12 juli 2020

Het roer om

Het is alweer een maandje rustig op dit blog. Maar die rust werd niet weerspiegeld in huize Kemper. Integendeel, daar bruiste het van de activiteit (en stress).
Enige maanden geleden (voor Corona haar intrede deed) schreef ik al dat wij vol plannen zaten en bezig waren met een project. Dat bevond zich echter in, voor ons, (te) ondiep water en we wilden niet het risico nemen vast te lopen. We besloten ruimer sop te kiezen en een andere koers te gaan varen. Maar sommige al in gang gezette zaken bleven op de achtergrond doorlopen. En weer even terug in Nederland ging het opeens razendsnel. 

huis verkocht 🗹
garage verkocht 🗹
zeilboot verkocht 🗹

En dus moest er binnen 2 weken een verhuizing geregeld worden. Verhuisbedrijf zoeken, dozen ontvangen , al onze spullen sorteren en inpakken en flink opruimen. Vele ritjes naar grof vuil volgden (net als vele anderen....wat een wachttijden daar zeg) en de kringloopwinkel werd ook met een bezoekje vereerd. Gelukkig konden wat "grote, zware spullen" langs de kant van de weg gezet worden. Dat werd door de gemeente opgehaald. Verder moest de woning worden schoongemaakt en schilderde manlief nog de garage muren en werkte hij wat gaatjes in huis bij. 

Oops, en toen was ons huis leeg. Nou ja "ons" huis, de flat heeft nu andere eigenaren. Dus vertrokken wij naar een paar deuren verder, waar opa en oma voor Michou (en tijdelijk ook voor ons) een bedje klaar hebben staan. Zo fijn ... zulke flexibele ouders.


 En de poezen moesten nog ergens ondergebracht worden. Ook zij zitten nu op een geweldig opvang/vakantieadresje. Die huisdieren van ons boffen maar.


Tja, en wat nu? Daarover hopelijk meer nieuws in een volgend blog. Wordt vervolgd............

12 juni 2020

Weer 'thuis'

Het was even stil op dit blog. Met een goede reden. 
Eergisteren was het namelijk precies 2 weken geleden dat wij in het vliegtuig stapten en een dag later in Nederland aankwamen. Om vervolgens, keurig volgens de RIVM richtlijnen, 14 dagen thuis in quarantaine te gaan. En omdat wij geen ziekteverschijnselen vertonen mogen wij ons nu weer normaal onder de mensen gaan begeven. Wel de 1,5 meter regel in acht nemend natuurlijk. 

Een kleine 2,5 week geleden besloten wij na ruggespraak met, en op advies van, de werkgever tijdelijk terug naar Nederland te gaan. De situatie wordt er in Brazilië niet beter op en de vooruitzichten qua corona besmettingen en IC capaciteit stemden ons ook niet bepaald hoopvol. Rob werkt al maanden vanuit huis en mag/kan niet reizen. Dus bepaald werk ligt daardoor stil. En omdat meerdere kantoren en fabrieken gesloten zijn (dan wel op minimale capaciteit draaien) gaat alles nu telefonisch en per mail. Dan kan er net zo goed vanuit Nederland gewerkt worden. Met dien verstande dat zijn werktijden wat naar de middag en avond verschoven zijn  i.v.m. het tijdsverschil met Brazilië. Wij hebben bovendien momenteel nog wat andere belangrijke zaken spelen in Nederland (daarover later meer) en wilden niet het risico lopen straks in een totale lock down in Brazilië vast te zitten. Of niet meer terug te kunnen reizen omdat Europese grenzen dan potdicht zitten voor reizigers uit Zuid-Amerika.
Dus toen snel de beslissing viel dat wij terug naar Nederland zouden gaan moest er opeens heel veel geregeld worden. 

- Zo moesten er tickets geboekt worden. Wie vliegen er nu nog op Sao Paulo? Op welke dagen? En is er nog plek? Dinkel kon in elk geval niet mee. Vliegtuigen nemen op dit moment, vanwege corona, geen huisdieren mee. Ãœberhaupt zijn per 1 januari 2020 de IATA regels veranderd en blijkt dat geen enkele luchtvaartmaatschappij nog vliegt met snub nosed animals als bagage (dus dat gaat nog een dingetje worden in de toekomst). Gelukkig kan Dinkel langer blijven bij het hondenhotel. Mevrouw de boxer is zo meteen meer dan een half jaar op vakantie geweest, wat een hondenleven ;-(
- Een reis- en medische verzekering moest nagekeken en extra afgesloten worden
- Verder moest er nog kleding worden gewassen, een strijk weggewerkt en koffers ingepakt. Ik ruimde  als een gek ons huis op, leegde de koelkast en gaf een hele tas eten weg aan de portier en 2 klusjesmannen. Ook sjouwde ik met de conciërge van ons condominio 8 grote planten in hun zware pot naar de gemeenschappelijke tuin beneden zodat deze water blijven krijgen tijdens onze lange afwezigheid.
- Daarna moest er een gezondheidsverklaring ingevuld worden, een brief van de NL-se ambassade/consulaat (dat wij naar Nederland mogen reizen) moest er nog komen en ik printte voor de zekerheid een bewijs met reistoestemming van de werkgever. 
- Tot slot regelde ik een statement over de status van onze Braziliaanse visa. Want die zijn inmiddels verlopen maar kunnen nog niet verlengd worden omdat alle overheidsinstanties i.v.m. de Covid-19 uitbraak momenteel gesloten zijn. En alvorens die visa verlengd kunnen worden moet eerst Rob's work permit vernieuwd zijn. En ook dat proces staat 'on hold'. Afijn, daarvan hadden we dus een case-nummer en het leek me handig dat ook maar bij ons te hebben. Met een hele map aan documenten en paperassen gingen wij een dag later richting het vliegveld.

En WAT een rare gewaarwording.....vliegen in Corona-tijd. De gehele reis leek wel een scene uit een futuristische film. Apocalyptisch. Guarulhos airport was totaal uitgestorven. Maar 1 in-/uitgang was open in de vertrekhal en op het moment dat wij er waren was alleen de KLM desk bemand. Alles verder gesloten. Zo vreemd. En er waren weinig reizigers die wilden inchecken. Alle incheckbalies waren voorzien van een plexiglas tussenwand en scherm en de iedereen droeg een mondkapje (verplicht). De ingevulde health formulieren werden inderdaad gecontroleerd en vermeld op onze boarding passen. Daarna waren we snel ingecheckt. Ook waren we zo voorbij de security check. Niemand te zien hier. En bij de douane waren er maar 3 balies open. Eentje voor Braziliaanse nationals en twee voor mensen met een buitenlandse paspoort. Normaliter sta je hier erg lang in de rij. Wij waren er in principe zo door, ware het niet dat men inderdaad problemen maakten van onze verlopen visa. Gelukkig stond Rob bij de balie naast mij en kon hij met het uitgedraaide bewijs aantonen dat zijn werkvergunning in een verlengingprocedure zit. Dus wij waren niet nalatig maar de huidige pandemie is de schuldige, m.a.w. overmacht . De douanebeambte liep vervolgens met 't document, onze paspoorten en verlopen RNE's (=verblijfsvergunning ID kaart) naar een kantoortje opzij waar ze onze visa in het systeem vrijgaf. Pfff, was blij met alle uitgeprinte paperassen die ik bij me had. Wij mochten (zonder boete) het land verlaten. Hoera. Nu maar hopen dat we er straks ook zo zonder problemen weer inkomen ;-)

Bij de vertrekterminal/gates was het uitgestorven op een enkele koffieshop (Starbucks) na. De Business Sky Team lounge was wel geopend maar je kon niet overal zitten en het zelfbediening buffet was gesloten. Je kon van een beperkte menukaart wat bestellen dat vervolgens verpakt naar je tafeltje of stoel werd gebracht.


Boarding bij de gate verliep ook volgens een corona-proof protocol. In kleine groepjes zodat er 1,5 meter afstand gehouden kon worden. Ook hier werd nogmaals je gezondheidsverklaring gecheckt en zonder mondbedekking mocht je het vliegtuig niet in.
Het vliegtuig had ruim 200 zitplaatsen over (zat 1/3 vol?) dus we hadden ruimschoots plek en er zat voldoende afstand tussen alle passagiers. Wel heel vreemd om de hele reis (11,5 uur lang) met een mondkapje op te moeten zitten. Vooral ermee slapen voelde wat vreemd ;-0). Gelukkig hield iedereen zich keurig aan deze regel.
Ook was verder er geen service aan board maar lag er een voedselpakketje klaar op je stoel. 1x werd er een warme maaltijd geserveerd waarbij er geen keuze was (alleen pasta) en dit kwam ook zonder drank of los broodje. Ook werd er geen koffie, thee of alcohol geschonken.Verder werd er door het cabinepersoneel ook niet rondgelopen. Extra drank (enkel water, jus d'orange, appelsap of cola) kon je achterin het vliegtuig halen. Wel werden de toiletten vaker gedurende de reis ontsmet.




Maar ondanks dit alles verliep de reis voorspoedig en hebben we zelfs heerlijk (languit) kunnen slapen nu er volop ruimte was. En we waren allang blij dat KLM nog vloog en dat we naar huis konden. 

De aankomst op Schiphol was ook al zo apart. Nagenoeg de meeste medepassagiers waren op doorreis. Die werden opgevangen en doorgeleid naar de transfer gate.
Het handje vol mensen (waaronder wij) die Schiphol als eindbestemming hadden werden opgewacht door medewerkers van de GGD.  Hier moesten wij wederom onze gezondheidsverklaring laten zien (en ik zag dat aan andere nationaliteiten gevraagd werd om een Schengen-visa en bewijs van urgentie/essentiële reis te tonen) en werden ons de regels van de RIVM uitgelegd: 14 dagen quarantaine in acht nemen, het 1,5 meter afstand houden en mondkapje in het openbaar vervoer. En kwetsbare  personen in de risicogroep zoveel mogelijk ontwijken. Tja, In Sao Paulo deden we al niet anders. Daar zijn ze nog veel strenger/strikter in hun beleid.

Afijn, na aangegeven te hebben deze regels netjes te zullen opvolgen konden we via een verlaten terminal, via eng rustige paspoortcontrole, naar de DOODSTILLE bagage hal. Heel bizar. Het normaliter zo drukke, levendige Schiphol was echt uitgestorven. Met een mannetje of 8 stonden wij als enigen op onze koffers te wachten bij de bagageband. En waar (schoongemaakte) bagage karretjes al klaar gezet waren zodat je 1,5 meter afstand kon houden. Verder was ook hier alles afgesloten. 't Voelde allemaal als een hele foute film. Een muisstil Schiphol...






Dochterlief (die de dag ervoor pas door ons op de hoogte was gesteld van onze plannen) stond buiten, ook met mondmasker, op een verlaten parkeerdeck met de auto op ons te wachten. Helemaal blij dat papa en mama weer veilig en wel in het land waren. Althans dat begreep ik uit de boodschap op de Pindakaas potjes ;-)


Verder waren niet veel mensen op de hoogte van onze terugkomst. Wij hebben dit ook niet uitgebreid rondgebazuind want we zaten tenslotte nog in quarantaine. Wij wilden niet het risico nemen dat we per ongeluk, in ons of andermans enthousiasme, evt. iemand zouden besmetten. Rob heeft dus gewoon thuis gewerkt en ik heb hier het huis (en alle houten meubels) maar eens flink gepoetst. 
Maar de 2 weken van zelf isolatie zijn voorbij dus nu kunnen we weer officieel naar buiten. Genieten van het mooie weer :-)

25 mei 2020

Geen nieuws...

is goed nieuws. Dat is de uitdrukking. Maar dat geldt niet voor het aantal Covid-19 besmettingen in Brazilië. Die aantallen lopen nog steeds op. Ik kijk of lees inmiddels geen nieuws meer want word er alleen maar triest en angstig van. Gelukkig zijn wij nog steeds gezond.

In Sao Paulo blijven alle maatregelen van kracht. Openbare gebouwen, scholen en winkels (behalve banken, supermarkten, dierenwinkels en drogisterijen) zijn nog steeds gesloten en restaurants mogen alleen delivery/take away aanbieden.Thuiswerken en binnen blijven (quarantaine) geldt ook nog steeds. Net als regelmatig je handen wassen en alles ontsmetten als je buiten bent geweest. Inmiddels is het dragen van een mondkapje buiten verplicht (op straffe van een boete). Dus overal worden ontsmettingsmiddelen en mondkapjes verkocht.




Maar hoe langer deze situatie voortduurt hoe moeilijker het voor sommigen wordt om zich aan deze regels te blijven houden. Wegblokkades en afgezette wegen, aangescherpte rodizio (dagen wanneer je mag autorijden) om circulatie naar en in de stad te beperken hebben allemaal niet tot het gewenste effect geleid.
Laatste poging om mensen meer thuis te houden is dat de  overheid in Sao Paulo een lange vakantie heeft gecreëerd. Feestdagen die normaliter in juni, september, oktober en november vallen zijn 'naar voren gehaald' zodat er 6 vrije dagen zijn ontstaan (van afgelopen woensdag t/m vandaag). Of dit geholpen heeft weet men nu nog niet. Normaliter willen/gaan mensen er juist op uit als ze vrij zijn. Voor ons maakte het in elk geval geen verschil want wij zaten toch al in thuis-isolatie. Daarbij moet Rob gewoon doorwerken omdat hij ook veel internationaal overleg heeft en die collega's en/of klanten hebben geen vrij ;-).

Verder heb ik nog niet zo veel te melden. De dagen lopen in elkaar over. Bleef ons huis in het begin spik & span ben ik inmiddels wel uitgepoetst. Na alleen nog een schoonmaakaanval te hebben gehad, waarbij ik met gevaar voor eigen leven alle ramen op het balkon hebt gezeemd van binnen en buiten,  krijgt de rest van ons appartement steeds minder aandacht haha. Zonder hond in huis hoeft er tenslotte ook minder gedweild en gezogen te worden.

Dinkel heeft het nog steeds reuze naar haar zin op d'r vakantie adresje. Zij herkent ons straks echt niet meer.... Dat wordt vast een hele boze dame als ze weer terug bij ons is.

Allemaal een zonnige en vooral gezonde week gewenst.

6 mei 2020

Sleur

Zo nu mijn weblogboek "Over the border Thailand" eindelijk klaar is gelijk de eerste twee blogboeken ook onderhanden genomen. Hier en daar nog wat spelfouten eruit gehaald en de boeken opnieuw gepubliceerd, 2e versie/ herdruk. Ga van de week ook de blogjes over deze nieuwe uitzending naar Sao Paulo maar eens controleren.

Verder is het hier saai, net als bij zovelen thuis denk ik. Al lees ik net dat in Nederland (net zoals in sommige andere Europese landen) de 'stay at home' maatregelen meer versoepeld worden. Zolang iedereen maar wel voldoende afstand blijft houden. Tenslotte is het virus niet verdwenen en zolang er nog geen antivirus/medicijn voor is blijft het opletten. Maar wel fijn dat het dagelijkse leven bij jullie iets meer vorm krijgt en sommigen weer buiten de deur aan het werk mogen. Lekker naar buiten. Zeker nu met het heerlijke weer wat voor de deur staat.
Hier is het herfst en ondanks goede temperaturen komt de zon niet meer zo hoog. Wij hebben nog net 1 uurtje zon tussen de middag wanneer de gele knoert precies tussen twee flatgebouwen piept. Iedere dag proberen wij dan ook dit uurtje zon mee te pakken en houdt Rob gelijk zijn lunchpauze. Ff vitamine D opdoen. Ons vaste uitje samen ;-)


Onze dagen lopen volgens vast stramien. Belangrijk om een beetje regelmaat te hebben in deze rare tijd. Rob is altijd vroeg op en begint zijn dag keurig om 8 uur 's morgens. Hij moet tenslotte ook werken. Meestal heeft hij dan direct een telephone conference met collega's van over de hele wereld. Ik blijf nu wat langer in bed liggen (er is toch geen hond om uit te laten) zodat ik hem niet in de weg zit. Kijk dan meestal het nieuws op tv vanuit bed en lees mijn e-mails en check FB. Als ik dan een uurtje later eruit ben ga ik tegenwoordig gelijk sporten beneden in de gym. Dat is mijn uurtje bewegen want ik kom ook niet meer aan mijn 10.000 stappen zonder Dinkel. Ik heb wat sport app's gedownload, volg een oefenschema van mijn personal trainer of luister naar de tips van zoonlief. Mijn conditie komt weer terug (na mijn knie blessure deed ik niet veel meer) en ik voel me een stuk prettiger in m'n vel zitten. Ook de weegschaal slaat weer uit naar de goede kant ;-). Daarna ga ik douchen en is manlief (meestal) net klaar met zijn telefonische meeting. Koffietijd!!!!
Dan ga ik boodschappen doen of iets in het huishouden. Dat moet ook doorgaan. Daarna houden we  lunchpauze. Met een beetje geluk dus in de zon. s' Middags zit ik samen met Rob aan de grote eettafel en duik ik ook achter de computer. Of ik lees een boek en doe een puzzel-spelletje. Beetje m'n hersens trainen ;-)

Ook maak ik sinds januari deel uit van een fotogroep op FB. Wij 'moeten' elke dag een foto volgens een bepaald thema plaatsen (black/white, close-up, colour red etc....). Erg leuk om te doen. Zeker toen we nog gewoon buiten konden komen gaf dit mij iedere dag een doel. Leuke opdracht om een passende foto te maken terwijl ik met Dinkel liep. Sommige deelnemers zijn heel creatief en maken de prachtigste composities. Ik maak de foto's gewoon met mijn mobieltje (ga hier in SP niet met een dure camera lopen) en heb dus niet hele goede foto's. Maar vind het wel enorm leuk om mee te doen. Afijn, dus daarmee ben ik ook dagelijks even in de weer.

Verder bel /whatsapp ik veel met het thuisfront. Met onze ouders maar vooral met de kinderen.
Sinds deze week is Mats klaar met zijn studie. Woehoe!!! Vorige week waren de laatste online examens en presentaties. Gek idee hoor.... 4 jaar studie zit er erop maar dat wordt nu niet afgesloten met een officiële bul uitreiking. (Hij gaat ervan uit dat hij al zijn examens heeft gehaald en dus geslaagd is LOL). Wij zijn dan ook mega trots op hem en hadden graag volgende maand dit uitgebreid met hem en alle vrienden/ mede examenkandidaten en professoren ceremonieel gevierd. Zo jammer dit. Maar goed het is niet anders. Hij is niet de enigste die dit overkomt.

De social distancing regels zijn hier in Sao Paulo weer aangetrokken nu de besmettingsgevallen nog steeds oplopen. Zo zijn bepaalde toegangswegen naar de stad nu afgesloten en alleen toegankelijk voor beroepsvervoer. Ook het dragen van een gezichtsmasker op straat wordt geadviseerd en is nu zelfs verplicht in het openbaar vervoer en de meeste gebouwen. Ik zag hier bij ons in het appartementencomplex nu op verschillende plekken een alcohol/desinfectie dispenser hangen. Er hing al een waarschuwingsbriefje in de lift.
Wij lopen al een tijdje met mond en neus bescherming rond als we ons buiten bevinden. Heb er inmiddels 3 zodat ik kan afwisselen en de gedragen versie in de wasmachine kan doen.


Ik hoop echt dat de situatie hier snel verbeterd en we ons allemaal weer 'gewoon' kunnen verplaatsen. Maar ik vrees dat wij hier in Brazilië nog wel even vast zitten. In elk geval heeft Dinkel het enorm naar haar zin en mag deze hele situatie wat haar betreft nog hééél lang doorgaan /^0^\.
Wij ontvangen dagelijks foto's van onze viervoeter en gisteren kregen we weer een leuk filmpje geappt. Hier een kort stukje, spelend met haar grote K9 friend:


Een fijne week allemaal. Begrijp dat het mooi weer gaat worden. Geniet, maar met gepaste afstand ;-)

30 april 2020

Hoera....

Ex-Koninginnedag. Zo blijf ik mij deze dag herinneren. Nogal makkelijk want vandaag is, al 52 jaar lang, het mijn verjaardag. Heppie burzdee toe mie.
Er verschenen gisteren al leuke berichtjes op WhapsApp en mijn FB pagina. Want ja, als heuse wereldvrouw heb ik inmiddels vrienden over de hele aardbol ;-). En met de verschillende time zones was het ergens al 30 april geworden haha.
En vandaag word ik veel gebeld, dat is ook leuk. Verder doe ik er niet zo veel aan. Vanavond een stukje vlees op de BBQ gooien met een glaasje bubbles erbij. Thats' it. Wel verwende ik mezelf vorige week, toen ik toch bij apotheek stond, met een gezichtsverzorging-setje van Vichy. Ook trof ik van de week al een lief verjaardagskaartje van het thuisfront in de bus aan. Dus ondanks deze gekke periode werkt de post nog verbazend goed in Brazilië.

En ik blijf het maar een vreemde wereld vinden op dit moment. Trouwe bloglezer Wim vroeg zich al ongerust af of alles nog goed gaat hier. Het bleef zo stil op dit blog.
Ik bekend schuld, maar had niet zo veel om over te schrijven. Wij zitten al weken thuis, in quarantaine, en maken daarom niet veel mee.
Ondanks de koekwous die hier aan dit land leiding moet geven luisteren veel Paulistanos gelukkig liever naar het advies van het ministerie van gezondheid en de gouverneur van deze staat. De meesten inwoners blijven dus keurig thuis. Zeker in de wat rijkere wijk waar wij wonen, waar voornamelijk Japanse Brazilianen wonen, is het erg rustig en stil op straat. Nagenoeg iedereen draagt hier een mondkapje en houdt gepaste afstand van een ander. Ook in ons appartementen complex hangen waarschuwingsbriefjes (o.a. in de lift) en worden de algemene ruimtes extra vaak schoongemaakt.
Maar veel kom ik niet buiten nu Dinkel zich nog steeds opperbest bij het hondenpension vermaakt. En omdat dit virus Brazilië in zijn greep blijft houden (we zijn hier nog niet op het hoogtepunt qua besmettingen en zitten -helaas- nog in een stijgende lijn) blijft onze boxerdame nog een maandje langer daar logeren. Het is dus reuze saai zonder haar in huis.

Aan de andere kant kon ik nu al mijn aandacht wijden aan mijn echtgenoot. Die heeft nl. ruim 3 weken geleden een operatie ondergaan. Deze stond al gepland voordat Corona zijn intrede deed en kon gelukkig nog doorgaan. Na al die jaren te lopen met een irritant probleem was het hoognodig tijd dat daar wat aangedaan werd ;-).




Rob werd geholpen in een goed, efficiënt (private) ziekenhuis, met perfecte zorg. De operatie zelf viel mee maar het herstel daarentegen niet (lees: veel pijn). Wat dat betreft kwam het 'goed' uit dat hij nu vanaf huis moet werken. De eerste twee weken kon hij dat mooi liggend op bed doen. Gelukkig gaat het nu al een stuk beter met meneer en a.s. maandag gaan de hechtingen eruit. Dat zal ook weer een stuk schelen.

En terwijl manlief revalideerde in de slaapkamer heb ik mij maar eens gestort op project Weblog boek. Wat een zware bevalling was dat. Bloed, zweet en een hoop frustratie tranen. Er zaten een paar hardnekkige fouten in mijn manuscript die ik er maar niet uit kreeg. Gek werd ik ervan. Waarom worden layouts dan ook steeds weer veranderd en blijven fonts en foto's niet op hun plaats in de pdf? Ook bleef de spellingscontrole maar fouten herstellen die ik niet hersteld wilde hebben. Het is tenslotte geen literatuur maar geschreven in mijn eigen (spreek)taal. Afijn......het ei is gelegd. It's done. Althans, ik ben er klaar mee. Je moet dit blogboek maar lezen met een neut op. Zo heb ik het ook gecontroleerd :-). Grammaticale fouten krijgt de lezer op de koop toe. Die staan ook al zo in mijn webblog. Deel 3 is een feit, Gepubliceerd! Hoera /^0^\.


Tjonge, wat moet ik nu de hele dag gaan doen?

5 april 2020

Dog walhalla

Even een vrolijk filmpje van Dinkel. Gewoon omdat het kan.
Wat heeft ze het toch naar haar zin. Helemaal blij word ik ervan. Het is absoluut saai zonder haar in huis. En ook kom ik nu bijna helemaal niet meer buiten. Maar hierom laat je je hondenkind op vakantie gaan...


Wat een paradijsje is het daar toch ook. Al die vriendjes, de ruimte en mogelijkheden om te zwemmen en lekker te rennen. Mevrouw wil nooit meer terug 😉

© video Mimos e Fochinos

29 maart 2020

Hondenvakantie

In deze rare tijd toch nog wat vrolijk nieuws.
Net als in andere landen zijn in Brazilië, in elk geval in de staat Sao Paulo, alle niet essentiële bedrijven gesloten of wordt er vanuit huis gewerkt (zover dat mogelijk is). Iedereen zit in quarantaine en doet aan social distancing. Dus ook het hondenpension van Dinkel is gesloten en de werknemers daar zijn naar huis gestuurd. Klanten bleven sowieso al weg want niemand mag nu op vakantie of gaat nog reizen.

Toen kregen zij afgelopen donderdag de vraag van een goede klant of hun kleine hondje echt niet kon komen logeren? Het gezin had onlangs een baby gekregen en ze wilden nu liever niet te veel naar buiten met de hond om een besmetting te voorkomen. Bovendien kreeg het hondje nu te weinig aandacht en zat het maar binnen in een klein appartement.
Dit bracht de eigenaren van het pension op het idee om toch nog wat inkomsten te genereren. Dus deden ze een speciaal aanbod aan nog 2 vaste hondenklantjes, waaronder Dinkel. Een maand lang op vakantie tegen een gereduceerd tarief. Want het ziet ernaar uit dat de quarantaine periode wel verlengd gaat worden en men wil zo min mogelijk tussendoor heen en weer rijden (als dat überhaupt nog wordt toegestaan). Die paar honden kan het eigenaars echtpaar prima zelf verzorgen en het erf om de boerderij is bovendien groot genoeg.

Dus om een lokaal bedrijf en vrienden in deze moeilijke tijd wat te steunen ;-),  en Dinkel een geweldige tijd te laten hebben, zijn wij op hun aanbod ingegaan. Hier zit ze ook maar zielig op 5 hoog naar een stille straat te turen. De volgende ochtend is mevrouw opgehaald en twee uurtjes later kregen wij onderstaande foto's doorgestuurd:






Geweldig toch. Zie haar genieten. Het blije ei. Als een speer vanuit de auto de vijver in. Al die ruimte en dan samen slapen met je poezenvriendin. Super. Daar doe je het toch voor?!

Betekent wel dat ik geen excuus meer heb om ff buiten te zijn. Geen hond om uit te laten. Tja, alles voor je hondenkind.

25 maart 2020

Vreemde gewaarwording

Wat een rust. Het normaliter zo drukke en lawaaierige Sao Paulo is stil (lees hier) geworden. Inmiddels ben ik na het schrijven van mijn laatste blogpost (hier) wat rustiger geworden. Tenslotte zit bijna iedereen in dezelfde situatie. Ik had mijn twijfels maar ben verrast hoe goed de Paulistanos zich houden aan de, voorlopig, 14 daagse opgelegde maatregelen en sociale isolatie/quarantaine houden.

Een hele rare gewaarwording om nu in deze metropool te wonen. Geen (toeterende) auto's of voorbijrazende motoren, geen files, geen sirenes de hele dag door, geen overvliegende helikopters. Er is haast niemand op straat, geen buitenspelende kinderen, nergens hoor je muziek en overal gesloten winkelpanden en kantoorgebouwen. Een saai straatbeeld. Beetje apocalyptisch gevoel als je nu buiten bent. Zelfs Dinkel vindt het maar vreemd. Geen dogwalkers die honden uitlaten of vriendjes om tegen te blaffen. Dus gauw een plas en ze wil weer naar binnen.
Behalve de motorboys van de deliveryservice, de bewakers en portiers bij de flatgebouwen en wat klanten bij de bakker of in de supermarkt is het echt uitgestorven in onze wijk. We horen nu overal vogels fluiten en het lijkt wel of de lucht lekkerder ruikt. Tja, de smog die altijd boven de stad hangt is natuurlijk nu afgenomen.

Ook wij blijven binnen, behalve als de hond uit moet en dan lopen we gelijk naar de supermarkt. Ook daar nemen ze het Covid-19 virus heel serieus en er zijn 'afstand-houden' stickers geplakt, alcohol gel dispensers opgehangen en spatschermen bij de kassa's geplaatst.















Verder wordt iedere keer dat je een winkelwagentje of -mandje gebruikt daarvan eerst de handvaten/ -greep ontsmet voordat je deze meekrijgt. De karretjes staan ook niet meer buiten maar binnen met een medewerker erbij. Die let er ook op of er niet te veel klanten in de winkel zijn. Anders wordt je gevraagd even buiten te wachten. En de pinautomaat wordt voor elke transactie eerst gereinigd door de kassamedewerker zodat iedere klant het veilig kan gebruiken.

Ook bij de drogist zijn er afstand markeringen op de grond aangebracht en is er een lint voor de kassa gespannen. En bij de bakker om de hoek is het restaurant/bargedeelte gesloten en zijn de krukken en stoelen weggehaald. Verder maken ze nu extra reclame voor bezorging/delivery service en hebben ze een soort drive-through systeem gecreëerd. 2 witte blokken op de weg markeren nu de plek waar je kunt parkeren om je bestelling op te halen zonder dat je de auto uit hoeft.


 


Degenen die nog wel buitenhuis werken en van het openbaar vervoer afhankelijk zijn houden ook bij de bushalte 1-1,5 m afstand zag ik. Maar hoe het er in de bus aan toegaat weet ik natuurlijk niet. 


Ik volg al het nieuws omtrent dit corona virus niet meer zo fanatiek. Want, naar mijn mening, word je overspoeld met (nep)nieuws en allerlei tegenstrijdige adviezen. Ik word daar wat onrustig van. Daarom heb ik ook nu even wat afstand genomen van alle social media. Maar kreeg natuurlijk wel de videobeelden mee van alle zingende en klappende mensen in Italië en Nederland. Klappen voor de zorg en voor degenen die in de frontlinie hun werk doen en de economie zoveel mogelijk draaiende houden. Super!

Dus toen hier 's avonds ook flink geklapt en geslagen werd op pannen en pannen dacht ik ...leuk ze waarderen hier die beroepsgroepen ook. En die waardering uiten ze elke avond. Wat mooi. Niets is minder waar zo bleek. Het is een protest. Het blijkt dat sommigen denken dat het met dit virusje wel mee valt en dat mensen gewoon moeten/kunnen gaan werken. Dat de economie voor gaat. Gelukkig is niet iedereen het daarmee eens. Prettig idee dat de meeste gouverneurs van de grootste steden en van sommige staten wel de gezondheid van haar inwoners voorop stellen. Maar ja, als mensen hier te lang thuis komen te zitten en er geen voldoende financiële steun of sociaal opvangnet komt kan daar anders over gedacht gaan worden. Ik hoop echt dat dan de situatie hier niet uit de hand gaat lopen. 

NB: klik op de foto's voor vergroting en op gekleurde links met doorverwijzingen
@ artikels zijn v/h internet

19 maart 2020

En toen stond de wereld stil...

Hoe kan het verkeren? Binnen een week is alles veranderd en staat de wereld op haar kop. Het onbezorgde leven van velen staat opeens stil.
Ik moet zeggen dat het me allemaal niet koud laat. Ik ben normaliter een praktisch en no-nonsense persoon. Ben niet zo van het negatieve. En ga een uitdaging niet uit de weg. Maar vind dit toch wel beangstigend. Wat is de mens dan eigenlijk nietig en onmachtig tegen zo'n onzichtbare vijand. En wat is Brazilië dan opeens ver. Hier ziek worden is geen leuk vooruitzicht zonder support van dierbaren om je heen. En ook wij hebben in Nederland naaste familieleden in de risico-doelgroep. Bovendien zitten onze beide kinderen "alleen" thuis.

Ook hier zijn we inmiddels in de ban van het Corona virus. De eerste doden zijn gemeld en het aantal besmettingsgevallen neemt gestaag toe. De ambassade riep begin van de week Ned. toeristen in Brazilië & Zuid-Amerika op om hun vakantie af te breken en z.s.m. terug te vliegen. Want niemand weet nog hoe lang grenzen en het luchtruim open zullen blijven en luchtvaartmaatschappijen nog kunnen en mogen vliegen (nb: inmiddels zijn grenzen in Europa en Nederland dus gesloten voor niet essentiële reizen). 

Werd er hier op het nieuws in eerste instantie vooral verslag gedaan over hoe een 'op de griep lijkend' virus zich in China en Europa heeft verspreid, krijgen wij er ook mee te maken. Dit blijkt geen gewone griepsoort die voornamelijk de ouderen en zwakkeren in de samenleving treft. En omdat er nog GEEN vaccin tegen bestaat hebben ziekenhuizen onvoldoende capaciteit bij een mega uitbraak. Zeker hier. Dus nemen ze nu ook in Brazilië strengere maatregelen.
Er wordt door de Braziliaanse GGD en via medici op tv veel aandacht besteed aan hoe besmetting te voorkomen. En er werden richtlijnen opgesteld. Vorige week werden openbare scholen en gemeente-/overheidsinstanties in de staat Sao Paulo al gesloten en werd aan particuliere-, privé scholen en crèches gevraagd hetzelfde te doen.
Ik volg niet meer alle expat whatsapp en FB groepen maar ook via INC kregen we waarschuwingen dit virus niet te onderschatten.
Dus sommige bedrijven (zoals mijn fysiotherapie kliniek en de kapper/nagelstudie ) stopten al tijdelijk met werken. Maar anderen bleven open en daar zat men nog "gezellig" dicht bij elkaar. Het mooie weer geeft natuurlijk ook zo'n schijn veilig gevoel tegen deze onzichtbare vijand.
Toch vond ik het op straat al wat rustiger geworden. Ook in de supermarkt zag je dit weekend klanten met volle karren, en net als in Europa, werd vooral wc papier, schoonmaakmiddelen alcohol/ontsmettingsmiddelen  en rijst 'en masse' ingeslagen.

En omdat er steeds meer corona gevallen bekend worden is er gisteren aangekondigd dat in Sao Paulo nu ook alle restaurants, shoppingmalls/winkelcentra en alle sportclubs, het liefst per direct, maar in elk geval vanaf a.s. maandag de 23e  moeten sluiten. Bedrijven worden nu echt opgeroepen om werknemers zoveel mogelijk van huis te laten werken of met max. 50% bezetting te gaan draaien. Overal staan nu ontsmettingsflesjes in de winkels en je ziet meer mensen met mondkapjes. Bij ons condominio is in de lift het vingerscan systeem uitgeschakeld en er wordt extra schoongemaakt in de openbare ruimtes.
En vanmorgen zag ik bij mijn supermarkt dat die nu van 6 tot 7 uur 's morgens alleen open is voor mensen van boven de 60 jaar. Zodat zij rustig kunnen winkelen en minder blootgesteld worden aan groter (evt. besmet) winkelend publiek,

Voor ons waren de signalen al eerder voelbaar doordat bij Rob de ene zakenreis na de andere geannuleerd werd. De economie staat stil en de beurzen hebben een dreun gekregen. De reaal heeft nog nooit zo laag gestaan. Leuk als je hier op vakantie bent, en je voor je euro dus veel reais krijgt, maar niet als je van de import afhankelijk bent of  Braz. geld wilt overboeken.
Uiteraard lezen wij ook het Europese nieuws en alle berichten op FB en begrijpen de gevolgen van alle maatregelen voor het thuisfront. Zelf waren we (vooral ik) bezig met een groot project wat nu helaas helemaal tot stilstand is gekomen. En ik vrees dat in dit geval van uitstel ook afstel komt. Daar baalde ik enorm van en heb daar dan ook echt even van wakker gelegen maar besef ook dat wij nog in een luxe positie zitten. Dus even flink slikken, schouders rechten en weer doorgaan.

Veel vervelender vind ik dat ook voor Mats e.e.a. nu tot een abrupt einde is gekomen. Schotland liep al voor op de UK qua corona maatregelen en men had daar al social distancing ingevoerd. Zijn universiteit was dus al begonnen met online schooling en gaf geen klassikale en face-to-face lessen meer. Nu is daar dan ook alles op slot gegaan en all teaching is suspended. Abrupt einde van het studiejaar. Studenten hoeven niet meer  terug te komen (of desgewenst in Schotland te blijven). Voor hem dus ook geen graduation ceremony meer. Onze reis hebben we al geannuleerd. Hopelijk kunnen zijn allerlaatste examens en thesis verdediging via online/skype/facetime etc. plaatsvinden. De uni kijkt naar de mogelijkheden nu alle examens zijn afgelast. Anders moet het afstuderen zelfs worden uitgesteld. Dat is toch een hele teleurstelling. Werk je 4 jaar zo hard en veranderd alles in een week tijd. Dit zet je leven toch wel on hold. Ook financieel hebben hij en zijn vriendin opeens een probleem want hun werk/bijbanen zijn gestopt. Erg vervelend als je daar je studie, levensonderhoud en huishuur van betaald. Bovendien was Mats begin dit jaar net voor zichzelf begonnen en zat nog in de opstartfase. Maar nu staat alles stil. En die bedrijfskosten lopen toch door :-( . Uiteraard staan wij stand-by om te helpen maar leuk is anders.

Ook dochterlief voelt de gevolgen van het corona virus. Omdat ook haar stage nu op een laag pitje is gezet werkt zij extra shifts in de supermarkt. Zodat andere collega's hun kinderen thuis kunnen opvangen c.q. thuis scholing kunnen geven nu kinderopvangverblijven en scholen gesloten zijn.
En als ik dan hoor welke shit ze over zich heen krijgt daar bij de kassa. Chagrijnige mensen die geen afstand houden voor de kassa, mensen die haar uitschelden omdat ze vriendelijk vraagt geen 12 pakken wc papier mee te nemen maar 3 zoals aangegeven staat, klanten die contant geld naar haar toe euh, gooien omdat ze geen fysiek contact willen hebben maar weigeren te pinnen, mensen die schreeuwen tegen haar waarom er zo weinig voorraad in de winkel is..... etc.
Ze maakt lange dagen, doet gewoon haar werk en staat wat mij betreft ook in de frontlinie. Net als al die dokters, verplegers en thuiszorgwerkers die voor anderen klaar staan en daardoor een groter besmettingsrisico lopen.

Want als zij (of een ander familielid) ziek wordt ben ik er niet om te helpen. Wij kunnen/mogen niet zomaar meer terug. Bij familie willen zijn is geen essentiële reden. Want al hebben wij weliswaar een woning in Nederland ons officiële woonadres is in Brazilië. Hier hebben wij werk, inkomen en belangrijker een zorgverzekering. In Nederland zijn wij niet meer ingeschreven en kunnen dus geen beroep doen op de zorg mochten wij zelf ziek worden daar. En ook de reisverzekering dekt in dit geval niets want 'vakanties' zijn nu afgeraden naar risico gebieden. Luchthaven is dicht, er vliegt al bijna niets en dan alleen voor essentiële reizen zoals NL-se zakenreizigers die terug moeten en om vakantiegangers te repatriëren of i.v.m. een overlijden.
Toch een naar idee dat ik niet ff snel terug kan. Lang leve Facetime, WhatsApp-video en internet.

Wij zitten hier in principe goed en ik blijf nu vooral binnen. Doe uiteraard boodschappen, wandel met de hond maar ga dan weer snel terug naar huis. Blijven rare tijden nu en ik denk dat deze crisis veel verandert.

Ik wens dat jullie allemaal gezond blijven en deze periode goed doorkomen. Dat het snel over is en wij er uiteindelijk sterker uitkomen. En dat er op een wonderlijke wijze toch mooie dingen uit deze crisis ontstaan.

Denk aan elkaar!

27 februari 2020

Gedaan met de rust

Het leven is weer op gang gekomen in Sao Paulo.

Wat was het heerlijk rustig de afgelopen dagen op straat. Carnaval.... en dan ligt heel Brazilie plat. Maar als je niet wist waar de feestelijkheden plaatsvonden zou je niet het idee hebben dat het carnaval was.
Bijna iedereen is vrij en velen trekken eropuit. Meestal richting het strand.
En daar kon je maar beter ook zitten wat het weer werkte, in elk geval hier in de grote stad, absoluut niet mee. Wat een slechte zomer hebben we dit jaar toch. Veel regen en bijna elke dag bewolkt. Het is weliswaar niet koud maar er is geen zon om even lekker bij het zwembad te gaan liggen bakken.
En laat dat nou net onze bedoeling zijn geweest.
Wilden wij eerst nog op reis, maar na alle 'carnavals' prijzen gezien te hebben, besloten wij om dit jaar rustig 'thuis' te blijven. Er staat ons sowieso nog genoeg te wachten.

Rob was dus een kleine week vrij. Het was zo heerlijk rustig en stil op straat, geen geluid van voorbijrazende auto´s, vele winkels en bedrijven waren gesloten en je hoorde nu de vogeltjes fluiten. Het leven lag stil. Af en toe zagen we groepjes verklede mensen richting het park of naar Avenida Paulista lopen. Daar werd feest gevierd maar verder was uitgestorven bij ons in de buurt. Eigenlijk super om dan thuis te zijn. Wij hebben dan ook heerlijk uitgeslapen, elke dag wat gesport, uitgebreid gewandeld met Dinkel (voor zover dat ging met mijn nog ietwat geblesseerde knie), klusjes afgemaakt in huis, lekker de churrasco aangestoken en gingen buiten de deur wat borrelen.


   
Tenslotte moet je als je in Brasil bent wel wat van de echte carnaval sfeer opsnuiven ;-).
Verder hadden we nog een ander project waar we intensief aan gewerkt hebben en zijn onze eettafelstoelen nu ook allemaal opnieuw bekleed.

Rob is inmiddels weer aan het werk en bij de buren zijn ze sinds vandaag weer begonnen. Er wordt flink gehakt, geboord en geschuurd. Daar wordt een hoop verbouwd. Ik zit in elk geval in het lawaai. Ook hoor ik weer sirenes en getoeter buiten en als ik met Dinkel buiten loop zie ik weer drukte op straat. Het is gedaan met de rust. Brazilie leeft weer.