12 mei 2018

Eindelijk....

Even snel een update.. Vorige week kregen we dan eindelijk bericht dat Rob’s workpermit goedgekeurd is en gisteren konden wij onze paspoorten met visa ophalen. Kudo’s aan  het Braziaanse consulaat die ons erg terwille zijn geweest.
Vanmorgen is Rob richting Brazilië gevlogen en ik vertrek met Dinkel vanavond. Dus morgen zitten we dan eindelijk in Sao Paulo.

Zodra ik daar internet heb volgt een uitgebreid verslag van de laatste, stressvolle, weken.
Wordt vervolgd.

19 maart 2018

The waiting game

Eigenlijk valt er weinig te melden. We zijn nog steeds in afwachting van Rob's workpermit en de daaruit voortvloeiende visa.  Het proces zou 30-45 dagen duren dus we kunnen momenteel niets anders doen dan rustig wachten. Wij zitten nu in soort niemandsland. Je kunt nog niets afsluiten en  ook nog niets opstarten. Echt iets voor mij al dat getreuzel.

Ook voor Rob is het balen want hij zit zo tussen twee functies in. Hij heeft gelukkig genoeg reisjes op de planning staan en is momenteel voor wat voorbereidingen weer even in Sao Paulo maar erg veel kan hij niet doen want hij mag daar nog niet werken. Waarschijnlijk zijn eind maart, begin april alle documenten klaar (schreef zij hoopvol) maar omdat Rob in April nog naar Japan en Zweden reist en ook nog op een beurs in Duitsland staat zullen we wel pas daarna definitief weggaan. Streven is 1 mei in Brazilie te zijn.
Erg lastig voor mij want ik heb nog een aantal zaken te regelen maar die kan ik pas echt afhandelen als ik de definitieve datum weet wanneer we Nederland verlaten en we het uitschrijvingsbewijs van de gemeente hebben.
En omdat ik al niet meer werk ben ik me maar bezig gaan houden met mijn grote hobby.

Iedereen die mijn weblog al een tijdje volgt weet dat ik nogal van het opruimen ben. Elke verhuizing greep ik aan om eens flink te ruimen in huis. Tot grote ergenis van manlief en toendertijd de kinderen. Maar ik ben gewoon niet zo van het bewaren. Dus gebruik ik deze 'wachtperiode' om eens met een geoefend oog door onze spullen te gaan. Ook nu weer gaat weg wat we de laatste 3 jaar nauwelijks gebruikt of gedragen hebben. Kleding in verschillende maten  (hoezo jojo effect) en schoenen waarop ik toch nauwelijks liep, alles is door mijn handen gegaan. De kringloop en het grof vuil zullen mij nog gaan missen haha.
Ook een soort van grote voorjaarsschoonmaak vond plaats. Zo zijn alle houten meubelen weer eens flink in de olie gezet, is het zilverwerk gepoetst, werden keukenkastjes leeggehaald en gesopt, werd er een tapijtreiniger gehuurd en waste ik daarmee onze perzische kleden schoon, werd er een nieuw matras voor ons tweepersoons bed gekocht....allemaal onder het mom dat ik in elk geval een schone woning voor dochterlief achterlaat. Of zij het ook zo bijhoudt de komende jaren is uiteraard de vraag????

Verder heb ik een dag achter de papierversnipperaar gezeten om documenten en andere papieren rotzooi te vernietigen, zette ik muziek cd's om naar MP3 en WMA bestanden op mijn computer en scande ik foto's in uit vergeelde fotoboeken.

Uiteraard begon ik ook aan mijn blogboek over Thailand maar daar blijkt dat bij het exporteren van mijn blogbestand alle tekst opeens achter elkaar doorloopt en ik diverse foto's mis. Dus dat moet ik handmatig gaan corrigeren. Een klusje dat ik even vooruit heb geschoven.

Ondertussen vierde mijn schoonmoeder haar 80e verjaardag en omdat we er dus toch bij konden zijn hebben  mijn schoonzussen en ik dat groots gevierd en organiseerden wij o.a. een luxe high tea voor haar. Alles vers gemaakt en gebakken door haar (schoon)dochters en kleinkinderen. Mies en ik hebben alles natuurlijk een keer voorgebakken thuis om te proeven of we het zo wel konden serveren.




Over lekker eten gesproken; ook ga ik geregeld met mijn moeder lunchen danwel met mijn ouders en Michou 's avonds uit eten onder het mom 'nu kan het nog, straks ben je voor langere tijd weg'. Genoeg gezellige restaurantjes en leuke plekjes waar ik nog nooit geweest ben. Mijn moeder weet zulke aparte tentjes wel te vinden.

Het is dus erg fijn dat ons appartement in Sao Paulo een zwembad en eigen gym heeft. Want het wordt hard werken straks om al die extra kilootjes er weer af te krijgen. Maar ik zal wel moeten want ik heb onlangs mijn kledingkast (te) rigoreus uitgedund en opgeruimd :-).

15 februari 2018

Pre-visit Sao Paulo

Inmiddels is het alweer meer dan een week geleden dat ik op Schiphol landde. Terug van een reisje Brazilië.  Het werd een drukke, intensieve maar vooral succesvolle kennismaking met São Paulo. Manlief is er nog even gebleven en komt eind van de maand pas terug.

Eind januari, op een zondagochtend vertrok onze vlucht naar Brazilië. Eindelijk was het dan zover.... we gingen op pre-visit. We werden weggebracht door dochterlief (heerlijk, een kind met rijbewijs) en na een goede vlucht landden we 's avonds in São Paulo. Bem vindo ao Brasil.
In een aangename temperatuur liepen we naar buiten. Nadat de  huurauto was opgehaald reden we met een eigenwijze TomTom richting ons hotel. De GPS bleef maar van route veranderen. Volgens dat ding moesten we nog ruim 2 uur rijden naar onze bestemming. Nou ligt Guarulhos airport buiten São Paulo Centrum maar toch echt niet op nog 2 uur rijden (bij normaal verkeer, zonder files dan). Zucht, de stad São Paulo ligt natuurlijk in de staat São Paulo en we hadden blijkbaar een hotel met zelfde naam in de provincie gekozen. Afijn, na de naam, het adres - nu met postcode erbij-  opnieuw ingetypt te hebben reden we alsnog binnen 30 minuten naar het juiste hotel. Al bleken sommige straten op zondag tot wandelgebied verklaard te zijn en moesten we zelf alternatieve wegen vinden omdat de TomTom die afsluitingen niet zag en ons steeds weer terugstuurde naar die afgesloten straten.

De volgende ochtend was het vroeg op want we werden om 9.00 uur verwacht op Rob's nieuwe kantoor en dat lag nog wel eventjes rijden vanaf ons hotel. Na een heerlijk ontbijt (hier liepen we Derek Bolt van het programma Spoorloos nog tegen het lijf) reden we met een nog steeds eigenwijze GPS via een tolweg (oops.... we hadden nog geen cash geld gehaald dus moesten we 1,80 RS = 0,45 ct pinnen wat ons een boze blik van de tolweg juffrouw opleverde)  naar het bedrijf. Hier werden we zeer hartelijk ontvangen, kregen een uitgebreide presentatie en rondleiding, werden aan het personeel voorgesteld, namen de agenda voor de komende week door en werden getrakteerd op een warme lunch. Ook regelden ze voor ons een tijdelijke telefoon met 4G internet zodat we Google maps konden gebruiken in plaats van die vreselijke TomTom.

Ik moet trouwens zeggen dat de gesprekken in het Engels begonnen maar dat we eigenlijk zo overstapten naar het Portugees. Viel me reuze mee hoe snel ik de taal weer oppakte en wij ons verstaanbaar konden maken. Ik moet zeker weer aan de uitspraak gaan werken en ook grammaticaal klopt er niet veel meer van maar mijn woordenschat is er nog :-). 

Afijn, daarna was het terug naar het hotel alwaar we opgewacht werden door een collega en makelaar. De eerste dagen zouden vooral staan in het teken van het vinden van een woning.
Het bedrijf had al aangegeven dat we het beste naar een appartement konden gaan kijken en in welke wijken. Hierbij gelet op veiligheid, bereikbaarheid, toegankelijkheid openbaar vervoer en shopping mogelijkheden. Voor mij was prioriteit no. 1 dat huisdieren zijn toegestaan en dat er een extra slaapkamer voor logees is. Verder zou een gemeubileerde woning ideaal zijn omdat wij ons huis in Nederland aanhouden en onze huisraad niet meenemen. Voor de rest hadden we geen wensen al zag Rob graag een zwembad en gym in of bij het gebouw. En daarop had de makelaar zo'n 10-12 appartementen voor ons geselecteerd.

Die middag zagen we de eerste 4 appartementen. 's Avonds gingen we traditiegetrouw uit eten bij een Japanner want het was tenslotte onze eerste avond weer in Brazilië maar ook Robs' verjaardag.


Uiteraard nam birthday boy een 'echte' caipirinha. Smaakt nergens zo lekker als in Brasil.

De volgende ochtend vertrok Rob weer naar kantoor waar hij een kennismaking met het management team had terwijl ik rustig op mijn gemakje ging ontbijten. Daarna kocht ik eerst een plattegrond van de stad bij een kiosk om de hoek en nam daarna in de hotelkamer de appartementen van de vorige dag nog eens goed door en zette e.e.a. op een rijtje. 's Middags gingen we weer op huizenjacht en hadden we een bezichtiging van de volgende 4 appartementen. 's Avonds gingen we ons te buiten aan een heerlijke stuk vlees in een grill restaurant naast het hotel. Niet goedkoop, w.d.b. vielen de prijzen me in São Paulo best wel tegen, maar enorm lekker.

De volgende ochtend bleef Rob 's morgens in het hotel om wat te werken op zijn laptop. Vervolgens  deden we samen wat boodschappen bij de Pao de Açucar supermarkt en namen een broodje gezond met vers geperste mango sap als lunch. ' s Middags bezochten we de laatste  3 appartementen en gingen daarna bij een luxe bakker annex lunchroom koffie drinken om daar uitgebreid alle bekeken woningen te bespreken en onze top 3 te kiezen. Nu was het aan de makelaar om voor ons te gaan onderhandelen.  's Avonds waren we door de directie voor een diner uitgenodigd wederom bij een steakhouse. Mjummmm, heerlijk toch al dat gegrilde vlees.
Ons " voorkeurs" appartement  heeft ook een churrasqueira  (BBQ) op het balkon. Daar zie ik straks mijn man wel lekkere picanha voor ons grillen.


De volgende dag waren we 'vrij' en zijn we gewandeld vanaf het hotel richting het park Praça  Ayrton Senna waarbinnen een apart hondenpark is waar honden los mogen. Vandaar liepen wij, via het appartement van onze voorkeur, weer terug naar het hotel. Van appartement tot hondenpark is een wandeling van ongeveer 15-20 min dus dat is goed te doen. Nou moet je wel weten dat de straten hier in deze buurt naar beneden lopen dus dat is aardig afzien als je weer omhoog moet. Bovendien zijn de wegen eenrichtingsverkeer waardoor je met de auto steeds blokjes moet rijden dat lopen veel gemakkelijker en sneller is (ook gezonder haha) en bovendien is parkeren hier ook een ramp. En dan heb ik het nog niet over de drukte en files.
Leuk detail; het parkje ligt aan de Rua Curitiba.......

Het hondengedeelte zag er prima uit, dus daar zal ik best veel met Dinkel te vinden zijn. En even verder doorlopend kom je in het grote Ibirapuera park.

Daarna liepen wij weer terug naar het hotel, hebben simpel geluncht met wederom een broodje en verse sap en een uurtje bij het zwembad van het hotel gezeten. De temperatuur was nog steeds prima al was er wel steeds veel bewolking, een wat heiig beeld . Ook is er de afgelopen dagen af en toe een spatje regen gevallen.
Eenmaal terug op de kamer kregen we een telefoontje van de makelaar dat er een principe accoord is met de verhuurder van het appartement. Woop Woop, nu nog al het papierwerk regelen en wat clausules in het contract laten bouwen. Tenslotte hebben we nog steeds ons visum niet.

De rest van de dagen stonden in het teken van de omgeving wat beter verkennen, winkelen en vooral informatie verzamelen. Het appartement is gedeeltelijk gemeubileerd wat betekent dat er nog e.e.a. gekocht moet gaan worden. Dus hebben we wat prijzen van meubels, witgoed en keukenapparatuur vergeleken. Ook bezochten we een tweedehands/antiek winkeltje waar we leuke ideeen hebben opgedaan. Zo stond er een erg mooie 8 persoons eettafel. Als het huurcontract straks geregeld is kan Rob e.e.a. gaan bestellen en (laten) kopen. We aten bij een lekkere hamburgertent en de volgende avond liepen wij een pizzeria binnen. Eetgelegenheden genoeg in deze buurt.

Die zondag stonden we op met een stralende zon aan de hemel. Het was prachtig weer en wij wilden naar het grote park. Maar eerst liepen naar Avenista Paulista die iedere zondag voor autoverkeer afgesloten is en dan een walhalla voor voetgangers en fietsers wordt. Ook was er een pre-carnaval kinderfeest aan de gang. Kortom een en al gezelligheid.




Dan via een wekelijkse versmarkt  (die iedere zondag vlakbij ons a.s. appartement gehouden wordt)



liepen we verder naar het Ibirapuera park. Ook daar werden er net voorbereidingen getroffen voor een pre carnaval optocht dus we moesten even omlopen. Eenmaal in het park was het een en al bedrijvigheid. Er werd gespeeld, geskated, gefietst, fietshockey gespeeld, gewandeld, gejogged, gesport, geluierd. En wederom overal (aangelijnde) honden. Je hoorde muziek, er werd (kokos)water en snoep verkocht. Wat een gezelligheid. Hier houden wij van.






Na een gezellig dagje was het weer terug richting hotel alwaar ik mijn koffer mocht gaan inpakken en mij klaarmaakte voor de reis terug. Op het vliegveld hebben we samen nog wat gegeten en moest ik toen voor 3 weken afscheid van mijn mannetje gaan nemen. Na een wat hobbelige vlucht (veel turbulentie) landde ik maandagmorgen weer in een koud Nederland. Brrrr. Eenmaal thuis ging gauw de verwarming aan.

Nu is afwachten tot de workpermit en visa afgegeven worden. Laatste nieuws is dat het nog ca. 30-45 dagen duurt. De afgelopen dagen met carnaval is er uiteraard niet gewerkt. Tja, 't is niet anders. Maar we hebben wat om naar uit te kijken.

Update: het huurcontract is vandaag getekend dus we hebben een woning voor de komende 3 jaar. Ik ben heel blij...mission pre-visit accomplished.

9 januari 2018

On the move again?

Eigenlijk had ik dit blog gesloten. Ruim 11 mooie jaren waren we wereldburgers en blogte ik over onze buitenlandse avonturen. Een mooie tijd waar we ontzettend fijne herinneringen aan hebben. Nu  we weer terug in Nederland zijn wonen wij dus niet meer "over the border". Einde expat avontuur  betekende voor mij ook einde van dit blog.

Dat we geen wereldburgers meer zijn klopt natuurlijk niet. In ons hart zijn we dat nog steeds. Onze expat-ervaring heeft een grote impact gehad op ons hele denken, doen en laten. Het internet zorgt ervoor dat verre afstanden klein blijven. Internationale contacten blijven door Facebook, Skype en Whatsapp.
Rob doet nog steeds hetzelfde werk, maar dan vanuit Nederland, en reist meer dan de helft van zijn tijd naar verre oorden. Het duurde even voordat de kinderen (maar ook ik) onze draai hier vonden.  Mats is inmiddels naar Schotland verhuisd om te studeren aan de universiteit van Aberdeen, waar hij nu in zijn tweede jaar van de bachelor Sport & Excersice science zit. Voor Michou bleef het lastig qua studie en ze was er dan ook helemaal klaar mee. FF wat anders, rust in de tent. Ze kwam naar huis, vond een baantje hier, ging werken en behaalde tussendoor in 1x haar rijbewijs. En zo belanden we als gezin in rustiger vaarwater. Life is good.

En dan gaat op een zomerse avond je telefoon en is het je man die dan ergens in verweggiestan voor zaken zit. En na een wat casual gebabbel zegt hij opeens dat hij gevraagd is voor weer een uitzending naar Brazilie. Voor Sales, een andere functie deze keer. Leuk he?
Euh ja.....leuk. Geloof ik.  Oef, dat viel ff rauw op mijn dak.
Ik had een nieuwe uitzending voorlopig niet meer verwacht, zeker de eerste jaren niet. Pas als de kinderen definitief uitgevlogen zijn en ik er weer klaar voor ben. Nu heb ik leuk vast werk, een fijne eigen woning (we hebben notabene afgelopen jaar onze keuken geheel verbouwd en vernieuwd), mijn ouders en schoonouders in de buurt  wonen (die er ook niet jonger op worden) vrienden om me heen, dochterlief gezellig thuis en zoon relatief, op 'n uurtje vliegen,  dichtbij. Wil ik dat allemaal opgeven? Weer opnieuw beginnen, en belangrijker ....zonder de kinderen deze keer.
Tjonge, waar is die spontane, flexiblele expatvrouw gebleven?

Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik aan het idee wen en enthousiaster ik word.Wat een mooie kans voor mijn man. Geweldig dat ze hem daar weer willen hebben.
En Brazilie is een geweldig mooi land, we 'spreken' de taal, kennen de cultuur, de mensen. Wij hebben zeer warme herinneringen aan onze tijd daar. Toendertijd woonden wij in Curitiba, nu zullen we naar Sao Paulo gaan.
Inderdaad weer een erg leuk avontuur maar ook best spannend. Zeker omdat we deze keer met ons tweetjes gaan. In ons vroegere expatleventje draaide mijn dagelijkse activiteiten  grotendeels om de kinderen, hun internationale school en hun sociale leven. Daar haalde ik mijn voldoening uit en vond ik mijn sociale contacten door. Of ik ging werken/kreeg een baan. Maar in Brazilie mag ik dat niet dus dan is het wel fijn om te verhuizen naar zo'n grote metropool als Sao Paulo. Daar zal ik me vast niet vervelen.
Het begint nu dus wel te kriebelen. Terug naar het land waar het voor ons allemaal begon.
En zoals beloofd ga ik dan ook weer bloggen over ons, euh mijn, leven over the border.

Inmiddels draait de administratieve molen. Brazilie heeft sinds 21 nov j.l. een nieuw immigratie beleid en visa/workpermit regels. Daardoor lopen procedures vertraging op. Zucht. En dat het daar nu vakantieperiode is en ook carnaval  nog voor de deur staat helpt allemaal vast niet mee. Flink zuchten en diep ademhalen.... en afwachten maar. What's new?
Wel balen die vertraging want ze zagen Rob liever gisteren al beginnen dan morgen. En ik heb al ontslag genomen bij BP en de British School ;-)
Eind januari gaan we in elk geval op pre-visit naar Sao Paulo. Kennis maken op kantoor, de stad verkennen, wijken bekijken en uiteraard woningen bezichtigen.

Maar voor ons is het pas definitief als werkvergunning afgegeven is, de stempels in ons paspoort staan en het contract door alle partijen is ondertekend.  Maar het kan dus opeens snel gaan.
So it looks like were on the move again... Stay tuned......



Foto: afgelopen kerst toen ons gezin weer even compleet was.

En voor alle trouwe bloglezers: welkom terug. Ik wens jullie een gezellig, gelukkig en vooral gezond 2018.. Met hopelijk regelmatige updates uit Zuid Amerika. Alvast veel leesplezier.

11 september 2015

Laatste update

Een nieuwe update. Hoog tijd voor het (aller)laatste nieuws.
Ik loop maanden achter en inmiddels is de zomer  al bijna weer voorbij.

Qua vakantie liep het dit jaar allemaal wat anders. Rob had nog allerlei meetings en trainingen gepland, ik zat nog met de naweeen van mijn operatie en de kinderen hadden zo hun eigen plannen gemaakt.
Mats is begin juni terug naar Bangkok geweest en heeft daar een geweldige tijd met z'n vrienden beleefd.Weer thuis moest hij nog ff hard aan de slag voor zijn NASM  examen International Personal Trainer. Dit bestond uit een theorie en een praktijk gedeelte en voor beiden is hij geslaagd. En wij zijn best wel trots op hem want hij is de eerste student van de allereerste lichting die deze opleiding met een goed resultaat afrondde.


Zoonlief weet nu zeker dat hij echt verder in deze richting wil en kijkt nu naar vervolg studies zoals sportscience, kinesiology (bewegingsleer) of evt. fysiotherapie. Toendertijd koos hij in HS school meer voor de 'business kant' en heeft hij hierdoor nu een vakkenpakket  met onvoldoende science vakken (of niet van het juiste niveau). Hij is daarom begin september begonnen met  A-level biologie (fast track). Hopelijk kan hij dan hiermee volgend jaar gaan studeren. Verder sport hij uiteraard veel en heeft hij een baantje.  Ook haalde hij vorige week in 1 keer zijn rijbewijs. Heb ik na al die jaren van kinderen brengen en halen eindelijk ook een prive chauffeur.

Michou blijft ook een bezige bij. Zij vond het, na jaren onderwijs in het Engels gehad te hebben, lastiger dan gedacht om over te schakelen naar het studeren in het Nederlands. Het duurde dan ook even voordat zij haar 'college' draai gevonden had en helaas kwam dat keerpunt wat te laat. Maar ze is een doorzetter, vastbesloten om verder te leren, en is overgestapt naar de Universiteit van Wageningen. Dat betekende ook dat zij een andere studentenkamer moest zoeken en hield het voor ons in dat wij dochterlief weer mochten verhuizen. Het blijft een zorg (studerende) kinderen haha.
Verder kwam haar Philipijnse vriendin Tessie (uit haar Bangkok tijd) o.a. een week naar Nederland en vlogen zij daarna samen door naar Italie waar ze o.a. Milaan, Genova en het Como Meer bezochten.
De dames hebben zich goed vermaakt.


Rob heeft inderdaad die 300 km fietstocht in Zweden gereden en ik heb hem op zijn trip vergezeld. We gingen met de auto en het werd net die week zalig weer. Een mooie rit door prachtig landschap volgde. In Zweden heb ik heb heerlijk gerelaxt terwijl manlief zich 300 km in het zweet trapte.  Om ca. 14 uur (incl. pauzes) op je zadel zitten, dan spoor je toch niet? Ergens zit een steekje los bij die kerel van mij. Afijn, weer iets om van z'n bucketlist af te strepen.









Eenmaal terug in Nederland heb ik nog een paar weken rustig aan gedaan totdat ik echt helemaal was opgeknapt . Dat herstellen na de operatie is mij vies tegengevallen. De vermoeidheid duurde veel langer dan ik had verwacht. Afijn, eenmaal genoeg aangesterkt kon ik in juli eindelijk weer gaan werken. Ik heb nl. een parttime baantje bij het allerleukste tankstation van Nederland en had aangeboden in de zomeremaanden fulltime te werken zodat mijn collega's makkelijker op vakantie konden. Dus terwijl iedereen van de zon lag te genieten moest ik aan de slag. Gelukkig heb je wisseldiensten dus ondanks de lange dagen kon ik soms nog ff met Dinkel naar het strand. Maar het waren een paar drukke weken.

Rob had in augustus twee weken vrij genomen maar omdat ik dus geen vakantie had moest hij deze zomer alleen naar de boot. Hij heeft z'n vrije tijd daar goed benut en veel geklust. Na al die jaren in Griekenland kon ons jachtje wel wat onderhoud gebruiken. Ook heeft manlief voor mij een zij- instap in de railing gemaakt. Na mijn knie operatie is dat een zwakke plek gebleven en heb ik soms last van instabiliteit en plotselinge pijnscheuten. Niet echt bevordelijk voor mijn zelfvertrouwen om dan van een wiebelende steiger, over de railing, op een deinende boot te stappen. Dus om zijn krakkemikkige vrouw toch nog mee aan board te krijgen heeft hubbie het instappen voor haar vergemakkelijkt.


Ergens in oktober gaat de boot dan bij de Bavaria dealer in Muiderzand op de kant om daar nog iets te laten vervangen. We blijven daar dan gelijk maar liggen zodat we de komende winter het onderwaterschip kunnen aanpakken. Er blijft altijd wel wat te klussen aan een boot. Zo blijft mijn eega wel onder de pannen. Is ons jacht in elk geval vaarklaar voor volgende zomer.

Dus van varen is er dit jaar niet veel gekomen. Wel is Rob het weekend voordat hij naar Bangkok moest (manlief geeft daar momenteel een training) nog gaan zeilen met Michou, Mats en mijn vader.


En zo is het al september. Als ik met Dinkel in het bos wandel dan ruikt het soms al echt naar de herfst. Nog even en de openhaard kan weer aan. Dat vind ik ook wel weer heerlijk van het terug zijn in Nederland; het meemaken van de seizoenen en de knusse winterse avonden. En natuurlijk de familie die dicht om ons heen is.

De titel van dit blogje is laatste update. Maar dit wordt echter ook het allerlaatste blogje.Iik stop ermee. Voor nu althans.

Begon ik ruim 10 jaar geleden dit blog om familie en vrienden op de hoogte te houden van ons buitenlandse avontuur, nu weer terug in Nederland is dat niet meer echt nodig. Ik merk dat de lol van het bloggen er wat vanaf is.
Ik heb in die afgelopen jaren veel nieuwe (virtuele) vriendschappen opgedaan. Sommige bloggers heb ik zelfs in het echt ontmoet en met anderen heb ik een leuke correspondentie wisseling opgebouwd. Echt heel leuk.  En veel bloglezers heb ik inmiddels ook als vriend op Facebook,
Ik bedank dan ook iedereen voor het meelezen, het reageren, berichtjes en de getoonde interesse. Zonder al die contacten had ik het bloggen nooit zo lang volgehouden.

Rob reist nog steeds veel. Zijn werkgebied ligt tenslotte buiten Europa. Het kan dus maar zo zijn dat over een paar jaar hij weer gevraagd wordt naar het buitenland te verhuizen. En natuurlijk staan wij daarvoor open. Wij hebben tenslotte zeer goede herinneringen aan onze tijd in Brazilie, Dubai en Thailand.

Dus mocht er sprake zijn van een nieuwe uitzending dan zal ik direct dit blog weer nieuw leven in blazen.
Maar tot het zover is, bedankt voor het lezen.

Groetjes Sally,Rob, Michou & Mats

3 juni 2015

Weer thuis

Grrrrr het lijkt wel winter vandaag. Stormachtige taferelen hier aan de kust. Harde wind en erg koud. Gelukkig hoef ik niet naar buiten en zit ik met dikke sokken op de bank. Vorige week vond mijn operatie plaats en nu moet ik zeker 4-6 weken rust houden. Geen zwaar huishoudelijk werk verrichten, niet sjouwen, tilllen of bukken en ik mag ook nog niet fietsen of autorijden. En dat niets doen is nou niet echt mijn ding. Maar ik houd me aan de voorschriften want wil geen complicaties of verzakkingen ;-). Gelukkig heb ik niet al te veel pijn, wel ben ik vreselijk moe.  Dat valt mij vies tegen. Ik slaap dan ook echt veel en dut soms weg in de middag. Maar vanaf nu kan het alleen maar beter gaan toch?
De operatie zelf viel me mee en ik keek er zelfs naar uit. Zeker als je bedenkt dat ik een paar dagen eerder al opgeroepen was maar dat na een hele dag (nuchter!!) wachten in het ziekenhuis op het laatste moment mijn operatie geannuleerd werd. Geen idee waarom (spoedgeval of andere operaties die uitliepen), whatever, resultaat was dat ik gewoon weer naar huis gestuurd werd. Vreselijk balen. Je stelt je helemaal in op zo'n operatie en ook het thuisfront stond klaar en had van alles geregeld. Gelukkig kon ik een paar dagen later toch nog in het operatieschema gepropt worden en werd ik eindelijk geholpen.

Omdat de operatie zo lang op zich liet wachten besloot ik afgelopen maand spontaan om Rob op zijn zakenreisje naar Amerika te vergezellen. Samen huurden we een auto en reden van Washintgton naar zijn nicht die in Saint Davids, vlak bij Philadelphia woont. Wat een geweldige en mooie omgeving.  Hier hebben we heerlijke dagen doorgebracht. Na het weekend ging Rob zijn collega's van Dulles airport halen en vertrok het gezelschap voor een conference naar Williamsburg terwijl ik gezellig bij zijn nicht bleef. Heb daar echt een super tijd gehad, voelde me heel welkom en bofte bovendien enorm met het zomerse weer. Op vrijdag nam ik de Amtrak trein terug van Philadelphia naar Washington waar ik via Union Station met de silver line metro en de Dulles flyerbus terug naar de luchthaven ging alwaar ik mijn hubby weer trof.  Die ene week was uiteraard veel te kort, en bovendien op het laatste moment geboekt, waardoor er geen tijd en ruimte was om nog andere vrienden daar in de buurt te bezoeken. We komen dan ook zeker nog een keer terug.

Gelukkig was Mats die week nog thuis en kon hij voor de hond en katten zorgen. De dag van mijn operatie reisde zoonlief naar Thailand waar hij nu bij vrienden in onze oude woonwijk Nichada Thani verblijft. Iedereen is er weer, een soort kleine reunie van zijn senior klas. De week na mijn operatie zat Rob in Zweden en zorgde mijn moeder voor mij en onze huisdieren. Heerlijk dat ze zo dichtbij woont. Want Michou zat uiteraard gewoon op haar kamer in Utrecht.

Eergisteren was dochterlief jarig en kwamen mijn schoonzussen en (schoon)moeder ff op de thee. De dagen ervoor was Michou met vrienden naar Amsterdam geweest (Games of Thrones exhibition) en gingen ze samen sushi eten en naar de bioscoop. Het weekend ervoor was ze met mijn ouders (toen ik toch in het ziekenhuis lag) gaan wandelen, de vogelspotroute van het zuid Hollands Landschap in Oost Voorne.


En een paar weken ervoor gingen de kids en ik samen met mijn moeder toeristje spelen in eigen land en bezochten we de Keukenhof. Een must see!




Verder gaat het hier allemaal z'n gangetje. Manlief probeert in zijn schaarse vrije tijd onze zeilboot op te knapppen en vaarklaar te maken. Ook hebben we de matrassen, buiskap en bimini vernieuwd. Nieuw leer voor om de stuurwielen is besteld. Nu vooral eerst de boot poetsen. Deze zit vol groene aanslag, spinrag en ander ongedierte. Dit weekend wordt het mooi weer, eens kijken of ik dochterlief zo gek krijg dat zij met haar vader meegaat om met de hogedrukspuit het jacht eens flink onder handen te nemen. Ik mag tenslotte nog geen zwaar werk verrichten haha.

Verder fiets Rob als het even kan hele einden door de duinen, om zo te trainen voor de 300 km  Vatternrundan race in Zweden. Hij heeft zich laten overhalen door Zweedse collega's om daaraan mee te doen. Volgens mij sporen ze niet ;-)
Nog een weekje en dan vindt dat evenement plaats. Hopelijk ben ik voldoende opgeknapt dat ik met hem mee kan. Ben nog nooit in Zweden geweest en dit zou een mooie gelegenheid zijn. Even afwachten dus.

20 maart 2015

Gezondheid

Tja,  het werd weer tijd om eens te bloggen. Ik blijf het moeilijk vinden om hiermee door te gaan. Ooit begon ik het blog voor mijn familie zodat ze op de hoogte bleven over ons wel en wee in den vreemde. Nu is de familie dichtbij en gaat hetgeen ik meemaak vaak over hen. En niet iedereen wil dat ik daarover schrijf.  Ook de kids zijn ouder en willen niet dat ik over hun priveleven blog. Ik schrijf nu meer voor de trouwe blogvrienden die ik in de loop der jaren heb gekregen. Maar met de meesten heb ik ook al contact via Facebook. Dus de berichten blijven summier hier.

Afijn, schreef ik aan het eind van mijn vorige post nog dat 2015 zo te zien een heel goed jaar gaat worden blijkt dat ik dat toch wat te voorbarig was. 'Much is going on in and around my family' op dit moment.

Een van de redenen dat wij o.a. terug naar Nederland gekomen zijn is om weer dichter bij de familie te wonen. Als je zover weg bent mis je vele zaken. De grote maar ook kleine gebeurtenissen uit iemands dagelijkse leven. De leuke en de minder leuke dingen. Zeker nu we ouder worden en als er gezondheidsproblemen ontstaan. Dan ben je niet ff snel terug om te helpen of mensen bij te staan.
Nou dan is het maar goed dat we nu weer in Nederland wonen want het lijkt wel of opeens iedereen tegelijkertijd 'aan de beurt' is.

Mijn schoonmoeder moet een zware open hart operatie ondergaan en kan ieder moment opgeroepen worden. Ze wacht al 3 weken en dat wachten gaat haar (en de rest van de familie) niet in de koude kleren zitten. Mijn zwager had ook wat klachten en blijkt over ca. 8 weken een 3-voudige bypass operatie te moeten ondergaan.  Mijn zwager van de andere kant heeft al een tijdje last van zijn rug en kan eigenlijk niets meer van de pijn. En ik krijg zonet een sms'je van mijn zus dat het om een zware hernia gaat en dat hij vandaag nog geopereerd gaat worden.

Zelf ben ik ook weer eens naar de gynaecoloog gegaan voor een inmiddels eeuwigdurend en steeds erger wordend vrouwenprobleem. En uit een kijkoperatie blijkt nu dat de 'boel' er  maar beter geheel uitgehaald kan worden. Begin april moet ik terug komen bij de gynaecoloog en gaan we bespreken hoe, wat en wanneer.

Maar dat is allemaal nog niet zo erg als de situatie van mijn tante. Die was de laatste maanden o.a. erg vermagerd en ging na de feestdagen maar eens naar de huisarts. Om een lang verhaal kort te maken heeft zij K....., is het onbehandelbaar en is ze opgegeven. Na een korte ziekenhuisopname en een tevergeefse aansterkperiode in een herstellingsoord/verzorgingshuis blijkt men niets meer voor haar te kunnen doen. En zo zit ze dus sinds een paar dagen thuis, in haar vertrouwde omgeving. Te wachten op het einde. Gelukkig heeft ze nog geen (veel) pijn en een erg sterke wil.
Wat een klote ziekte is het toch.
Naast uiteraard mijn tante hebben ook mijn moeder en haar andere zus het er moeilijk mee. Drukke, hectische en emotionele periodes volgen elkaar in rap tempo op. Ik probeer op mijn manier hen te helpen en bij te staan waar ik kan.

We doen natuurlijk ook nog wel wat gezellige dingen en vierden mijn schoonmoeders 77e verjaardag met een gezellig kaas/vlees & chocolade fondue.


Ook ging ik met vriendin Rienke  kijken of we een beetje groene vingers hadden en gingen creatief aan de slag. Een mooi groot lente bloemstuk was het resultaat.
Een wandelvriendin van mijn moeder was jarig en nodigde ons uit voor een etentje bij de Chinese Brug en met anderen gingen we eten bij The Hungry Mind. En uiteraard geniet ik van de eerste tekenen van de lente als ik wandel met Dinkel.

Rob reist weer veel en zit nu Nigeria. Dit weekend komt hij thuis en vertrekt a.s. woensdag voor een trip naar Bangkok en Sri Lanka. Australie en Amerika staan daarna in planning. En tussendoor ons tripje naar Japan. Wat dat betreft verandert er niets in zijn werk, manlief blijft een globetrotter.

Wat wel is veranderd is dat zoonlief  voorlopig weer thuis woont.  Hij heeft aangegeven een geheel andere richting op te willen gaan qua studie. Jammer, maar het is zijn keuze en beslissing. En ik vind het fantastisch dat hij weet wat hij wil en er helemaal voor gaat. Helaas is het al te laat om aan te melden voor komend studiejaar. Bovendien heb je meer kans om daar aangenomen te worden met specifiekere kennis en (werk)ervaring. Hij volgt nu dus sinds kort een cursus in Amsterdam en neemt een tussenjaar om die ervaring op te doen.

En zo konden we zijn boeltje weer verhuizen en proberen hier in ons appartementje te proppen. Oma's zolder fungeert goed als tijdelijke opslag haha.  Maar ook wel gezellig om weer een 'kind' in huis te hebben. Ff geen empty nest. En is er mooi iemand die, als ik straks geopereerd ben en manlief ergens in een vreemd land bivakkeert, met de hond kan wandelen en het huishouden voor mij doet.

Fijn weekend allemaal.

11 januari 2015

Nieuw jaar

En zo zitten we alweer 2 weken in 2015 en is het ongeveer een half jaar geleden dat we Thailand achter ons hebben gelaten. Wat vliegt de tijd.

Iedereen uit ons gezinnetje is nagenoeg gewend in Nederland (de een wat sneller dan de ander), al missen we op dit moment met de storm aan de kust (de wind giert momenteel om ons apartement) wel het lekkere zonnige en warme weer van daar. Al vindt Mats het zowaar meevallen na temperaturen van -20C te hebben meegemaakt de afgelopen week.
Hij vloog nl. na de kerstdagen naar een vriend in Roemenie en vierde oud en nieuw daar o.a. in een 'cabin in the woods'. Lekker back to basics, zonder electra, stromend water en centrale verwarming. Dat werd dus hout hakken voor de kachel en veel drank om warm te blijven haha. Er lag daar behoorlijk veel sneeuw en het was er dus erg koud. Geloof niet dat meneer de juiste winterkleding of schoenen bij zich had haha. Maar hij heeft het er erg naar zijn zin gehad en de omgeving daar was ronduit prachtig. Ongerepte natuur. De dagen erna bracht hij door bij zijn vriend in de stad en gingen ze veel uit. O.a. eten in Dracula's kasteel.

Wij vierden ondertussen oud en nieuw bij vrienden die een feestje gaven en Michou hield een rustig filmavondje bij opa en oma L.
De volgende dag togen we, enigszins nog duf van de feestelijkheden van de avond ervoor, naar Scheveningen waar Michou en manlief zich waagden aan de traditionele nieuwjaarsduik. De bikkels. Brrrr, zij liever dan ik dus samen met oma stond ik gereed met een droge handdoek.



Zoals gezegd togen we voor de kerstdagen naar Groenlo in de Achterhoek waar we een mooie lodge met de rest van mijn familie hadden gehuurd. Super gezellig, iedere avond kookte er iemand wat heerlijks en onder het genot van een glaasje en een hapje, 'n knapperig haardvuur werd er volop geluierd, gediscusseerd en vooral fanatiek spelletjes gespeeld.
De organisatoren, nicht Sanne met haar handige Harrie, hielden nog een ouderwetse bingo waarbij   onze kerstkadootjes als prijzen verdeeld werden. Wat een (kerst)mutsengedoe ;-) Hilariteit alom.
Kortom het was super gezellig om, na vele jaren, weer met de feestdagen zo samen te zijn.







Na alle deze feestelijkheden vierde nicht Manouche ook nog een verjaardag/nieuwjaarsborrel, compleet met vuurkorf, gluhwein, warme choolademelk, snert en 2 soorten stampot. Het was die dag zooooo koud (had net gesneeuwd) dat dat er allemaal goed in ging. Manlief en ik hielpen wel de boel opwarmen in haar keuken. Lekker warm boven the stove hihi.


Inmiddels zitten we alweer twee weken in het nieuwe jaar en is het 'echte' leven weer begonnen. De kids zijn druk met school en (her)tentames, al begint Mats nieuwe semester pas echt weer in februari.
Ik ben begonnen met het surveilleren tijdens de year 11, GCSE en IB (mock) eamens die deze maand worden gehouden op de The British School in the Netherlands. Leuk om weer wat bezig te zijn.

Manlief heeft de komende dagen training in Ede en gaat begin februari weer reizen. Zijn agenda staat alweer aardig vol gepland voor het komende jaar.
Over reizen gesproken.... Rob is uitgenodigd om dit jaar deel te nemen aan het TMHG World Convention 2015 van zijn werk in Japan. En guess what..... spouses mogen mee. Dus ik heb een leuk tripje in het vooruitzicht. Woehoe!!!

Volgens mij word dit een heel goed jaar voor ons.

Happy 2015 to you all!

8 december 2014

Geen nieuws.....is goed nieuws


Tja, het blijft stil hier op dit blog. Maar er valt niet veel te vertellen. De dagen lopen in elkaar over. Ik ben druk met van alles en niets en vind hetgeen ik doe of meemaak vaak niet blogwaardig genoeg. Eerlijk gezegd is de lol van het bloggen er een beetje af. Ik hoef het thuisfront niet meer op de hoogte te houden en (int.) vrienden 'spreek' ik via Facebook. Afijn, toch maar weer een update.

Mijn ouders zijn nu geheel over en gesetteld in hun nieuwe woning. Alle meubelen hebben een plekje gekregen in het huis en ook hebben ze al een gedeelte van de verbouwing erop zitten. Een mooi, modern toilet is het resultaat. Begin volgend jaar is hun badkamer aan de beurt. Voorlopig is de woning weer schoon en kunnen ook zij geen dozen, bouwmarkt of  meubelzaak meer zien haha.

Rob heeft de afgelopen twee maanden weer uit zijn koffers geleefd en was niet veel aanwezig. Zo zat hij ruim 2 weken in Ethiopie, was een kleine week thuis en vertrok toen weer voor een trip naar India en kwam  dit weekend  pas terug uit Bangkok. Hij kon nog net aanschuiven bij mijn ouders voor de koffie maar had een gezellig steengrill avondje met mijn familie gemist. De kids waren ook thuis gekomen om op 5 december samen te zijn; al vierden we geen Sinterklaas.

En terwijl manlief in het (warme) buitenland zat vermaakte ik mij ook prima. Zo ging ik eten bij mijn ouders, genoot van een lekker indonesische maaltijd bij mijn schoonouders, at ik bij vriendin R. en ging met haar naar een kledingparty (en scoorde nog een leuke outfit), hield schoonzusje M. ook een kledingavondje bij haar thuis en kwam andere schoonzus M. gezellig bij mij op de thee. Ik bezocht mijn tante op een van haar vele vlooienmarkten, ging de mooie cijfers op de rapporten van mijn nichtjes bewonderen (lees: belonen) en rommelde veel in huis.

Verder gingen mama en ik op citytour en verkenden we mijn oude geboortestad. Zo aten we een vegetarische maaltijd in de Klooster Kerk, dronken we koffie in de skybar van de Haagse Toren aka het strijkijzer, gingen we eten in de huiskamer van de Chinese vriendenkring, speurden we alle kringloopwinkels af op zoek naar wat tweedehands spulletjes en wilden we de Sinterklaassfeer proeven door op koopavond  de binnenstad in te gaan maar was het zoooooo vies koud dat we al gauw  in China town bij een Thai (!) belandden en een lekker pittige maaltijd bestelden om ons op te warmen.

Ook hadden Rob en ik een nieuw bankstel besteld en een ander matras voor ons bed. Die laatste is al bezorgd en we liggen dus weer prinsheerlijk (lees: zachter).

Verder loop ik veel met Dinkel, hebben we de bladeren zien vallen in het bos en  mag ze nu in de winter overal op het strand rennen. Heerlijk, maar je moet nu wel  handschoenen aan en een dikke sjaal om!

De kids zitten ook niet stil. Zo liet Michou haar haren knippen en doneerde ze deze aan  St. Haarwensen. Een mooi gebaar.

Verder is Mats weer verhuisd, Hij heeft een andere kamer gevonden en moest worden geholpen met  het versjouwen van zijn spullen. Rob was er niet maar gelukkig wilde  opa (met zijn bus!!) ons helpen. Zoonlief heeft nu een zolderkamer in een kleiner huis. Wat rustiger en met 3  medebewoners waarvan 2 internationale studenten. Kan hij dus gewoon Engels blijven praten ;-) Uiteraard moesten er weer 'nieuwe'  spullen komen dus deze mama heeft weer flink lopen shoppen. Een fiets (want die andere was dus enige tijd gelden gestolen), een nieuwe koelkast, gordijnen etc. Een tweedehands bankje wat we  op de kop getikt hadden bij een kringloopwinkel (en waar ik een hele avond op had zitten boenen om hem enigzins toonbaar te krijgen) bleek de 2e, zeer smalle, trap naar zijn kamer absoluut niet op te kunnen. Grrrr, dat kreng kon dus weer mee terug in de bus. En stond de volgende dag samen met ons oude matras aan de kant van de weg klaar voor het grof vuil. Zonde van tijd en geld.
Gelukkig bleek dat mijn schoonouders nog een klein bankje op zolder hadden staan die hun kleinzoon wel mocht meenemen. Dus afgelopen weekend toen Rob weer thuis was hebben we dat bankje, met veel pijn en moeite en wat creatief zaagwerk van mijn hubbie, in zijn kamer gekregen. Heeft manlief ook die studentenkamer weer gezien.

Bij Michou begaf haar kleine mini koelkastje het dus ook die heb ik opgehaald en teruggegeven aan de winkel. Daarna zijn Mies en ik op zoek gegaan naar een groter, tweedehands exemplaar. Ik heb nu echt wel alle kringloopzaken in omgeving groot Den Haag gezien haha. Maar ook die missie is geslaagd en gezamenlijk hebben we dat ding in mijn autootje gepropt en naar haar kamer gebracht.Gelukkig hoeft zij maar 1 trap op.

Nu komt alleen nog volgende week ons nieuwe bankstel, en moet dus het oude bankstel naar beneden gedragen worden voor grof vuil, en dan hoop ik echt dat al dat sjouwwerk klaar is. Kan ff geen doos meer zien.

Nog eventjes en dan staat kerst voor de deur. De opgetuigde boom staat al. Gezellig al die lichtjes. Straks met de feestdagen zitten we met familieleden in Groenlo in een groot vakantiehuis. Gisteren zaten we ff bijeen om de boodschappenlijst, het kookschema en de corfeedienst te bespreken. Lachen, ik heb er echt zin in en ben blij dat ik nog een kleine 3 weken heb om mij mentaal voor te bereiden /^0^\.

2 oktober 2014

(Her)inburgeringsfeestje

Jaja we leven nog. Het is idd weer tijd voor een nieuw blogje. Ik heb er zo langzamerhand een maandblog van gemaakt haha.

Oke wat is er afgelopen maand allemaal gebeurd?
Uiteraard moest Rob weer reizen, al was hij ook een kleine 3 weken thuis, en heeft hij tussendoor flink geklust in huis. Neef Dennis heeft de toilet afgetegeld dus daar is het nu wat 'gezelliger' zitten. Nu nog de boiler wegwerken (deurtjes ervoor) en het plafond erin. Ook is de garage opgeruimd en een beetje ingericht (kostte mij heel wat ritjes naar grof vuil) en hangen er nu beugels voor de ski's en surfplanken. Ook onze mountainbikes en Rob's racefiets hangen netjes aan de muur. Klaar voor gebruik.....

Over fietsen gesproken, heerlijk weer om in Nederland te wonen, waar je zo zalig kan fietsen over goed aangelegde fietspaden. Maar dan moet je fiets niet gestolen worden. Want nog niet in haar tweede schoolweek belde Michou dat ze haar fiets niet meer kon vinden. Terwijl hij netjes op slot stond, in de fietsenstalling bij Utrecht CS en nog wel in de bovenste stalling/rek. Maar toch was in het weekend haar fiets gejat. Dus mevrouw moest verder met de bus. Geen probleem ware het niet dat er zo'n 100 studenten staan te wachten op die bus naar de Uithof. Dus Mies moest zeker 2  a 3 bussen laten gaan voordat ze een plekje had om in te stappen. Pfff dat is geen doen. En het is nu nog mooi weer. Stel dat het winter is en meer mensen de bus gaan pakken.
Snap niet dat er geen meer of langere bussen ingezet worden als er zoveel gebruik van het openbaar vervoer wordt gemaakt.

Zoals je leest ben ik alweer helemaal ingeburgerd nu ik zo gezellig mee mopper over het openbaar vervoer haha. Want Michou heeft al diverse keren meegemaakt dat de trein naar Utrecht vertraging had of uberhaupt niet reed door e.e.a. storing. (En gisteren nog, terwijl ze juist haar 1e tentamen had, reed dat kreng weer niet en kon ik hals over kop in de auto springen om haar toch nog op tijd in Utrecht te krijgen. En de avondspits kun je beter middagspits noemen want die begint ook steeds vroeger ).

We hadden dus al gauw door dat dit geen doen is en dat Michou beter op zoek kon gaan naar een kamer. En die heeft ze gevonden, net onder de rook van Utrecht. Vanaf zaterdag gaat ze dus ook het huis uit.  Scheelt haar heel wat reistijd, ergenis en stress. Kan ze zich zo volledig concentreren op haar studie want ze vindt het wel wennen om nu na 11 jaar Engels alles weer in het Nederlands te moeten doen. Is toch een hele omschakeling.

Afijn, had ik dus net alles geregeld voor Michou's a.s. verhuizing  en een andere (tweedehands) fiets voor haar gekocht belt zoonlief op. Euh mam, mijn fiets is gestolen. Samen met nog 3 andere fietsen van huisgenoten. Deze stonden, wel op slot maar niet ergens aan vast, voor de deur van hun studentenhuis, en zijn blijkbaar zo hupsee in een busje geladen. ARGGGGG. Woon je jaren in het buitenland en is er nog nooit iets gestolen. Woon je nog geen 3 mnd in Nederland en ben je al 2 fietsen kwijt. Gaat lekker zo.

Verder had ik het op mijn manier druk met het plannen van een feest. Wat 11 jaar in het buitenland wonen, en dus allerlei feestjes, belangrijke verjaardagen, geboortes en bruiloften missen is toch niet leuk. En ook wij als familie hadden het e.e.a. te vieren (behaalde diploma's, Michou 21 en Mats 18 jaar geworden, Rob die Abraham gezien heeft en ons 25 jarige huwelijk). Dus wilden we een soort 'all-in-one' terugkomfeestje geven. En zo ging ik op zoek naar een feestzaal, boekte de DJ's, ontwierp ik uitnodigingen, regelde de catering, bestelde taartjes en maakte een Powerpoint presentatie over 11 jaar 'Over the Border'.
Afgelopen zaterdag was het zover en het was heerlijk om iedereen weer te zien. We hebben genoten.






Geweldig om 'oude' vriendschappen weer nieuw leven in te blazen. W.d.b. is het waar dat je sommige mensen jaren niet kan zien maar eenmaal weer bijeen lijkt het alsof je elkaar gisteren nog gesproken hebt en ga je verder waar het 11 jaar geleden 'gestopt' is. Echt super. Voor de kids is dit natuurlijk wel anders, zij beginnen totaal opnieuw. Mats omschreef het als weer een nieuwe relocatie. Maar deze keer naar een land waar hij de taal al wat van spreekt. Verder is alles nieuw en onbekend. Toch hebben ook zij hun draai al aardig gevonden.

Ik vind het vooral fijn om weer dicht bij mijn familie en te wonen. Ff buurten en langs te gaan voor een kop koffie. Dat heb ik toch wel gemist. En wonen mijn ouders als het ware om de hoek, nu komen ze nog dichterbij wonen en worden het onze 'buren'. Zij verhuizen nl. volgende maand ook naar de Chinese Muur!!  Drie keer raden wie over een paar jaar hun mantelverzorgster mag gaan worden haha.
En nu de hele familie weer compleet is hebben we ook een leuk vooruitzicht. We gaan met een hele groep kerst vieren in een groot vakantiehuis ergens in de Achterhoek.

Verder vinden wij het hier zalig wonen. Ons huisje voelt al als echt 'thuis'. Zo dicht bij strand, zee en duinen. En voldoende bos om ons heen. Vooral voor Rob is het back to his roots. Feest der herkenning. Voor mij  is het weliswaar mijn geboortestad maar het is ruim 25 jr geleden dat ik hier in deze regio gewoond heb. Dus veel is veranderd. Het voelt vertrouwd en toch ook weer niet. Best wel wennen.

Zoals ik al in een eerdere posting schreef is het hier een waar wahalla voor honden. Overal mogen ze los (wel opruimplicht) en Dinkel is echt mega veranderd. In positieve zin uiteraard. Die rent en speelt naar hartelust. Zoveel energie als ze hier kwijt kan. Al die hondenvriendjes. Het is echt een genot om met haar te wandelen. En omdat de temperatuur nog steeds zo aangenaam is geniet ik van de natuur. Bladeren beginnen al te vallen en dan met je hond door de bossen banjeren  terwijl het zo fris en herfstachtig ruikt. Of een middagje uitwaaien op het strand. Heerlijk.













En ook de katten genieten. We hebben een netje bevestigd op het balkon zodat ze niet kunnen ontsnappen (Cream sprong al eens naar beneden en ging ook al kennismaken met de buren). Iedere dag zitten ze heerlijk buiten op het balkon te kijken naar de zeemeeuwen en de gezelligheid op straat. Ook kregen ze een nieuwe krabpaal die ze helemaal het einde vinden.




Dus na 3 maanden kunnen  we zeggen dat we zo langzaam aan onze draai vinden. 
Voor mij voelde deze verhuizing net als de voorgaande moves. Het maakt gevoelsmatig niet uit of ik nu van Brazilie naar Dubai verhuisde of van Bangkok naar Den Haag. Het is gewoon alsof je naar een nieuw land verkast. Want ook al spreek je nu de taal, en heb je een Nederlands paspoort, alles moet toch gewoon opnieuw geregeld en aangevraagd worden (gas-water-licht, internet, telefoon, nwe bankrekeningen, verzekeringen, inschrijvingen bij gemeentes, belastingzkn., enz enz.). We waren tenslotte ruim 11 jaar weg uit Nederland, en dus geemigreerd. 
Ook het feit dat we nu een 'eigen' huis hebben maakt dat ik veel meer energie in de inrichting, aankleding en het opknappen steek. Als je weet dat je ergens maar een paar jaar woont dan investeer je niet echt in dat huurhuis. Althans ik niet. Nu wel, omdat ik hier tot in lengte van dagen blijf wonen en niet meer weg ga (hoewel, zeg nooit nooit  bij die man van mij).
En hoewel er altijd dingen tegenvallen ben ik een persoontje die graag de positieve kanten van iets zie en vind dat je er zelf iets van moet maken. Openstaan voor veranderingen, deze accepteren en er zelf een invulling aan geven. Ik geloof dat dat de instelling moet zijn anders red je het niet als (ex-)expat.

Dus gaan we zo weer gezellig op de fiets (ja ja we hebben inmiddels allemaal dubbele fietssloten op onze ijzeren rossen) naar de Lidl (wat 'n leuke winkel toch met vaak goede aanbiedingen ...onlangs die kattenkrabpaal daar gehaald) en de Jumbo om boodschappen te doen. Want dat vind ik ook zo fijn.....het uitgebreide assortiment in de Nederlandse supermarkten en al dat verse fruit en de vele groentes. Ben bang dat er de afgelopen tijd weer de nodige kilootjes zijn bijgekomen met al dat lekkere snoepgoed en gebak hier.