22 januari 2020

Hallo 2020

Jaaa daar ben ik weer. Na ruim 4 weken verblijf in Europa sinds eergisteren terug in Sao Paulo. Gezellig bij manlief die al een weekje eerder terug gevlogen was. Iemand moet tenslotte het uitgegeven geld weer gaan verdienen ;-). Gisteren kwam ook Dinkel thuis dus ons gezinnetje is weer compleet. Mevrouw ligt nog steeds voor dood op de bank, die moet echt bijkomen van haar actieve hondenvakantie.
Ook wij zijn behoorlijk sportief bezig geweest en hebben optimaal gebruik gemaakt van alle tijd met familie en vrienden. Ik ben online niet veel aanwezig geweest maar heb des te meer quality time met dierbaren doorgebracht. Wij hebben echt een geweldige tijd gehad. Vooral met kerst hebben familie en vrienden flink uitgepakt en stond er bij iedereen een overdadig feestmaal voor ons klaar. En het was enorm gezellig om daarna met ons eigen gezinnetje in een camper samen erop uit te trekken. Een reis met vele hoogtepunten. Via Duitsland, Tsjechië en Praag (wat een geweldige stad!) naar Slowakije (zeer aangenaam verrast door dit mooie land), via Oostenrijk (o.a. Gerlos) weer terug naar Nederland. Rob moest toen alweer terug naar 'huis' maar ik had nog een week vol afspraken staan. En wat heerlijk om dan even terug in onze woning te zijn, voelt nog steeds als thuis.

Zoals gebruikelijk moet ik nog alle gemaakte foto's sorteren dus een uitgebreid reisverslag volgt zodra ik hier wat meer tijd voor heb. Eerst maar eens de (vakantie)was wegwerken, huis poetsen ( wat een stof en bagger komt er toch binnen en dat terwijl er 3 weken geen hond in huis was -letterlijk en figuurlijk haha-),  boodschappen doen en wat administratie wegwerken.


In elk geval is 2020 voor ons heel goed begonnen en ik wens dan ook mijn blogvrienden en lezers een geweldig, liefdevol en vooral gezond en gelukkig nieuw jaar.

Tot gauw!

12 december 2019

(Lichaams) art?

Ja,ja ik ben er nog. Op een enkele afspraak na heb ik de afgelopen weken vooral, veelal vloekend, achter de computer gezeten. Ik wilde perse aan mijn weblogboek 'Over the border Bangkok' werken. Dit project duurt nou al veel te lang. Het moest maar eens klaar zijn. En dit jaar nog! Mezelf flink boosmakend, mopperend waarom editing programma's opeens zo nodig gewijzigd moeten worden was het voornamelijk veel bakken koffie en doortypen maar. Van alles zat tegen... maar het ei is gelegd. Wat een bevalling. Mijn proefdruk is echter klaar en ligt in geprinte versie in Nederland op mij te wachten. Nog eenmaal alles nalezen en dan kan het officieel gedrukt en besteld gaan worden Pffff. Deel 3 is een feit.


Dus veel heb ik hiernaast niet gedaan of beleefd. Ik loop natuurlijk dagelijks met Dinkel en zie dat iedereen hier klaar is voor de feestdagen. Volop kerstversiering overal. Heel gezellig, vooral in de avond.Wat dat betreft zijn sommigen heel artistiek en creatief met en in hun decoraties. Ook is er weer een grote kerstboom bij park Ibirapuera neergezet. De opening van het kerstseizoen en de inauguratie van deze boom werd groots gevierd met de komst van de Coca Cola kerst truck. Een hele feestelijke en artistieke happening.

Sowieso is Sao Paulo een culturele stad. 'n Urban vibe. Er is veel (moderne) kunst met musea, theaters, galeries en overal zie je graffiti. En dan niet het lelijke bekladder, al is dat er ook genoeg te vinden, maar er wordt hier volop ruimte gegeven aan de graffiti artiest. Sommige muurschilderingen zijn ware kunstwerken. Er zijn dan ook diverse rondleidingen zoals de (gratis) graffiti tour  of Urban cult tour (in 't Nederlands) die je kunt doen. Ook bij mij in de buurt vind je best wat graffiti en van de week werd er een oud kunstwerk overgeschilderd en de muur vrij gemaakt om ruimte te bieden aan nieuw artistiek talent.
Zelfs de recycle guy (oud papier en blikjes) heeft zijn karretje laten bespuiten. Ook worden kunstenaars ingezet om bijvoorbeeld aan te geven dat er geen rolstoel-/kinderwagen vriendelijke stoep of drempel is. Vind ik wel een attent :-). Ook shops laten soms hun façade pimpen met graffiti art. Draagt in elk geval bij aan een vrolijk straatbeeld.

"stoep zonder afrit"

Überhaupt vind ik de mensen hier in Brazilië hip en modern. Zo hebben velen lichaamsversieringen en/of permanente art op hun lichaam. Jong of oud, vaak hebben ze wel een of meerdere tatoeages. In al die zomerse kleding valt het natuurlijk ook meer op. Ik wil hier geen discussie starten of je het mooi of niet mooi vind want dat is een persoonlijk iets ;-).  Maar dat het hier totaal geaccepteerd is blijk wel uit het feit dat er bij mij in de buurt al 3 tattooshops/piercingstudio's zitten. Dus dat zegt wel wat.

Afgelopen zondag was er een holiday party van INC en daar liet ik even mijn gezicht zien. En terwijl ik aan een tafeltje zit te kletsen met een kennis kruis ik mijn benen over elkaar en raak (beter gezegd; schop) daarbij per ongeluk mijn gesprekspartner. Automatisch kijkt zij naar beneden en valt haar blik op mijn enkel tattoo. Ze kijkt ernaar en zegt vervolgens dat ze het prachtig vindt, heel elegant en fijntjes, maar totaal niet bij mij verwacht had ("You don't strike me as a tattoo type".... ik heb haar maar niet gevraagd wat voor een type ze me dan wel vond, vast een stijve tut haha). Ik laat haar nog meer schrikken door te zeggen dat het niet mijn enigste tatoeage is. Ik heb er sinds vorige week zelfs 4. Maar inderdaad vallen de meesten niet direct op. Ik loop er ook niet mee te koop. En ondanks dat ik zelf tatoeages heb vind ik ze bij anderen vaak helemaal niet mooi en denk ik wat zonde om dat permanent op je lijf te hebben. Hoezo hypocriet?

Afijn, mijn eerste tatoeage stamt nog uit de tijd dat het niet zo gewoon was om er een te hebben. Toen werd het nog geassocieerd met stoere zeelui en ruige bikers;-). Toen Rob en ik (in januari 2002) 12,5 jaar getrouwd waren hebben wij hebben samen eenzelfde tatoeage genomen. Een platte knoop (reef or square knot). Deze knoop wordt gebruikt om twee gelijke touwen samen te voegen/aaneen te rijgen en trekt zich, wanneer goed gelegd, stevig vast. Een verbindingsknoop. Maar kan indien gewenst ook snel losgemaakt worden. M.a.w. elkaar ook vrij kunnen laten indien nodig. Dat vonden wij als watersportliefhebbers een mooie symboliek.
Deze tatoeage heb ik toen laten zetten in m'n lies, waar deze niet direct voor iedereen te zien is. Zeker omdat in die tijd werkgevers niet echt op zichtbare lichaamsversiering zaten te wachten. Inmiddels is de perceptie t.a.v. tatoeages veranderd maar persoonlijk vind ik het nog steeds belangrijk dat ze niet direct in het oog springen.
Na bijna 20 jaar waren de kleuren van deze tattoo wat vervaagd en onlangs hebben wij deze dan ook laten bijwerken.


Mijn volgende tatoeage heb ik in 2004 laten zetten toen wij in Curitiba, Brazilië woonden. Was daar  in die tropische omgeving al veel meer in. Het werd een tribal met mijn sterrenbeeld erin verwerkt (stier) onderaan mijn rug (de zgn. trampstamp haha). Al zit die van mij iets lager, meer boven mijn bil dan op mijn onderrug omdat ik een littekentje daar gelijk wilde bedekken. Normaliter valt hij dus niet zo op in lingerie of bikini.
 

Daarna is er jaren niets meer bijgekomen. Ik was 'klaar'. Maar hoe ouder, hoe gekker (zoals mijn thuisfront zo lief opmerkte..) en toen wij vorig jaar weer uitgezonden werden naar Brazilië wilde ik graag iets om mijn Nederlandse roots te gedenken. Dus een tijdje geleden heb ik toch weer moed verzameld en mij laten inkten. Ik wilde wel iets fijns, vrouwelijks en niet te groot. Bij 595 Tattoo vond ik tattoo artieste Aline en was meteen weg van haar werk. Op haar Instagrampagina blijkt duidelijk dat zij gespecialiseerd is in fijn lijnwerk en watercolour tatoeages. Bij haar moest ik dus zijn.
Ik koos voor onze nationale bloem de tulp in de Hollandse kleur oranje (ook nog eens mijn lievelingskleur) samen met wat zomers geel erin. De tattoo zit op mijn enkel dus hier goed zichtbaar in een zomers schoentje of flipflops maar in Nederland met lange broek, sokken en laarzen aan niet.

Maar ik was nog niet klaar. Ik wilde niet alleen mijn band met Nederland vastleggen maar ook onze manier van leven. Alle verhuizingen, de vele verandering(en), het vliegen, de vrijheid maar ook de link met onze kinderen die liefde, geluk en een hoop vrolijkheid in mijn leven brengen.
Ook Rob wilde al een tijdje zijn liefde voor zeilboten, het water en vrijheid vastleggen met een door hem zelfontworpen tattoo. Dus vorige week zijn wij opnieuw bij Aline langs geweest. Om onze oude tatoeages opnieuw te laten inkleuren en een nieuwe tattoo te laten plaatsen.
Rob heeft nu zijn eigen schets op zijn bovenarm vereeuwigd. En ook hier geen werkgever of klant die zich er aan kan storen omdat het precies onder een korte mouw van een T-shirt of blouse valt.

 

Ik heb voor een wegvliegende vlinder gekozen. Een vlinder is elegant. Staat voor vrijheid, fladderen van bloem naar bloem (in mijn geval land naar land), voor een nieuw begin, transformatie en adaptatie (expatleven) en voor liefde (love gives me butterflies). En in sommige culturen staat een vlinder voor blijheid en wijsheid. Ik heb voor de kleur turquoise blauw gekozen omdat deze mij ook aan zeilen, zee en water doet denken maar ook omdat het staat voor 'joy and good luck'.
Het allerbelangrijkste vind ik de gevlogen weg van de vlinder die speels is en waarin je de letter M ziet ...van Michou en Mats. Vanaf mijn borst zijn die uitgevlogen. Maar blijven zo altijd met mij verbonden. En hier geldt ook weer dat met een T-shirt met V-hals deze tattoo niet direct in het oog springt.




De tatoeage moet nog wat op kleur komen (wordt iets lichter en helderder) omdat de huid moet helen maar ik ben er erg blij mee.
'T was even op m'n tanden bijten maar dan heb je ook wat. Nu ben ik wel klaar overigens. Geen inkt meer voor mij.
Wij mogen niet in de zon om het helingsproces niet te verstoren maar het weer werkt toch niet zo mee. Qua temperatuur is het prima maar we hebben de hele week al fikse onweersbuien 's middags. Ben al 3x natgeregend met Dinkel. Volkomen doorweekt waren we.
Ach, nog 10 dagen en dan gaan we sowieso de kou opzoeken. Dan komen we naar Nederland. Kan niet wachten mijn familie weer in de armen te sluiten.

Nb: klik op de foto's voor vergroting.

27 november 2019

Relax, take it easy

En zo waren wij even 'off grid'. Letterlijk, want de pousada waar wij afgelopen week naar toe waren lag off the beaten track, in the middle of nowhere, er was geen gsm bereik, de wifi bleek niet constant en de tv had maar 2 zenders die bovendien een verstoord beeld (ruis) gaven. Dus wij konden nergens door afgeleid worden en er zat niets anders op dan alleen maar te relaxen op 't strand. Een hapje, drankje en 'n boekje erbij. Wat een straf ;-)

De zaterdag voorafgaand aan onze vakantie brachten wij zelf Dinkel naar haar vakantieadresje. Ik had de eigenaren daar geappt: "wij komen haar 's morgens brengen en blijven dan nog ff gezellig koffie drinken". Bleek er een heel ontbijt klaar te staan. Haha, een cafe de manha is ontbijt in Brazilië terwijl ik als koffieverslaafde echt alleen een 'bakkie doen' bedoelde. Afijn, de ontvangst was dus allerhartelijkst, 't is ook zo'n gezellig stel. En wat hebben ze toch er toch een waar honden walhalla van gemaakt. Zeker nu het helemaal klaar is en alle terreinen omheind en aangekleed zijn (i.t.t. tot de vorige keer toen wij er waren en ze net verhuisd waren naar dit nieuwe stuk land ietsje verderop). Dinkel was ons gelijk vergeten en rende als een gek met de andere honden rond. Het was er dan ook erg druk met viervoeter logees i.v.m. het lange weekend door een nationale feestdag.
Afijn, mevrouw D. lieten we wederom met een gerust hart achter.

Eenmaal terug in Sao Paulo besloten we lekker te gaan eten bij een pizzeria. Onze minivakantie was officieel begonnen, en dan wordt er niet gekookt.

Proost vanuit Brasil!
Ondertussen was er druk app- en facetime contact met mijn familie die in Nederland een groot feest hadden. Mijn nichtje werd die nacht 18 jaar en dat werd daar uitgebreid gevierd.
Met partytenten in de tuin, muziek, 'n foodtruck waaruit de heerlijkste gerechten werden geserveerd, nog meer hapjes en drankjes, een grote groep vrienden en familie bijeen....  kortom een en al gezelligheid.
Wij hebben absoluut een bevoorrecht leven zo als expats in het buitenland en ik geniet daar dan ook met volle teugen van. Maar ik mis mijn kinderen enorm en baal ervan om dit soort feestjes (of andere familieaangelegenheden) te moeten missen. Ondanks alle moderne communicatiemiddelen ben je er, fysiek, niet op belangrijke momenten. Dit geldt voor de leuke evenementen maar ook voor de mindere dingen. Gewoon knuffelen, een arm om iemand heen leggen, een vriend steunen die het even moeilijk heeft, of familieleden helpen bij ziekte of een verhuizing is er niet bij. Dat vind ik dus wel eens jammer. Maar zoals ik op mijn FB pagina heb staan: "Friendship & Love isn't measured in miles". Je leeft maar 1x, en ik weet maar al te goed dat het ook zo afgelopen kan zijn, dus wij halen eruit wat erin zit. Make it count! Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd is mijn motto, dus geniet!

En dat deden wij afgelopen week. Wij zaten in een simpele, eenvoudige en kleine pousada maar op een toplocatie direct aan het strand. Waar de zon al vroeg op komt maar ook vroeg, en heel snel, ondergaat. En dan verlaten de dagjesmensen het  prachtige strand en blijf je alleen over, zittend voor je kamertje op je eigen terrasje, starend in das dunkel hinein. Zo romantisch ;-)

Wij vlogen op Joao Pessoa, een super klein en rustig vliegveldje in de staat Paraiba waardoor wij gelijk al de laid back sfeer opsnoven. We kwamen laat in de avond aan en 't was aardedonker op de verlaten parkeerplaats. Via het uitgestorven strand liepen we, onder de verlichting van de sterren, naar onze pousada. Wat een rust daar, nou ja op de aanrollende golven in de branding na dan. Maar je waant je echt in Paradise. De eerste dagen waren we zelfs de enigste gasten in het pensionnetje en stond er 's morgens een privé ontbijt voor ons klaar. En 's avonds werd het bestelde eten gewoon bij onze kamer geserveerd. Just relax, take it easy en enjoy.

En omdat plaatjes meer zeggen dan woorden:



                                      






m'n vriendje










Nu zijn we weer thuis, Dinkel is ook al terug en er moet gewoon weer gewerkt worden. De wasmachine draait volop, mijn agenda staat nog vol met allerlei (medische) afspraakjes en ondertussen streep ik af naar onze volgende reis. Nog ruim 3 weken (Rob gaat eerst nog een paar dagen naar Colombia) en dan komen wij naar Nederland. Woehoe, lekker knuffelen met de kinderen, de poezen en de rest van vrienden en familie die we gemist hebben. Gezellig samen de feestdagen doorbrengen en dan met ons gezin vakantie vieren. Heerlijke vooruitzichten.

10 november 2019

Versieringen

Het is alweer november. Ik moest lachen om een stukje wat ik bij een FB vriendin las. Maar het gaat inderdaad snel. Nog maar een paar weken en dan zitten wij midden in de feestdagen. In Nederland hebben we eerst nog Sinterklaas maar hier in Brazilië zijn ze al weer volop bezig met Kerst. Overal poppen de versieringen op. En in de winkels tref je de eerste panettones al in de schappen. Ergens vind ik het nog best vroeg voor al deze gezelligheid maar het heeft ook wel weer wat ...die kerstsfeer.


Verder heb ik eigenlijk niet veel te melden. Het weekend na terugkomst uit Barcelona hadden wij een verjaardagsfeestje van Amerikaanse vrienden waarvan de echtgenoot 55 jaar werd. Gezellig avondje met diner-dansant. Heel het restaurant bleek te zijn afgehuurd en een goed bandje zorgde voor de nodigde live entertainment. We hebben dan ook ouderwets de hele avond staan swingen op de dansvloer. Oef, dat heb ik geweten de volgende dag(en).

De 2 weken erna moest Rob veel reizen, binnen Brazilië deze keer, en was ik alleen thuis. Met een steeds luiere hond. Mevrouw begint toch wel heel stram te worden en heeft niet heel veel zin meer in lange wandelingen. Nou was het die week ook wel heeel warm in Sao Paulo (35-38 grd) en ook ik had niet veel puf om ver te lopen. 't Leek Dubai wel met die hoge luchtvochtigheid. Overal vies heet. Ben blij dat we vorig jaar een mobile airco hebben gekocht. Daarmee was het in huis nog een beetje uit te houden. In de slaapkamer was het een ander geval. Daar stonden de plafondfan en een ventilator flink te blazen maar heel veel verkoeling gaven ze niet. Zeker niet toen mijn hondenvriendinnetje besloot naast mij te komen slapen ;-)

Afgelopen week vond de 'INC incoming-outgoing board lunch' plaats. Potluck-style, en ik had o.a. een lekkere (lees: simpele en fail proof) appetizer gemaakt. Samen met de culinaire hoogstandjes van de andere bestuursleden werd er een waar feestmaal op tafel gezet. Zalig en natuurlijk veelste veel. Er werden nog wat kadootjes uitgedeeld en na al dat lekkers heb ik die avond dan ook niet veel meer gegeten.
Ook had ik in die dagen nog een andere afspraak staan waardoor ik helaas de INC Christmas bazaar moest missen.

Inmiddels is mijn wederhelft weer thuis. Dit weekend is het qua temperatuur weer wat afgekoeld en vandaag is het ook wat bewolkt. Maar met 22-25 grd is het wel beter uit te houden.
Nog een klein weekje werken voor manlief (vrijdag is een nationale feestdag) en dan brengen wij Dinkel zelf weg naar haar pension. Drinken we daar gezellig een bak koffie en mogen we daarna onze koffers inpakken voor een weekje vakantie. Er wordt gevlogen naar Joao Pessoa en vandaar is het nog een half uurtje rijden naar onze pousada aan het strand. Hopelijk hebben wij weinig last van de olie. Want wat een stille ramp is dit.

31 oktober 2019

Barcelona? (2)

Het vervolg van mijn mini vakantie naar Barcelona of eigenlijk de Spaanse kust.

Het bezoek aan 2 musea (Cau Ferrat en Maricel museum) in Sitges was heel interessant. Via een app op je telefoon kun je een audiotour doen. Wij kijken uitgebreid rond en ik maak belachelijk veel foto's. Vooral het uitzicht over zee is imposant. We volgen de bordjes en staan dan weer buiten.



                                               




Na de lange siësta (tot 17-18 uur) zijn alle winkeltjes weer open en het begint drukker te worden op straat. Wij gaan nu de andere kant op, via de marina van Sitges en lopen nog een stukje van de toeristische route. Inmiddels gaat de zon onder en zien we een prachtige zonsondergang. Wij besluiten om vanavond hier ergens te gaan eten. Maar eerst is het tijd voor een koffiepauze. Voor mij dan. De anderen nemen een thee en een bruisend watertje. Ondertussen 'kijken we mensen' en genieten van het beginnende avondleven.
Via een omweg verplaatsen wij ons dan richting de boulevard (mijn dagelijkse 10.000 stappen zijn een peulenschilletje op deze manier) en gaan op zoek naar een leuk restaurant. Eenmaal gevonden ploffen wij neer op hun grote terras en bestellen allerlei Spaanse gerechten. Ik neem als appetizer een koude meloensoep met Serrano ham. Lijkt een vreemde combinatie maar blijkt erg lekker. De rest van de gerechten delen wij met z'n drieën.







Uiteraard komt er een karaf Sangria bij. Eentje wordt twee en we hebben de grootste lol. Verraderlijk spul. Als we om 22 uur aan een van de obers vragen hoe laat eigenlijk de trein terug naar Castelldefels gaat zegt hij dat 'ie 't niet precies weet. Maar wel dat de stoptrein 's avonds minder vaak rijdt. Op naar het station dan maar. Hier blijkt dat we de trein inderdaad gemist hebben en moeten nu ruim 35 min wachten. Grrr. En dat zonder toilet op het stationnetje en na al de alcohol. Gelukkig heeft de volgende trein een wc aan board. Een uurtje later lopen wij ons hotel weer binnen.
Hier blijkt ook net de bus van de mannen aangekomen te zijn. Die hadden een Flamenco avondje.
Juliana gaat gelijk door naar bed maar Valencia en ik besluiten nog een afzakkertje te nemen.
Haar man komt er ook bij zitten. Van hem vernemen wij dat het 'zakelijke' programma enigszins aangepast gaat worden. De protesten in de stad lopen uit de hand en met de aangekondigde staking van a.s. vrijdag verwacht men grote problemen. Er zal geen (of heel weinig) openbaar vervoer zijn door stakend personeel. Ook schat men in dat er minder bemanning op de luchthaven zal zijn waardoor veel vluchten geannuleerd zullen gaan worden. Daarnaast is er dan ook nog de grote protestmars die gaat plaatsvinden en komen er nu vanuit heel Catalonië betogers naar Barcelona gelopen. Daardoor zijn sommige snel- en toegangswegen naar de stad geblokkeerd. Niemand weet precies wat te verwachten. Maar om het zekere voor het onzekere te nemen reizen enkele collega's (uit verre oorden) daarom morgen al terug naar huis i.p.v. vrijdag.

Ook ik krijg het benauwd want mijn (onze) vlucht gaat ook die dag. En wat als ik niet op het vliegveld geraak en daardoor mijn 1e vlucht naar Lissabon mis? Dan wordt volgens mij automatisch de volgende connectie naar Sao Paulo ook gecanceld. Moet ik straks een nieuw ticket kopen. 'n Duur geintje. En zoiets valt niet onder de reisverzekering dan wel de refund policy van de luchtvaartmaatschappij. Zoiets is force majeure...overmacht zo staat in de kleine lettertjes. Rob vliegt op kosten van de zaak, voor hem is het enigszins een ander verhaal. Ik stuur dus een e-mail naar de luchtvaartmaatschappij. En bij de receptie van het hotel vraag ik of het mogelijk is evt. nog een dag extra aan vast te plakken. Dit kan gelukkig. Vervolgens stuur ik een appje naar het hondenpension en check of Dinkel daar ook langer kan blijven, indien nodig. Daarna zoek ik uitgeput mijn bed op waar manlief allang in dromenland ligt.

Donderdagmorgen hebben wij dames samen afgesproken bij het ontbijt. Daar geven  V. en J. aan dat zij eigenlijk toch heel graag nog iets van Barcelona willen zien. Beiden vertrekken zaterdag, en aangezien vrijdag dus afvalt, blijft alleen vandaag nog over. Dat begrijp ik best want ik ben al eens in deze mooie stad geweest. En ik had mij er ook op verheugd om haar nogmaals te bezoeken. Maar met al de onrusten zie ik dat nu niet zitten. En voor mij als Nederlandse is het makkelijker om hier nog een keer naartoe te reizen dan voor hen vanuit (Zuid) Amerika. Dus als zij het aandurven moeten ze zeker gaan. Maar ik ga liever wat anders doen. Bovendien wil ik toch nog even contact hebben met TAP Air want op mijn FB, Messenger en e-mail berichtjes is nog niet gereageerd. Ook bellen is niet gelukt. En het bericht om in te checken voor de vlucht van morgen is al binnengekomen.
Dus wij besluiten dat onze wegen voor vandaag zich scheiden.

Ik bedenk dat ik het centrum van Castelldefels met haar oude kerk en kasteel nog helemaal niet gezien heb en besluit dat ik daar vandaag heen ga. Ik pak mijn tas in en neem mijn telefoon en powerbank mee zodat ik onderweg contact kan hebben met de vliegmaatschappij. Via de andere kant vanaf het hotel wandel ik op m'n gemak naar het centrum. Dit is het toeristischer gedeelte.
Naar het kasteel loop ik niet meer als ik de lange toegangsweg omhoog zie. Ik plof ergens op een terrasje neer, bestel een koffie en een flesje water en heb daar dan eindelijk, via Twitter, contact met de airline. Ze zijn op de hoogte van de situatie in Barcelona en bieden aan onze vluchten kosteloos om te boeken naar een vlucht op zaterdag. Met een betere overstap zelfs. Gauw sms ik Rob in de hoop dat hij z'n telefoon checkt (ik weet dat deze sowieso tijdens meetings op zacht of zelfs uit staat). Een uur later belt hij mij inderdaad terug en kan ik de vluchten laten wijzigen. Pffff, een pak van mijn hart. Prima service van TAP Air overigens! Ik maak Dinkel blij met twee extra dagjes en verwittig ook het hotel.

Daarna loop ik helemaal opgelucht verder en verken het leuke dorpsplein. Dan steek ik de snelweg over en loop nu vanaf die kant richting het strand. Water en zee blijven trekken hé. Aan deze zijde zijn meer strandtenten en restaurants. Ik heb trek gekregen en duik ergens naar binnen. Of althans ik ga daar buiten op het terras zitten. Ik geniet van een salade en trakteer mezelf daarna nog op een ijsje.


Dan wil ik met mijn voeten in het zand en loop ik het strand op. Hier blijf ik zo'n kleine twee uurtjes liggen in de zon. Ik lees op mijn e-reader en chat wat met familie en vrienden. Wat een zalige temperatuur. Ook app ik met Valencia en zij blijken onderweg naar het treinstation. Tot zo ver is alles goed gegaan en hebben ze geen last van de protesten gehad. Gelukkig maar.


Tijd om terug te gaan. Ik loop richting Castelldefels Platja station waar ik via de loopbrug de weg oversteek. Om een uurtje of 5 ben ik weer bij het hotel. Daar blijken zojuist wat collega's uit te checken. Hun taxi's staan al klaar om ze naar het vliegveld te brengen. Terug op de kamer tref ik een verzopen kat euh, echtgenoot aan. Meneer is in het zwembad gegooid /gevallen/gesprongen... Wie zal 't zeggen? Afijn, z'n natte pak hangt hij buiten uit, kleed zich om en samen drinken we nog een glas Bailey's op het terrasje van onze hotelkamer. Dan gaat Rob uit eten met een groep collega's en meld ik mij bij Valencia en Juliana die inmiddels terug zijn. Daar blijkt dat Juan, de man van J. ook van de partij is. Hij wil ons dames vanavond trakteren omdat wij zo leuk met zijn vrouw hebben opgetrokken. Wij lopen (voor mij opnieuw) naar Castelldefels beach en vinden daar een plek bij een echt leuk ingerichte steakhouse. Ook hier komt de Sangria weer op tafel. Een super leuke avondje volgt. Laat gaan wij dan ook terug naar het hotel. Ik begrijp dat de heren morgen een soort van vrije dag hebben nu sommige collega's al vertrokken zijn. Op de kamer tref ik manlief tv kijkend aan. Ook hij heeft morgen geen bijeenkomsten meer maar moet toch wat werk op z'n computer doen. Wel spreken we af om iets uit te slapen en daarna samen gezellig te ontbijten.

Vrijdag worden we dus even niet gewekt door de wekker en gaan dan op ons dooie akkertje ontbijten. Vervolgens gaat m'n eega op de hotelkamer computeren en besluit ik nog even een uurtje op bed te gaan liggen. 'k Sliep weer niet zo lekker vannacht. Ondertussen meldt Juliana dat zij met Juan op stap is naar o.a. het kasteel van Castelldefels en ook Valencia doet vanmorgen haar eigen ding. Op Twitter lees ik over de algehele staking en dat inderdaad allerlei vluchten op de luchthaven zijn komen te vervallen. Waaronder ook onze (oude) vlucht. In de loop van de ochtend is de vertrekhal zelfs op slot gegaan. Ben ik even blij dat wij daar nu niet zijn.

Tegen lunchtijd haal ik manlief over om even een frisse neus te halen en naar het strand te lopen. Kunnen we daar gelijk wat gaan gebruiken. Eenmaal op het strand app ik Valencia en vraag wat zij aan het doen is. Die blijkt net op de terugweg richting het station te lopen. Ze draait zich weer om en wij treffen elkaar voor de Clube Maritimo.



Van hieruit lopen we naar de Solreigh beach club en gaan daar samen lunchen. Na ruim een uur lopen we langzaam terug naar het hotel. Rob werkt nog even wat verder en ik duik de gym in. Terug op de kamer drinken wij vervolgens de fles Bailey's leeg, pakken alvast onze koffers in en bellen nog met zoonlief. Dan maken wij ons klaar en vertrekken naar het restaurant bij het zwembad. Hier treffen wij Valencia en Juliana met hun beide partners. Wij schuiven bij hun aan en bestellen samen een kleine pizza. Verder worden er weer allerlei hapjes gedeeld. Rob gaat aan de rode wijn en ik bestel nog maar een glas Baileys.



Op het terras en zaal boven het restaurant blijkt een (Nederlandse) trouwerij plaats te vinden. En ze hebben daar live muziek. Een heel gezellig sfeertje heerst er daardoor. Andere collega's komen ook ff buurten en wij blijven lang in de zwoele avondlucht zitten. Oef, en morgen moeten we vroeg op. Om half 8 staat de taxi klaar om ons naar het vliegveld te brengen.

De volgende morgen zijn we vlot uitgecheckt en om 8 uur al zijn we op de luchthaven. Het is eventjes druk bij de veiligheidscontrole maar daarna zijn we snel bij de gate en vertrekt ons vliegtuig ruim op tijd. Ook in Lissabon gaat het voorspoedig en worden we zelfs keurig opgewacht door een grondstewardess die ons snel via transfer en de douane naar de juiste gate brengt. En zo landen we 11 uur later weer in Sao Paulo. De jetlag slaat toe en we liggen op tijd in bed. Er is gelukkig geen hond om uit te laten.

Wat een leuk reisje was dit weer, al is die voor mij iets anders verlopen. Ik had graag in Barcelona rondgezworven maar de alternatieve uitjes waren net zo leuk.
En als je in goed gezelschap verkeerd maakt het niet zoveel uit wat je doet of ziet.

Ik ben in ieder geval weer helemaal bijgetankt.