17 juli 2018

Zonnige gezelligheid

O, jee nou vroegen mensen zich zowaar af of ik het wel naar mijn zin heb hier in Brazilië na de teleurstellingen van de afgelopen weken (tuinset + beleza) en vooral zonder de kinderen. Natuurlijk! Na regen komt altijd zonneschijn. Wie zichzelf niet kietelt die lacht nooit. En een dag niet gelachen is een dag niet geleefd is mijn motto. Dus no worries.

Qua expat activiteiten is het momenteel erg rustig. Het is hier nu winter, de internationale scholen zijn gesloten en hebben grote vakantie. Gezinnen gaan dan terug naar eigen land voor familiebezoek en vakantie, verhuizen weer of ontvluchten gewoon de 'koudere' maanden en gaan reizen. Dus w.d.b. wordt er even niet veel georganiseerd. Gelukkig kunnen wij onszelf goed vermaken :-).

Zo nodigde Rob voor de EK voetbalwedstrijd Senegal-Colombia zijn overgekomen Colombiaanse collega uit om hier de wedstrijd te komen kijken i.p.v. in hun hotel en tegelijkertijd van een echte Braziliaanse bbq te genieten.


Ook hadden we op dagje afgesproken met een oud collega (uit onze Curitiba tijd) die in de buurt van Campinas woont. We gingen lekker vroeg op pad en via een mooie route arriveerden we op het afgesproken ontmoetingspunt. Dinkel mocht ook gewoon mee en voor haar hebben we eerst gewandeld in een groot park en daarna, in de middle of nowhere, leuk gegeten bij een rustieke churrasqueria. Een eenvoudig gelegenheid maar met heerlijk eten...zulke grote lappen vlees! We waren er gelukkig op tijd want even later stonden de mensen buiten in de rij om er te mogen eten.



Het werd een hele leuke dag met prachtig weer. En dat voor de winter.... Heerlijk land toch dat Brazilië.

Vorig weekend deden wij ook weer wat leuks. Rob had opeens een extra lang weekend. Vrijdagmiddag ging het bedrijf dicht zodat iedereen thuis de EK wedstrijd van Brazilië kon kijken en 's maandags was ook al een (lokale) vrije dag want het was een feestdag in Sao Paulo (revolutie dag van SP).
We hebben dus toerist in eigen stad gespeeld en bezochten, met de metro, o.a. de Mercado Municipal. Mega druk en wat ons betreft niet voor herhaling vatbaar. De 'markt' zit in een heel mooi historisch gebouw maar het is er zo'n zootje in de omgeving. Een gekrioel van mensen, vele straatverkopers, heel veel zwervers en bedelaars en op elke straathoek politie. Niet echt gezellig lopen. De markthal met z'n vele kraampjes (meer kleine winkeltjes) was leuk maar veel van hetzelfde qua fruit en kruiden en met vooral erg opdringerige marktkooplui. Maar toch weer leuk om meegemaakt te hebben. De metro is trouwens een uitkomst.

Op maandag gingen we weer naar Ibirapuera park voor onze vaste 'weekend' wandeling en toen bleek er een groot defilé van de diverse (oud)strijdmachten, politie, land- en luchtmacht, marine maar ook brandweer en padvinderij plaats te vinden. De Obelisk op de rotonde voor het park was hun eindpunt.







Dus eerst hebben we deze parade bekeken en daarna genoten van het prachtige weer en de activiteiten in het park. Altijd is er wat te doen en de levendigheid is enerverend. Zalig dat we hier zo dicht bij wonen.

En afgelopen weekend zijn we voor een mini vakantie eropuit getrokken. We waren zaterdag 14 juli alweer 29 jaar getrouwd en wilden dat op gepaste wijze vieren.
Dus Rob nam een dagje vrij en op vrijdagmorgen reden we met Dinkel naar de kust naar Maresias, zo'n 180 km van Sao Paulo vandaan. Qua afstand niet zo heel ver maar door de bergwegen ernaartoe met een aangeven max. snelheid van 40 en 50 km (gecontroleerd door vele lombada electronica's oftewel verkeersdrempels en flitspalen) toch nog een rit van ruim 3 uur. Maar door prachtig Atlantisch regenwoud.

Ik had een diervriendelijke pousada gevonden en als ik zeg diervriendelijk dan bedoel ik dat ook. Niet een hotel voor  alleen kleine hondjes maar een adresje waar alle dieren in soorten en maten welkom zijn. Op ongeveer 10 min lopen van het strand (al mogen er officieel geen honden op het strand, op het laatste stuk werd dit oogluikend toegestaan en tja de straathonden liepen er toch al). We hadden een mooie kamer en heel attent stond er een flesje bubbels voor ons klaar ter gelegenheid van onze trouwdag. En zelfs aan Dinkel was gedacht.




We hebben 's middags lekker op het strand gewandeld en 's avonds gezellig gegeten ergens aan zee.
De volgende dag eerst wat uitgeslapen, toen uitgebreid ontbeten en uiteraard weer heerlijk geluierd op het strand. Vooral Dinkel heeft zich geweldig vermaakt.


's Middags klauterden wij via een uitgezette wandelroute (trilha) de berg op en hadden daar een geweldig uitzicht over de zee en het Atlantisch regenwoud. We glibberden (natte grond....schaduwzijde) via de andere kant van de berg naar beneden waar we bij een mooi strandje en wat huizen bij een klein verscholen restaurantje stopten om laat te lunchen. Toen weer terug klimmen de hoge heuvel over en richting onze pousada. Daar stond,  zoals elke namiddag, een lekkere versnapering voor de gasten klaar. Dus bij het zwembad hiervan wat genuttigd en daarna uitbuiken op de kamer. En 's avonds wederom bij een hondvriendelijk restaurant aan het strand gegeten.




De volgende dag weer van een heerlijk ontbijt genoten, alvast uitgecheckt en weer richting het strand. Om 13.00 uur gingen we terug naar de pousada, hebben daar eerst Dinkel een bad gegeven en al het zand afgespoeld (er was een aparte wasgelegenheid voor honden!) en ondertussen werden de stukken pizza die wij van de avond ervoor als doggybag meegenomen hadden voor ons opgewarmd.



Nog wat drinken erbij besteld en zo genoten wij van een lekkere lunch bij het zwembad. Hierna konden we weer goed doorvoed richting huis. Lekker voor de drukte al werd het vlak voor Sao Paulo weer even file rijden.

Een zalig weekend, voldaan en uitgerust, de batterijen zijn weer opgeladen voor de werkweek. Zo'n weekendje weg houden we erin.

Winter in Brazilië, 26-28 grd, helder blauwe lucht en een stralende zon. 
Wat wil een mens nou nog meer?

(ps: klik op de foto's voor vergroting en op de gekleurde woorden voor de links)

12 juli 2018

Beleza

Oke het beloofde blogje over 'schoonheid'.

Wat je hier op elke straathoek vindt is een drogisterij/apotheek (en die zijn tot laat, dan wel 24/7 uur geopend), een bakker annex lanchonete en uiteraard een Salao de Beleza. Vaak een veredelde kapsalon. Hier kun je terecht voor een knipbeurt en een manicure en pedicure behandeling, al is het meer je nagels uitgebreid laten lakken. De wat luxere salao de beleza's bieden ook andere schoonheidsbehandelingen aan zoals wimpers verven, wimper extensions, party make up, div. gezichtsbehandelingen, botox/injectables en bodymassage. Daarnaast kun je er terecht voor waxing al zijn hier ook weer aparte studio's voor. Valt mij trouwens op dat er hier bij mij in de buurt ook veel Barbearia's zijn. De herenkapper; voor een knip EN scheerbeurt. Die zag ik vroeger in elk geval niet.

In Curitba had ik een leuke lokale salon waar ik heen ging voor mijn nagels en haar. Niet een zeer luxe zaak maar schoon, netjes en met gezellige en vakkundige medewerksters. Ze hanteerden leuke prijzen waardoor ik er met zeer grote regelmaat kwam. Op het laatst kende ik alle stylisten die daar werkten persoonlijk. Zij kenden op hun beurt weer alles van mijn persoontje en wisten hoe ik mijn nagels gevijld wilde hebben, welke kleuren qua nagellak ik mooi vond en, heel belangrijk, hoe ze met mijn piekhaar moesten omgaan.
Michou heeft voor haar 12e verjaardag een echt meiden feestje gegeven en toen kwamen de dames bij ons om al die grieten van mooie nagels en gestylde kapsels te voorzien. Lekker tutten en frutten thuis. Dat ze daarvoor over moesten werken was absoluut geen probleem.


Ik ben wel eens vreemd gegaan en bezocht dan een andere, veel sjiekere salon, meestal op aanraden van een vriendin, maar omdat je meer betaald en in een luxere stoel zit wil dat nog niet zeggen dat je een betere service en behandeling krijgt. Dus uiteindelijk kwam ik altijd weer terug bij mijn eigen vertrouwde adresje.

De jaren erna, in Dubai en Bangkok, bleef ik doorgaan met mijn schoonheids regime. Nagels, haren, wimpers, (Thai en foot) massage. Al moest er wel steeds meer gebeuren en had men langer werk. Het klein werd groot onderhoud haha.
Had je in Dubai over het algemeen alleen maar luxe beauty salons in Bangkok vond ik, naast die in ons compound, ook een simpel maar goed adresje net er buiten. Dan maar een wat minder luxe ligstoel of voetenwasbak. Wat dat betreft ben ik een echte Nederlander. Waarom meer betalen als het niet hoeft. Het eindresultaat is hetgeen wat telt en de dames waren een stuk vriendelijker.

Afijn, in Nederland waren de prijzen minder leuk en hield ik het alleen bij onderhoud van mijn nagels. Al is een echte manicure en/of pedicure behandeling meer 'medisch' dan esthetisch. Maar ik vond een redelijk geprijsde nagelstudio met vietnamese stylistes waar ik mijn nagels liet lakken. Ze waren meer gespecialiseerd in kunstnagels maar hadden ook gellak wat lang blijft zitten. Erg fijn met mijn toenmalige werk. Vervelend was wel dat mijn eigen nagels erg dun werden en te lijden hadden van de (geen luchtdoorlatende) shellac. Dus op het laatst waren mijn eigen nagels zo broos dat ik er toch maar mee gestopt ben en zelf weer ging lakken. Want om voor gewone nagellak, wat toch snel afbladdert, geld te betalen vond ik zonde. Daar pruts ik zelf wel voor. Nadeel was wel dat ik altijd 1 hand had die minder mooi gelakt was. Want tja, als rechtshandige wordt het lastig met links je nagels van je rechterhand te lakken.

Dus ik keek er helemaal naar uit hier in Sao Paulo weer mijn beauty regime op te pakken. Eenmaal wat geacclimatiseerd liep ik naar een van de vele salao de beleza's hier in de straat en maakte een afspraak. Het was rustig die ochtend en ik kon er een uurtje later terecht.

Zoals ik al eerder schreef was het een simpel zaakje. Maar daar liet ik mij in eerste instantie niet door beïnvloeden. Ik mocht plaatsnemen in een wat aftandse stoel en de 'nagelstyliste' begon met mijn handen. Ze kakelde heel wat af maar luisterde niet echt naar wat ik te vertellen had. Ze vroeg van alles maar beantwoordde direct daarna zelf haar eigen vragen. En begon fanatiek, mijn juist met zorg gekweekte euh lang gegroeide nagels, kort te knippen en daarna vierkant te vijlen. Euh, ik wil redondo..... Ja maar quadrada is mooier.  Fijn, maar ik vind dat niet. Dus werden ze zuchtend rond gevijld maar nu waren ze dus niet meer zo lang. Ik had juist gewacht totdat ik wat lange nagels had voordat ik ze liet lakken.Zucht. In elk geval zagen mijn handen er met mooie lak weer verzorgd uit.

Toen waren mijn voeten aan de buurt. Ik dacht nog die zwarte modder schuiten hadden al wel een tijdje mogen weken. Ze kwam aanzetten met een wat raar gevormd teiltje en propt mijn voeten zonder pardon erin. Auw, dat water is veel te heet. En terwijl ze een ander koud water laat aanrukken zit zij te "bekvechten" met de receptioniste. Het blijkt dat mijn pedicure haar vijl en soort rasp vergeten is en het setje wat er wel ligt is van een collega. Die mocht ze eigenlijk niet gebruiken. Dus eigenlijk kan ze geen voet service verlenen. En dat vertel je terwijl ik al met mijn voeten in het (hete) water zit. Uiteindelijk gebruikt ze dat setje toch en jast mijn rechter voet uit het teiltje en begint met vijlen. Behoorlijk hardhandig als ik het mag zeggen. Ik weet dat de onderkant nog pikzwart is en er ook behoorlijk wat eelt weg te halen valt maar volgens mij zit je nu je frustratie op mij bot te vieren.
Daarna begint ze mijn nagels te knippen en knipt vervolgens mijn grote teennagel in. Auw. Precies aan de zijkant, dat ga je zo fijn voelen met schoenen aan. Zucht. Dit is dus geen succes. En bij het afrekenen blijkt dat de aanbieding buiten op het bord blijkbaar niet voor buitenlanders geldt want ik moet 10 reais meer afrekenen. Nu gaat het mij dus niet om het bedrag (2,50 extra), maar zo goed was ze helemaal niet. Maar ik ben er klaar mee en reken af. Hier komen we niet meer terug.

Later die week heb ik een afspraak in een shoppingcenter bij een waxing salon. Ook iets waar ik naar uitkeek. Geen geklooi meer met scheermesjes of ladyshave  maar gewoon de boel weg laten harsen. Valt mij trouwens op dat i.t.t. ruim 15 jaar geleden inmiddels de laser studios als paddenstoelen uit de grond zijn geschoten. Het (permanent) laten weg laseren heeft hier duidelijk terrein gewonnen. Iets voor mij in de toekomst? Afijn, met het pijnlijke bezoek aan de pedicure nog in mijn achterhoofd laat ik de volgende pijnlijke behandeling uitvoeren.
Hopsakee weg met de beharing. Full brazilian wax it is. Ik was vergeten hoe euh, gevoelig, zo'n eerste keer na lange tijd weer is. Maar wie mooi wil zijn moet......... of zie iets.
Als ik naderhand door de shopping loop zie ik een grote, druk bezochte, salon de beleza en besluit  daar een nieuwe afspraak voor m'n voeten te maken. Kijken of een luxe salon toch beter is hier in Sao Paulo.

Dus zo zit ik ruim een week later opnieuw bij de 'pedicure'. Al heet het hier in deze salon podologia.













Niet alleen de prijs is anders (lees: veel duurder) dus ook de naam. Dat had bij mij al een belletje moeten doen rinkelen. Maar ik dacht luxe shopping = dure salon.
Ik word meegenomen naar een aparte ruimte en mag plaatsnemen in een heuse pedicure stoel en deze podologista gaat, meer zoals een pedicure in Nederland, aan het werk met mijn voeten. Tja,  eeltpitten, kalknagels of andere voetproblemen heb ik niet en qua eelt valt er niet veel weg te halen want ik ben 2 weken geleden nog bij een 'collega' geweest. Dus na wat vijlen, fröbelen en voetmassage is ze snel klaar. Euh, en nagellak? Hetgeen waarvoor ik eigenlijk kwam?
Ai moca, dat hoort bij manicure en dat heeft u niet geboekt. Euh, ik spreek weliswaar geen vloeiend Portugees maar volgens mij is mani = hand en pedi of podo = voet. Snap ik het nu niet? Euh ja, nee, want bij manicure staat apart op de prijslijst het kopje "Tintas" en dat is kleuren. Geldt ook voor je voeten. Nou ja, ik zal wel een echte loura (blondine) zijn want dat was mij totaal niet duidelijk. Voor voeten lakken kijk je op de prijslijst bij handen. Logisch toch? Afijn, gevraagd of lakken er dan toch bij kon en er was zowaar nog een lak-meisje vrij. Dus een hoop geld armer maar zachtere en vrolijk gelakte voetjes rijker liep ik deze salon de beleza weer uit. Ik voelde me eerlijk gezegd meer belazerd dan beleza. Deze studio wordt 'em ook niet.

Dus de juiste manicure en pedicure tent is nog niet gevonden. Maar we geven niet op. Er zitten er genoeg hier in de wijk. Volgende week degene op de andere straathoek maar eens uitproberen :-)
Want zonder empregada en afwasmachine in huis blijft er van mijn poezige handjes niet veel over.

5 juli 2018

update balkonset

Ken je het verhaal van de veranda set, en hoe het eindelijk geleverd werd. Nee?
Nou ik ook niet.

Inderdaad, die bewuste loungeset is nooit gekomen. Zoals afgesproken zijn afgelopen maandag mijn portier en zijn neef keurig (tijdens de rust en tweede helft van WK wedstrijd van Brazilië) gaan rijden en waren ze op tijd bij het opgegeven adres om mijn loungeset op te halen. En terwijl zij hun registratie bij de gate van dat condominio in orde aan het maken zijn krijg ik een telefoontje van de tussenpersoon, (overstuur en onverstaanbaar door het gejuich op de achtergrond want Brazilië had zojuist de wedstrijd gewonnen), dat ze net een smsje ontvangen had van de verkoopster dat deze bij nader inzien toch maar van de verkoop afzag. Haar man vond dat ze hem te goedkoop had verkocht en met al het gedoe wilde zij het meubilair opeens niet meer verkopen.
Euh??? En daar kom je dan nu mee, terwijl je het geld al weken geleden ontvangen hebt? En wanneer mijn chauffeurs al voor de hoofdingang staan. Op tijd, zoals afgesproken!!

Afijn, je snapt mijn reactie en die van de drivers. Ik maak er hier verder geen woorden meer aan vuil maar laaiend is nog zacht uitgedrukt voor mijn 'state of mind'. Ik ben set loos en het kost mij nog eens geld. Want uiteraard krijgen de chauffeurs gewoon betaald. Zij kunnen hier niets aan doen. Het heeft hen tenslotte wel benzine en tijd gekost. En ze misten een deel van het voetbal. Ongelofelijk dit.
Natuurlijk heb ik direct mijn geld teruggeëist. En ook dat had nog wat voeten in de aarde. Maar gisteren kreeg ik dan toch eindelijk het aankoop bedrag op mijn rekening teruggestort. Pffff. Dit hoofdstuk zullen we maar heel gauw afsluiten.

Inmiddels was ik al wel verder gaan kijken en had ik een ander soort balkonset online gevonden. Eergisteravond ben ik met Rob gaan kijken en gisteren hebben de portier en zijn neef het voor ons opgehaald. En dus staat er nu een vrolijk tropisch zitje op onze veranda. Missie geslaagd.












Ik ben weer helemaal happy.

29 juni 2018

Hoofdpijn dossier

Ik had een blogje over 'schoonheid' beloofd, en dat komt er ook echt aan, maar ik moet eerst even wat frustratie van mij afschrijven.

Wat wat ik zo leuk aan de Brazilianen vind, hun laid back attitude, is tegelijkertijd mijn grootste ergernis. Als iets moeilijk wordt passen sommigen struisvogelpolitiek toe of  negeren ze gewoon het probleem. 'Nee' durven ze niet te zeggen en als iets te lastig is dan reageer je toch gewoon niet meer. Hun oplossing voor het probleem.

Wij hebben ons appartement hier nagenoeg kaal gehuurd. Dus er moest ingericht gaan worden.
De ervaring heeft ons geleerd dat er tussen komende en vertrekkende expats een flinke handel is. Zag je toendertijd in Dubai verkoop & ruil advertenties bij de vele supermarkten hangen, hadden we in Bangkok een soort intranet /locale website van ons compound waarop gehandeld werd, zo heb je tegenwoordig marktplaats en veel buy/sell facebook groepen. Dus hier in Sao Paulo ben ik ook lid geworden van zo'n expat second hand sale groep en hebben wij o.a. ons kingsize bed en bankstel hiervandaan. Dat hebben we gekocht via een tussenpersoon. Zij ondersteunt expats en koop meubelen op, adverteert ermee en verkoopt ze door aan andere expats. Zij regelt verder de betaling en het transport. Ideaal als je zelf  niet wilt onderhandelen, als je nog niet zo goed portugees spreekt en/of zelf geen vervoer hebt. Deze Braziliaanse tussenpersoon heeft er een goed handeltje aan en verdiend er waarschijnlijk ook leuk mee. Ze doet dit al jaren en meerdere expats gaven positieve feedback.
Afijn, een paar meubels hebben we dus ook via/bij haar gekocht. En deze werden ook netjes volgens afspraak bezorgd. Tot zover geen  klachten (en inmiddels is al onze woning gezellig aangekleed c.q. ingericht).

Dus toen zij mij dan ook op een donderdag  ruim 3 weken geleden wat foto's appte van een leuke loungeset voor op onze veranda heb ik die dan ook meteen gekocht. Want dat was nog het enigste wat miste, een gezellig zitje voor op het balkon. Dan was het huis gelijk af en ook handig voor als Rob's collega's zouden komen bbq-en. De volgende dag zou de set al in de middag geleverd kunnen worden. Afijn, ik die zelfde dag de betaling gedaan (jaja ik weet het) en ook geregeld dat het oude bruine bankstel want nu tijdelijk op de veranda stond weggehaald zou worden.
Die vrijdag thuis gebleven en gewacht maar wie er ook kwam geen bezorger. Dus om 4 uur maar eens gebeld of die brave beste man nog voor 5 uur ging komen. Hee, is hij er nog niet. Dat was vreemd. Ze ging de chauffeur gelijk bellen. Uiteindelijk krijg ik en telefoontje dat de pick up truck met pech had gekregen en nu bij een garagebedrijf stond. Dus helaas geen tuinset vandaag. Tja, kan gebeuren. Wel jammer dat ik dat niet eerder hoorde (of dat de chauffeur mij of haar even gebeld heeft hierover) maar goed. Wanneer kan er dan geleverd worden? Oh, de reparatie kon wel een paar dagen gaan duren, want weekend enzo, maar volgende week donderdag zou alles klaar zijn en dan deden ze een nieuwe poging.

Op woensdagochtend stuur ik haar een berichtje hoe laat ik de bezorgers de volgende dag kan verwachten. Ik moet dit tenslotte ook hier doorgeven zodat men de service lift in orde kan maken (deze wordt bekleed met stof zodat goederen de lift niet kunnen beschadigen).



Ik hoor vervolgens niets om 's avonds laat te vernemen (na meerdere berichten mijnerzijds) dat de pick up toch nog niet klaar is en dat deze vrijdag pas opgehaald kan worden. Ze komen nu op zaterdag de set brengen. Daar baalde ik al flink van. Als ik niet gebeld had, had ik dus niet geweten dat er morgen niemand kwam. Nu wordt het weer 2 dagen later, en is het weekend, en op zaterdag mag er in ons condominio alleen in de ochtend tot 12 uur geleverd worden. Maar no worries, uiterlijk om 11 uur zijn ze.
Oke, de afspraak gemaakt en terwijl Rob die ochtend met de hond in het park gaat wandelen blijf ik thuis wachten. En wat denk je? Niemand komt opdagen. Om 11 uur uiteraard weer gebeld, geappt en voicemail ingesproken maar er komt totaal geen reactie. Om kwart voor 12 krijg ik dan een ingesproken whatsapp bericht dat ze met haar kind op een festa is, zij zelf ook niets vd chauffeur had gehoord en bleek dat bankstel nog geeneens was opgehaald bij de verkopende partij. Bleek dat de chauffeur nog een andere levering (voor haar?) had die zaterdagochtend en daardoor geen tijd meer had om in de ochtend nog mijn bezorging te doen. Ik was werkelijk over de piss maar aangezien het een ingesproken bericht was en op mijn telefoontjes niet meer gereageerd werd kon ik er dus verder niets meer mee.

Later dat weekend haar toch te pakken gekregen en verteld wat ik ervan vond. Zij helemaal verontwaardigd want het was toch niet haar schuld dat de chauffeur haar niet geïnformeerd had dat het niet ging lukken. Nee, maar je kunt wel als tussenpersoon zorgen dat je checkt of je chauffeur onderweg is, waar hij is en hoe laat hij bij JOUW klanten vertrekt en aankomt. Zodat als er vertraging is je deze kunt informeren en ik niet in mijn vrije weekend voor Piet snot zit te wachten. Zeker als de eerste keer een levering niet doorgegaan is zorg je de tweede keer dat je het opvolgt. Nou, ze snapte mijn  irritatie niet helemaal, voor haar was het toch ook vervelend en ook de verkopende partij was al boos want ook die hadden voor Jan met de korte achternaam zitten wachten. Ja duh. Afijn, ik ga niet nog een week wachten dus hoe gaan we dit oplossen? Sally, fica tranquilo.....  Ze kijkt of ze iemand anders kan vinden voor a.s. maandag. Eu vou te liga. Ik zal je bellen. Natuurlijk hoor ik hierna niets meer en op maandag app ik haar dat ik er klaar mee ben. Ze reageert zowaar en zweert dat echt nu a.s. donderdag een nieuwe afspraak is gemaakt. Haar bezorger is 3 dagen reizen maar donderdag ben ik echt aan de buurt.

Donderdag komt en gaat, maar geen tuinset. Ik hoef niet te schrijven dat ik compleet uit mijn pantoffel ga want wederom hoor ik niets. Als ik haar dan eindelijk een berichtje ontvang (ik krijg gewoon een hekel aan Whatsapp en die klote voice messages) blijkt dat de pick up truck opnieuw panne heeft gekregen en nu langs de kant van de weg op een takelwagen staat te wachten (of dat werd mij verteld). Weer ach en wee, en dat het zo sneu was en overmacht, maar ik heb nog steeds geen set voor mijn balkon. En al wel betaald he. Ja, dat snapt ze maar ze heeft nu een ander, officieel bedrijf, voor mij geregeld en die komen echt om 10 uur a.s. zaterdagmorgen. Com certeza! Gegarandeerd.

Tja nu weten jullie inmiddels wel wat er zaterdag gebeurd.... Inmiddels staat het huilen me nader dan het lachen en weet ik niet meer wat ik moet doen. Boos op mezelf dat ik al betaald heb (maar ja vorige keren kwam ze alles volgens afspraak na) en op mijn berichten en telefoontjes wordt gewoon niet gereageerd. Al zie ik wel aan de vinkjes dat het gelezen is. Omdat ze zich hier niet meer uit kan lullen neemt ze gewoon niet meer op en blijft het stil van haar kant.
Deze inmiddels never ending story zie ik niet meer goed komen. Haar eigen bezorger heeft voorlopig geen truck en zelfs een officieel ingehuurd bedrijf komt schijnbaar niet opdagen. (maar ik betwijfel of zij überhaupt een andere bedrijf geregeld heeft).

Als ik haar dan eindelijk spreek, want het is weekend en dan is ze druk met haar kinderen etc, wil ik geen uitleg (lees: smoejes) meer horen. Ik wil mijn geld terug. NU. Tja, moeilijk want zij heeft de verkopende partij al betaald dus die moet het geld dan eerst teruggeven. ARGHHHHH, hoe stom kun je het regelen als tussenpersoon? (schrijft de trut die zelf ook betaald zonder de goederen in handen te hebben). Schiet het dan lekker zelf voor. Maar goed dat ging hem niet echt worden. Ik ben hier de verliezende partij want ik heb nog steeds geen goederen en al wel betaald. De rest zit op rozen. Die hebben geen haast of belang erbij om nog snel te reageren.
Dus geef mij die info van de verkoper dan ga ik het zelf wel proberen te regelen.

Want ondertussen had ik al tig keer de portiers hier geïnformeerd dat er een levering gaat komen en moest ik elke keer weer met schaamrood op de kaken melden dat ze voor piet snot hadden zitten werken. Inmiddels hadden zij medelijden met mij gekregen en willen ze mijn verloren vertrouwen in de Braziliaanse goedheid herstellen. De portiers schieten dus te hulp. De nachtportier heeft een neef die een vrachtwagentje heeft en samen gaan zij wel die tuinset (tegen betaling) ophalen.
Ik vraag dus om gegevens vd verkoopster, krijg het adres maar geen telefoonnummer, en krijg te horen dat op woensdag de tuinset opgehaald kan worden. Ja duh, dan speelt Brazilië een WK voetbal wedstrijd. Niemand wil rond dat tijdstip werken. Heel Brazilië ligt dan plat. Uiteindelijk regel ik dat de mijn 'bezorgers' dan vrijdag (vandaag) kunnen komen want dan is blijkbaar een maid in huis.

Wil ik gisteren nog even de naam v/d maid weten zodat mijn chauffeurs zich met die naam kunnen melden bij de portier aldaar (ik had hun gegevens en het autonummer al doorgegeven) hoor ik helemaal niets tot  half 10  's avonds (via whatsapp voice message (mevrouw loopt notabene in de shopping) ). Tja lastige situatie want ze had eigenlijk nog steeds niets van de verkopende partij gehoord en wist niet zeker of er nu iemand thuis zou zijn!! En met dat bericht kom je dan pas 's avonds laat? Voor je uitschuiven en hopen dat probleem zichzelf oplost. Wat als ik niet zelf contact opgenomen had? Dan hadden mijn chauffeurs daar vandaag voor noppes heen gereden (en het is nog een pokke eind buiten de stad Sao Paulo, een groot gate community zo'n 25 km buiten het centrum). Nou, ze kreeg dor de cabeca van mijn aankoop. Nou ik ook. Barstende koppijn. 

Afijn, Rob was steeds reizen maar heeft zich er vanuit verweggistan mee bemoeid en ook die vrouw gebeld. Op mijn berichten reageerde ze niet meer en Rob's telefoonnummer is tenslotte vreemd en nieuw (ze dacht wellicht potentiële klant?)
Opeens krijg ik een voice message doorgespeeld, nu van de verkopende partij gericht aan onze tussenpersoon, dat zij a.s. maandag tijdens lunchtijd hoogstpersoonlijk thuis zal zijn en dan de chauffeurs kan ontvangen.

Tuurlijk is zij dan thuis..............want ook dan speelt Brazilië weer een voetbalwedstrijd. Zucht.
Gelukkig blijkt mijn portier en zijn neef toch te willen rijden tijdens deze game. Die zijn er volgens mij ook klaar mee en willen er vanaf zijn.
Dus I keep my fingers crossed dat ik na het weekend eindelijk mijn loungeset heb.
Na al dat wachten mag die wel heel prinsheerlijk zitten.

En ja ik betaal nooit meer vooraf of blijf zo lang met zo'n aankoop doormodderen.

22 juni 2018

Vieze voeten

We zullen het weer eens hebben over een ander favoriet onderwerp van mij. Voeten, schoenen en alles wat erbij hoort. Ooit heb ik al eens een blogje hieraan gewijd.

Ik ben dol op schoenen ondanks mijn moeilijke voeten en (voor de meeste landen) grote maat.  Officieel heb ik maat 40,5 maar omdat men vaak geen halve maten en/of breedtemaat verkopen wordt het vaak maat 41. En als ze klein vallen zelfs maat 42. En dat is moeilijk vinden in landen waar vrouwen van die kleine poezelige voetjes hebben. Thailand was w.d.b. een regelrechte ramp. En bovendien zo'n slagschip onder je sjieke pantalon staat niet altijd zo elegant. Voor de tijd van mijn rugproblemen was ik dol op hoge hakken en ik had er daar dan ook een aardige verzameling van.In allerlei kleuren, modellen en hakhoogte. Ik ging erop naar school, later ermee naar mijn werk en deed  bij wijze van spreken het huishouden erop. Dat de helft van mijn schoenen ongelopen in de kast bleef staan omdat ik er blaren van bleek te krijgen mocht de pret niet drukken.
Shoppen betekent voor mij op zoek naar voetmode. Dochterlief heeft deze tic geërfd want ook zij heeft inmiddels een aardige verzameling in haar kast staan.Miss mini Imelda Marcus. En met maatje 38/39  heeft zij een veel damesachtiger maat, al is zij wel meer van het sportieve schoeisel: type gympen, enkelboots en laarzen.
Inmiddels zijn er naast mijn zwakke rug ook twee probleem knieën bijgekomen en is mijn 'hoge hakken tijd' echt verleden tijd. Ik ga tegenwoordig voor comfort en gemak. Een hele enkele keer waag ik mij nog tijdens een feestje aan een outfit met naaldhakken maar weet dat ik dat de volgende dag(en) moet bezuren.
Ik heb dan ook een behoorlijk aantal (ongedragen) schoenen in de 'zak van Max' gedaan zo vlak voor onze verhuizing naar Brazilië. Wat ik mij herinner van onze Curitiba-tijd is dat ik  toch de hele dag op Havaianas en andere makkelijk zittende sandaaltjes liep.

Sinds onze tijd in Thailand doen wij onze schoenen altijd uit. Aangezien het in de meeste Aziatische landen not done is om met schoenen in huis te lopen zijn wij er aan gewend geraakt om onze schoenen uit te doen. Voelt ook veel vrijer. We lopen dus eigenlijk altijd op blote voeten, sokken of als het heel koud is met pantoffels/sloffen. En die gewoonte heb ik ook naar Brazilië meegenomen. We hebben hier plavuizen op de grond en die voelen erg koud aan. Het is nu ook winter en dan krijgt ons appartement nu niet veel zonlicht. Dus warm is het niet binnenshuis. En die plavuizen zijn spekglad dus lopen op sokken is niet echt een strak plan.
Het idee dat met 'schoenen uit' het schoner is omdat je geen vuil van buiten mee naar binnen neemt gaat hier duidelijk niet op (met huisdieren überhaupt niet). Wat een bagger heb ik steeds op mijn vloer.

Duidelijk is dat Sao Paulo last van smog heeft en andere (lucht)vervuiling. Dat daalt dan zo lekker neer op straat maar ook in je huis. Komt natuurlijk ook door de vele auto's hier in SP. De overheid  heeft daarom maatregelen getroffen en o.a. rodizio veicular ingevoerd. Een rijverbod in de spitsuren gebaseerd op laatste cijfer van je nummerplaat. Elke dag  mag een bepaald nummer niet rijden (0-1 ma, 2-3 di, 4-5 woe, 6-7 do en 8-9 vrijdag) van 7-10 uur in de morgen en 17-20 uur in de avond.

Rondom ons heen wordt bovendien gebouwd en ook dat stof en gruis vind je overal. Lijkt w.d.b. Dubai wel. Daar vond ik overal zand in huis. Het kwam werkelijk waar overal tussendoor. Al had je je huis nog zo hermetisch afgesloten. Hier idem dito. Ik sprak wat andere Nederlandse vrouwen tijdens een lunch van de Ned. Vereniging Sao Paulo en die waren zoooo blij een hulp in de huishouding te hebben want hier is gewoon niet tegenop te werken. En dan Dinkel die momenteel zo VRESELIJK verhaard (gewoon in de rui of toch nog wat stress?) blijft ik stoffen, vegen en dweilen. Dit doe ik meerdere keren per dag en dan nog zit het overal op en tussen. Menig kledingroller (met zo'n plakstrip) heb ik al er doorheen gedraaid want al manlief moet wel met een net pak naar z'n werk.
Ik heb dan ook elke avond pikzwarte voeten. Ook van het gewoon buiten lopen wat ik dus op mijn flip-flops of instappers met blote voeten doe. Valt mij trouwens op dat je hier weinig mensen op Havaianas ziet. Zelfs de zwervers hebben 'schoenen' aan.

Afijn, van de week dus naar een beauty salonnetje bij mij om de hoek geweest om mijn handen en voeten eens  een make over te geven (niet voor herhaling vatbaar maar daarover meer in een volgend blogje). Durfde haast niet met mijn voeten in het teiltje water. Bang dat het water gelijk modder werd haha.
Maar met gelakte teennagels zien mijn slagschepen er in elk geval wat toonbaarder en schoner uit. Dat is, zolang je maar niet naar de onderkant kijkt.

10 juni 2018

(vr)Eten maar....

Vorige weekend hebben we maar eens de churrasqueira uitgeprobeerd. De reden waarom we (lees: Rob) voor dit appartement hebben gekozen. Iets met mannen en vuurtje stoken..... Barbeknoeien dus. Het werd tijd om dat ding eens in te wijden. Voordat je de kolen aansteekt moeten we eerst vragen of de huismeester de afzuiger van het rookkanaal aanzet. De woning was spaars gemeubileerd maar voor de barbecue is goed gezorgd. Alles om goed te kunnen (vr)eten. Diverse roosters, vleeshaken in allerlei maten, visgrill, draaivorken en weet ik niet wat allemaal. Heel professioneel. Dus manlief  ging aan het werk. En het vlees smaakte goed. Gisteren deden we het dunnetjes over met een gebakken visje op de grill en vandaag gaan we weer de churrasco aansteken want dan komen 2 collega's van Rob met hun vrouw hier eten.















Afgelopen vrijdagavond bliezen we een oude traditie (uit onze Curitiba tijd) weer nieuw leven in...... de week afsluiten met sushi bij de Japanner.

En we blijven nog even bij het onderwerp ETEN want ik had afgelopen week 2x een 'etentje'. Allereerst een "Breakfast at...." van de Facebook groep "Expat Ladies Club Sao Paulo". Iedere maand verzorgt een lid van deze groep een ontbijt bij haar thuis. Een gezellige en informele manier om andere expatvrouwen te ontmoeten naast de online contacten via FB.
Onder het mom 'als je er zelf niet op uitgaat leer je nooit anderen kennen' had ik mij dus aangemeld bij deze groep en opgegeven voor het ontbijt. Volgens Braziliaanse begrippen redelijk bij mij in de buurt dus dat moest met een Uber goed te doen zijn. En inderdaad binnen 2 minuten had ik een Ubertaxi en 35 min later was ik bij de hostess thuis. We waren maar met een klein groepje omdat voor veel internationale kinderen het de laatste schoolweek voor de grote vakantie was/is en op div. scholen farewell party's en 'say goodbye to your teacher' plaats vond. Dus veel moeders waren daar druk mee. Maar desalniettemin had de gastvrouw flink uitgepakt en voor een heel leger staan bakken. Zij heeft wel de toon en maat voor toekomstige 'breakfast at' gezet. Het was dan ook erg gezellig en leuk om andere internationale vrouwen te ontmoeten.


En al heb ik dan geen kinderen meer, ik heb wel een hond die uit moet, dus na een paar uur moest ik toch echt op huis aan. Daar weer een Uber besteld alleen bleek dat mijn 'huidige locatie' niet overeenkwam met het adres waarop ik mij op dat moment bevond en kwam er dus geen taxi voorrijden (terwijl volgens het appje hij wel was gearriveerd, een straat erachter zo bleek). Lekker blond actie, want het duurde even voordat ik in de gaten had dat ik op een ander adres stond en toen had de chauffeur de rit al geannuleerd. Kostte mij dus het starttarief van wel RS 7 (=EUR 1,60) ;-). Afijn, toen maar handmatig het vertrekadres in getypt en toen kwam er inderdaad  snel een andere taxi voorrijden. Gelukkig maar want het was inmiddels lunchtijd geworden en dan eet iedereen buiten de deur en is het spitsuur bij Uber. Het was dan ook erg druk op de weg en terug deden we er bijna 50 minuten over. Maar de ritprijzen vallen enorm mee. Daar kun je zelf geen auto voor rijden.

Ik was dus op tijd thuis om Dinkel uit te laten en om daarna een levering te ontvangen.
Want deze week werden ook ons kingsize bed, de sofa en onze planten geleverd. We slapen weer heerlijk en ook de bank is een stuk moderner en zit prima. Al denk Rob daar ietsje anders over maar ja die zit ook niet. Die ligt of hangt haha. En met al dat groen in huis is het ook gelijk een stuk gezelliger. We hebben ook nog een meubelset voor op de veranda gekocht maar dat wordt pas volgende week geleverd omdat de bestelauto kapot is gegaan. Tot a.s. donderdag staat deze bij een garage. Tja 't is niet anders. Voorlopig staat dus de oude bruine bank op de het balkon.

En nog steeds is het thema eten want verder had ik ook nog een lunch van de International Newcomers Club (INC). Ook van deze internationale womensclub ben ik (betalend) lid geworden.  Ik weet nog hoeveel ik aan IWCP heb gehad toen ik in Curitiba woonde dus toen ik hoorde dat wij naar Sao Paulo zouden gaan verhuizen heb ik mij in januari -tijdens onze pre-visit- al direct bij deze club aangemeld.
Om gemakkelijk contact te maken met andere vrouwen in jouw buurt, en info te ontvangen over hetgeen zich afspeelt in jouw directe omgeving, heeft INC de (mega) stad Sao Paulo ingedeeld in groepen (kleuren) o.b.v. postcode en locatie. Ik val officieel in de groene regio maar zit ook tegen rood aan. Dus erg leuk dat er nu een gezamenlijke lunch van de Green & Red area georganiseerd werd. Wederom i.v.m. einde schooljaar waren veel vrouwen verhinderd maar toch was er een gezellig groepje dames bijeen gekomen.


Terwijl we genoten van een heerlijke lunch hebben wij gezellig zitten praten, en ik heb een aantal goede tips ontvangen. Met name over waar wij Indonesische kruiden kunnen kopen. Want met een halve indo in huis is het natuurlijk ondenkbaar dat er bijv. geen goede sambal te krijgen is. Molho de pimento (soort tabasco) genoeg maar niet de echte Indonesische sambal. En zeker niet iets wat lijkt op die van mijn schoonvader. Dus Rob besloot zelf te gaan kokkerellen. Volgens z'n vaders recept.
Gisteren inderdaad alle nog ontbrekende kruiden gevonden, de sereh, djahé, djinten, kunyit, laos, kurkuma, hete pepers etc. en manlief heeft sambal gemaakt. De saus moet hier en daar nog wat gefinetuned worden maar het begin is er. Ik heb behalve de kemiri balletjes ook alle ingrediënten gevonden voor mijn Soto dus dat gaat helemaal goed komen. Volgens 'google' kan ik altijd nog macademia noten gebruiken als vervanging. Nu nog dikkere ketjap vinden dan kunnen we ook de juiste satésaus maken. Maar vooralsnog heeft Rob iets in elkaar geflast wat heel goed door kan gaan voor pindasaus. Komt allemaal goed hier.


Zoals geschreven is vanmiddag door collega's van Rob onze churrasqueira nogmaals ingewijd. En kregen wij een (herhaal) lesje hoe een echte traditionele Brazilaanse churrasco behoort te zijn. Met picanha, linguicas (worstjes), knoflookbroodjes en abaxaci (ananas) op de grill. Uiteraard onder het genot van caipirinha, bier en sake.




Eet smakelijk!

NB: foto's geleend van FB groep en INC website, i.e. copyright.

2 juni 2018

Settling in.....

En zo zitten we alweer in onze 3e week hier.

Vorige week was Rob naar Amerika voor zaken en had ik dus het rijk alleen. "Of ik dat niet erg vond, zo alleen thuis in een 'vreemd' land, in een nog semi kaal huis en zonder bekenden?" vroegen familieleden. Nou nee, niet echt. Ik spreek een beetje de taal en ben bovendien gewend aan vaak alleen zijn. Trouwens ik heb Dinkel toch voor aanspraak. En nu had ik mooi de tijd om wat spulletjes voor in huis te kopen. Dingen waarvan mijn eega het nut niet inzag of  nu (nog) niet nodig vond. Ik had daar andere ideeen over en iets met als de kat van huis is.........
Dus verkende ik vorige week de hele buurt op zoek naar o.a. kussentjes voor op de bank (had  ik al geschreven dat dat een bagger ding is. Je zit gewoon op een stuk hout met wat stof erom), prullaria voor in de keuken. snuisterijtjes voor in de badkamer en frutsels op het toilet. Ik wilde 3 klokken met  de tijden van het thuisfront, een vaas met bloemen voor op tafel ....


Afijn jullie snappen het wel. Dingen om je huis aan te kleden en vooral 'op te leuken'. Lang leve wereldwijd pinnen en m'n creditcard (en vooral geen man die je uitgaven controleert whahaha).
Al lopende door onze wijk nam ik Dinkel overal mee naar toe. Ze zijn hier zo hondvriendelijk. Elke winkel heeft wel een haak om je hond even te parkeren. En mevrouw weet inmiddels precies bij welke winkel water buiten staat en waar andere honden soms buiten zitten.




















Wij lopen wat af samen. De 10.000 stappen per dag haal ik met gemak. Ik zit er tegenwoordig ruim boven. En dat op straten die heuvelachtig zijn en absoluut niet gelijk. Zo heeft het ene apartementengebouw een prachtig mooie aangelegde stoep voor de deur terwijl het oude gebouw er naast al jaren niets meer doet aan hun stukje troittoir. Ik breek af en toe m'n nek zowat. Maar ondanks die rare, ongelijke stoepen moet ik zeggen dat het wel erg schoon is. Een ieder veegt zijn of haar stukje straat letterlijk schoon. Elke dag weer. We kennen al aardig wat security guards, Dinkel en ik.

Onze guards houden de boel ook schoon en vooral goed in de gaten. Want behalve wat mikmak spullen voor in huis moeten we ook nog meubels hebben. En aangezien alles hier in huis van waaibomenhout is gaan wij natuurlijk geen dure spulletjes voor die paar jaar neerzetten. Dus hield ik me vorige week ook bezig met het zoeken naar meubelen op de Braziliaanse variant van Marktplaats en een 2nd hand site van expats. En toen er dus een paar spulletjes gebracht werden van een tweedehands winkel en ik naar beneden liep om die man binnen te laten werd ik vriendelijk door de portier verzocht weer naar boven te gaan. Zij zouden zorgen dat deze persoon bij mij boven kwam. Eenmaal de verkoper in huis werd ik daarop via de intercom gebeld met de vraag of alles oke was en of ik nog hulp nodig had. Ze houden mij goed in de gaten hier.

Verder heb ik uren aan de telefoon gezeten met zo'n servicenummer van onze tv/internet provider. Tjonge, die callcenters zijn ook overal het zelfde. Je krijgt eerst zo'n keuzemenu met tig opties, en toen begon de ellende. Het contract staat op Rob's naam en niet op de mijne. Dus allereerst is het al moeilijk dat mevrouw belt. Wij willen graag het filmpakket hebben maar kregen sportzenders. Later bleek dat Premier het voetbalpakket is en Premiere (van FOX) films bevat. Gevalletje miscommunicatie. Maar ojee, wat een drama. Want zeg je Brazilie dan zeg je voetbal, en nu wil ik het sportpakket opzeggen. Mevrouw, het WK Voetbal komt eraan. Tja sorry, Nederland ligt eruit en doet toch niet mee. Ik wil films. En ja, manlief ook. Pure heilschennis was het. Maar goed klant is koning, gelukkig ook in Brazilie, dus men ging het aanpassen. Maar ik heb me daar dus niet geliefd gemaakt.

Wie ook niet geliefd zijn momenteel en waar grote onvrede over heerst zijn de brandstofprijzen. Die zijn zo gestegen dat de vrachtwagenchauffeurs in opstand zijn gekomen. Veel chauffeurs zijn kleine zelfstandigen en die zien hun inkomsten dalen nu een groot deel van hun salaris opgaat aan hogere brandstofkosten. Dus zijn zij gaan staken, hierbij gesteund door de vakbond. Ruim een week ligt alles plat. Inmiddels heeft dat zo'n impact op het dagelijkse leven want niets wordt meer bevoorraad of opgehaald. Tankstations staan droog en sluiten, supermarkten krijgen geen nieuwe aanvoer en vooral in het binnenland van Brazilie hebben mensen grote problemen. Vuilnis wordt niet opgehaald want er is geen brandstof, ambulances en politie kunnen niet veel uitrijden, Kleinere binnenlandse vliegvelden cancellen vluchten. Olie en water raakt op. Ik zag beelden op tv van boeren die duizende liters aan melk konden weggooien want er kwam niemand om het op te halen. Groente en fruit ligt te rotten. Mensen slaan aan het hamsteren.

Hier in Sao Paoulo was er in eerste instantie nog niet veel van te merken maar begin van de week raakte ook hier de brandstof op en zag ik wat legere schappen in de supermarkt en op de dagelijkse versmarkt waren niet alle kramen bemand. Het werd zowaar 'rustig' op straat. Ik had online nog een stel grote planten gekocht maar die worden ook pas volgende week geleverd want ook de bezorger had geen benzine voor transport. En een tv kastje voor in de slaapkamer werd door de verkoper lopend met een steekwagentje gebracht want dat scheelde weer brandstof.

Rob was zelfs afgelopen maandag vrij want z'n bedrijf ging dicht omdat de fabriek geen onderdelen geleverd kreeg en een groot deel van het personeel niet op de zaak kon komen. Wij zelf hebben nog  ruim een halve tank. Gisteren vierde men Corpus Christi en vandaag was 't ook een vrije dag (lang weekend) dus Rob had maar een kort weekje.

Inmiddels is de situatie in Sao Paulo wat verbeterd en worden er steeds meer tankstations bevoorraad en krijgen de supermarkten weer goederen geleverd. Het lijk erop dat het dus de beterende kant op gaat. Afwachten maar. Tja, zo hebben we tijdens onze eerste utizending naar Brazilie ruim 3 maanden op onze container moeten wachten omdat er toen gestaakt werd door douane personeel. Zaten we al die tijd op een tuinset en sliepen op een luchtbedje. K(r)amperen in huis. Dan zit ik deze keer nog niet zo slecht.

A.s. maandag komt ons 'nieuwe' grote bed en gelukkig ook een andere bank. Kunnen we eindelijk ook goed slapen en lekker zitten.

Fijn weekend.

23 mei 2018

Het ei is gelegd...

He, hè we zitten in Sao Paulo. Wat een bevalling was 't weer. Ik word te oud voor deze shit.
Sinds zaterdag hebben we internet, tv, een vaste telefoon-aansluiting en simkaartjes voor onze mobiele telefoon. We zijn weer goed bereikbaar. Eindelijk kan ik dit weblog updaten.
Dit wordt een lang verslag dus ga er maar even voor zitten :-)

Eerst nog een korte terugblik naar afgelopen maanden. De periode van het lange wachten. Om het kort te houden het eerste stuk in telegramstijl:

- eind januari/begin februari, tijdens ons pre-visit, leveren wij de laatste ontbrekende documenten in t.b.v. workpermit en vernemen wij dat de verwerkingstijd 30-45 dagen is.
- pas als workpermit in Brazilië is goedgekeurd kunnen wij het bijbehorende visum aanvragen bij Braziliaanse consulaat in Rotterdam (waar alleen op afspraak gewerkt wordt, via online reserveringssysteem).
- eind maart blijkt dat onze aanvraag eerst nog ergens op een bureau heeft gelegen en pas op 14 maart  daadwerkelijk is ingeboekt voor behandeling. Nog langer wachten dus.
- eind April nog steeds niets gehoord, minder vriendelijke e-mail mijnerzijds volgt.
- stress bij manlief: want onze (al een keer opnieuw) aangevraagde verklaringen van goed gedrag verlopen weer bijna en Rob heeft begin mei een belangrijke dealer meeting in Brazilië en een trip naar grote klant in de VS op de agenda staan.  Beiden kan/mag/wil hij niet missen (let wel: contract zou 1 januari j.l. eigenlijk in gaan, nieuwe streefdatum werd 1 mei maar het loopt nu steeds verder uit.)
- woensdag 2 mei (laat op de avond) eindelijk bericht vanuit Brazilië dat workpermit is goedgekeurd
- vrijdag 4 mei naar Consulaat voor visa aanvraag maar daar vinden ze (nog) geen akkoord in hun systeem. Blijkt dat workpermit wordt afgegeven door ministerie van Economische Zaken en visa (lees: het consulaat) valt onder ministerie van Buitenlandse Zaken. Zeer trage uitwisseling tussen die twee instanties en tijdverschil tussen Nederland en Brazilië helpt ook niet mee
- kudo's aan visa officer van Consulaat voor al haar hulp. Vrijdags eind v/d dag ontvangen we alsnog een mailtje van haar dat akkoord binnen is en we a.s. maandag paspoorten en benodigde documenten kunnen brengen (gelukkig was die afspraak  al op voorhand ingepland...ik voelde al nattigheid) .
- Ondanks Hemelvaart zorgt ze voor extra snelle verwerking van onze visa en kunnen wij in de zelfde week die vrijdag 11 mei onze paspoorten met stempels ophalen.
- bedoeling is dan direct het weekend naar Brazilië te vertrekken
- last minute tickets boeken, niet veel keus meer en ook geen leuke prijzen, Rob vliegt  KLM en ik moet met Lufthansa i.v.m. hond.
- opnieuw stress, deze keer bij mij: veel te  regelen wat voorheen niet kon omdat datum van vertrek nog niet bekend was en korte week i.v.m. hemelvaart en vrije dagen van mensen
- afspraak maken met dierenarts voor gezondheidsverklaring  Dinkel en afspraak bij NVWA voor legalisatie van die verklaring, laatste documenten nog voorzien van apostille stempel bij rechtbank
-afspraak maken bij gemeente om uit te schrijven GBA/emigratie
- met uitschrijvingsbewijs div. verzekeringen opzeggen en andere laten juist laten ingaan
- andere administratieve zaken afhandelen, veel gebel en gemail.
- gevecht met koffers en gewicht; hoe krijg ik complete garderobe en schoencollectie in 2 koffers? Antwoord is niet.
- laatste blik door huis, opruimen van garage en kelderbox en nogmaals ritje richting grof vuil,
- vrijdag 11 mei paspoorten ophalen en 's avonds met dochterlief uit eten.
En dan is het zover. Zaterdag 12 mei, de dag van vertrek, is aangebroken.

Nu volgt een ietsje uitgebreider verslag.

's Morgens vroeg brengen Mies en ik Rob naar Schiphol  alwaar Michou afscheid neemt van haar vader. Eenmaal weer thuis stoei ik verder met mijn koffers. Maar hoe ik ook pas en meet, ik krijg gewoon niet alles mee. En die stomme weegschalen geven allemaal een ander gewicht.  Zeg nou zelf; 23 kg  per koffer is toch veel te weinig? Ik prop zoveel mogelijk erin en neem de gok dat de minst aangevende weegschaal de juiste meting geeft.

Eind van de dag komen dan mijn ouders naar ons toe en samen laden wij hun auto in. Mama neemt foto's en alvast afscheid want zij past niet meer in de auto door Dinkels grote bench.


Michou en papa  brengen mij dan gezellig samen naar Schiphol. Dinkel heeft door dat vrouwtje toch wat gestrest is en is daardoor zelf ook niet echt rustig. Eenmaal op Schiphol moet ik voor de Lufthansa incheckbalie helemaal opzij bij balie 1A zijn, die aan het einde van terminal 1  zit via een lange 'gang'. Michou loopt met mee want dat hele stuk twee bagagekarretjes duwen met bench en koffers gaat mij niet lukken. Eenmaal in de rij voor inchecken valt opeens de bench met Dinkel erin van het wagentje. Dinkel ligt op d'r kop in dat ding, haar waterfles loopt leeg en alles is een grote vieze zooi. Tjonge wat een puinhoop. Gelukkig heeft Dinkel niets maar ik en Michou zijn wel erg geschrokken. Lekker begin zo.
Bij het inchecken vraagt de Lufthansa medewerkster of ik de maten van de bench weet. Ik heb ze dat allemaal al vooraf gemaild maar oké ik zoek het e-mailtje met de maten wel weer even op. Ik wil mijn telefoon pakken en dan.......dikke paniek.......want waar is dat ding?....shit....  MIJN TELEFOON LIGT NOG THUIS IN DE OPLADER!!!!
Hoe kan mij dit nou gebeuren? De zeurende moeder die haar kids tot vervelends toe vraagt: "heb je niets vergeten, en echt alles goed gecheckt?" Die laat dan haar lifeline (want dat is je mobieltje toch tegenwoordig) thuis liggen. Hoe kan Rob mij straks in Brazilië bereiken? Nu schiet ik echt  in de stress. Wat een domme actie.  Het huilen staat mij nader dan het lachen. Het is inmiddels  6 uur geweest en uiterlijk kwart over 7 is last call boarding.  Ff terug rijden gaat 'em niet worden. En terwijl Michou gauw oma belt ga ik eerst maar het transport van Dinkel bij een andere balie betalen. Gelukkig is mijn moeder thuis, en na haar eerste schrik (ze rijdt al jaren in een automaat) schiet ze in de supermom modus. Ze vliegt naar mijn huis, pakt de telefoon en oplader, grijpt onze autosleutels en racet als een ware Ayrton Senna in mijn handgeschakelde auto naar Schiphol. Ondertussen gaan Michou en opa ergens halverwege op oma wachten terwijl ik weer helemaal aan de andere kant van terminal 1 gestuurd wordt om Dinkel bij een speciale balie te afgeven.  Daar wordt eerst haar bench nog gecontroleerd en dan neem ik afscheid van haar. Eenmaal weer terug bij de incheckbalie van Lufthansa komt niet veel later Michou met mijn telefoon aangerend en loopt ik precies met de laatste boarders het vliegtuig in. Zucht.....net op tijd allemaal. Heb ik al gezegd dat ik te oud word voor deze shit?

Maar na een prima vlucht  (op een heerlijk brede stoel) land ik ruim op tijd, om 5 uur in de ochtend, op Sao Paulo Guarulhos airport. Bem vindo ao Brasil.
Deze keer ben ik zo door de immigratie en ook vrij snel bij de bagageband. Bij 'odd size luggage' komt gelukkig niet veel later Dinkel in haar bench aan en samen wachten we op mijn koffers. Die arriveren als laatste maar daardoor heb ik tijd om een luchthavenmedewerkster aan te spreken met de vraag of iemand mij straks kan helpen met mijn twee bagagekarretjes. Even later meldt er zich een vriendelijke jongeman die  mij met al mijn bagage in snel tempo via Customs 'goods to declare' leidt naar een al even vriendelijke animal health officer. Zij checkt Dinkels papieren, aait mevrouw over haar kop, krijgt een lik en alles is in orde. De hond mag het land in. Hoera.
Eenmaal buiten staat manlief te wachten met een taxi. Blij ons weer te zien. Verbaasd hoort hij het verhaal van de vergeten telefoon en gevallen bench aan. Onbegrijpelijk. Zijn vrouw is dus echt blond. Hoezo ervaren wereldreizigster?
Omdat er weinig verkeer is zijn we redelijk snel bij ons appartement. Meneer de taxichauffeur is maar wat blij met klanten op dit vroege tijdstip. Chegamos! Eindelijk gearriveerd. Moe ploffen we op de bank (die overigens bagger zit). Dinkel duikt meteen in haar mand. Zoals ik al schreef wat een bevalling deze reis.


De rest van de week stond in het teken van koffers uitpakken, acclimatiseren (jetlag) en ons huis op orde zien te krijgen. Vooral z.s.m. bereikbaar en online zijn. Yeah, let the paperwork begin.

Maandagmorgen werden we door een collega opgepikt om Rob's nieuwe auto bij de dealer op te halen. Daarna brachten we een bezoekje aan de bank. Wat een voordeel dat je de taal al wat spreekt. Maar makkelijk is het dan nog steeds niet. Overal tref je een soort catch 22 situatie. Om iets te openen of af te sluiten (tv abonnement, internet, abonnement mobiele telefoon) heb je een bankrekening nodig. Om een bankrekening te openen moet je salarisstrook kunnen tonen. Maar om je salaris te kunnen laten storten moet je a. eerst een maand gewerkt hebben en b. een bankrekening hebben waarop je het kunt laten storten. Het bekende kip en het ei verhaal. Afijn, jullie snappen het wel. Uiteindelijk is het allemaal voor elkaar gekomen maar het vreet energie.

Dinsdag hebben we zowat de hele dag inkopen gedaan.Fijn dat je dan eigen vervoer hebt. Wij hebben het huis semi furnished (lees: op -maat twijfelaar- bed, bank en kledingkasten na een kaal) appartement gehuurd dus er moest behoorlijk wat huisraad gekocht worden. Daarna bezochten we een grote dierenspeciaalzaak want Dinkel moest heel gauw graan- en glutenvrij voer hebben. Je wilt niet weten hoe haar ontlasting er uitzag haha. Haar eigen merk kennen ze hier niet maar we hebben wat gevonden. Echt lekker vind ze het niet maar met wat vlees erbij gaat het toch op.

Woensdag was Rob al vroeg weg i.v.m. die dealer conference buiten de stad en moest ik thuis blijven omdat  het fornuis en de tv bezorgd zouden worden. Die kwamen zowaar volgens afspraak.
Daarna ging ik even het huis uit om een wifi hotspot op te zoeken en mijn e-mail te checken. Daar las ik opeens dat wij voor onze afspraak op donderdag bij de Policia Federal ook gewaarmerkte kopieën van onze paspoorten nodig hadden. Zo fijn om dat op het laatste moment te vernemen. Rob is hele dag pleite en op zijn kantoor zaten alle hoge pieten ook bij de dealer meeting. Dus niemand was bereikbaar en ook het bedrijf wat ons deze keer begeleidt w.b.t. workpermit gaf niet thuis. Arghh daar kan ik dan zo kwaad om worden. En ik maar bellen met m'n Ned. mobiele telefoon. Kassa!!!! Maar ik ben niet voor 1 gat te vangen en ben dus, met uitleg van een buurvrouw, zelf naar een cartorio (soort notariskantoor) gegaan om die pagina's gekopieerd en gewaarmerkt te krijgen. Je moet er wel lang wachten maar dan heb je ook wat. En arme Dinkel zat maar alleen thuis.

Donderdag was het dus op naar de Policia Federal voor  registratie en het afnemen van onze vingerafdrukken en gezichtsscan. Ook hier was het een drukte van belang maar toch redelijk vlot ontvingen wij onze (tijdelijke) Braziliaanse identiteitspapieren; RNM (Registro National Migrantes). Het officiële pasje komt dan over een maand of twee. Als het goed is, want mijn registratie wordt eerst naar Brasilia gestuurd want er blijkt (gelukkig door een van hun eigen officers) een typefout gemaakt te zijn in de doopnaam van mijn moeder. Er was een H vergeten. En tja, dat moet heel officieel eerst veranderd worden. Zucht. Daarna gelijk door naar het Ministry of labour om Rob's werkboekje te laten actualiseren. Is alles maar gelijk gebeurd. We hadden hierbij trouwens keurig hulp. En nu we toch aan het rijden waren reden we ook maar door naar kantoor om nog wat getekende papieren op te halen. Alweer een hele dag op pad maar dan is ook alles geregeld.
's Avonds gingen we gezellig uit eten met een collega uit Colombia die hier op bezoek was.

Vrijdag gingen we weer terug naar de bank om die papieren in te leveren en konden wij onze handtekeningen zetten. Bankrekening is nu officieel geopend. Volgende week ontvangen wij dan onze bankpasjes. Daarna gauw naar huis want Dinkel moest uit en men zou 's middags van NET komen om internet en tv aan te sluiten. Blijkbaar is dit de enige provider die connectie in onze flat heeft. Natuurlijk kwam er niemand opdagen maar na een boos telefoontje van Rob kwam er toch nog een installateur die de boel keurig aansloot maar pas om 22.00 uur (!) klaar was. Volgens mij heeft hij nog nooit zo'n hoge fooi gehad. Maar ik was zooo blij want we hebben wifi (lees: contact met het thuisfront!).

Zaterdag hadden we 'vrij' en ging onze aandacht naar Dinkel. Gelukkig raakt mevrouw steeds meer gewend en loopt ze steeds vrolijker buiten rond. Wie zegt dat een huisdier niets meekrijgt van veranderingen kent onze hond nog niet. Ze moet echt wennen. Liep wat angstig buiten, al die vreemde luchtjes en drukte op straat. En er is zo weinig gras. Men is hier absoluut dol op honden. Overal hangen afvalbakken en allemaal ruimen ze achter hun hond op. In elk wijkje is wel een dierenwinkeltje of grooming salon te vinden, maar het zijn vooral hondjes van het formaat Chihuahua en Shih Tzu waar ze hier mee lopen. Die moeten over het algemeen niets van grote honden hebben. Onze buren hebben ook twee van die keffertjes. Dinkel wordt gek van ze.
Maar elke dag zie ik onze meid meer uit haar schulp kruipen. Ze is dol op mensen en kinderen en toen we zaterdag dan ook naar het 'grote' park liepen genoot ze volop.


En wij ook. Ondanks dat het die ochtend geregend had en nog niet zo heel veel Paulistas zich met die 'kou' buiten waagden kun je hieronder zien waarom wij zo van Brazilië houden. Wat een sfeertje. Altijd is er wel te doen, overal hoor je muziek en maakt men plezier. (filmpje is ingekort want anders paste het niet op dit blog)

 

Zondag hebben we ook met Dinkel gewandeld naar het wat kleinere hondenpark en hebben we nog wat gerommeld in huis. Rob nam s' middags een Uber richting het vliegveld en is voor 5 dagen naar Amerika. Morgen is hij weer thuis.

Ik heb me deze week absoluut niet verveeld en heb zeker niet stil gezeten. Maar daarover meer in een volgende blog. 

Ate proxima.


NB: voor vergroting klik op de foto's of op full screen voor de video.