroegen mensen zich zowaar af of ik het wel naar mijn zin heb hier in Brazilië na de teleurstellingen van de afgelopen weken (tuinset + beleza) en vooral zonder de kinderen. Natuurlijk! Na regen komt altijd zonneschijn. Wie zichzelf niet kietelt die lacht nooit. En een dag niet gelachen is een dag niet geleefd is mijn motto. Dus no worries.

Qua expat activiteiten is het momenteel erg rustig. Het is hier nu winter, de internationale scholen zijn gesloten en hebben grote vakantie. Gezinnen gaan dan terug naar eigen land voor familiebezoek en vakantie, verhuizen weer of ontvluchten gewoon de 'koudere' maanden en gaan reizen. Dus w.d.b. wordt er even niet veel georganiseerd. Gelukkig kunnen wij onszelf goed vermaken :-).

Zo nodigde Rob voor de EK voetbalwedstrijd Senegal-Colombia zijn overgekomen Colombiaanse collega uit om hier de wedstrijd te komen kijken i.p.v. in hun hotel en tegelijkertijd van een echte Braziliaanse bbq te genieten.


Ook hadden we op dagje afgesproken met een oud collega (uit onze Curitiba tijd) die in de buurt van Campinas woont. We gingen lekker vroeg op pad en via een mooie route arriveerden we op het afgesproken ontmoetingspunt. Dinkel mocht ook gewoon mee en voor haar hebben we eerst gewandeld in een groot park en daarna, in de middle of nowhere, leuk gegeten bij een rustieke churrasqueria. Een eenvoudig gelegenheid maar met heerlijk eten...zulke grote lappen vlees! We waren er gelukkig op tijd want even later stonden de mensen buiten in de rij om er te mogen eten.



Het werd een hele leuke dag met prachtig weer. En dat voor de winter.... Heerlijk land toch dat Brazilië.

Vorig weekend deden wij ook weer wat leuks. Rob had opeens een extra lang weekend. Vrijdagmiddag ging het bedrijf dicht zodat iedereen thuis de EK wedstrijd van Brazilië kon kijken en 's maandags was ook al een (lokale) vrije dag want het was een feestdag in Sao Paulo (revolutie dag van SP).
We hebben dus toerist in eigen stad gespeeld en bezochten, met de metro, o.a. de Mercado Municipal. Mega druk en wat ons betreft niet voor herhaling vatbaar. De 'markt' zit in een heel mooi historisch gebouw maar het is er zo'n zootje in de omgeving. Een gekrioel van mensen, vele straatverkopers, heel veel zwervers en bedelaars en op elke straathoek politie. Niet echt gezellig lopen. De markthal met z'n vele kraampjes (meer kleine winkeltjes) was leuk maar veel van hetzelfde qua fruit en kruiden en met vooral erg opdringerige marktkooplui. Maar toch weer leuk om meegemaakt te hebben. De metro is trouwens een uitkomst.

Op maandag gingen we weer naar Ibirapuera park voor onze vaste 'weekend' wandeling en toen bleek er een groot defilé van de diverse (oud)strijdmachten, politie, land- en luchtmacht, marine maar ook brandweer en padvinderij plaats te vinden. De Obelisk op de rotonde voor het park was hun eindpunt.







Dus eerst hebben we deze parade bekeken en daarna genoten van het prachtige weer en de activiteiten in het park. Altijd is er wat te doen en de levendigheid is enerverend. Zalig dat we hier zo dicht bij wonen.

En afgelopen weekend zijn we voor een mini vakantie eropuit getrokken. We waren zaterdag 14 juli alweer 29 jaar getrouwd en wilden dat op gepaste wijze vieren.
Dus Rob nam een dagje vrij en op vrijdagmorgen reden we met Dinkel naar de kust naar Maresias, zo'n 180 km van Sao Paulo vandaan. Qua afstand niet zo heel ver maar door de bergwegen ernaartoe met een aangeven max. snelheid van 40 en 50 km (gecontroleerd door vele lombada electronica's oftewel verkeersdrempels en flitspalen) toch nog een rit van ruim 3 uur. Maar door prachtig Atlantisch regenwoud.

Ik had een diervriendelijke pousada gevonden en als ik zeg diervriendelijk dan bedoel ik dat ook. Niet een hotel voor  alleen kleine hondjes maar een adresje waar alle dieren in soorten en maten welkom zijn. Op ongeveer 10 min lopen van het strand (al mogen er officieel geen honden op het strand, op het laatste stuk werd dit oogluikend toegestaan en tja de straathonden liepen er toch al). We hadden een mooie kamer en heel attent stond er een flesje bubbels voor ons klaar ter gelegenheid van onze trouwdag. En zelfs aan Dinkel was gedacht.




We hebben 's middags lekker op het strand gewandeld en 's avonds gezellig gegeten ergens aan zee.
De volgende dag eerst wat uitgeslapen, toen uitgebreid ontbeten en uiteraard weer heerlijk geluierd op het strand. Vooral Dinkel heeft zich geweldig vermaakt.


's Middags klauterden wij via een uitgezette wandelroute (trilha) de berg op en hadden daar een geweldig uitzicht over de zee en het Atlantisch regenwoud. We glibberden (natte grond....schaduwzijde) via de andere kant van de berg naar beneden waar we bij een mooi strandje en wat huizen bij een klein verscholen restaurantje stopten om laat te lunchen. Toen weer terug klimmen de hoge heuvel over en richting onze pousada. Daar stond,  zoals elke namiddag, een lekkere versnapering voor de gasten klaar. Dus bij het zwembad hiervan wat genuttigd en daarna uitbuiken op de kamer. En 's avonds wederom bij een hondvriendelijk restaurant aan het strand gegeten.




De volgende dag weer van een heerlijk ontbijt genoten, alvast uitgecheckt en weer richting het strand. Om 13.00 uur gingen we terug naar de pousada, hebben daar eerst Dinkel een bad gegeven en al het zand afgespoeld (er was een aparte wasgelegenheid voor honden!) en ondertussen werden de stukken pizza die wij van de avond ervoor als doggybag meegenomen hadden voor ons opgewarmd.



Nog wat drinken erbij besteld en zo genoten wij van een lekkere lunch bij het zwembad. Hierna konden we weer goed doorvoed richting huis. Lekker voor de drukte al werd het vlak voor Sao Paulo weer even file rijden.

Een zalig weekend, voldaan en uitgerust, de batterijen zijn weer opgeladen voor de werkweek. Zo'n weekendje weg houden we erin.

Winter in Brazilië, 26-28 grd, helder blauwe lucht en een stralende zon. 
Wat wil een mens nou nog meer?

(ps: klik op de foto's voor vergroting en op de gekleurde woorden voor de links)