10 juni 2018

(vr)Eten maar....

Vorige weekend hebben we maar eens de churrasqueira uitgeprobeerd. De reden waarom we (lees: Rob) voor dit appartement hebben gekozen. Iets met mannen en vuurtje stoken..... Barbeknoeien dus. Het werd tijd om dat ding eens in te wijden. Voordat je de kolen aansteekt moeten we eerst vragen of de huismeester de afzuiger van het rookkanaal aanzet. De woning was spaars gemeubileerd maar voor de barbecue is goed gezorgd. Alles om goed te kunnen (vr)eten. Diverse roosters, vleeshaken in allerlei maten, visgrill, draaivorken en weet ik niet wat allemaal. Heel professioneel. Dus manlief  ging aan het werk. En het vlees smaakte goed. Gisteren deden we het dunnetjes over met een gebakken visje op de grill en vandaag gaan we weer de churrasco aansteken want dan komen 2 collega's van Rob met hun vrouw hier eten.















Afgelopen vrijdagavond bliezen we een oude traditie (uit onze Curitiba tijd) weer nieuw leven in...... de week afsluiten met sushi bij de Japanner.

En we blijven nog even bij het onderwerp ETEN want ik had afgelopen week 2x een 'etentje'. Allereerst een "Breakfast at...." van de Facebook groep "Expat Ladies Club Sao Paulo". Iedere maand verzorgt een lid van deze groep een ontbijt bij haar thuis. Een gezellige en informele manier om andere expatvrouwen te ontmoeten naast de online contacten via FB.
Onder het mom 'als je er zelf niet op uitgaat leer je nooit anderen kennen' had ik mij dus aangemeld bij deze groep en opgegeven voor het ontbijt. Volgens Braziliaanse begrippen redelijk bij mij in de buurt dus dat moest met een Uber goed te doen zijn. En inderdaad binnen 2 minuten had ik een Ubertaxi en 35 min later was ik bij de hostess thuis. We waren maar met een klein groepje omdat voor veel internationale kinderen het de laatste schoolweek voor de grote vakantie was/is en op div. scholen farewell party's en 'say goodbye to your teacher' plaats vond. Dus veel moeders waren daar druk mee. Maar desalniettemin had de gastvrouw flink uitgepakt en voor een heel leger staan bakken. Zij heeft wel de toon en maat voor toekomstige 'breakfast at' gezet. Het was dan ook erg gezellig en leuk om andere internationale vrouwen te ontmoeten.


En al heb ik dan geen kinderen meer, ik heb wel een hond die uit moet, dus na een paar uur moest ik toch echt op huis aan. Daar weer een Uber besteld alleen bleek dat mijn 'huidige locatie' niet overeenkwam met het adres waarop ik mij op dat moment bevond en kwam er dus geen taxi voorrijden (terwijl volgens het appje hij wel was gearriveerd, een straat erachter zo bleek). Lekker blond actie, want het duurde even voordat ik in de gaten had dat ik op een ander adres stond en toen had de chauffeur de rit al geannuleerd. Kostte mij dus het starttarief van wel RS 7 (=EUR 1,60) ;-). Afijn, toen maar handmatig het vertrekadres in getypt en toen kwam er inderdaad  snel een andere taxi voorrijden. Gelukkig maar want het was inmiddels lunchtijd geworden en dan eet iedereen buiten de deur en is het spitsuur bij Uber. Het was dan ook erg druk op de weg en terug deden we er bijna 50 minuten over. Maar de ritprijzen vallen enorm mee. Daar kun je zelf geen auto voor rijden.

Ik was dus op tijd thuis om Dinkel uit te laten en om daarna een levering te ontvangen.
Want deze week werden ook ons kingsize bed, de sofa en onze planten geleverd. We slapen weer heerlijk en ook de bank is een stuk moderner en zit prima. Al denk Rob daar ietsje anders over maar ja die zit ook niet. Die ligt of hangt haha. En met al dat groen in huis is het ook gelijk een stuk gezelliger. We hebben ook nog een meubelset voor op de veranda gekocht maar dat wordt pas volgende week geleverd omdat de bestelauto kapot is gegaan. Tot a.s. donderdag staat deze bij een garage. Tja 't is niet anders. Voorlopig staat dus de oude bruine bank op de het balkon.

En nog steeds is het thema eten want verder had ik ook nog een lunch van de International Newcomers Club (INC). Ook van deze internationale womensclub ben ik (betalend) lid geworden.  Ik weet nog hoeveel ik aan IWCP heb gehad toen ik in Curitiba woonde dus toen ik hoorde dat wij naar Sao Paulo zouden gaan verhuizen heb ik mij in januari -tijdens onze pre-visit- al direct bij deze club aangemeld.
Om gemakkelijk contact te maken met andere vrouwen in jouw buurt, en info te ontvangen over hetgeen zich afspeelt in jouw directe omgeving, heeft INC de (mega) stad Sao Paulo ingedeeld in groepen (kleuren) o.b.v. postcode en locatie. Ik val officieel in de groene regio maar zit ook tegen rood aan. Dus erg leuk dat er nu een gezamenlijke lunch van de Green & Red area georganiseerd werd. Wederom i.v.m. einde schooljaar waren veel vrouwen verhinderd maar toch was er een gezellig groepje dames bijeen gekomen.


Terwijl we genoten van een heerlijke lunch hebben wij gezellig zitten praten, en ik heb een aantal goede tips ontvangen. Met name over waar wij Indonesische kruiden kunnen kopen. Want met een halve indo in huis is het natuurlijk ondenkbaar dat er bijv. geen goede sambal te krijgen is. Molho de pimento (soort tabasco) genoeg maar niet de echte Indonesische sambal. En zeker niet iets wat lijkt op die van mijn schoonvader. Dus Rob besloot zelf te gaan kokkerellen. Volgens z'n vaders recept.
Gisteren inderdaad alle nog ontbrekende kruiden gevonden, de sereh, djahé, djinten, kunyit, laos, kurkuma, hete pepers etc. en manlief heeft sambal gemaakt. De saus moet hier en daar nog wat gefinetuned worden maar het begin is er. Ik heb behalve de kemiri balletjes ook alle ingrediënten gevonden voor mijn Soto dus dat gaat helemaal goed komen. Volgens 'google' kan ik altijd nog macademia noten gebruiken als vervanging. Nu nog dikkere ketjap vinden dan kunnen we ook de juiste satésaus maken. Maar vooralsnog heeft Rob iets in elkaar geflast wat heel goed door kan gaan voor pindasaus. Komt allemaal goed hier.


Zoals geschreven is vanmiddag door collega's van Rob onze churrasqueira nogmaals ingewijd. En kregen wij een (herhaal) lesje hoe een echte traditionele Brazilaanse churrasco behoort te zijn. Met picanha, linguicas (worstjes), knoflookbroodjes en abaxaci (ananas) op de grill. Uiteraard onder het genot van caipirinha, bier en sake.




Eet smakelijk!

NB: foto's geleend van FB groep en INC website, i.e. copyright.

2 juni 2018

Settling in.....

En zo zitten we alweer in onze 3e week hier.

Vorige week was Rob naar Amerika voor zaken en had ik dus het rijk alleen. "Of ik dat niet erg vond, zo alleen thuis in een 'vreemd' land, in een nog semi kaal huis en zonder bekenden?" vroegen familieleden. Nou nee, niet echt. Ik spreek een beetje de taal en ben bovendien gewend aan vaak alleen zijn. Trouwens ik heb Dinkel toch voor aanspraak. En nu had ik mooi de tijd om wat spulletjes voor in huis te kopen. Dingen waarvan mijn eega het nut niet inzag of  nu (nog) niet nodig vond. Ik had daar andere ideeen over en iets met als de kat van huis is.........
Dus verkende ik vorige week de hele buurt op zoek naar o.a. kussentjes voor op de bank (had  ik al geschreven dat dat een bagger ding is. Je zit gewoon op een stuk hout met wat stof erom), prullaria voor in de keuken. snuisterijtjes voor in de badkamer en frutsels op het toilet. Ik wilde 3 klokken met  de tijden van het thuisfront, een vaas met bloemen voor op tafel ....


Afijn jullie snappen het wel. Dingen om je huis aan te kleden en vooral 'op te leuken'. Lang leve wereldwijd pinnen en m'n creditcard (en vooral geen man die je uitgaven controleert whahaha).
Al lopende door onze wijk nam ik Dinkel overal mee naar toe. Ze zijn hier zo hondvriendelijk. Elke winkel heeft wel een haak om je hond even te parkeren. En mevrouw weet inmiddels precies bij welke winkel water buiten staat en waar andere honden soms buiten zitten.




















Wij lopen wat af samen. De 10.000 stappen per dag haal ik met gemak. Ik zit er tegenwoordig ruim boven. En dat op straten die heuvelachtig zijn en absoluut niet gelijk. Zo heeft het ene apartementengebouw een prachtig mooie aangelegde stoep voor de deur terwijl het oude gebouw er naast al jaren niets meer doet aan hun stukje troittoir. Ik breek af en toe m'n nek zowat. Maar ondanks die rare, ongelijke stoepen moet ik zeggen dat het wel erg schoon is. Een ieder veegt zijn of haar stukje straat letterlijk schoon. Elke dag weer. We kennen al aardig wat security guards, Dinkel en ik.

Onze guards houden de boel ook schoon en vooral goed in de gaten. Want behalve wat mikmak spullen voor in huis moeten we ook nog meubels hebben. En aangezien alles hier in huis van waaibomenhout is gaan wij natuurlijk geen dure spulletjes voor die paar jaar neerzetten. Dus hield ik me vorige week ook bezig met het zoeken naar meubelen op de Braziliaanse variant van Marktplaats en een 2nd hand site van expats. En toen er dus een paar spulletjes gebracht werden van een tweedehands winkel en ik naar beneden liep om die man binnen te laten werd ik vriendelijk door de portier verzocht weer naar boven te gaan. Zij zouden zorgen dat deze persoon bij mij boven kwam. Eenmaal de verkoper in huis werd ik daarop via de intercom gebeld met de vraag of alles oke was en of ik nog hulp nodig had. Ze houden mij goed in de gaten hier.

Verder heb ik uren aan de telefoon gezeten met zo'n servicenummer van onze tv/internet provider. Tjonge, die callcenters zijn ook overal het zelfde. Je krijgt eerst zo'n keuzemenu met tig opties, en toen begon de ellende. Het contract staat op Rob's naam en niet op de mijne. Dus allereerst is het al moeilijk dat mevrouw belt. Wij willen graag het filmpakket hebben maar kregen sportzenders. Later bleek dat Premier het voetbalpakket is en Premiere (van FOX) films bevat. Gevalletje miscommunicatie. Maar ojee, wat een drama. Want zeg je Brazilie dan zeg je voetbal, en nu wil ik het sportpakket opzeggen. Mevrouw, het WK Voetbal komt eraan. Tja sorry, Nederland ligt eruit en doet toch niet mee. Ik wil films. En ja, manlief ook. Pure heilschennis was het. Maar goed klant is koning, gelukkig ook in Brazilie, dus men ging het aanpassen. Maar ik heb me daar dus niet geliefd gemaakt.

Wie ook niet geliefd zijn momenteel en waar grote onvrede over heerst zijn de brandstofprijzen. Die zijn zo gestegen dat de vrachtwagenchauffeurs in opstand zijn gekomen. Veel chauffeurs zijn kleine zelfstandigen en die zien hun inkomsten dalen nu een groot deel van hun salaris opgaat aan hogere brandstofkosten. Dus zijn zij gaan staken, hierbij gesteund door de vakbond. Ruim een week ligt alles plat. Inmiddels heeft dat zo'n impact op het dagelijkse leven want niets wordt meer bevoorraad of opgehaald. Tankstations staan droog en sluiten, supermarkten krijgen geen nieuwe aanvoer en vooral in het binnenland van Brazilie hebben mensen grote problemen. Vuilnis wordt niet opgehaald want er is geen brandstof, ambulances en politie kunnen niet veel uitrijden, Kleinere binnenlandse vliegvelden cancellen vluchten. Olie en water raakt op. Ik zag beelden op tv van boeren die duizende liters aan melk konden weggooien want er kwam niemand om het op te halen. Groente en fruit ligt te rotten. Mensen slaan aan het hamsteren.

Hier in Sao Paoulo was er in eerste instantie nog niet veel van te merken maar begin van de week raakte ook hier de brandstof op en zag ik wat legere schappen in de supermarkt en op de dagelijkse versmarkt waren niet alle kramen bemand. Het werd zowaar 'rustig' op straat. Ik had online nog een stel grote planten gekocht maar die worden ook pas volgende week geleverd want ook de bezorger had geen benzine voor transport. En een tv kastje voor in de slaapkamer werd door de verkoper lopend met een steekwagentje gebracht want dat scheelde weer brandstof.

Rob was zelfs afgelopen maandag vrij want z'n bedrijf ging dicht omdat de fabriek geen onderdelen geleverd kreeg en een groot deel van het personeel niet op de zaak kon komen. Wij zelf hebben nog  ruim een halve tank. Gisteren vierde men Corpus Christi en vandaag was 't ook een vrije dag (lang weekend) dus Rob had maar een kort weekje.

Inmiddels is de situatie in Sao Paulo wat verbeterd en worden er steeds meer tankstations bevoorraad en krijgen de supermarkten weer goederen geleverd. Het lijk erop dat het dus de beterende kant op gaat. Afwachten maar. Tja, zo hebben we tijdens onze eerste utizending naar Brazilie ruim 3 maanden op onze container moeten wachten omdat er toen gestaakt werd door douane personeel. Zaten we al die tijd op een tuinset en sliepen op een luchtbedje. K(r)amperen in huis. Dan zit ik deze keer nog niet zo slecht.

A.s. maandag komt ons 'nieuwe' grote bed en gelukkig ook een andere bank. Kunnen we eindelijk ook goed slapen en lekker zitten.

Fijn weekend.

23 mei 2018

Het ei is gelegd...

He, hè we zitten in Sao Paulo. Wat een bevalling was 't weer. Ik word te oud voor deze shit.
Sinds zaterdag hebben we internet, tv, een vaste telefoon-aansluiting en simkaartjes voor onze mobiele telefoon. We zijn weer goed bereikbaar. Eindelijk kan ik dit weblog updaten.
Dit wordt een lang verslag dus ga er maar even voor zitten :-)

Eerst nog een korte terugblik naar afgelopen maanden. De periode van het lange wachten. Om het kort te houden het eerste stuk in telegramstijl:

- eind januari/begin februari, tijdens ons pre-visit, leveren wij de laatste ontbrekende documenten in t.b.v. workpermit en vernemen wij dat de verwerkingstijd 30-45 dagen is.
- pas als workpermit in Brazilië is goedgekeurd kunnen wij het bijbehorende visum aanvragen bij Braziliaanse consulaat in Rotterdam (waar alleen op afspraak gewerkt wordt, via online reserveringssysteem).
- eind maart blijkt dat onze aanvraag eerst nog ergens op een bureau heeft gelegen en pas op 14 maart  daadwerkelijk is ingeboekt voor behandeling. Nog langer wachten dus.
- eind April nog steeds niets gehoord, minder vriendelijke e-mail mijnerzijds volgt.
- stress bij manlief: want onze (al een keer opnieuw) aangevraagde verklaringen van goed gedrag verlopen weer bijna en Rob heeft begin mei een belangrijke dealer meeting in Brazilië en een trip naar grote klant in de VS op de agenda staan.  Beiden kan/mag/wil hij niet missen (let wel: contract zou 1 januari j.l. eigenlijk in gaan, nieuwe streefdatum werd 1 mei maar het loopt nu steeds verder uit.)
- woensdag 2 mei (laat op de avond) eindelijk bericht vanuit Brazilië dat workpermit is goedgekeurd
- vrijdag 4 mei naar Consulaat voor visa aanvraag maar daar vinden ze (nog) geen akkoord in hun systeem. Blijkt dat workpermit wordt afgegeven door ministerie van Economische Zaken en visa (lees: het consulaat) valt onder ministerie van Buitenlandse Zaken. Zeer trage uitwisseling tussen die twee instanties en tijdverschil tussen Nederland en Brazilië helpt ook niet mee
- kudo's aan visa officer van Consulaat voor al haar hulp. Vrijdags eind v/d dag ontvangen we alsnog een mailtje van haar dat akkoord binnen is en we a.s. maandag paspoorten en benodigde documenten kunnen brengen (gelukkig was die afspraak  al op voorhand ingepland...ik voelde al nattigheid) .
- Ondanks Hemelvaart zorgt ze voor extra snelle verwerking van onze visa en kunnen wij in de zelfde week die vrijdag 11 mei onze paspoorten met stempels ophalen.
- bedoeling is dan direct het weekend naar Brazilië te vertrekken
- last minute tickets boeken, niet veel keus meer en ook geen leuke prijzen, Rob vliegt  KLM en ik moet met Lufthansa i.v.m. hond.
- opnieuw stress, deze keer bij mij: veel te  regelen wat voorheen niet kon omdat datum van vertrek nog niet bekend was en korte week i.v.m. hemelvaart en vrije dagen van mensen
- afspraak maken met dierenarts voor gezondheidsverklaring  Dinkel en afspraak bij NVWA voor legalisatie van die verklaring, laatste documenten nog voorzien van apostille stempel bij rechtbank
-afspraak maken bij gemeente om uit te schrijven GBA/emigratie
- met uitschrijvingsbewijs div. verzekeringen opzeggen en andere laten juist laten ingaan
- andere administratieve zaken afhandelen, veel gebel en gemail.
- gevecht met koffers en gewicht; hoe krijg ik complete garderobe en schoencollectie in 2 koffers? Antwoord is niet.
- laatste blik door huis, opruimen van garage en kelderbox en nogmaals ritje richting grof vuil,
- vrijdag 11 mei paspoorten ophalen en 's avonds met dochterlief uit eten.
En dan is het zover. Zaterdag 12 mei, de dag van vertrek, is aangebroken.

Nu volgt een ietsje uitgebreider verslag.

's Morgens vroeg brengen Mies en ik Rob naar Schiphol  alwaar Michou afscheid neemt van haar vader. Eenmaal weer thuis stoei ik verder met mijn koffers. Maar hoe ik ook pas en meet, ik krijg gewoon niet alles mee. En die stomme weegschalen geven allemaal een ander gewicht.  Zeg nou zelf; 23 kg  per koffer is toch veel te weinig? Ik prop zoveel mogelijk erin en neem de gok dat de minst aangevende weegschaal de juiste meting geeft.

Eind van de dag komen dan mijn ouders naar ons toe en samen laden wij hun auto in. Mama neemt foto's en alvast afscheid want zij past niet meer in de auto door Dinkels grote bench.


Michou en papa  brengen mij dan gezellig samen naar Schiphol. Dinkel heeft door dat vrouwtje toch wat gestrest is en is daardoor zelf ook niet echt rustig. Eenmaal op Schiphol moet ik voor de Lufthansa incheckbalie helemaal opzij bij balie 1A zijn, die aan het einde van terminal 1  zit via een lange 'gang'. Michou loopt met mee want dat hele stuk twee bagagekarretjes duwen met bench en koffers gaat mij niet lukken. Eenmaal in de rij voor inchecken valt opeens de bench met Dinkel erin van het wagentje. Dinkel ligt op d'r kop in dat ding, haar waterfles loopt leeg en alles is een grote vieze zooi. Tjonge wat een puinhoop. Gelukkig heeft Dinkel niets maar ik en Michou zijn wel erg geschrokken. Lekker begin zo.
Bij het inchecken vraagt de Lufthansa medewerkster of ik de maten van de bench weet. Ik heb ze dat allemaal al vooraf gemaild maar oké ik zoek het e-mailtje met de maten wel weer even op. Ik wil mijn telefoon pakken en dan.......dikke paniek.......want waar is dat ding?....shit....  MIJN TELEFOON LIGT NOG THUIS IN DE OPLADER!!!!
Hoe kan mij dit nou gebeuren? De zeurende moeder die haar kids tot vervelends toe vraagt: "heb je niets vergeten, en echt alles goed gecheckt?" Die laat dan haar lifeline (want dat is je mobieltje toch tegenwoordig) thuis liggen. Hoe kan Rob mij straks in Brazilië bereiken? Nu schiet ik echt  in de stress. Wat een domme actie.  Het huilen staat mij nader dan het lachen. Het is inmiddels  6 uur geweest en uiterlijk kwart over 7 is last call boarding.  Ff terug rijden gaat 'em niet worden. En terwijl Michou gauw oma belt ga ik eerst maar het transport van Dinkel bij een andere balie betalen. Gelukkig is mijn moeder thuis, en na haar eerste schrik (ze rijdt al jaren in een automaat) schiet ze in de supermom modus. Ze vliegt naar mijn huis, pakt de telefoon en oplader, grijpt onze autosleutels en racet als een ware Ayrton Senna in mijn handgeschakelde auto naar Schiphol. Ondertussen gaan Michou en opa ergens halverwege op oma wachten terwijl ik weer helemaal aan de andere kant van terminal 1 gestuurd wordt om Dinkel bij een speciale balie te afgeven.  Daar wordt eerst haar bench nog gecontroleerd en dan neem ik afscheid van haar. Eenmaal weer terug bij de incheckbalie van Lufthansa komt niet veel later Michou met mijn telefoon aangerend en loopt ik precies met de laatste boarders het vliegtuig in. Zucht.....net op tijd allemaal. Heb ik al gezegd dat ik te oud word voor deze shit?

Maar na een prima vlucht  (op een heerlijk brede stoel) land ik ruim op tijd, om 5 uur in de ochtend, op Sao Paulo Guarulhos airport. Bem vindo ao Brasil.
Deze keer ben ik zo door de immigratie en ook vrij snel bij de bagageband. Bij 'odd size luggage' komt gelukkig niet veel later Dinkel in haar bench aan en samen wachten we op mijn koffers. Die arriveren als laatste maar daardoor heb ik tijd om een luchthavenmedewerkster aan te spreken met de vraag of iemand mij straks kan helpen met mijn twee bagagekarretjes. Even later meldt er zich een vriendelijke jongeman die  mij met al mijn bagage in snel tempo via Customs 'goods to declare' leidt naar een al even vriendelijke animal health officer. Zij checkt Dinkels papieren, aait mevrouw over haar kop, krijgt een lik en alles is in orde. De hond mag het land in. Hoera.
Eenmaal buiten staat manlief te wachten met een taxi. Blij ons weer te zien. Verbaasd hoort hij het verhaal van de vergeten telefoon en gevallen bench aan. Onbegrijpelijk. Zijn vrouw is dus echt blond. Hoezo ervaren wereldreizigster?
Omdat er weinig verkeer is zijn we redelijk snel bij ons appartement. Meneer de taxichauffeur is maar wat blij met klanten op dit vroege tijdstip. Chegamos! Eindelijk gearriveerd. Moe ploffen we op de bank (die overigens bagger zit). Dinkel duikt meteen in haar mand. Zoals ik al schreef wat een bevalling deze reis.


De rest van de week stond in het teken van koffers uitpakken, acclimatiseren (jetlag) en ons huis op orde zien te krijgen. Vooral z.s.m. bereikbaar en online zijn. Yeah, let the paperwork begin.

Maandagmorgen werden we door een collega opgepikt om Rob's nieuwe auto bij de dealer op te halen. Daarna brachten we een bezoekje aan de bank. Wat een voordeel dat je de taal al wat spreekt. Maar makkelijk is het dan nog steeds niet. Overal tref je een soort catch 22 situatie. Om iets te openen of af te sluiten (tv abonnement, internet, abonnement mobiele telefoon) heb je een bankrekening nodig. Om een bankrekening te openen moet je salarisstrook kunnen tonen. Maar om je salaris te kunnen laten storten moet je a. eerst een maand gewerkt hebben en b. een bankrekening hebben waarop je het kunt laten storten. Het bekende kip en het ei verhaal. Afijn, jullie snappen het wel. Uiteindelijk is het allemaal voor elkaar gekomen maar het vreet energie.

Dinsdag hebben we zowat de hele dag inkopen gedaan.Fijn dat je dan eigen vervoer hebt. Wij hebben het huis semi furnished (lees: op -maat twijfelaar- bed, bank en kledingkasten na een kaal) appartement gehuurd dus er moest behoorlijk wat huisraad gekocht worden. Daarna bezochten we een grote dierenspeciaalzaak want Dinkel moest heel gauw graan- en glutenvrij voer hebben. Je wilt niet weten hoe haar ontlasting er uitzag haha. Haar eigen merk kennen ze hier niet maar we hebben wat gevonden. Echt lekker vind ze het niet maar met wat vlees erbij gaat het toch op.

Woensdag was Rob al vroeg weg i.v.m. die dealer conference buiten de stad en moest ik thuis blijven omdat  het fornuis en de tv bezorgd zouden worden. Die kwamen zowaar volgens afspraak.
Daarna ging ik even het huis uit om een wifi hotspot op te zoeken en mijn e-mail te checken. Daar las ik opeens dat wij voor onze afspraak op donderdag bij de Policia Federal ook gewaarmerkte kopieën van onze paspoorten nodig hadden. Zo fijn om dat op het laatste moment te vernemen. Rob is hele dag pleite en op zijn kantoor zaten alle hoge pieten ook bij de dealer meeting. Dus niemand was bereikbaar en ook het bedrijf wat ons deze keer begeleidt w.b.t. workpermit gaf niet thuis. Arghh daar kan ik dan zo kwaad om worden. En ik maar bellen met m'n Ned. mobiele telefoon. Kassa!!!! Maar ik ben niet voor 1 gat te vangen en ben dus, met uitleg van een buurvrouw, zelf naar een cartorio (soort notariskantoor) gegaan om die pagina's gekopieerd en gewaarmerkt te krijgen. Je moet er wel lang wachten maar dan heb je ook wat. En arme Dinkel zat maar alleen thuis.

Donderdag was het dus op naar de Policia Federal voor  registratie en het afnemen van onze vingerafdrukken en gezichtsscan. Ook hier was het een drukte van belang maar toch redelijk vlot ontvingen wij onze (tijdelijke) Braziliaanse identiteitspapieren; RNM (Registro National Migrantes). Het officiële pasje komt dan over een maand of twee. Als het goed is, want mijn registratie wordt eerst naar Brasilia gestuurd want er blijkt (gelukkig door een van hun eigen officers) een typefout gemaakt te zijn in de doopnaam van mijn moeder. Er was een H vergeten. En tja, dat moet heel officieel eerst veranderd worden. Zucht. Daarna gelijk door naar het Ministry of labour om Rob's werkboekje te laten actualiseren. Is alles maar gelijk gebeurd. We hadden hierbij trouwens keurig hulp. En nu we toch aan het rijden waren reden we ook maar door naar kantoor om nog wat getekende papieren op te halen. Alweer een hele dag op pad maar dan is ook alles geregeld.
's Avonds gingen we gezellig uit eten met een collega uit Colombia die hier op bezoek was.

Vrijdag gingen we weer terug naar de bank om die papieren in te leveren en konden wij onze handtekeningen zetten. Bankrekening is nu officieel geopend. Volgende week ontvangen wij dan onze bankpasjes. Daarna gauw naar huis want Dinkel moest uit en men zou 's middags van NET komen om internet en tv aan te sluiten. Blijkbaar is dit de enige provider die connectie in onze flat heeft. Natuurlijk kwam er niemand opdagen maar na een boos telefoontje van Rob kwam er toch nog een installateur die de boel keurig aansloot maar pas om 22.00 uur (!) klaar was. Volgens mij heeft hij nog nooit zo'n hoge fooi gehad. Maar ik was zooo blij want we hebben wifi (lees: contact met het thuisfront!).

Zaterdag hadden we 'vrij' en ging onze aandacht naar Dinkel. Gelukkig raakt mevrouw steeds meer gewend en loopt ze steeds vrolijker buiten rond. Wie zegt dat een huisdier niets meekrijgt van veranderingen kent onze hond nog niet. Ze moet echt wennen. Liep wat angstig buiten, al die vreemde luchtjes en drukte op straat. En er is zo weinig gras. Men is hier absoluut dol op honden. Overal hangen afvalbakken en allemaal ruimen ze achter hun hond op. In elk wijkje is wel een dierenwinkeltje of grooming salon te vinden, maar het zijn vooral hondjes van het formaat Chihuahua en Shih Tzu waar ze hier mee lopen. Die moeten over het algemeen niets van grote honden hebben. Onze buren hebben ook twee van die keffertjes. Dinkel wordt gek van ze.
Maar elke dag zie ik onze meid meer uit haar schulp kruipen. Ze is dol op mensen en kinderen en toen we zaterdag dan ook naar het 'grote' park liepen genoot ze volop.


En wij ook. Ondanks dat het die ochtend geregend had en nog niet zo heel veel Paulistas zich met die 'kou' buiten waagden kun je hieronder zien waarom wij zo van Brazilië houden. Wat een sfeertje. Altijd is er wel te doen, overal hoor je muziek en maakt men plezier. (filmpje is ingekort want anders paste het niet op dit blog)

 

Zondag hebben we ook met Dinkel gewandeld naar het wat kleinere hondenpark en hebben we nog wat gerommeld in huis. Rob nam s' middags een Uber richting het vliegveld en is voor 5 dagen naar Amerika. Morgen is hij weer thuis.

Ik heb me deze week absoluut niet verveeld en heb zeker niet stil gezeten. Maar daarover meer in een volgende blog. 

Ate proxima.


NB: voor vergroting klik op de foto's of op full screen voor de video.

12 mei 2018

Eindelijk....

Even snel een update.. Vorige week kregen we dan eindelijk bericht dat Rob’s workpermit goedgekeurd is en gisteren konden wij onze paspoorten met visa ophalen. Kudo’s aan  het Braziaanse consulaat die ons erg terwille zijn geweest.
Vanmorgen is Rob richting Brazilië gevlogen en ik vertrek met Dinkel vanavond. Dus morgen zitten we dan eindelijk in Sao Paulo.

Zodra ik daar internet heb volgt een uitgebreid verslag van de laatste, stressvolle, weken.
Wordt vervolgd.

19 maart 2018

The waiting game

Eigenlijk valt er weinig te melden. We zijn nog steeds in afwachting van Rob's workpermit en de daaruit voortvloeiende visa.  Het proces zou 30-45 dagen duren dus we kunnen momenteel niets anders doen dan rustig wachten. Wij zitten nu in soort niemandsland. Je kunt nog niets afsluiten en  ook nog niets opstarten. Echt iets voor mij al dat getreuzel.

Ook voor Rob is het balen want hij zit zo tussen twee functies in. Hij heeft gelukkig genoeg reisjes op de planning staan en is momenteel voor wat voorbereidingen weer even in Sao Paulo maar erg veel kan hij niet doen want hij mag daar nog niet werken. Waarschijnlijk zijn eind maart, begin april alle documenten klaar (schreef zij hoopvol) maar omdat Rob in April nog naar Japan en Zweden reist en ook nog op een beurs in Duitsland staat zullen we wel pas daarna definitief weggaan. Streven is 1 mei in Brazilie te zijn.
Erg lastig voor mij want ik heb nog een aantal zaken te regelen maar die kan ik pas echt afhandelen als ik de definitieve datum weet wanneer we Nederland verlaten en we het uitschrijvingsbewijs van de gemeente hebben.
En omdat ik al niet meer werk ben ik me maar bezig gaan houden met mijn grote hobby.

Iedereen die mijn weblog al een tijdje volgt weet dat ik nogal van het opruimen ben. Elke verhuizing greep ik aan om eens flink te ruimen in huis. Tot grote ergenis van manlief en toendertijd de kinderen. Maar ik ben gewoon niet zo van het bewaren. Dus gebruik ik deze 'wachtperiode' om eens met een geoefend oog door onze spullen te gaan. Ook nu weer gaat weg wat we de laatste 3 jaar nauwelijks gebruikt of gedragen hebben. Kleding in verschillende maten  (hoezo jojo effect) en schoenen waarop ik toch nauwelijks liep, alles is door mijn handen gegaan. De kringloop en het grof vuil zullen mij nog gaan missen haha.
Ook een soort van grote voorjaarsschoonmaak vond plaats. Zo zijn alle houten meubelen weer eens flink in de olie gezet, is het zilverwerk gepoetst, werden keukenkastjes leeggehaald en gesopt, werd er een tapijtreiniger gehuurd en waste ik daarmee onze perzische kleden schoon, werd er een nieuw matras voor ons tweepersoons bed gekocht....allemaal onder het mom dat ik in elk geval een schone woning voor dochterlief achterlaat. Of zij het ook zo bijhoudt de komende jaren is uiteraard de vraag????

Verder heb ik een dag achter de papierversnipperaar gezeten om documenten en andere papieren rotzooi te vernietigen, zette ik muziek cd's om naar MP3 en WMA bestanden op mijn computer en scande ik foto's in uit vergeelde fotoboeken.

Uiteraard begon ik ook aan mijn blogboek over Thailand maar daar blijkt dat bij het exporteren van mijn blogbestand alle tekst opeens achter elkaar doorloopt en ik diverse foto's mis. Dus dat moet ik handmatig gaan corrigeren. Een klusje dat ik even vooruit heb geschoven.

Ondertussen vierde mijn schoonmoeder haar 80e verjaardag en omdat we er dus toch bij konden zijn hebben  mijn schoonzussen en ik dat groots gevierd en organiseerden wij o.a. een luxe high tea voor haar. Alles vers gemaakt en gebakken door haar (schoon)dochters en kleinkinderen. Mies en ik hebben alles natuurlijk een keer voorgebakken thuis om te proeven of we het zo wel konden serveren.




Over lekker eten gesproken; ook ga ik geregeld met mijn moeder lunchen danwel met mijn ouders en Michou 's avonds uit eten onder het mom 'nu kan het nog, straks ben je voor langere tijd weg'. Genoeg gezellige restaurantjes en leuke plekjes waar ik nog nooit geweest ben. Mijn moeder weet zulke aparte tentjes wel te vinden.

Het is dus erg fijn dat ons appartement in Sao Paulo een zwembad en eigen gym heeft. Want het wordt hard werken straks om al die extra kilootjes er weer af te krijgen. Maar ik zal wel moeten want ik heb onlangs mijn kledingkast (te) rigoreus uitgedund en opgeruimd :-).

15 februari 2018

Pre-visit Sao Paulo

Inmiddels is het alweer meer dan een week geleden dat ik op Schiphol landde. Terug van een reisje Brazilië.  Het werd een drukke, intensieve maar vooral succesvolle kennismaking met São Paulo. Manlief is er nog even gebleven en komt eind van de maand pas terug.

Eind januari, op een zondagochtend vertrok onze vlucht naar Brazilië. Eindelijk was het dan zover.... we gingen op pre-visit. We werden weggebracht door dochterlief (heerlijk, een kind met rijbewijs) en na een goede vlucht landden we 's avonds in São Paulo. Bem vindo ao Brasil.
In een aangename temperatuur liepen we naar buiten. Nadat de  huurauto was opgehaald reden we met een eigenwijze TomTom richting ons hotel. De GPS bleef maar van route veranderen. Volgens dat ding moesten we nog ruim 2 uur rijden naar onze bestemming. Nou ligt Guarulhos airport buiten São Paulo Centrum maar toch echt niet op nog 2 uur rijden (bij normaal verkeer, zonder files dan). Zucht, de stad São Paulo ligt natuurlijk in de staat São Paulo en we hadden blijkbaar een hotel met zelfde naam in de provincie gekozen. Afijn, na de naam, het adres - nu met postcode erbij-  opnieuw ingetypt te hebben reden we alsnog binnen 30 minuten naar het juiste hotel. Al bleken sommige straten op zondag tot wandelgebied verklaard te zijn en moesten we zelf alternatieve wegen vinden omdat de TomTom die afsluitingen niet zag en ons steeds weer terugstuurde naar die afgesloten straten.

De volgende ochtend was het vroeg op want we werden om 9.00 uur verwacht op Rob's nieuwe kantoor en dat lag nog wel eventjes rijden vanaf ons hotel. Na een heerlijk ontbijt (hier liepen we Derek Bolt van het programma Spoorloos nog tegen het lijf) reden we met een nog steeds eigenwijze GPS via een tolweg (oops.... we hadden nog geen cash geld gehaald dus moesten we 1,80 RS = 0,45 ct pinnen wat ons een boze blik van de tolweg juffrouw opleverde)  naar het bedrijf. Hier werden we zeer hartelijk ontvangen, kregen een uitgebreide presentatie en rondleiding, werden aan het personeel voorgesteld, namen de agenda voor de komende week door en werden getrakteerd op een warme lunch. Ook regelden ze voor ons een tijdelijke telefoon met 4G internet zodat we Google maps konden gebruiken in plaats van die vreselijke TomTom.

Ik moet trouwens zeggen dat de gesprekken in het Engels begonnen maar dat we eigenlijk zo overstapten naar het Portugees. Viel me reuze mee hoe snel ik de taal weer oppakte en wij ons verstaanbaar konden maken. Ik moet zeker weer aan de uitspraak gaan werken en ook grammaticaal klopt er niet veel meer van maar mijn woordenschat is er nog :-). 

Afijn, daarna was het terug naar het hotel alwaar we opgewacht werden door een collega en makelaar. De eerste dagen zouden vooral staan in het teken van het vinden van een woning.
Het bedrijf had al aangegeven dat we het beste naar een appartement konden gaan kijken en in welke wijken. Hierbij gelet op veiligheid, bereikbaarheid, toegankelijkheid openbaar vervoer en shopping mogelijkheden. Voor mij was prioriteit no. 1 dat huisdieren zijn toegestaan en dat er een extra slaapkamer voor logees is. Verder zou een gemeubileerde woning ideaal zijn omdat wij ons huis in Nederland aanhouden en onze huisraad niet meenemen. Voor de rest hadden we geen wensen al zag Rob graag een zwembad en gym in of bij het gebouw. En daarop had de makelaar zo'n 10-12 appartementen voor ons geselecteerd.

Die middag zagen we de eerste 4 appartementen. 's Avonds gingen we traditiegetrouw uit eten bij een Japanner want het was tenslotte onze eerste avond weer in Brazilië maar ook Robs' verjaardag.


Uiteraard nam birthday boy een 'echte' caipirinha. Smaakt nergens zo lekker als in Brasil.

De volgende ochtend vertrok Rob weer naar kantoor waar hij een kennismaking met het management team had terwijl ik rustig op mijn gemakje ging ontbijten. Daarna kocht ik eerst een plattegrond van de stad bij een kiosk om de hoek en nam daarna in de hotelkamer de appartementen van de vorige dag nog eens goed door en zette e.e.a. op een rijtje. 's Middags gingen we weer op huizenjacht en hadden we een bezichtiging van de volgende 4 appartementen. 's Avonds gingen we ons te buiten aan een heerlijke stuk vlees in een grill restaurant naast het hotel. Niet goedkoop, w.d.b. vielen de prijzen me in São Paulo best wel tegen, maar enorm lekker.

De volgende ochtend bleef Rob 's morgens in het hotel om wat te werken op zijn laptop. Vervolgens  deden we samen wat boodschappen bij de Pao de Açucar supermarkt en namen een broodje gezond met vers geperste mango sap als lunch. ' s Middags bezochten we de laatste  3 appartementen en gingen daarna bij een luxe bakker annex lunchroom koffie drinken om daar uitgebreid alle bekeken woningen te bespreken en onze top 3 te kiezen. Nu was het aan de makelaar om voor ons te gaan onderhandelen.  's Avonds waren we door de directie voor een diner uitgenodigd wederom bij een steakhouse. Mjummmm, heerlijk toch al dat gegrilde vlees.
Ons " voorkeurs" appartement  heeft ook een churrasqueira  (BBQ) op het balkon. Daar zie ik straks mijn man wel lekkere picanha voor ons grillen.


De volgende dag waren we 'vrij' en zijn we gewandeld vanaf het hotel richting het park Praça  Ayrton Senna waarbinnen een apart hondenpark is waar honden los mogen. Vandaar liepen wij, via het appartement van onze voorkeur, weer terug naar het hotel. Van appartement tot hondenpark is een wandeling van ongeveer 15-20 min dus dat is goed te doen. Nou moet je wel weten dat de straten hier in deze buurt naar beneden lopen dus dat is aardig afzien als je weer omhoog moet. Bovendien zijn de wegen eenrichtingsverkeer waardoor je met de auto steeds blokjes moet rijden dat lopen veel gemakkelijker en sneller is (ook gezonder haha) en bovendien is parkeren hier ook een ramp. En dan heb ik het nog niet over de drukte en files.
Leuk detail; het parkje ligt aan de Rua Curitiba.......

Het hondengedeelte zag er prima uit, dus daar zal ik best veel met Dinkel te vinden zijn. En even verder doorlopend kom je in het grote Ibirapuera park.

Daarna liepen wij weer terug naar het hotel, hebben simpel geluncht met wederom een broodje en verse sap en een uurtje bij het zwembad van het hotel gezeten. De temperatuur was nog steeds prima al was er wel steeds veel bewolking, een wat heiig beeld . Ook is er de afgelopen dagen af en toe een spatje regen gevallen.
Eenmaal terug op de kamer kregen we een telefoontje van de makelaar dat er een principe accoord is met de verhuurder van het appartement. Woop Woop, nu nog al het papierwerk regelen en wat clausules in het contract laten bouwen. Tenslotte hebben we nog steeds ons visum niet.

De rest van de dagen stonden in het teken van de omgeving wat beter verkennen, winkelen en vooral informatie verzamelen. Het appartement is gedeeltelijk gemeubileerd wat betekent dat er nog e.e.a. gekocht moet gaan worden. Dus hebben we wat prijzen van meubels, witgoed en keukenapparatuur vergeleken. Ook bezochten we een tweedehands/antiek winkeltje waar we leuke ideeen hebben opgedaan. Zo stond er een erg mooie 8 persoons eettafel. Als het huurcontract straks geregeld is kan Rob e.e.a. gaan bestellen en (laten) kopen. We aten bij een lekkere hamburgertent en de volgende avond liepen wij een pizzeria binnen. Eetgelegenheden genoeg in deze buurt.

Die zondag stonden we op met een stralende zon aan de hemel. Het was prachtig weer en wij wilden naar het grote park. Maar eerst liepen naar Avenista Paulista die iedere zondag voor autoverkeer afgesloten is en dan een walhalla voor voetgangers en fietsers wordt. Ook was er een pre-carnaval kinderfeest aan de gang. Kortom een en al gezelligheid.




Dan via een wekelijkse versmarkt  (die iedere zondag vlakbij ons a.s. appartement gehouden wordt)



liepen we verder naar het Ibirapuera park. Ook daar werden er net voorbereidingen getroffen voor een pre carnaval optocht dus we moesten even omlopen. Eenmaal in het park was het een en al bedrijvigheid. Er werd gespeeld, geskated, gefietst, fietshockey gespeeld, gewandeld, gejogged, gesport, geluierd. En wederom overal (aangelijnde) honden. Je hoorde muziek, er werd (kokos)water en snoep verkocht. Wat een gezelligheid. Hier houden wij van.






Na een gezellig dagje was het weer terug richting hotel alwaar ik mijn koffer mocht gaan inpakken en mij klaarmaakte voor de reis terug. Op het vliegveld hebben we samen nog wat gegeten en moest ik toen voor 3 weken afscheid van mijn mannetje gaan nemen. Na een wat hobbelige vlucht (veel turbulentie) landde ik maandagmorgen weer in een koud Nederland. Brrrr. Eenmaal thuis ging gauw de verwarming aan.

Nu is afwachten tot de workpermit en visa afgegeven worden. Laatste nieuws is dat het nog ca. 30-45 dagen duurt. De afgelopen dagen met carnaval is er uiteraard niet gewerkt. Tja, 't is niet anders. Maar we hebben wat om naar uit te kijken.

Update: het huurcontract is vandaag getekend dus we hebben een woning voor de komende 3 jaar. Ik ben heel blij...mission pre-visit accomplished.

9 januari 2018

On the move again?

Eigenlijk had ik dit blog gesloten. Ruim 11 mooie jaren waren we wereldburgers en blogte ik over onze buitenlandse avonturen. Een mooie tijd waar we ontzettend fijne herinneringen aan hebben. Nu  we weer terug in Nederland zijn wonen wij dus niet meer "over the border". Einde expat avontuur  betekende voor mij ook einde van dit blog.

Dat we geen wereldburgers meer zijn klopt natuurlijk niet. In ons hart zijn we dat nog steeds. Onze expat-ervaring heeft een grote impact gehad op ons hele denken, doen en laten. Het internet zorgt ervoor dat verre afstanden klein blijven. Internationale contacten blijven door Facebook, Skype en Whatsapp.
Rob doet nog steeds hetzelfde werk, maar dan vanuit Nederland, en reist meer dan de helft van zijn tijd naar verre oorden. Het duurde even voordat de kinderen (maar ook ik) onze draai hier vonden.  Mats is inmiddels naar Schotland verhuisd om te studeren aan de universiteit van Aberdeen, waar hij nu in zijn tweede jaar van de bachelor Sport & Excersice science zit. Voor Michou bleef het lastig qua studie en ze was er dan ook helemaal klaar mee. FF wat anders, rust in de tent. Ze kwam naar huis, vond een baantje hier, ging werken en behaalde tussendoor in 1x haar rijbewijs. En zo belanden we als gezin in rustiger vaarwater. Life is good.

En dan gaat op een zomerse avond je telefoon en is het je man die dan ergens in verweggiestan voor zaken zit. En na een wat casual gebabbel zegt hij opeens dat hij gevraagd is voor weer een uitzending naar Brazilie. Voor Sales, een andere functie deze keer. Leuk he?
Euh ja.....leuk. Geloof ik.  Oef, dat viel ff rauw op mijn dak.
Ik had een nieuwe uitzending voorlopig niet meer verwacht, zeker de eerste jaren niet. Pas als de kinderen definitief uitgevlogen zijn en ik er weer klaar voor ben. Nu heb ik leuk vast werk, een fijne eigen woning (we hebben notabene afgelopen jaar onze keuken geheel verbouwd en vernieuwd), mijn ouders en schoonouders in de buurt  wonen (die er ook niet jonger op worden) vrienden om me heen, dochterlief gezellig thuis en zoon relatief, op 'n uurtje vliegen,  dichtbij. Wil ik dat allemaal opgeven? Weer opnieuw beginnen, en belangrijker ....zonder de kinderen deze keer.
Tjonge, waar is die spontane, flexiblele expatvrouw gebleven?

Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik aan het idee wen en enthousiaster ik word.Wat een mooie kans voor mijn man. Geweldig dat ze hem daar weer willen hebben.
En Brazilie is een geweldig mooi land, we 'spreken' de taal, kennen de cultuur, de mensen. Wij hebben zeer warme herinneringen aan onze tijd daar. Toendertijd woonden wij in Curitiba, nu zullen we naar Sao Paulo gaan.
Inderdaad weer een erg leuk avontuur maar ook best spannend. Zeker omdat we deze keer met ons tweetjes gaan. In ons vroegere expatleventje draaide mijn dagelijkse activiteiten  grotendeels om de kinderen, hun internationale school en hun sociale leven. Daar haalde ik mijn voldoening uit en vond ik mijn sociale contacten door. Of ik ging werken/kreeg een baan. Maar in Brazilie mag ik dat niet dus dan is het wel fijn om te verhuizen naar zo'n grote metropool als Sao Paulo. Daar zal ik me vast niet vervelen.
Het begint nu dus wel te kriebelen. Terug naar het land waar het voor ons allemaal begon.
En zoals beloofd ga ik dan ook weer bloggen over ons, euh mijn, leven over the border.

Inmiddels draait de administratieve molen. Brazilie heeft sinds 21 nov j.l. een nieuw immigratie beleid en visa en workpermit regels. Daardoor lopen procedures vertraging op. Zucht. En dat het daar nu (zomer)vakantieperiode is en ook carnaval  nog voor de deur staat helpt allemaal ook niet mee. Flink zuchten en diep ademhalen.... en afwachten maar. What's new?
Wel balen die vertraging want ze zagen Rob liever gisteren al beginnen dan morgen. En ik heb al ontslag genomen bij BP en de British School ;-)
Eind januari gaan we in elk geval op pre-visit naar Sao Paulo. Kennis maken op kantoor, de stad verkennen, wijken bekijken en uiteraard woningen bezichtigen.

Maar voor ons is het pas definitief als werkvergunning afgegeven is, de stempels in ons paspoort staan en het contract door alle partijen is ondertekend.  Maar het kan dus opeens snel gaan.
So it looks like were on the move again... Stay tuned......



Foto: afgelopen kerst toen ons gezin weer even compleet was.

En voor alle trouwe bloglezers: welkom terug. Ik wens jullie een gezellig, gelukkig en vooral gezond 2018.. Met hopelijk regelmatige updates uit Zuid Amerika. Alvast veel leesplezier.

11 september 2015

Laatste update

Een nieuwe update. Hoog tijd voor het (aller)laatste nieuws.
Ik loop maanden achter en inmiddels is de zomer  al bijna weer voorbij.

Qua vakantie liep het dit jaar allemaal wat anders. Rob had nog allerlei meetings en trainingen gepland, ik zat nog met de naweeen van mijn operatie en de kinderen hadden zo hun eigen plannen gemaakt.
Mats is begin juni terug naar Bangkok geweest en heeft daar een geweldige tijd met z'n vrienden beleefd.Weer thuis moest hij nog ff hard aan de slag voor zijn NASM  examen International Personal Trainer. Dit bestond uit een theorie en een praktijk gedeelte en voor beiden is hij geslaagd. En wij zijn best wel trots op hem want hij is de eerste student van de allereerste lichting die deze opleiding met een goed resultaat afrondde.


Zoonlief weet nu zeker dat hij echt verder in deze richting wil en kijkt nu naar vervolg studies zoals sportscience, kinesiology (bewegingsleer) of evt. fysiotherapie. Toendertijd koos hij in HS school meer voor de 'business kant' en heeft hij hierdoor nu een vakkenpakket  met onvoldoende science vakken (of niet van het juiste niveau). Hij is daarom begin september begonnen met  A-level biologie (fast track). Hopelijk kan hij dan hiermee volgend jaar gaan studeren. Verder sport hij uiteraard veel en heeft hij een baantje.  Ook haalde hij vorige week in 1 keer zijn rijbewijs. Heb ik na al die jaren van kinderen brengen en halen eindelijk ook een prive chauffeur.

Michou blijft ook een bezige bij. Zij vond het, na jaren onderwijs in het Engels gehad te hebben, lastiger dan gedacht om over te schakelen naar het studeren in het Nederlands. Het duurde dan ook even voordat zij haar 'college' draai gevonden had en helaas kwam dat keerpunt wat te laat. Maar ze is een doorzetter, vastbesloten om verder te leren, en is overgestapt naar de Universiteit van Wageningen. Dat betekende ook dat zij een andere studentenkamer moest zoeken en hield het voor ons in dat wij dochterlief weer mochten verhuizen. Het blijft een zorg (studerende) kinderen haha.
Verder kwam haar Philipijnse vriendin Tessie (uit haar Bangkok tijd) o.a. een week naar Nederland en vlogen zij daarna samen door naar Italie waar ze o.a. Milaan, Genova en het Como Meer bezochten.
De dames hebben zich goed vermaakt.


Rob heeft inderdaad die 300 km fietstocht in Zweden gereden en ik heb hem op zijn trip vergezeld. We gingen met de auto en het werd net die week zalig weer. Een mooie rit door prachtig landschap volgde. In Zweden heb ik heb heerlijk gerelaxt terwijl manlief zich 300 km in het zweet trapte.  Om ca. 14 uur (incl. pauzes) op je zadel zitten, dan spoor je toch niet? Ergens zit een steekje los bij die kerel van mij. Afijn, weer iets om van z'n bucketlist af te strepen.









Eenmaal terug in Nederland heb ik nog een paar weken rustig aan gedaan totdat ik echt helemaal was opgeknapt . Dat herstellen na de operatie is mij vies tegengevallen. De vermoeidheid duurde veel langer dan ik had verwacht. Afijn, eenmaal genoeg aangesterkt kon ik in juli eindelijk weer gaan werken. Ik heb nl. een parttime baantje bij het allerleukste tankstation van Nederland en had aangeboden in de zomeremaanden fulltime te werken zodat mijn collega's makkelijker op vakantie konden. Dus terwijl iedereen van de zon lag te genieten moest ik aan de slag. Gelukkig heb je wisseldiensten dus ondanks de lange dagen kon ik soms nog ff met Dinkel naar het strand. Maar het waren een paar drukke weken.

Rob had in augustus twee weken vrij genomen maar omdat ik dus geen vakantie had moest hij deze zomer alleen naar de boot. Hij heeft z'n vrije tijd daar goed benut en veel geklust. Na al die jaren in Griekenland kon ons jachtje wel wat onderhoud gebruiken. Ook heeft manlief voor mij een zij- instap in de railing gemaakt. Na mijn knie operatie is dat een zwakke plek gebleven en heb ik soms last van instabiliteit en plotselinge pijnscheuten. Niet echt bevordelijk voor mijn zelfvertrouwen om dan van een wiebelende steiger, over de railing, op een deinende boot te stappen. Dus om zijn krakkemikkige vrouw toch nog mee aan board te krijgen heeft hubbie het instappen voor haar vergemakkelijkt.


Ergens in oktober gaat de boot dan bij de Bavaria dealer in Muiderzand op de kant om daar nog iets te laten vervangen. We blijven daar dan gelijk maar liggen zodat we de komende winter het onderwaterschip kunnen aanpakken. Er blijft altijd wel wat te klussen aan een boot. Zo blijft mijn eega wel onder de pannen. Is ons jacht in elk geval vaarklaar voor volgende zomer.

Dus van varen is er dit jaar niet veel gekomen. Wel is Rob het weekend voordat hij naar Bangkok moest (manlief geeft daar momenteel een training) nog gaan zeilen met Michou, Mats en mijn vader.


En zo is het al september. Als ik met Dinkel in het bos wandel dan ruikt het soms al echt naar de herfst. Nog even en de openhaard kan weer aan. Dat vind ik ook wel weer heerlijk van het terug zijn in Nederland; het meemaken van de seizoenen en de knusse winterse avonden. En natuurlijk de familie die dicht om ons heen is.

De titel van dit blogje is laatste update. Maar dit wordt echter ook het allerlaatste blogje.Iik stop ermee. Voor nu althans.

Begon ik ruim 10 jaar geleden dit blog om familie en vrienden op de hoogte te houden van ons buitenlandse avontuur, nu weer terug in Nederland is dat niet meer echt nodig. Ik merk dat de lol van het bloggen er wat vanaf is.
Ik heb in die afgelopen jaren veel nieuwe (virtuele) vriendschappen opgedaan. Sommige bloggers heb ik zelfs in het echt ontmoet en met anderen heb ik een leuke correspondentie wisseling opgebouwd. Echt heel leuk.  En veel bloglezers heb ik inmiddels ook als vriend op Facebook,
Ik bedank dan ook iedereen voor het meelezen, het reageren, berichtjes en de getoonde interesse. Zonder al die contacten had ik het bloggen nooit zo lang volgehouden.

Rob reist nog steeds veel. Zijn werkgebied ligt tenslotte buiten Europa. Het kan dus maar zo zijn dat over een paar jaar hij weer gevraagd wordt naar het buitenland te verhuizen. En natuurlijk staan wij daarvoor open. Wij hebben tenslotte zeer goede herinneringen aan onze tijd in Brazilie, Dubai en Thailand.

Dus mocht er sprake zijn van een nieuwe uitzending dan zal ik direct dit blog weer nieuw leven in blazen.
Maar tot het zover is, bedankt voor het lezen.

Groetjes Sally,Rob, Michou & Mats

3 juni 2015

Weer thuis

Grrrrr het lijkt wel winter vandaag. Stormachtige taferelen hier aan de kust. Harde wind en erg koud. Gelukkig hoef ik niet naar buiten en zit ik met dikke sokken op de bank. Vorige week vond mijn operatie plaats en nu moet ik zeker 4-6 weken rust houden. Geen zwaar huishoudelijk werk verrichten, niet sjouwen, tilllen of bukken en ik mag ook nog niet fietsen of autorijden. En dat niets doen is nou niet echt mijn ding. Maar ik houd me aan de voorschriften want wil geen complicaties of verzakkingen ;-). Gelukkig heb ik niet al te veel pijn, wel ben ik vreselijk moe.  Dat valt mij vies tegen. Ik slaap dan ook echt veel en dut soms weg in de middag. Maar vanaf nu kan het alleen maar beter gaan toch?
De operatie zelf viel me mee en ik keek er zelfs naar uit. Zeker als je bedenkt dat ik een paar dagen eerder al opgeroepen was maar dat na een hele dag (nuchter!!) wachten in het ziekenhuis op het laatste moment mijn operatie geannuleerd werd. Geen idee waarom (spoedgeval of andere operaties die uitliepen), whatever, resultaat was dat ik gewoon weer naar huis gestuurd werd. Vreselijk balen. Je stelt je helemaal in op zo'n operatie en ook het thuisfront stond klaar en had van alles geregeld. Gelukkig kon ik een paar dagen later toch nog in het operatieschema gepropt worden en werd ik eindelijk geholpen.

Omdat de operatie zo lang op zich liet wachten besloot ik afgelopen maand spontaan om Rob op zijn zakenreisje naar Amerika te vergezellen. Samen huurden we een auto en reden van Washintgton naar zijn nicht die in Saint Davids, vlak bij Philadelphia woont. Wat een geweldige en mooie omgeving.  Hier hebben we heerlijke dagen doorgebracht. Na het weekend ging Rob zijn collega's van Dulles airport halen en vertrok het gezelschap voor een conference naar Williamsburg terwijl ik gezellig bij zijn nicht bleef. Heb daar echt een super tijd gehad, voelde me heel welkom en bofte bovendien enorm met het zomerse weer. Op vrijdag nam ik de Amtrak trein terug van Philadelphia naar Washington waar ik via Union Station met de silver line metro en de Dulles flyerbus terug naar de luchthaven ging alwaar ik mijn hubby weer trof.  Die ene week was uiteraard veel te kort, en bovendien op het laatste moment geboekt, waardoor er geen tijd en ruimte was om nog andere vrienden daar in de buurt te bezoeken. We komen dan ook zeker nog een keer terug.

Gelukkig was Mats die week nog thuis en kon hij voor de hond en katten zorgen. De dag van mijn operatie reisde zoonlief naar Thailand waar hij nu bij vrienden in onze oude woonwijk Nichada Thani verblijft. Iedereen is er weer, een soort kleine reunie van zijn senior klas. De week na mijn operatie zat Rob in Zweden en zorgde mijn moeder voor mij en onze huisdieren. Heerlijk dat ze zo dichtbij woont. Want Michou zat uiteraard gewoon op haar kamer in Utrecht.

Eergisteren was dochterlief jarig en kwamen mijn schoonzussen en (schoon)moeder ff op de thee. De dagen ervoor was Michou met vrienden naar Amsterdam geweest (Games of Thrones exhibition) en gingen ze samen sushi eten en naar de bioscoop. Het weekend ervoor was ze met mijn ouders (toen ik toch in het ziekenhuis lag) gaan wandelen, de vogelspotroute van het zuid Hollands Landschap in Oost Voorne.


En een paar weken ervoor gingen de kids en ik samen met mijn moeder toeristje spelen in eigen land en bezochten we de Keukenhof. Een must see!




Verder gaat het hier allemaal z'n gangetje. Manlief probeert in zijn schaarse vrije tijd onze zeilboot op te knapppen en vaarklaar te maken. Ook hebben we de matrassen, buiskap en bimini vernieuwd. Nieuw leer voor om de stuurwielen is besteld. Nu vooral eerst de boot poetsen. Deze zit vol groene aanslag, spinrag en ander ongedierte. Dit weekend wordt het mooi weer, eens kijken of ik dochterlief zo gek krijg dat zij met haar vader meegaat om met de hogedrukspuit het jacht eens flink onder handen te nemen. Ik mag tenslotte nog geen zwaar werk verrichten haha.

Verder fiets Rob als het even kan hele einden door de duinen, om zo te trainen voor de 300 km  Vatternrundan race in Zweden. Hij heeft zich laten overhalen door Zweedse collega's om daaraan mee te doen. Volgens mij sporen ze niet ;-)
Nog een weekje en dan vindt dat evenement plaats. Hopelijk ben ik voldoende opgeknapt dat ik met hem mee kan. Ben nog nooit in Zweden geweest en dit zou een mooie gelegenheid zijn. Even afwachten dus.

20 maart 2015

Gezondheid

Tja,  het werd weer tijd om eens te bloggen. Ik blijf het moeilijk vinden om hiermee door te gaan. Ooit begon ik het blog voor mijn familie zodat ze op de hoogte bleven over ons wel en wee in den vreemde. Nu is de familie dichtbij en gaat hetgeen ik meemaak vaak over hen. En niet iedereen wil dat ik daarover schrijf.  Ook de kids zijn ouder en willen niet dat ik over hun priveleven blog. Ik schrijf nu meer voor de trouwe blogvrienden die ik in de loop der jaren heb gekregen. Maar met de meesten heb ik ook al contact via Facebook. Dus de berichten blijven summier hier.

Afijn, schreef ik aan het eind van mijn vorige post nog dat 2015 zo te zien een heel goed jaar gaat worden blijkt dat ik dat toch wat te voorbarig was. 'Much is going on in and around my family' op dit moment.

Een van de redenen dat wij o.a. terug naar Nederland gekomen zijn is om weer dichter bij de familie te wonen. Als je zover weg bent mis je vele zaken. De grote maar ook kleine gebeurtenissen uit iemands dagelijkse leven. De leuke en de minder leuke dingen. Zeker nu we ouder worden en als er gezondheidsproblemen ontstaan. Dan ben je niet ff snel terug om te helpen of mensen bij te staan.
Nou dan is het maar goed dat we nu weer in Nederland wonen want het lijkt wel of opeens iedereen tegelijkertijd 'aan de beurt' is.

Mijn schoonmoeder moet een zware open hart operatie ondergaan en kan ieder moment opgeroepen worden. Ze wacht al 3 weken en dat wachten gaat haar (en de rest van de familie) niet in de koude kleren zitten. Mijn zwager had ook wat klachten en blijkt over ca. 8 weken een 3-voudige bypass operatie te moeten ondergaan.  Mijn zwager van de andere kant heeft al een tijdje last van zijn rug en kan eigenlijk niets meer van de pijn. En ik krijg zonet een sms'je van mijn zus dat het om een zware hernia gaat en dat hij vandaag nog geopereerd gaat worden.

Zelf ben ik ook weer eens naar de gynaecoloog gegaan voor een inmiddels eeuwigdurend en steeds erger wordend vrouwenprobleem. En uit een kijkoperatie blijkt nu dat de 'boel' er  maar beter geheel uitgehaald kan worden. Begin april moet ik terug komen bij de gynaecoloog en gaan we bespreken hoe, wat en wanneer.

Maar dat is allemaal nog niet zo erg als de situatie van mijn tante. Die was de laatste maanden o.a. erg vermagerd en ging na de feestdagen maar eens naar de huisarts. Om een lang verhaal kort te maken heeft zij K....., is het onbehandelbaar en is ze opgegeven. Na een korte ziekenhuisopname en een tevergeefse aansterkperiode in een herstellingsoord/verzorgingshuis blijkt men niets meer voor haar te kunnen doen. En zo zit ze dus sinds een paar dagen thuis, in haar vertrouwde omgeving. Te wachten op het einde. Gelukkig heeft ze nog geen (veel) pijn en een erg sterke wil.
Wat een klote ziekte is het toch.
Naast uiteraard mijn tante hebben ook mijn moeder en haar andere zus het er moeilijk mee. Drukke, hectische en emotionele periodes volgen elkaar in rap tempo op. Ik probeer op mijn manier hen te helpen en bij te staan waar ik kan.

We doen natuurlijk ook nog wel wat gezellige dingen en vierden mijn schoonmoeders 77e verjaardag met een gezellig kaas/vlees & chocolade fondue.


Ook ging ik met vriendin Rienke  kijken of we een beetje groene vingers hadden en gingen creatief aan de slag. Een mooi groot lente bloemstuk was het resultaat.
Een wandelvriendin van mijn moeder was jarig en nodigde ons uit voor een etentje bij de Chinese Brug en met anderen gingen we eten bij The Hungry Mind. En uiteraard geniet ik van de eerste tekenen van de lente als ik wandel met Dinkel.

Rob reist weer veel en zit nu Nigeria. Dit weekend komt hij thuis en vertrekt a.s. woensdag voor een trip naar Bangkok en Sri Lanka. Australie en Amerika staan daarna in planning. En tussendoor ons tripje naar Japan. Wat dat betreft verandert er niets in zijn werk, manlief blijft een globetrotter.

Wat wel is veranderd is dat zoonlief  voorlopig weer thuis woont.  Hij heeft aangegeven een geheel andere richting op te willen gaan qua studie. Jammer, maar het is zijn keuze en beslissing. En ik vind het fantastisch dat hij weet wat hij wil en er helemaal voor gaat. Helaas is het al te laat om aan te melden voor komend studiejaar. Bovendien heb je meer kans om daar aangenomen te worden met specifiekere kennis en (werk)ervaring. Hij volgt nu dus sinds kort een cursus in Amsterdam en neemt een tussenjaar om die ervaring op te doen.

En zo konden we zijn boeltje weer verhuizen en proberen hier in ons appartementje te proppen. Oma's zolder fungeert goed als tijdelijke opslag haha.  Maar ook wel gezellig om weer een 'kind' in huis te hebben. Ff geen empty nest. En is er mooi iemand die, als ik straks geopereerd ben en manlief ergens in een vreemd land bivakkeert, met de hond kan wandelen en het huishouden voor mij doet.

Fijn weekend allemaal.