9 oktober 2019

Van alles wat blogje

Zo ik ben net weer terug van mijn rondje met Dinkel. Het is niet echt mooi weer, 'n grauwe en grijze dag vandaag, maar het is niet koud. 19 grd dus we lopen zonder jas. Dinkel vindt het allemaal prima, afgelopen zaterdag was het veels te warm voor haar (34 grd) en verbrandde ze zelfs haar poten op het hete asfalt. Wij snapten al niet waarom ze zo liep te huppelen, totdat het kwartje viel. Tssss, slechte baasjes zijn wij ook. Zondag was het 'gelukkig' alweer voldoende afgekoeld om in het park te wandelen. Er stonden nu grote beelden van tijgers, om aandacht te vragen voor dit, met uitsterven bedreigde dier. Dinkel vond het maar rare dingen en blafte flink..... wegwezen, jij grote rare poes.


Oktober alweer. Normaliter gaat in het derde weekend van deze maand de zomertijd in. Maar dit jaar heeft de Braziliaanse regering besloten dit niet te doen. Dus de klok wordt niet verzet. Hierdoor blijven we het grote tijdsverschil met Nederland behouden. Zeker als straks bij jullie de wintertijd ingaat.

Oktober is ook de maand waar (wereldwijd) aandacht gevraagd wordt voor borstkanker. Ook hier in Brazilie zie je overal Pink ribbons verschijnen. In reclame op tv en in tijdschriften, spelletjes op m'n telefoon, in de winkels en op de grote electronische reclameborden langs de kant van de weg. 't Lijkt wel of er dit jaar meer aandacht wordt gevraagd dan vorig jaar. Althans nu valt mijn oog er telkens op. Afijn, ook ik ging weer voor mijn jaarlijkse check up. De medische molen draait sowieso weer voor mij met de nodige medische onderzoeken die ik mag ondergaan.


Deze maand zijn ook altijd de general elections van de International Newcomers Club die dan gehouden worden tijdens de Monthly Meetup. Dit was trouwens de laatste keer dat ik Red Roses aan nieuwe leden heb uitgereikt en deze meetup organiseerde want ik heb mij niet voor volgend jaar beschikbaar gesteld. Ik heb te veel andere leuke dingen gaande en ben ook best vaak weg. Ik heb het nu een jaar gedaan en geef graag de fakkel ('t rozenstokje?) door aan een nieuw enthousiast persoon ;-)

Will you accept this rose ........ ;-)
Over weggaan gesproken, we hebben besloten onze vakantiebestemming met oud en nieuw te wijzigen. Daarover dit weekend leuk ge-videochat met zoonlief en zijn vriendin B. We hebben nu na de kerst in Nederland een camper gehuurd en reizen dan (via Praag) naar Slowakije. Daar vieren we oud en nieuw met Mats 'schoonfamilie' en trekken dan nog gezamenlijk een paar dagen de (winterse) Tatra bergen in. Daarna vliegen de lovebirds weer terug naar Aberdeen en rijden wij met Michou nog verder.  Dus vandaag al mijn zoon z'n tickets geboekt.

En kennen jullie Valencia nog, die ik begin van het jaar in Chile ontmoet heb? Ik kreeg van de week een appje van haar of ik dit weekend ook naar Barcelona ga als onze mannen daar volgende week een team meeting hebben? Nou nee, ik was al eens met Michou -tijdens een moeder-dochter uitje- naar Barelona geweest. Maar om een lang verhaal kort te maken heb ik gisteren alsnog besloten toch te gaan. Dus gauw opvang voor Dinkel geregeld en mijn tickets geboekt.
En dus vertrek ik a.s. zaterdag naar Barcelona. Woop Woop!

Zo gaat de maand wel snel voorbij. Wat trouwens nog meer snel gaat is een verbouwing bij 'mijn' supermarkt. Waren ze van de week bezig met het schoonmaken van de schappen (dacht ik) bleek dat het voorbereidngen waren voor een algehele restyling van de winkel. Binnen 1 nacht (er kan dus wel degelijk snel gewerkt worden in Brazilie!!) bleek de gehele indeling van de supermarkt veranderd te zijn. Ik wist niet wat ik zag de volgende dag. Ben er nog niet uit of ik deze nieuwe layout zoveel fijner vind. Eerlijk gezegd  vind ik sommiges schappen op een rare plaats neergezet en de looproute niet echt logisch (meer). Wellicht een kwestie van wennen. We zullen het zien.

Verder nog genoeg andere dingen gedaan de afgelopen week maar daarover meer in een volgend blogje.

26 september 2019

Taal

Ik liep vanmorgen met mevrouw Lullo(a) naar de supermarkt. Daar aangekomen moest ze voor de ingang van de winkel vastgebonden worden. Honden mogen nou eenmaal niet mee naar binnen. En aangezien ze dagelijks met mij meegaat is ze dit ritueel gewend.


Althans dat zou je denken. Dinkel wilde deze keer niet meewerken en snuffelde er tussen de winkelwagentjes flink op los. Daar lag vast nog iets lekkers in een van die mandjes. "Hier, here, kom, come, venha". Ik gaf alle commando's maar echt luisteren deed ze niet. Uiteindelijk was ze uit gesnuffeld en kwam mijn kant op. Nu moest ik nog de riem vastmaken aan het hek. "Dinkel, zit, sit, senta". "Eindelijk zette ze haar K9 derrière neer en kon ik haar  'parkeren'. Een andere klant hoorde het laatste woord en riep: "oh jouw hond verstaat ook Braziliaans, ela e multilingue?"
Euh, nee mijn hond is meer multi doof. Zij luistert überhaupt niet. Naar welke taal dan ook. Ik geef net zolang commando's totdat ze eindelijk een keer doet wat ik zeg. Een boxer kwaal (oost indisch doof) of zou het toch komen doordat zij een expat hond is? Meertalig opgevoed maar nu met een identiteitscrisis?
Want we hebben haar als pup meegenomen naar Thailand. Daar werd er dus Nederlands (door Rob en mij), Engels (door de kinderen en hun internationale vrienden) en Thais (de maid) tegen haar gesproken. En nu in Brazilië wordt er ook nog eens Braziliaans aan toegevoegd. En aangezien ik nooit consequent geweest ben in de hondenopvoeding weet ze daar natuurlijk behoorlijk misbruik van te maken. Ik snap jou niet vrouwtje....dus ik luister niet. Alleen het woord "etennnnn" kent ze dan weer wel. Al is het waarschijnlijk de intonatie die ze herkent want als ik "comidaaaaa" op dezelfde manier roep of "mangiareeee" reageert ze ook. Wat een talenknobbel heeft ze eigenlijk, hahaha.

Afijn, ik loop de winkel binnen, kijk op mijn boodschappenlijstje en moet opeens vreselijk lachen. Want ook hierop staan mijn boodschappen in meerdere talen neergepend:
wc papier, HH rollen, manteiga c/sal, komkommer, kale, espinafre, zucchini, mirtillo, heavy cream, papel humido, tandpasta Rob, farinha de amendoas, nootjes, witlof, presunto.
Automatish, zonder er over na te denken maak ik zo mijn lijstjes. Omdat ik een recept in het Engels gevonden heb of inmiddels het Braziliaanse woord weet. Hoezo al prima ingeburgerd?
Nu ik erover nadenk chat ik ook in het Engels en Nederlands (mengelmoesje) met de kinderen, vooral Mats prefereert sowieso Engels boven Nederlands. Logisch ook, hij studeert en woont tenslotte nu in de UK. Dat is inmiddels zijn moedertaal.
Lang leve Google translate of Deepl.com (vooral die laatste vertaalt echt perfect).
De spellingscontrole op mijn telefoon en laptop staat ook op 3 talen ingesteld. En dat levert vaak ook 'leuke' chats op. Dan heb ik weer eens te snel getypt en daardoor per ongeluk de verkeerde taal aangeklikt. En worden woorden opeens gewijzigd in iets heel anders ;-).

Anyway, zo is mij eens verteld dat voor 'n goede inburgering het behalve de taal spreken ook belangrijk is dat je je gastland goed (ver)kent, je je onderdompelt in de locale cultuur en mengt tussen de inheemse bevolking.
En dat hebben we dan ook vorige weekend weer gedaan;-)
Rob moest voor een bijeenkomst naar Ribeirão Preto en wij hebben er gelijk een paar dagen aan vastgeplakt.
Leuke pousada gevonden, (grote) hond vriendelijk en met zwembad. Aangezien het veel beter weer was dan in Sao Paulo heb ik dan ook lekker hier een paar uurtjes bij vertoefd. Verder een stuk gewandeld met Dinkel en de omgeving aldaar verkend.


En als je in Riberao Preto bent kun je niet weggaan voordat je bij choperia Pinguim (cervejaria) geweest bent. Het biercafe van Brazilië! Ook de grote brouwerij staat hier aan de rand van de stad waar je hele leuke en interessante rondleidingen kunt doen. Helaas met Dinkel erbij was dat niet mogelijk. Maar bij de Pinguim bar in het centrum waren ze erg klantgericht en maakten zij direct een plaatsje voor ons vrij op hun afgesloten terras. Op zo'n wijze dat Dinkel aan de andere kant van het hek gezellig naast ons kon zitten. Mevrouw vond alle aandacht van de voorbijgangers maar wat leuk. En ze zat nog steeds binnen voer bereik. De worstjes kwamen gewoon haar kant op.



In elk geval hebben wij een paar lekkere dagen gehad en zijn helemaal uitgerust. 'n Aanrader!

* klik op de foto voor vergroting.

8 september 2019

Weinig nieuws....

....onder de zon. Want woehoe die gele ploert is er weer.
Zoals ik vorige blogje nog schreef wat 'n gek land toch dat Brazilië. Qua weer dan hé. Zo is het maar 13-17 graden en zo is het 28/32 graden. Van de ene op de andere dag. Loop ik eerst te bibberen van de kou en met een dik vest door het huis en nu loopt het zweet in straaltjes van mijn rug. Nou ja je hoort mij niet (meer) mopperen. Vooralsnog blijven de vooruitzichten goed voor de komende dagen en genieten wij van een lekker weekend. We kunnen 's middags precies een uurtje in de zon liggen wanneer deze even tussen de flat gebouwen doorpiept. Alvast wat voorbruinen voor de zomer.

Afijn, zonnig weer dus. En dat is ook wel fijn want gisteren was het 7 september, dia da Independência, een Braziliaanse nationale feestdag. En dat wordt altijd groots gevierd. Winkels hebben aangepaste openingstijden (als ze al niet gesloten zijn) en rondom het Ibirapuera park is altijd een enorm defilé / parade. Vorig jaar zijn we daar gaan kijken:




                                      



Dit jaar gingen wij niet naar het park. Deze keer keken wij wat rond op een buurtfeest bij ons in de wijk. Hier werd feest gevierd met allerlei leuke kraampjes, lekkere (biologische) hapjes, drank en live muziek. Een heel gezellig sfeertje. En dan is het mooie weer zeer welkom.


Verder heb ik niet zo veel te vermelden. Vorige week nog geholpen bij de Bazaar van INC waar ik een paar uurtjes de Welcome desk bemande, had ik thuis op de computer nog een ander klusje voor de club te regelen, bekeek ik de gym weer eens van binnen, mocht ik de tandarts nog met een bezoekje vereren en had ik verder nog meer van dat soort (medische) afspraakjes in mijn agenda staan. Ik kom mijn dagen dus wel door. Rob doet ook zijn ding en krijgt bijv. volgende week z'n baas uit Zweden op bezoek en gaat met hem ook nog een paar daagjes op pad. Onder andere naar Curitiba. De bofbips.

Verder heb ik mij weer bezig gehouden met het regelen van allerlei leuke uitjes en reizen. Je kan er maar druk mee zijn haha. Zo heeft Rob een uitnodiging gehad om over 2 weken een klant te bezoeken in Riberão Preto en hebben we besloten dat ik dan gezellig mee ga. Maken wij er een extra lang weekend van. En Dinkel mag ook mee dus ik moest op zoek naar een diervriendelijke accommodatie (lees: waar een groot formaat hond geaccepteerd wordt). Maar ik heb een leuke pousada gevonden.

Dan gaan wij in november weer een weekje op vakantie naar het noorden, 'n strandvakantie in de staat Paraiba. Vliegen we op João Pessoa en reizen vanaf daar verder naar boven naar Conde. Moet nog even kijken of we een auto huren of  verder een Uber/taxi nemen. Eigenlijk wilde ik in oktober  weg - valt zo leuk tussen andere vakanties in ;-) - maar die maand blijkt Rob voor zaken naar Barcelona te moeten en verder staat er nog een distributeurs meeting in het nieuwe pand (+ opening) in São Paulo gepland. Dus dat werd 't em niet. Maar er vallen nog een aantal feest- en vrije dagen in die maand dus wie weet....
En voordat wij in december voor de kerstdagen naar huis vliegen (en er ook een extra vakantie met de kinderen aan vast plakken) moet Rob eerst nog een week naar Colombia. En uiteraard reis ik dan gezellig met hem mee. Allemaal leuke vooruitzichten.

Fijne week allemaal.

2 september 2019

Koud he?

Brrrr, wat is het koud. Het is maar raar weer hier in Brazilië. Eergisteren hadden we nog 27 graden en zonneschijn (ik heb zelfs nog een uurtje in bikini in de zon gelegen) maar 's nachts begon het te onweren, veel regen en nu is het alweer 2 dagen grauw, kil en nat. Saai weer dus. Het waait ook nog eens en met maar 16 graden buiten voelt het binnen niet veel warmer. Dat klinkt wellicht best lekker qua temperatuur maar zonder verwarming, 'n koude plavuizen vloer, eensteens muren, enkel glas en weinig tot geen isolatie is het dan echt fris in huis.
Ik typ dit verslag dan ook met lekkere warme pantoffels aan m'n voeten en draag een lekkere warme slobbertrui. En met een kop koffie erbij is het goed te doen. Mijn tentje op de hoek serveert trouwens koffies met Amarula erin. Slimme zet, om zo in te spelen op de winterkou.


Maar het is nog niet zo erg als vorig week toen wij een lang weekend naar Curitiba gingen. Wat hebben we daar kou lopen lijden!! Het bleek maar 12 graden te zijn en gevoelsmatig was het nog frisser. Hier had ik niet op gerekend en had daarom ook geen trui, dikke sokken of jas meegenomen. Rob had gelukkig nog wel een sweater bij zich maar ik had alleen een spijkerbroek en een t-shirt met lange mouwen aan. De rest wat ik bij mij had was veel te zomers. Als het zonnetje scheen was het buiten nog wel aangenaam maar binnenshuis..... brrrrr. En helaas liet de zon zich niet veel zien dat weekend. Afzien dus ;-)

Achteraf herinner ik mij dat ik 's winters in Curitiba bijna altijd de open haard aan had en de (slaap)kamers verwarmde met van die verrijdbare elektrische radiator kacheltjes. En inderdaad ook winterkleding had. De kinderen zeiden al "mam, weet je dan niet meer dat wij dan met ons dekbed om op de bank tv keken en graag naar jouw vriendin M. gingen want daar hadden ze in de speelkamer een airco die ook warme lucht blies"? Tja, dat was ik inderdaad allemaal allang vergeten. Ik onthoud alleen de leuke dingen ;-) Maar toch, ik kan mij niet herinneren dat ik het toentertijd ooit zooo koud gehad heb.

En omdat onze Braziliaanse vriendin chronisch last heeft van haar luchtwegen en hoofdpijn krijgt van droge lucht gebruikt zij geen elektrisch kacheltje, airco of de open haard. Erger nog, ze heeft zelfs alle ramen op een kier staan voor frisse, schone lucht. Ze loopt liever gewoon met haar jas aan in huis. Tja.


En zo zaten dan ook heel knus met een fleece deken en geleende pantoffels bij hun op de bank. Dinkel was ook mee deze keer en had het goed naar haar zin met de andere viervoeters daar.
En om de hond uit te laten kreeg ik een dik gewatteerde jas te leen. Moest niet gekker worden haha.
Maar ondanks de kou bleef de vriendschap warm. Uiteraard werd de bbq aangestoken, maakten wij het nog gezelliger met een shisha waterpijp en verwarmden wij ons met capirinha en andere alcohol.
Ook hebben Rob en ik nog leuk gewandeld in park Sao Jose wat vlak bij hun in de buurt ligt. W.d.b. is Curitiba echt een geweldige stad met al haar vele parken.

Gelukkig duurt de winter hier in Brazilië niet zo lang en zijn er tussendoor ook genoeg zonnige dagen. En eind van de maand begint officieel de lente alweer. Gaan we echt de warmte tegemoet.
Lente betekent ook dat, naast alle tuinmannen die druk in de weer zijn, er flink geklust wordt. Veel appartementsgebouwen bij ons in de buurt zijn toe aan een (jaarlijkse) onderhoudsbeurt en worden opgeknapt. Overal zijn ze dan ook flink aan het werk. Zo ook bij/in onze flat. Al gaat 't wel op z'n Braziliaans. Van de week waren ze bezig om met een hogedrukspuit de ramen en gevel schoon te spuiten. Ze plakten van alles af maar niet hetgeen wat nou juist zo belangrijk is. Gevolg was dat smerig vies baggerwater door de ontluchtingsroosters/tochtfilters van de ramen in de keuken en bijkeuken spoten werd. Mijn schone wasgoed wat erachter aan de waslijn hing en mijn gordijntjes boven de wasbak konden daarna gelijk de wasmachine (weer) in. Zucht.


Op dit moment wacht ik trouwens op de monteur van onze nieuwe internet/tv/telefoon provider. Vorige maand is er eindelijk een aansluiting vanuit ons appartementsgebouw op het glasvezelkabel netwerk op straat gemaakt. Wij gaan dus overstappen van de ouderwetse telefoonlijn (Claro/NET) naar sneller, hopelijk ononderbroken, internet (Vivo). Als het allemaal goed gaat hé. Voorlopig is er nog niemand geweest, ondanks de gemaakte afspraak waarvoor maar liefst 5x (!!!!) werd gebeld. Eerst voor bevestiging internet, toen voor tv, toen weer voor mijn mobiele telefoon en daarna werd er nog 2x gebeld voor de afspraak van de installatiemonteur. En we hadden dit allemaal al met de verkoper, bij het afsluiten van het contract, besproken. Hoezo werkverschaffing en zeer logge administratieve organisatie? Ik moet trouwens ook nog maar zien of inderdaad mijn huidige mobiele telefoonnummer overgenomen kan worden.

Update: de monteur is gekomen, 3 uur te laat. Hij is dan ook pas om half 7 's avonds de deur uitgegaan.


Mijn huis was even een puinhoop maar ik heb nu wel snel internet en ook helder, zeer scherp HD beeld op tv. Vooralsnog zijn we erop vooruitgegaan. Nu mijn mobiele telefoon nog. Ik blijf optimistisch hopen. Anyway,  never a dull moment hier.

19 augustus 2019

Give a man his meat

De afgelopen twee weekenden stonden in het teken van vlees, BBQ, drank en gezelligheid.  Brazilianen zijn dol op gegrild vlees. Elke gelegenheid wordt aangegrepen om de BBQ aan te steken. Vamos fazer um churrasco?  Die vraag hoor je geregeld.  Met vrienden, familie, grote stukken vlees, salades, taarten als nagerecht, (zelfgemaakte) drank en wat muziek erbij ......
e voila, alle ingrediënten voor een gezellig samenzijn.

Vorig week zondag werd Rob gevraagd door een collega of wij zin hadden om bij hem thuis te komen. Het was dia dos pais....vaderdag.... en hij vierde dit met  zijn familie en uiteraard een churrasco. Collega Andre woont voor ons meer dan een uur rijden buiten Sao Paulo in de bossen. Dinkel mocht mee aangezien A. zelf ook een heleboel honden op zijn terrein heeft lopen. Bijna alle familieleden wonen daar op de berg, allemaal op een eigen stukje land. Geweldig wat een ruimte daar. Meerdere generaties, van jong tot oud, waren dus gezellig bijeen gekomen. Ondanks dat wij geen familie waren, werden we door iedereen enthousiast welkom geheten.
Grote hompen vlees hingen al aan een rooster, ander vlees lag te garen op een gril, caipirinha, zelfgestookte  kombucha, muziek  aan en (vr)eten maar. De mannen waren helemaal in hun element. Iets met vuurtje stoken en padvindersgevoel volgens mij ;-)




Mega gezellig en zooo leuk om echt tussen de lokale bevolking te kunnen en mogen zitten. Er is geen betere manier om de Braziliaanse cultuur en haar inwoners te leren kennen. En ook goed om mijn Portugees te oefenen. Zulke warme mensen allemaal.

Afgelopen zaterdag hadden wij nogmaals een BBQ. Deze keer had collega Edson ons weer uitgenodigd. Geen bijzondere reden, gewoon omdat het alweer even geleden was dat wij elkaar gezien hadden. En omdat het altijd tijd is voor een churrasco ging ook bij hun de churrasqueira aan. Ook Dinkel kon weer mee dus mevrouw hoefde niet alleen thuis te blijven. Een andere collega, tevens buurman van E., kwam ook ff langs met zijn gezin en al gauw stonden hier ook de flessen alcohol op tafel. Je zou haast denken dat alle mannen zuipschuiten zijn haha. Echter deze keer was Rob de BOB en genoot ik van een (euh twee, zelfs drie) heerlijke caipirinha (s). De meeste Braziliaanse vrouwen nemen een zoetere versie met kiwi of aardbeien maar ik blijf de klassieke versie met limoen het lekkerste vinden. De picanha smaakte voortreffelijk en het gezelschap was meer dan OK. Wat genieten wij toch van zulke uitjes.


Om in de 'eet' sfeer te blijven grilde Rob zondags thuis nog een  heerlijke anchova vis op onze BBQ. Drankje erbij en toen was alweer een zalig weekend voorbij.




En zeer grote kans dat komend weekend de BBQ ook weer aangaat want dan gaan wij een lang weekend naar vrienden Carlos & Lia in Curitiba. Dat zijn ook zulke levens-, en churrasco, genieters net als wij.

Yeah, Brazilian life is good........

15 augustus 2019

Schotland

Ik moest nog wat schrijven over het bezoek aan zoonlief in Schotland. En nadat ik vorige week een heel blog geschreven had maar die per ongeluk verwijderde is de lol er een beetje van af. Het wordt nu dus een ietwat korter en meer een fotoverslag ;-)

Omdat Mats dit jaar niet naar Nederland kwam (hij deed een extra cursus deze zomer) -en ik mijn zoon toch graag weer even in het echt wilde zien en knuffelen- besloten Michou en ik daarom hem een paar dagen te gaan bezoeken. Mijn ouders, ook nieuwsgierig naar waar hun kleinzoon nou eigenlijk studeerde, gingen ook mee. En zo had ik dus voor 4 personen tickets, vervoer en een AirBnB geregeld in Schotland. En al heel vroeg in de ochtend landden wij in Schotland.

Helaas bleek bij aankomst in Aberdeen dat mijn vaders koffertje niet mee gekomen was. Ondanks dat hij enkel handbagage bij zich had konden wij deze gratis inchecken. Lekker makkelijk. Scheelt weer zeulen in het vliegtuig ...... dachten wij. Afijn, 'n foute beslissing dus!
Het koffertje zou in eerste instantie met een latere vlucht meekomen maar aangezien het zondag was zou het waarschijnlijk pas de volgende dag afgeleverd worden. Website om bezorging te checken werkte niet echt en telefoonnummer werd in de avond/weekend niet opgenomen. Zucht. Enorm balen want nu zaten wij de heel tijd aan dat koffertje te denken en houd je de hele dag rekening met het feit dat er eigenlijk iemand thuis moet zijn als ze het koffertje komen brengen. Sneu dat het nu juist mijn vaders koffertjes was want wij dames hadden onderling nog wel toiletartikelen, onderbroek of T-shirt van elkaar kunnen lenen haha. Gelukkig zaten de medicijnen bij mijn moeder in haar tas.
Om een lang verhaal kort te maken 2 dagen later heb ik zelf bij een distributiedepot dat koffertje opgehaald. Lang leve de huurauto.
Die was trouwens, na een probleem met de kofferbak van de origineel geboekte auto, ge-upgrade naar een veel ruimere SUV model Peugeot.  Top service.

Die zondag bezochten we Mats in zijn (voor mij nog nieuwe) woning, maakten wij eindelijk in het echt kennis met zijn Slowaakse vriendin Barbora, gingen wij met z'n allen de oude campus van de  Universiteit bekijken, dronken wij koffie/thee in het restaurant waar B. parttime werkt, maakten we een wandeling over de boulevard en langs de zee en gingen daar ook ergens lunchen. Even opwarmen want het was best koud en miezerde al de hele dag. Aberdeen deed haar naam van Granite city die dag echt eer aan. Het was maar kil, grauw en grijs. Daarna brachten wij de lovebirds terug naar hun woning en vertrokken wij naar onze Airbnb om officieel in te checken. Begin van de avond hadden wij weer bij Mats thuis afgesproken alwaar hij en B voor ons heerlijk hadden gekookt.














De volgende dag was het gelukkig mooi weer, scheen de zon zowaar en besloten wij de wijdere omgeving te gaan bekijken. Helaas moest B. verder de hele week werken (inmiddels ook begonnen met een internship op de universiteit). Met ons vijfjes reden we naar Stonehaven. Een prachtige rit, de kustlijn volgend. In Stonehaven zetten wij onze auto neer, keken wat rond bij het haventje en liepen toen naar het begin van de wandelpad naar Donnattar Castle. Zo'n 7,5 km hike. Een een prachtige route met geweldige vergezichten. Wat boften wij met het weer. De jas kon zelfs uit tijdens deze wandeling. Bij het kasteel ff rondgekeken en daarna weer teruggelopen naar Stonehaven.




                                     


                                     



                                     



Inmiddels was het lunchtijd en alle leuke restaurantjes bij het kleine pittoreske haventje zaten vol. Dus liepen we verder richting het centrum van dit dorpje en vonden nog een tafeltje in een soort veredelde pub. Hier een uurtje gezeten en toen weer terug naar de auto en via een andere weg terug richting Aberdeen. Hier zijn wij nog lang de andere campus van de uni gereden waar Mats tegenwoordig veel lessen heeft. Weer terug bij de AirbnB gingen opa en oma even een uurtje rusten en liepen Michou, Mats en ik vandaar naar het centrum. Was zeker 30 min. lopen maar we waren goed op dreef na de wandeling van vanmorgen. In de stad wilde Mats graag naar goede hiking boots kijken voor zijn a.s. bezoek aan Slowakije. Michou en ik waren hem nog een verjaardagskado schuldig dus dit was een mooie gelegenheid om hem een pleziertje te doen.

Eenmaal terug bij de AirBnB bleek dat opa's bagage inmiddels (weer?) bij een centraal depot stond en om niet nog een dag te verliezen zijn wij dat koffertje gauw gaan halen. Je zou toch maar geen eigen vervoer hebben? Dan had je nog een dag langer zonder je persoonlijke spullen gezeten. Slechte service hoor.
Afijn, daarna mijn ouders weer opgehaald en gingen wij eten bij het restaurant van B. Zagen we haar ook nog even. Na sluitingstijd daar nog met z'n allen een kaartspelletje gedaan maar toen was toch echt de koek op. Iedereen was moe. Mats hielp B. verder met opruimen en afsluiten en wij reden terug naar ons logeerplekje.



Eindelijk het koffertje 
                           
De volgende ochtend regende het weer maar desondanks dat gingen we toch op pad: Aberdeen centrum bekijken. Gewapend met paraplu's kregen we een leuke toer door de stad van zoonlief. We dronken wat warms bij een leuke boekwinkel. Michou scoorde daar nog een mooi boek en daarna besloten wij weer met de auto erop uit te trekken. Richting Balmoral castle deze keer. Het buitenverblijf van de Engelse koninklijke familie. Een prachtige rit volgde. En het hield op met regenen. Wat is Schotland dan een mooi land. Via allerlei smalle weggetjes en schattige kleine dorpjes kwamen wij bij het landgoed aan. We parkeerde de auto, betaalden entree en liepen het terrein op, het park in. Haalden bij het koetshuis de handsets op, deden vervolgens de audiotoer en keken uitgebreid rond. Een vaag zonnetje piepte zelfs af en toe tussen de wolken door.











Uiteraard daar nog wat gegeten, beetje erg verlate lunch, en toen met een omweg weer terug richting Aberdeen. Daar een luxe shopping ingedoken en hier nog wat rondgekeken en 's avonds bij de boulevard gegeten bij TGIF. Toen terug naar Mats' appartement, waar ik nog wat NL-se administratie voor hem doe terwijl de rest een spelletje speelt. Hierna weer even langs het restaurantje van B. waar we nog wat drinken met z'n allen en dan nemen we alvast afscheid van haar.
Morgen checken wij alweer uit en omdat zij weer moet werken zullen haar dus voorlopig niet meer zien. Leuk haar te hebben leren kennen. Zij en Mats zijn duidelijk verliefd en lijken goed bij elkaar te passen.

                                    

Woensdag ontbijten wij op ons gemakje, pakken dan onze koffers in en verlaten onze Airbnb. Laden vervolgens alle bagage in de auto, pikken daarna Mats op en rijden dan -met redelijk droog weer- richting Duthie park. Hierin ligt ook een enorm grote botanische tuin, of tempered glass houses, de David Welch Winter Gardens genaamd. Erg indrukwekkend, veel variatie qua bloemen en planten en keurig onderhouden  Bovendien is de toegang gratis. Wat een verassing. Wij wandelen dan ook op ons gemak een aantal uur daar rond. We trakteren onszelf nog op een ijsje en gaan dan terug richting Aberdeen centrum waar we voor de laatste keer met (klein)zoon en broer gaan eten.







Wij lunchen in de Union Square mall en dan is het toch echt tijd om elkaar gedag te zeggen. We zetten Mats weer af bij zijn kamer en rijden dan richting airport. Altijd vervelend om weer voor een lange tijd afscheid te moeten nemen maar wetende dat hij het goed doet en gelukkig is maakt het hem missen ietsje gemakkelijker.

Vlak voor het vliegveld gooien we de tank van de huurauto vol en leveren hem dan in. We lopen naar de terminal, drinken daar nog wat aan de bar en een paar uur later landen wij weer keurig netjes in Amsterdam. Dan moeten we nog even met de trein en tram maar die rijden allemaal op tijd, en twee uur later wij dan weer weer veilig "thuis". Wat een leuke paar leuke dagen waren dit. Kort maar krachtig. Jammer van het mindere weer, maar ja dat is Schotland Wij hebben in elk geval een leuke tijd met elkaar doorgebracht. De volgende keer dat wij elkaar allemaal weer gaan zien is in December.

PS: Inmiddels heeft Mats gehoord dat hij is geslaagd voor zijn cursus Sportmassage. Dus alweer een extra diploma op zak.