19 september 2018

Ze zijn er




Daar zijn ze dan... ons bezoek is (sinds vorige week) gearriveerd in Sao Paulo.  Zo gezellig om m'n ouders en ons oudste kind hier te hebben.
Helaas werkte het weer de afgelopen dagen niet zo mee - er kwam net een koufrontje voorbij- maar het is niet anders. Het mocht de pret niet drukken. Al is het leuker als je lekker bij het zwembad kan gaan liggen.

De eerste dagen stonden in het teken van acclimatiseren, bijpraten, de jetlag wegwerken en de omgeving bij ons appartement verkennen. Michou wilde vooral knuffelen met Dinkel en was blij haar vriendinnetje weer te zien. De hond was ook blij met alle visite en de extra aandacht. Helaas kreeg ze ook weer diarree en moesten we van de week terug naar de dierenarts. De antibiotica sloeg gelukkig aan.

Verder hadden Rob en ik nog een afspraak bij Detran, de Braziliaanse variant van de RWD, voor het aanvragen van ons locale rijbewijs. Uiteraard liepen we (lees: ik) weer tegen een flink staaltje bureaucratie aan. Want na de hele ochtend daar doorgebracht te hebben bleek ik nog niet verder te kunnen met de aanvraag. Op mijn NL rijbewijs staat namelijk zowel mijn meisjes- als gehuwde naam vermeld maar op mijn Braziliaanse RNE (ID card) alleen mijn meisjes naam. Dus die 2 kaarten komen niet overeen en dan kunnen ze niet, of beter gezegd willen ze niet, verder met het omzetten van het rijbewijs. Men wil eerst een bewijs dat ik inderdaad getrouwd ben. Dat je überhaupt eerst uitentreuren bent doorgelicht en allerlei gelegaliseerde documenten heb moeten aanleveren om te bewijzen dat je bent wie je zegt dat je bent alvorens je van de Braziliaanse overheid een RNE kaart krijgt maakt voor een ander departement van diezelfde overheid dus niet uit. En dat ik mijn originele NL-se paspoort met beiden namen EN mijn echtgenoot in levende lijve bij me had was ook niet voldoende. Dus nu moet eerst onze huwelijksakte vertaald gaan worden voordat ik verder kan. Rob's aanvraag is gelukkig wel goedgekeurd en hij heeft direct de medische en psychologische keuring doorlopen. Zijn Braziliaanse rijbewijs volgt nu z.s.m..

Deze week heeft Rob vrij genomen zodat we wat gezamenlijks kunnen doen. We begonnen dit afgelopen weekend met een tripje naar de kust. Hier had ik in die diervriendelijke pousada 2 kamers geboekt. Dinkel mocht dus gezellig mee. Altijd zijn er andere vriendjes daar. Deze keer hadden gasten zelfs een hangbuikzwijn als huisdier meegenomen. Moet toch niet gekker worden.
Zoals gezegd viel het weer tegen maar het was gelukkig droog en prima weer voor sightseeing en een road tripje. Gezellig geluncht in historisch centrum van Sao Sebastiao en  's avonds gegeten aan het strand van Maresias. De volgende avond organiseerden wij zelf een bbq op de pousada. Michou en Rob zijn nog samen nog gaan hiken en verder hebben we lekker gerelaxt. 's maandags reden we weer op ons gemak terug naar huis.





















Gisteren is Dinkel weer opgehaald door de hondenkennel zodat wij onze handen vrij hebben. 
We zijn dan ook met de metro een middagje cultuur gaan snuiven in het centrum (Se) en de (Japanse) Aziatische wijk Liberdade.  


En eindelijk liet de zon zich weer van haar uitbundige kant zien en hebben we zomerse temperaturen. Vandaag hebben we de Botanische tuin van Sao Paulo bezocht en morgen trekken we een paar dagen het binnenland van de staat Sao Paulo in en bezoeken wij o.a. de 'Nederlandse kolonie' Holambra.

   



















4 september 2018

Het zijn de kleine dingen......

Vorige week vrijdag,  na terugkomst van ons weekje weg, hadden wij een najaarsborrel van de Nederlandse vereniging Sao Paulo. De kou is vertrokken, de vakanties zijn achter de rug dus werd het weer tijd voor een gezellig samenzijn zo stond er op de uitnodiging.

Nadat we eerst traditiegetrouw sushi gingen eten bij onze vaste Japanner namen we daarna een Uber richting het Banana cafe alwaar de Nederlandse goegemeente zich had verzameld op het terras. Het bier (een Nederlandse brouwerij sponsorde de boel) vloeide aardig maar wij gingen toch voor het Braziliaanse nationale drankje.
Ik drink normaliter weinig tot geen alcohol maar een enkele cocktail krijg ik wel weg en daar behoort de caipirinha (met veel suiker ;-) zeker bij .
Het werd, na eerst even de kat uit de boom gekeken te hebben, erg gezellig en we deden dan ook als laatsten het licht uit (letterlijk want het terras ging sluiten en we werden zo in het donker gezet). Ik was blij dat het de volgende dag weekend was en we dus konden uitslapen.

Dat de scholen weer begonnen zijn en het expat wereldje weer in full swing draait merk je aan de vele activiteiten die door de diverse internationale clubs georganiseerd worden. De afgelopen maand waren er dan ook koffieochtenden, lunches, monthly meetings en 'breakfast at' gepland maar ik kon (en wil ook) niet overal aan deelnemen. Naast dit soort events zijn er ook nog diverse interest groups zoals bookclub, wandelgroep of  er wordt gezamenlijk gesport. Ik vind het leuk om andere gelijkgestemden te ontmoeten maar wil ook graag opgaan in de locale cultuur. Afijn, ik melde mij aan voor een lunch van de International New Comers Club (INC) bij een leuk Japans restaurant en een koffieochtend die georganiseerd werd door FB groep Expat Ladies Club Sao Paulo .

Deze laatste werd gehouden in een leuk koffietentje/bakery en er was een gezellige groep dames bijeen gekomen. En ik was blij eindelijk eens een andere empty-nester tegen te komen. Iemand in dezelfde levensfase als ik. Want de meeste expat vrouwen die ik nu steeds ontmoet zijn toch wel een stukje jonger dan ik. Zij hebben vaak nog (kleine) kinderen in schoolgaande leeftijd. Dus hun (sociale) leven draait vooral om die kinderen en om de internationale school. Logisch, daar was ik vroeger ook altijd actief.
Maar ik merk dat ik dat leventje nu wel ontgroeid ben en er ook niet meer op zit te wachten. Veel activiteiten worden gepland rondom de schooltijden en dat is begrijpelijk. Maar ik heb er geen zin in om al om kwart over 8  te gaan wandelen omdat de kinderen dan net naar school zijn gebracht. Ik hoef na al die jaren eindelijk eens niet op de klok te kijken en vroeg op te staan. Zelfs Dinkel heeft zich al aan mijn ritme aangepast :-0

Ik raakte daar ook in gesprek met een vrij jonge meid die hier naar toe was gekomen voor het werk van haar vriend en die maar moeilijk kon wennen. Ze miste haar vrienden en vooral haar baan, vond de mensen hier zo onaardig en Sao Paulo maar een vieze, rommelige stad.
Nou moet ik inderdaad zeggen dat een wereldstad zoals Sao Paulo zeker niet te vergelijken valt met onze vorige Braziliaanse woonplaats Curitiba. Het heeft inderdaad veel oude, slecht onderhouden en smerige gebouwen, er zijn hier veel zwervers, er ligt meer afval op straat en het is absoluut druk en lawaaierig. Maar het leeft hier ook en SP heeft wel degelijk een bruisende en mooie kant. Je moet er doorheen kunnen kijken en vooral ervoor open staan. Ik vind de Brazilianen juist aardige mensen, zeker als je probeert de taal te spreken, en als ik met de hond loop vallen mij altijd kleine, maar mooie dingen op.

Zo hebben bewoners bij mij op de hoek gezellig wat planten in potten om een saaie lantaarnpaal geplaatst. En deze worden keurig onderhouden en ze krijgen trouw iedere dag water. Ergens anders is een boom versierd. Misschien om een hele treurige reden maar elke keer zit er weer een vrolijk gebreid kleurtje bij.


De straten in de wijk waar wij wonen lopen nogal stijl. En inderdaad de ene stoep is keurig onderhouden terwijl je bij de volgende straat je nek breekt over losliggende tegels of scheuren in het beton. Maar er wordt netjes geveegd en als ik daar met de hond loop worden we herkend en vrolijk gedag gezegd. Bij een kapper om de hoek voeren ze dagelijks de vogels waardoor het er nu een verzamelplaats is van gevleugelde vrienden met hun vrolijke gekwetter. En bij de bakker krijg ik steeds van alles te proeven..... Zoals ik al zei je moet het moois in alles willen zien.




Ja, het is hier druk met auto's. Wat wil je in zo'n megastad. Bij de rondweg achter ons huis staat er elke dag in de spits een behoorlijke file. Maar toen wij van de week 's avonds met de hond liepen was het 'opeens' rustig op de weg, geen auto te zien. Qua geluid was het niet zo rustig want er kwam een oorverdovend kabaal vandaan. Wij op onderzoek en wat bleek; fietsers van Sao Paulo hadden zich verzameld en blokkeerden deze doorgaande weg om te protesteren tegen de onveilige positie van tweewielers op de openbare weg. Er is te weinig respect voor de kwetsbare fietser. Automobilisten krijgen te veel ruimte en de locale overheid doet  (nog) te weinig voor de Sampa bikers. Dus protest. Al fietsend, fluitend, bellend en filmend bezetten de betogende fietsers de snelweg. Hiermee de automobilisten duidelijk makend hoe irritant het is als je niet de ruimte krijgt. Een demonstrante legde ons dit allemaal uit en toen ze begreep dat wij uit Nederland kwamen, HET fietsland ter wereld, ontstond er een geanimeerd gesprek. Absoluut, hele vriendelijke mensen die Brazilianen.











Bij ons Japanse restaurantje krijg je altijd een koffiesnoepje bij de rekening gepresenteerd. Toen we er een keer maar eentje kregen, en ik deze snel voor manlief z'n neus wegkaapte, moest de ober lachen. Ik legde uit dat ik ze zo lekker vind maar ze niet kan vinden in de supermarkt en soms alleen los kan kopen bij de bakker maar dat ze dan in verhouding erg duur zijn. Klopt, zei hij, want zij kopen ze in bulk bij de groothandel. Afijn, hij haalde er nog eentje voor Rob en toen we afgerekend hadden en wij naar buiten wilden lopen werd ik ff apart genomen en moest ik mijn handen uitsteken. Er werd een hele zooi koffiesnoepjes ingelegd. Voor thuis werd erbij gezegd. Zo aardig. En elke keer als we nu komen eten en gaan afrekenen liggen er extra snoepjes voor mij bij de rekening. Natuurlijk draagt de fooi die we geven hieraan bij maar het gaat mij toch om de intentie en het vriendelijke gebaar.

Afijn, ik vertelde haar geniet van de kleine dingen en gebruik het expat netwerk om contacten op te doen. Leer de taal, vind een (nieuwe) hobby,  ga vrijwilligers werk doen, zoek inderdaad een baan of ga weer studeren. Je hebt nu de tijd. Zie het als een mogelijkheid tot zelfontplooiing en dompel je vooral onder in de Braziliaanse cultuur.
Ook adviseerde ik haar om lid te worden van Internations. Die hebben vooral networking events. Ik zelf ben niet meer zo van het opklimmen op de sociale ladder en/of carrière gericht bezig zijn maar ik weet die club behoorlijk actief is in Sao Paulo.

Ik omarm in elk geval weer dit buitenlandse avontuur. Voel me bevoorrecht en geniet volop. Nog een paar dagen en dan komen ons oudste kind en mijn ouders.
Zoals eerder geschreven, life is good.

Divertir-se!

29 augustus 2018

Vakantie

Inmiddels zijn we alweer ruim een week terug van een heerlijk weekje Pernambuco.

Zo'n weekje waarin niets hoeft en/of moet. Alleen maar genieten van zon, zee en strand. Gewoon lekker relaxen bij het zwembad en alleen maar te hoeven nadenken over welke cocktails we nu weer zullen gaan drinken en wat (en waar) we zullen gaan eten. Zo'n reisje om ff bij te tanken en de batterij weer op te laden. Waren we echt aan toe. We hadden beiden de griep voordat we weggingen en gingen nog snotterend het vliegtuig in. Dus wat vitamine D was ons zeer welkom.

De eerste paar dagen had ik een kamer in een luxe resort in Porto de Galinhas geboekt en daarna wat in Recife. In laatst genoemde plaats had ik in eerste instantie mijn oog laten vallen op een hotel bij Praia Boa Viagem maar dan moet je steeds een drukke, soort boulevard, weg oversteken om op dit bekende en levendige strand te komen. Rob kon zich echter van vroeger nog herinneren dat hij ook wel eens in een hotel direct aan zee verbleef. Een ander strand, wat verderop. Dus heb ik dat nog gauw gewijzigd naar een hotel aldaar. Dit bleek een iets oudere, mindere (toeristische) buurt en blijkbaar met name 's avonds wat onveiliger. Althans het hotel deed na zonsondergang het toegangshek naar het strand op slot en adviseerde haar gasten daar in het donker niet meer te komen.Wij hebben er in elk geval geen onveilig gevoel bij gehad en hebben ons erg prima vermaakt. Het strand werd vooral bezocht door de locale bevolking en dat is altijd gezellig. Vooral als je de taal wat spreekt. En manlief regelde mooi bij zo'n locale straatverkoper een lekkere lunch voor ons die zo, vers, op het strand werd geserveerd. Het leven kan zo eenvoudig zijn....
Helaas heeft Recife geen zee om lekker in te gaan zwemmen tenzij je graag in kennismaakt met een haai :-)

In beide plaatsen hadden we trouwens met oude bekenden afgesproken.
De bedoeling was om in Porto de Galinhas Rosane te ontmoeten, een Braziliaanse vriendin uit mijn Curitiba-tijd, die hier vorig jaar naar toe is verhuisd. Maar helaas was haar moeder net die week ervoor overleden en was zij daarom weer terug naar huis gevlogen. Die ontmoeting houden we dus tegoed. In Recife hebben wij wel een gezellig avondje met een oud collega van Rob doorgebracht. De caipirinha vloeide rijkelijk.

Afijn, wij hebben dus genoten van onze tripje naar het noorden van Brazilië maar ook de hond heeft de tijd van haar leven gehad. We kregen iedere dag een update met foto's hoe Dinkel zich daar vermaakte. Het was ons duidelijk; die wil niet meer terug naar huis.

En omdat plaatjes* nou eenmaal meer zeggen dan woorden:




Jullie snappen zeker wel waarom ik er voorstander van ben om dit soort reisjes erin te gaan houden ;-).

Gelukkig is nu de Braziliaanse winter hier in Sao Paulo zo goed als afgelopen en wordt het duidelijk lente. Overal zie je verse groene blaadjes aan bomen verschijnen, bloemknoppen ontluiken en nieuw leven ontstaan. Ook de temperatuur gaat iedere dag omhoog. Vandaag is het 24 grd en morgen wordt het alweer 28 grd. Heerlijk.


En over 1,5 week komen Michou en mijn ouders naar Sao Paulo. Hoe gezellig. Ik ben dus alweer flink aan het plannen wat we allemaal moeten gaan doen en zien. Kortom ik ga dus gewoon nog even door met vakantie vieren.

Life is good.

* klik op een foto voor vergroting

1 augustus 2018

Under the weather

Sniffend en met tranende ogen zit ik dit blog te typen. Ik heb de griep. Bleh. Ik heb het warm en koud tegelijkertijd en inmiddels heeft het weer zich aan mijn humeur aangepast. Het is hier winter, en ik zag al steeds advertenties en reclames op de tv voor de griepprik, maar vond dat overdreven want die winter valt tot nu toe reuze mee. Maar sinds eergisteren is het opeens 14 graden en bewolkt (vorige week nog 26 grd. en volop zon) en dan is het aardig koud. Zeker nu het ook nog regent.

Rob zit 3 dagen in Curitiba en vertelde dat hij nu ook keelpijn heeft en zelfs de hond besloot gezellig mee te doen met ziek zijn. Die had gisteren wat verkeerds gegeten en had een verrassing voor mij vanmorgen.


Zucht, gelukkig zat m'n neus dicht dus rook ik het niet zo heel erg.

Deze en komende week blijft het fris maar gelukkig hebben wij een tripje naar het warmere noorden gepland staan eind volgende week. Een weekje vakantie samen.

Omdat Dinkel dan niet mee kan ben ik op zoek gegaan naar een dierenpension.  Qua dierenopvang zijn er 'pethotels' genoeg in Sao Paulo maar, in mijn ogen, niet geschikt voor een grote hond die graag los loopt en behoefte heeft aan ruimte. Zeker niet tussen al die kleine keffertjes en voor langere vakanties zoek ik dus een goed adres waar ik haar met een gerust hart achter kan laten.
Ik vond een gezellige farm op 1,5 uur rijden van Sao Paulo waar ze met liefde honden te logeren hebben. Zij delen mijn visie w.b.t. ruimte en de k9's  verblijven daar dan ook niet in hokken maar lopen dag en nacht lekker los. Dat wilden we graag met eigen ogen zien (en vooral kijken hoe Dinkel daar op reageerde) en dus gingen we vorig weekend kennis maken. Nou dat zat helemaal goed dus is ze daar van harte welkom.

Verder hebben we (lees: ik) niet veel gedaan omdat ik me dus niet lekker voelde. Wel zijn we afgelopen weekend nog even achter plafond ventilatoren aangegaan. Toen het nog mooi weer was had ik het  's nachts toch wel steeds erg warm (of is het toch de leeftijd?....) en straks met de zomer wil ik toch graag wat verkoeling nu dit huis geen airco heeft. Via via kreeg Rob een adresje door waar een grote verlichtingszaak zou zitten.
Nou eentje..... wel een hele straat vol. Alleen maar voor verlichting en aanverwante zaken. Wie had ooit gedacht dat er zo veel vraag was naar al dat bling bling. Afijn, wij op zoek naar een parkeerplaats c.q. parkeergarage maar ondanks dat ze overal met borden 'parking' stonden zagen wij deze niet. Totdat zo'n jongen met groot bord letterlijk voor de auto sprong en aangaf dat we de hoek om moesten.
Euh knaap, dat is een winkel. Ja dat klopt, rijden maar. Nogmaals meneer, dat is de ingang van de winkel. Maar het bleek toch echt dat het een soort drive-in was. En zo stonden we geparkeerd midden in de winkel. Een kroonluchter raakte nog net niet ons autodak.


Gekke stad toch. Maar we zijn geslaagd en eergisteren kwamen ze de ventilatoren ophangen en aansluiten.
Verder dus niet zo veel te vertellen. Ik wandel uiteraard veel met Dinkel en zag opeens dat ze bij ons in de straat huurfietsen hebben geplaatst. Voor zo'n grote stad met belachelijk veel auto's wordt er voornamelijk in het weekend veel gefietst. Ze hebben aparte fietspaden en op zondag wordt er op veel wegen een strook (of de hele weg) afgesloten zodat fietsers vrij baan hebben.














Maar steeds meer toeristen nemen een fiets en verkennen zo de stad. Je kunt ze overal weer parkeren, er komen dagelijks nieuwe punten bij. Zal toch maar een abonnement gaan nemen. Handig nu ik hier geen auto heb. Ik blijf tenslotte wel een Hollandse hè.

17 juli 2018

Zonnige gezelligheid

O, jee nou vroegen mensen zich zowaar af of ik het wel naar mijn zin heb hier in Brazilië na de teleurstellingen van de afgelopen weken (tuinset + beleza) en vooral zonder de kinderen. Natuurlijk! Na regen komt altijd zonneschijn. Wie zichzelf niet kietelt die lacht nooit. En een dag niet gelachen is een dag niet geleefd is mijn motto. Dus no worries.

Qua expat activiteiten is het momenteel erg rustig. Het is hier nu winter, de internationale scholen zijn gesloten en hebben grote vakantie. Gezinnen gaan dan terug naar eigen land voor familiebezoek en vakantie, verhuizen weer of ontvluchten gewoon de 'koudere' maanden en gaan reizen. Dus w.d.b. wordt er even niet veel georganiseerd. Gelukkig kunnen wij onszelf goed vermaken :-).

Zo nodigde Rob voor de EK voetbalwedstrijd Senegal-Colombia zijn overgekomen Colombiaanse collega uit om hier de wedstrijd te komen kijken i.p.v. in hun hotel en tegelijkertijd van een echte Braziliaanse bbq te genieten.


Ook hadden we op dagje afgesproken met een oud collega (uit onze Curitiba tijd) die in de buurt van Campinas woont. We gingen lekker vroeg op pad en via een mooie route arriveerden we op het afgesproken ontmoetingspunt. Dinkel mocht ook gewoon mee en voor haar hebben we eerst gewandeld in een groot park en daarna, in de middle of nowhere, leuk gegeten bij een rustieke churrasqueria. Een eenvoudig gelegenheid maar met heerlijk eten...zulke grote lappen vlees! We waren er gelukkig op tijd want even later stonden de mensen buiten in de rij om er te mogen eten.



Het werd een hele leuke dag met prachtig weer. En dat voor de winter.... Heerlijk land toch dat Brazilië.

Vorig weekend deden wij ook weer wat leuks. Rob had opeens een extra lang weekend. Vrijdagmiddag ging het bedrijf dicht zodat iedereen thuis de EK wedstrijd van Brazilië kon kijken en 's maandags was ook al een (lokale) vrije dag want het was een feestdag in Sao Paulo (revolutie dag van SP).
We hebben dus toerist in eigen stad gespeeld en bezochten, met de metro, o.a. de Mercado Municipal. Mega druk en wat ons betreft niet voor herhaling vatbaar. De 'markt' zit in een heel mooi historisch gebouw maar het is er zo'n zootje in de omgeving. Een gekrioel van mensen, vele straatverkopers, heel veel zwervers en bedelaars en op elke straathoek politie. Niet echt gezellig lopen. De markthal met z'n vele kraampjes (meer kleine winkeltjes) was leuk maar veel van hetzelfde qua fruit en kruiden en met vooral erg opdringerige marktkooplui. Maar toch weer leuk om meegemaakt te hebben. De metro is trouwens een uitkomst.

Op maandag gingen we weer naar Ibirapuera park voor onze vaste 'weekend' wandeling en toen bleek er een groot defilé van de diverse (oud)strijdmachten, politie, land- en luchtmacht, marine maar ook brandweer en padvinderij plaats te vinden. De Obelisk op de rotonde voor het park was hun eindpunt.







Dus eerst hebben we deze parade bekeken en daarna genoten van het prachtige weer en de activiteiten in het park. Altijd is er wat te doen en de levendigheid is enerverend. Zalig dat we hier zo dicht bij wonen.

En afgelopen weekend zijn we voor een mini vakantie eropuit getrokken. We waren zaterdag 14 juli alweer 29 jaar getrouwd en wilden dat op gepaste wijze vieren.
Dus Rob nam een dagje vrij en op vrijdagmorgen reden we met Dinkel naar de kust naar Maresias, zo'n 180 km van Sao Paulo vandaan. Qua afstand niet zo heel ver maar door de bergwegen ernaartoe met een aangeven max. snelheid van 40 en 50 km (gecontroleerd door vele lombada electronica's oftewel verkeersdrempels en flitspalen) toch nog een rit van ruim 3 uur. Maar door prachtig Atlantisch regenwoud.

Ik had een diervriendelijke pousada gevonden en als ik zeg diervriendelijk dan bedoel ik dat ook. Niet een hotel voor  alleen kleine hondjes maar een adresje waar alle dieren in soorten en maten welkom zijn. Op ongeveer 10 min lopen van het strand (al mogen er officieel geen honden op het strand, op het laatste stuk werd dit oogluikend toegestaan en tja de straathonden liepen er toch al). We hadden een mooie kamer en heel attent stond er een flesje bubbels voor ons klaar ter gelegenheid van onze trouwdag. En zelfs aan Dinkel was gedacht.




We hebben 's middags lekker op het strand gewandeld en 's avonds gezellig gegeten ergens aan zee.
De volgende dag eerst wat uitgeslapen, toen uitgebreid ontbeten en uiteraard weer heerlijk geluierd op het strand. Vooral Dinkel heeft zich geweldig vermaakt.


's Middags klauterden wij via een uitgezette wandelroute (trilha) de berg op en hadden daar een geweldig uitzicht over de zee en het Atlantisch regenwoud. We glibberden (natte grond....schaduwzijde) via de andere kant van de berg naar beneden waar we bij een mooi strandje en wat huizen bij een klein verscholen restaurantje stopten om laat te lunchen. Toen weer terug klimmen de hoge heuvel over en richting onze pousada. Daar stond,  zoals elke namiddag, een lekkere versnapering voor de gasten klaar. Dus bij het zwembad hiervan wat genuttigd en daarna uitbuiken op de kamer. En 's avonds wederom bij een hondvriendelijk restaurant aan het strand gegeten.




De volgende dag weer van een heerlijk ontbijt genoten, alvast uitgecheckt en weer richting het strand. Om 13.00 uur gingen we terug naar de pousada, hebben daar eerst Dinkel een bad gegeven en al het zand afgespoeld (er was een aparte wasgelegenheid voor honden!) en ondertussen werden de stukken pizza die wij van de avond ervoor als doggybag meegenomen hadden voor ons opgewarmd.



Nog wat drinken erbij besteld en zo genoten wij van een lekkere lunch bij het zwembad. Hierna konden we weer goed doorvoed richting huis. Lekker voor de drukte al werd het vlak voor Sao Paulo weer even file rijden.

Een zalig weekend, voldaan en uitgerust, de batterijen zijn weer opgeladen voor de werkweek. Zo'n weekendje weg houden we erin.

Winter in Brazilië, 26-28 grd, helder blauwe lucht en een stralende zon. 
Wat wil een mens nou nog meer?

(ps: klik op de foto's voor vergroting en op de gekleurde woorden voor de links)

12 juli 2018

Beleza

Oke het beloofde blogje over 'schoonheid'.

Wat je hier op elke straathoek vindt is een drogisterij/apotheek (en die zijn tot laat, dan wel 24/7 uur geopend), een bakker annex lanchonete en uiteraard een Salao de Beleza. Vaak een veredelde kapsalon. Hier kun je terecht voor een knipbeurt en een manicure en pedicure behandeling, al is het meer je nagels uitgebreid laten lakken. De wat luxere salao de beleza's bieden ook andere schoonheidsbehandelingen aan zoals wimpers verven, wimper extensions, party make up, div. gezichtsbehandelingen, botox/injectables en bodymassage. Daarnaast kun je er terecht voor waxing al zijn hier ook weer aparte studio's voor. Valt mij trouwens op dat er hier bij mij in de buurt ook veel Barbearia's zijn. De herenkapper; voor een knip EN scheerbeurt. Die zag ik vroeger in elk geval niet.

In Curitba had ik een leuke lokale salon waar ik heen ging voor mijn nagels en haar. Niet een zeer luxe zaak maar schoon, netjes en met gezellige en vakkundige medewerksters. Ze hanteerden leuke prijzen waardoor ik er met zeer grote regelmaat kwam. Op het laatst kende ik alle stylisten die daar werkten persoonlijk. Zij kenden op hun beurt weer alles van mijn persoontje en wisten hoe ik mijn nagels gevijld wilde hebben, welke kleuren qua nagellak ik mooi vond en, heel belangrijk, hoe ze met mijn piekhaar moesten omgaan.
Michou heeft voor haar 12e verjaardag een echt meiden feestje gegeven en toen kwamen de dames bij ons om al die grieten van mooie nagels en gestylde kapsels te voorzien. Lekker tutten en frutten thuis. Dat ze daarvoor over moesten werken was absoluut geen probleem.


Ik ben wel eens vreemd gegaan en bezocht dan een andere, veel sjiekere salon, meestal op aanraden van een vriendin, maar omdat je meer betaald en in een luxere stoel zit wil dat nog niet zeggen dat je een betere service en behandeling krijgt. Dus uiteindelijk kwam ik altijd weer terug bij mijn eigen vertrouwde adresje.

De jaren erna, in Dubai en Bangkok, bleef ik doorgaan met mijn schoonheids regime. Nagels, haren, wimpers, (Thai en foot) massage. Al moest er wel steeds meer gebeuren en had men langer werk. Het klein werd groot onderhoud haha.
Had je in Dubai over het algemeen alleen maar luxe beauty salons in Bangkok vond ik, naast die in ons compound, ook een simpel maar goed adresje net er buiten. Dan maar een wat minder luxe ligstoel of voetenwasbak. Wat dat betreft ben ik een echte Nederlander. Waarom meer betalen als het niet hoeft. Het eindresultaat is hetgeen wat telt en de dames waren een stuk vriendelijker.

Afijn, in Nederland waren de prijzen minder leuk en hield ik het alleen bij onderhoud van mijn nagels. Al is een echte manicure en/of pedicure behandeling meer 'medisch' dan esthetisch. Maar ik vond een redelijk geprijsde nagelstudio met vietnamese stylistes waar ik mijn nagels liet lakken. Ze waren meer gespecialiseerd in kunstnagels maar hadden ook gellak wat lang blijft zitten. Erg fijn met mijn toenmalige werk. Vervelend was wel dat mijn eigen nagels erg dun werden en te lijden hadden van de (geen luchtdoorlatende) shellac. Dus op het laatst waren mijn eigen nagels zo broos dat ik er toch maar mee gestopt ben en zelf weer ging lakken. Want om voor gewone nagellak, wat toch snel afbladdert, geld te betalen vond ik zonde. Daar pruts ik zelf wel voor. Nadeel was wel dat ik altijd 1 hand had die minder mooi gelakt was. Want tja, als rechtshandige wordt het lastig met links je nagels van je rechterhand te lakken.

Dus ik keek er helemaal naar uit hier in Sao Paulo weer mijn beauty regime op te pakken. Eenmaal wat geacclimatiseerd liep ik naar een van de vele salao de beleza's hier in de straat en maakte een afspraak. Het was rustig die ochtend en ik kon er een uurtje later terecht.

Zoals ik al eerder schreef was het een simpel zaakje. Maar daar liet ik mij in eerste instantie niet door beïnvloeden. Ik mocht plaatsnemen in een wat aftandse stoel en de 'nagelstyliste' begon met mijn handen. Ze kakelde heel wat af maar luisterde niet echt naar wat ik te vertellen had. Ze vroeg van alles maar beantwoordde direct daarna zelf haar eigen vragen. En begon fanatiek, mijn juist met zorg gekweekte euh lang gegroeide nagels, kort te knippen en daarna vierkant te vijlen. Euh, ik wil redondo..... Ja maar quadrada is mooier.  Fijn, maar ik vind dat niet. Dus werden ze zuchtend rond gevijld maar nu waren ze dus niet meer zo lang. Ik had juist gewacht totdat ik wat lange nagels had voordat ik ze liet lakken.Zucht. In elk geval zagen mijn handen er met mooie lak weer verzorgd uit.

Toen waren mijn voeten aan de buurt. Ik dacht nog die zwarte modder schuiten hadden al wel een tijdje mogen weken. Ze kwam aanzetten met een wat raar gevormd teiltje en propt mijn voeten zonder pardon erin. Auw, dat water is veel te heet. En terwijl ze een ander koud water laat aanrukken zit zij te "bekvechten" met de receptioniste. Het blijkt dat mijn pedicure haar vijl en soort rasp vergeten is en het setje wat er wel ligt is van een collega. Die mocht ze eigenlijk niet gebruiken. Dus eigenlijk kan ze geen voet service verlenen. En dat vertel je terwijl ik al met mijn voeten in het (hete) water zit. Uiteindelijk gebruikt ze dat setje toch en jast mijn rechter voet uit het teiltje en begint met vijlen. Behoorlijk hardhandig als ik het mag zeggen. Ik weet dat de onderkant nog pikzwart is en er ook behoorlijk wat eelt weg te halen valt maar volgens mij zit je nu je frustratie op mij bot te vieren.
Daarna begint ze mijn nagels te knippen en knipt vervolgens mijn grote teennagel in. Auw. Precies aan de zijkant, dat ga je zo fijn voelen met schoenen aan. Zucht. Dit is dus geen succes. En bij het afrekenen blijkt dat de aanbieding buiten op het bord blijkbaar niet voor buitenlanders geldt want ik moet 10 reais meer afrekenen. Nu gaat het mij dus niet om het bedrag (2,50 extra), maar zo goed was ze helemaal niet. Maar ik ben er klaar mee en reken af. Hier komen we niet meer terug.

Later die week heb ik een afspraak in een shoppingcenter bij een waxing salon. Ook iets waar ik naar uitkeek. Geen geklooi meer met scheermesjes of ladyshave  maar gewoon de boel weg laten harsen. Valt mij trouwens op dat i.t.t. ruim 15 jaar geleden inmiddels de laser studios als paddenstoelen uit de grond zijn geschoten. Het (permanent) laten weg laseren heeft hier duidelijk terrein gewonnen. Iets voor mij in de toekomst? Afijn, met het pijnlijke bezoek aan de pedicure nog in mijn achterhoofd laat ik de volgende pijnlijke behandeling uitvoeren.
Hopsakee weg met de beharing. Full brazilian wax it is. Ik was vergeten hoe euh, gevoelig, zo'n eerste keer na lange tijd weer is. Maar wie mooi wil zijn moet......... of zie iets.
Als ik naderhand door de shopping loop zie ik een grote, druk bezochte, salon de beleza en besluit  daar een nieuwe afspraak voor m'n voeten te maken. Kijken of een luxe salon toch beter is hier in Sao Paulo.

Dus zo zit ik ruim een week later opnieuw bij de 'pedicure'. Al heet het hier in deze salon podologia.













Niet alleen de prijs is anders (lees: veel duurder) dus ook de naam. Dat had bij mij al een belletje moeten doen rinkelen. Maar ik dacht luxe shopping = dure salon.
Ik word meegenomen naar een aparte ruimte en mag plaatsnemen in een heuse pedicure stoel en deze podologista gaat, meer zoals een pedicure in Nederland, aan het werk met mijn voeten. Tja,  eeltpitten, kalknagels of andere voetproblemen heb ik niet en qua eelt valt er niet veel weg te halen want ik ben 2 weken geleden nog bij een 'collega' geweest. Dus na wat vijlen, fröbelen en voetmassage is ze snel klaar. Euh, en nagellak? Hetgeen waarvoor ik eigenlijk kwam?
Ai moca, dat hoort bij manicure en dat heeft u niet geboekt. Euh, ik spreek weliswaar geen vloeiend Portugees maar volgens mij is mani = hand en pedi of podo = voet. Snap ik het nu niet? Euh ja, nee, want bij manicure staat apart op de prijslijst het kopje "Tintas" en dat is kleuren. Geldt ook voor je voeten. Nou ja, ik zal wel een echte loura (blondine) zijn want dat was mij totaal niet duidelijk. Voor voeten lakken kijk je op de prijslijst bij handen. Logisch toch? Afijn, gevraagd of lakken er dan toch bij kon en er was zowaar nog een lak-meisje vrij. Dus een hoop geld armer maar zachtere en vrolijk gelakte voetjes rijker liep ik deze salon de beleza weer uit. Ik voelde me eerlijk gezegd meer belazerd dan beleza. Deze studio wordt 'em ook niet.

Dus de juiste manicure en pedicure tent is nog niet gevonden. Maar we geven niet op. Er zitten er genoeg hier in de wijk. Volgende week degene op de andere straathoek maar eens uitproberen :-)
Want zonder empregada en afwasmachine in huis blijft er van mijn poezige handjes niet veel over.