13 januari 2019

Wennen

Het leventje kabbelt rustig voort zo in het begin van 2019. Het is weer wennen in huis, zo stil en alleen. Een man die weer dagelijks naar zijn werk is, geen hangende kids op de bank en tv die staat te blèren met een of andere vreselijke muziekzender, geen gekibbel meer tussen broer en zus, geen levendige discussies en leuke gesprekken aan de eettafel, geen volle wasmanden meer en ik mis zelfs het volle aanrecht met al die nog af te wassen zooi. Wie had dat ooit gedacht haha.

Ook de hond die "gezellig' weer thuis is vindt het veels te warm om enige geluid te produceren. Zij ligt als een natte dweil op de grond vreselijk zielig te zijn. Ook voor haar is het weer wennen na alle drukte en gezelligheid bij het dierenpension.

samen slapen onder een dekentje met haar grote vriend 

'helpen' van de tuinman

Ik snap het ook wel, daar is zo veel ruimte om te rennen en te spelen en met een heerlijke zwemvijver en al die vriendjes, daar kan ons saaie appartement gewoon niet tegenop. Ik zeg het je dat Dinkel het daar gewoon veel gezelliger vindt dan bij ons. De eerste dagen thuis at ze dan ook niet meer, gewoon uit protest.
En elke keer als ik nu met haar buiten loop en er stopt een grijze auto langs de kant van de weg denkt Dinkel dat ze weer opgehaald wordt en mee mag naar haar vakantieadres. Ik sta gewoon voor paal als ik mevrouw dan niet meekrijg en als een of andere idioot aan d'r riem sta te trekken. Vooral als de bestuurder vervolgens zijn auto niet durft uit te komen omdat hij bang is voor die grote hond die zo pontificaal voor de autodeur is gaan zitten. Leg maar eens uit aan je hond dat echt niet elke grijze auto je mee neemt naar dat fantastische hondenplekje. Verbolgen loopt ze dan uiteindelijk mee maar weigert vervolgens om nog een plas te doen. Zodat ik nog langer in de hitte moet lopen om haar toch haar behoefte te laten doen. Dat zal 't vrouwtje leren. En dan zeggen ze dat honden dom zijn.

Eenmaal thuis ga ik natuurlijk overstag en krijgt onze dame wat extra lekkers te eten en mag ze bovendien op het beste plekje in huis, onder de grote plafondventilator en voor de grote toren fan  bijkomen van de snikhete wandeling.  Aangezien dit huis geen airco heeft, hebben wij van die fans aan het plafond en zo'n grote sta-ventilator, en al koelen deze de warme lucht weliswaar niet af ze circuleren en blazen in elk geval een 'verfrissend' windje rond.

Afijn, ik schreef het is weer rustig thuis en daarom afgelopen week maar eens goed de woning schoongemaakt  (niet te doen in deze hitte) en wat administratieve klusjes gedaan. Ben ook maar weer achter mijn Braziliaanse rijbewijs aangegaan want die was nog steeds niet binnen. En wat blijkt: men heeft opeens een getekende en genotariseerde verklaring nodig dat aangeeft dat ik alleen met een auto ga rijden (categorie B) en niet op een motor (categorie A). Duh, ik heb absoluut geen death wish en bovendien is mijn NL-se rijbewijs toch alleen geldig voor het besturen van een auto? Dat was  toch al aangevinkt op het  aanvraagformulier. Awel, iets met nieuwe jaar, nieuwe regels.... extra papierwerk en stempels zijn ze dol op ...en aangezien ze hier zo snel werken dat iets wat al maanden geleden in 2018 is aangevraagd natuurlijk pas in 2019 behandeld gaat worden.... mocht ik nog even achter dit formuliertje aan. Ik hoef me dus nog steeds niet te vervelen :-)

Verder moest ik nog het e.e.a. regelen voor de welcome back/ monthly meet up voor de International Newcomers Club en vond eergisteren de nieuwjaarsborrel van de Nederlandse Vereniging in Sao Paulo plaats. Uiteraard hebben wij daar onze neus laten zien en werd het voor mij weer veel te laat. Zeker na twee mojito's en 1,5 glas bubbels. Pfff, voor iemand die haast nooit drinkt viel dat niet echt goed. Voelde het aardig in mijn benen. En als je dan bedenkt dat er thuis nog een hond op je zit te wachten die graag nog even naar buiten wil..... Gelukkig bood manlief aan om met haar een blokje om te gaan en kon ik zo mijn bed in duiken. Dinkel vond het maar vreemd dat ik niet mee wilde. Ja ik weet 't, vrouwtje is een watje.

Maar dit weekend heb ik het goedgemaakt met mijn hondenvriendinnetje en hebben we uitgebreid gewandeld in het grote park en zijn we ook nog eens naar het hondenpark gegaan. Mevrouw hoeft nou dus niet meer zo verongelijkt te doen.

4 januari 2019

Moederkloek

Daar gaan ze dan.... Terug naar de kou, terug naar hun eigen leventje en hun 'thuis'. Wat was het gezellig en zo heerlijk om weer even samen als gezin compleet te zijn. Onder moeders vleugels. Dan is deze moederkloek toch het gelukkigst. Hoewel mijn kroost vast niet kan wachten om er weer onderuit te kruipen en hun eigen vleugels uit te slaan. Die zijn stiekem blij het warme nest weer verlaten te hebben haha.



En warm was het. Eindelijk mooi en (soms zelfs te) heet weer, heerlijk voor de kids die uit het koude Nederland en Schotland kwamen.
Zoals ik in het vorige blogje al geschreven had zijn Michou en Mats 1 dag in Sao Paulo gebleven, konden ze nog gauw met Dinkel knuffelen voordat deze werd opgehaald, en vlogen we de volgende dag naar Natal waarna we verder doorreisden naar Pipa.

Hier hebben we ruim 13 jaar geleden ook al eens een kleine week doorgebracht en waaraan wij heel goede herinneringen hebben. En aangezien Pipa zo'n  bestemming is waar je nooit op uitgekeken raakt was de keuze snel gemaakt. We gaan weer terug. Dit paste mooi in mijn 'tour de nostalgie'.
Onze pousada was eenvoudig maar goed (de Braziliaanse versie is meer een B&B of simpel pensionnetje) op een geweldige locatie, bovenop een klif  met toegang naar het strand en aan het begin van het centrale straatje met restaurantjes, barretjes en de winkeltje op loopafstand. In de loop der jaren is er uiteraard het e.e.a. bijgebouwd en is het geheel wat meer toeristisch geworden. Maar nog steeds is het er niet mega druk en het hippie sfeertje, de hang-loose vibe is grotendeels behouden. Pipa heeft veel verschillende baaien en elk stuk strand is totaal anders. Van grote zandduinen, steile rotsen en kliffen, tot palmbomen en stukje regenwoud, zo gevarieerd, het blijft adembenemend. Het heeft een groot getijdenverschil en sommige baaien kun je alleen bij eb bereiken. Er zwemmen dolfijnen (tot dicht aan het strand), er wordt gesurft, Mats heeft nog 2 dagen een plank gehuurd, of ge-paddleboard, er is altijd leven op het strand... kortom een klein paradijsje daar. We hebben elke dag dan ook een andere baai bezocht, zalig geluncht op het strand (verse vis of garnalen) en 's avonds doken we een van de vele restaurantje van het 'uitgaansstraatje' in. De kids zijn nog aardig verbrand, ondanks de hoge zonnebrand factor, en ik was vergeten (er totaal niet opgelet) dat dochterlief een gevoelige huid heeft en voor veel chemicaliën allergisch is. Zij kreeg - tot haar grote frustratie- een soort eczeem/uitslag van de fragrance in de zonnebrand. Mevrouw kon gelijk niet meer in de zon en moest de schaduw opzoeken :-(
Maar ondanks dat hebben we echt genoten. Zon, zee, natuur en lekker (goedkoop) eten....meer hoeft een vakantie soms niet te zijn.

Een foto overzicht staat al in het vorige blogje maar onderstaande foto wilde ik jullie niet onthouden.

toen
nu 

Na een relaxte week vlogen we weer terug naar Sao Paulo, waar ik gauw 2 volle trommels vuile was wegwerkte en stapten we de volgende ochtend na een broeierige, warme nacht (oh waarom een huis zonder airco gekozen?) in de auto op weg naar onze volgende bestemming, onze oude woonplaats Curitiba, in de staat Parana.

Een lange maar mooie autorit en uiteraard moesten we, net als vroeger, ergens onder weg even stoppen om vers fruit en zelfgestookte drank te kopen (o.a. trosje bananen RS 2,- = 0,45 ct).













Ons eerste hotel lag aan de Avenida Manoel Ribas, midden in Santa Felicidade onze oude woonwijk, wat normaliter een gezellige winkelstraat is met veel (vooral Italiaanse) restaurants. Aangezien wij op kerstavond aankwamen was nu bijna alles gesloten en had ik al ruim van te voren, bij een van de weinige restaurants die wel een 'ceia de natal' organiseerden, een tafel gereserveerd. Wij konden na het inchecken, uitpakken, opfrissen en omkleden dan ook zo aanschuiven. Het eten was heerlijk al verdenken wij ze er nog steeds van dat de zoete rode wijn die geserveerd werd gewoon druivensap was ;-)

De volgende dagen stonden helemaal in het teken van Curitiba weer (her)ontdekken. Ons oude huis, de wijk, de internationale school. Wij wandelden in 'ons' parque Barigui, maar bezochten ook Parque Tingui met de (op dat moment verscholen) capibara's en het Oekraïne monument, Parque Tangua met haar waterval (die natuurlijk net uitstond), Bosque Alamão met Hans&Grietje thema, het verscholen Bosque Zaninelli dat ook de Unilivre huisvest (met het Jacques Cousteau paviljoen) en wij reden langs het Eye van Oscar Niemeyer.
Ook gingen we gezellig uit eten bij Mustang Sally nadat, ondanks mijn reservering (met e-mail bevestiging), 'onze' Japanner toch met kerst gesloten bleek. Only in Brasil, zucht. "Onze" tweede kerstdag waren we uitgenodigd bij vrienden/ex collega's Lia en Carlos voor een ouderwetse churrasco. Verder bezochten wij de Botanische tuin en de Opera Arame waar het erg druk was. Bij laatstgenoemde moet je tegenwoordig betalen om deze te bezichtigen (vroeger kon je tot aan het opera gebouw lopen en betaalde je alleen entree als er een concert of optreden plaatsvond). Nu was er een toegangshek en groot souvenirs annex loketgebouw aan het begin gemaakt. Gezien de drukte hebben we alleen foto's van een afstandje genomen en daar in de buurt wat rondgelopen.

Michou en Mats genoten volop en ook voor hen was het een feest der herkenning. Het viel ons op dat vooral Mats, terwijl hij de jongste is, zich nog zoveel wist te herinneren. Vooral qua wegen en hoe te rijden. Dus blijkbaar heeft meneer toch goed opgelet in de auto terwijl ik voor taxichauffeuse speelde met al dat brengen en halen vroeger. Al die play dates ook. Daarentegen herinnerde Michou zich meer Portugese woorden en kon zij zich beter verstaanbaar maken terwijl het vroeger zoonlief was die vloeiend, echt met een Braziliaans accent, de taal sprak. Bij hem kwam meer het Spaans van de afgelopen schooljaren naar boven.

Natuurlijk gingen we ook nog een dag&nacht naar Ilha do Mel, het eilandje waar we zo vaak een weekendje te vinden waren. Helaas, zo vlak voor oud en nieuw, waren meer mensen op dat idee gekomen en kwamen we in een mega lange file terecht. Maar eenmaal op de plek van bestemming voelde het weer als vanouds. En nota bene hier hebben we 's avonds heerlijk Japans gegeten, bij een piepklein sushi barretje helemaal verstopt op het eiland. A real hidden gem. De volgende dag vroeg op en eenmaal terug op vaste land eerst bij een supermarkt vlees voor de saté gehaald en in de marinade gezet. Toen op weg terug richting Curitiba, via het oude historische Morretes, en waar we EINDELIJK eens in volledige zon  (geen mist of bewolking) en met nog volop bloeiende hortensia langs de weg de Estrada da Graciosa hebben gereden. Dat was ons in die 4 jaar Curitiba nog nooit gelukt, en ik heb er wat afgereden met alle visite en bezoek ;-)


Weer in Curitiba aangekomen hadden we deze keer een hotel in het centrum en nadat we daar hadden ingecheckt zijn we gaan verlaat gaan lunchen in Shopping Chrystal (beetje vergane glorie) en was het daarna tijd om richting onze Belgische vrienden Patrick en Hilde (en zoon Thomas die ook over was) te rijden. Hier kwamen we wederom voor een heerlijke BBQ, deze keer o.a. met Rob's befaamde saté en Indonesische pindasaus. Het werd weer vanouds gezellig.
Ons laatste dagje Curitiba sliepen we wat uit, reden nog wat door het centrum en gingen winkelen in een grote shopping mall.
's Avonds bezochten we dan alsnog onze oude Japanner en genoten we van zalige sushi, sashimi, tappan yaki en nog veel meer. Ik had zelfs nog plaats voor een Japans toetje.

(Off topic: het was trouwens erg rustig overal ....duidelijk is eind december en begin januari vakantietijd voor de meeste Brazilianen, de scholen zijn dicht en mensen gaan op reis - richting strand of  het binnenland naar familie ... op de vliegvelden was het dus wel druk).

Toen was het weer tijd om afscheid te nemen van deze geweldige stad. Waar we 4 jaar zo heerlijk gewoond hebben en waar de kinderen het absoluut mee eens zijn. Beiden zouden hier zo weer kunnen wonen. Ook zij zijn met het Zuid Amerika virus besmet. Sowieso met warme temperaturen.  Hun hele jeugd hebben ze alleen maar in landen met een tropische klimaat gewoond. Vooral Mats vraagt zich af hoe hij in vredesnaam in Schotland terecht is gekomen haha.

Terug in Sao Paulo konden wij gelijk oud&nieuw vieren. Wij besloten naar Parque Ibirapuera te gaan alwaar een mooi vuurwerk bij de vijver afgestoken zou worden (?). Wij op weg, met een fles bubbels in de rugzak, en daar een plekje tussen de andere feestvierders gevonden. Er hing een vrolijk sfeertje en er werd van alles verkocht en ook stonden wat food trucks langs de weg voor de nodige versnaperingen. Afijn, 12 uur kwam en de wijzers gingen verder maar wat er kwam...geen vuurwerk.  We zagen over de hoge flatgebouwen in de verte wel het vuurwerk van het feest wat gehouden werd op de Avenida Paulista en een enkele los afgestoken vuurpijl. Wat een anticlimax haha. Wij hebben de bubbels maar verder opgedronken en zijn na 15-20 minuten dan maar weer richting huis gelopen. Net als vele anderen. Ietwat teleurgesteld. Volgens mij is daar toch echt iets fout gegaan m.b.t. het vuurwerk. In ons geval dus een rustig begin van 2019. Thuis heb ik nog wat nieuwjaar shows op tv gekeken.
De dag erna kwam Dinkel weer terug van haar vakantieadresje en hadden de kids nog 1 dagje samen met de hond en zijn we uitgebreid gaan wandelen. Al was het eigenlijk te warm voor haar. Na een dagje flink knuffelen was toen het moment daar om gedag te zeggen en brachten wij onze logees terug naar de luchthaven. Afscheid nemen is nooit leuk maar wij kijken terug op een geweldige vakantie. Quality time met elkaar.

En wij zien, in elk geval Michou, weer in april als Rob en ik even in Nederland zijn tijdens een tussenstop van onze reis naar Japan. Kijken of we Mats dan ook nog even een paar dagen over kunnen laten komen.

Nog wat foto's:
2003

2018

2004

2018




De allerbeste wensen voor 2019. Dat al jullie dromen mogen uitkomen.




24 december 2018

Fijne feestdagen


Eindelijk is ons gezin weer compleet. Wat heerlijk om de 'kinderen' weer voor even om mij heen te hebben. We genieten volop van onze zomervakantie. Was ik al verliefd op Buenos Aires doet Pipa in het noorden van Brazilië daar zeker niet aan onder. Hier zie ik mijzelf ook wel oud worden. Wat een geweldig relaxt sfeertje hangt daar. En de stranden ......allemaal zo verschillend, zulke mooie baaien en grillige kustlijnen en (nog) zo ongerept.

We zijn zojuist weer even terug in Sao Paulo aangekomen en reizen morgen alweer door naar Curitiba in het zuiden. Alle dagen zijn volgepland.

In het nieuwe jaar volgt dan wel een uitgebreid reisverslag. Voor nu ga ik nog even goed genieten van de feestdagen met mijn kroost.....qualitytime!


Vanaf deze plek wens ik al mijn bloglezers hele fijne kerstdagen en een geweldig, liefdevol maar vooral gezond 2019.

*klik op foto voor vergroting

14 december 2018

Verliefd

Nog helemaal in zwijmel zit ik dit blog te typen. Ik voel me zo relaxt en krijg nog een warm en gelukzalig gevoel al ik eraan (terug)denk. De zon schijnt opeens iedere dag (echt waar) en alles ziet er mooier uit. Het voelt als thuis gekomen zijn. Wij horen bij elkaar. Hier wil ik nooit meer weg. Zoiets.....verliefd dus.

Ik heb altijd al een zwak voor dit continent gehad en echt, wonen in het Midden Oosten (Dubai) en in Azie (Bangkok) was zeker niet verkeerd, maar Zuid Amerika heeft gewoon iets. Brazilië is geweldig en ik word helemaal warm als ik aan Curitiba denk maar boy, heeft Buenos Aires toch mijn hart gestolen. Wat een fantastische stad! En die met recht haar naam eer aandoet. Wat een verademing in vergelijking met Sao Paulo. Zo'n schone, heldere, zuivere en stralend blauwe lucht. Een stad met prachtige architectuur, vol historie, de vele parken en groene brede lanen en bovenal vriendelijke mensen. Met heerlijk eten (steaks) en goede wijn. Overal terrasjes en gezelligheid. En de relaxte sfeer....zalig.

Wij verlieten SP met weliswaar 26 grd. maar het was bewolkt en het motregende wat. Wij kwamen aan met 24 graden en een stralend blauwe lucht en volop zon. Hier doen ze ook niet aan zomertijd dus de klok moest een uur terug en zo hadden we nog de hele middag voor ons. Omdat het een business trip voor Rob betrof stond er bij de luchthaven netjes een auto met chauffeur op ons te wachten en werden we in rap tempo naar het luxe Faena hotel in Puerto Madero gereden. Ook leuk voor mij om eens mee te maken. Geen gedoe met zoeken naar een taxi of Uber haha.

Eenmaal ingecheckt ontmoeten we wat collega's van Rob die al eerder gearriveerd waren waaronder collega Ulf uit onze Dubai tijd en Juan de Colombiaan die tijdens afgelopen de EK wedstrijden nog met zijn gezin bij ons in SP geweest is. Dus na gezellig even bijgekletst te hebben ben ik onze koffer gaan uitruimen op de kamer. Daarna hebben we samen een late lunch aan de kade van Puerto Madero genomen waarna Rob al een meeting had en ik mijzelf dus moest vermaken. Omdat dat de rest van de week ook het geval ging zijn ben ik op de hotelkamer mijn excursies en afspraken voor de komende dagen definitief gaan vastleggen en bevestigen. Omdat ik al twee keer eerder in BA ben geweest wist ik precies wat ik graag (nog een keer) wilde gaan zien. 's Avonds zijn manlief en ik bife de chorizo gaan eten in een van de vele restaurantjes aan de docks.






De volgende dag moest Rob al vroeg op voor een hele dag conference en besloot ik nog wat te luieren in bed alvorens te gaan ontbijten. Ik had slecht geslapen (de airco was 's nachts uitgevallen) en na dit aan de receptie doorgegeven te hebben ben ik, na het ontbijt, gaan wandelen in de omgeving om daarna mijn fitnessrondje af te maken in de gym van het hotel. Om 11 uur gedoucht en wel richting de andere kant van Puerto Madero gelopen waar bij het Hilton hotel een stop van de Hop On Hop Off bus is. Hier even gewacht totdat deze arriveerde om daarna in het zonnetje op het open dak te genieten van al het moois wat de stad te beiden heeft. I love, love this city! Het was volop lente, alles stond in bloei (nog van dat mooie, heldere frisse groen) in combinatie met die blauwe lucht en dan de stralende zon. Het geroezemoes van die warme Spaanse taal om je heen. Echt genieten!









theater Colon
Om 2 uur ergens uitgestapt en heerlijk op een terrasje van een grote farmers salade genoten. Nog een fles water erbij en een kop koffie toe en toen mocht ik omgerekend 8,35 euro voor mijn lunch afrekenen. Spotgoedkoop natuurlijk.Uiteraard gaf ik nog een fooi.
Daarna op een andere bus gestapt en de rondrit verder vervolgd totdat ik weer in Puerto Madera was. Hier op een ander punt uitgestapt en via de haven naar het hotel teruggelopen. Daar nog een uurtje bij het zwembad gelegen maar ik had inmiddels dorst gekregen en voor het water op de hotelkamer rekenden ze US 12. Dat vond ik van de gekke en ben dus bij een kleine supermarkt in de buurt wat water gaan halen. Toen ik om 19 uur terug was op de kamer bleek dat het kamermeisje net een flesje water (complementary) naast mijn bed had gezet. Omdat Rob ook een avondprogramma had ben ik mij gaan omkleden en met mijzelf uit eten gegaan. Tortilla met Argentinian beef strips (de tortilla niet gegeten), verse guacamole en salsa, water en kop koffie toe. Smaakte prima en wederom kostte dit een appel en een ei. Nog even geflaneerd over de kade, gezellig sfeertje daar met zulke vriendelijke mensen, en was ik om ca. 10 uur weer terug op de hotelkamer. Aardig rozig van hele dag buiten zijn, en het slechte slapen van de nacht ervoor, dook ik mijn bed in. De airco was inmiddels gemaakt en niet veel later kwam ook manlief 'thuis'.

ontbijtzaal/en een van de 3 restaurants in het hotel

het zwembad

De tweede dag stond ik ook redelijk vroeg op, al was Rob nog eerder vertrokken, want ik had een hele dag fietsen geboekt. Volgens Google maps was het verzamelpunt relatief dicht bij en besloot ik te er heen te gaan lopen. Helaas bleek dat er wegwerkzaamheden waren waardoor ik een heel stuk moest omlopen maar drie kwartier later kwam ik dan toch nog net op tijd bij het kantoor van Biking Buenos Aires aan. Samen met nog 4 andere toeristen (2 Amerikaanse vrienden en een ouder US stel)  waren we klaar voor een gezellig sportief dagje. Onze Nederlandse gids Olaf was onderhoudend, wist veel te vertellen en had leuke insider tips en goede info. We hadden een stop in een park waar we, al picknickend, mate dronken en alfajores met doce de leite en kokos aten, we stopten bij een empanada stand en kregen een slok coca Fernet,  en aten bij een food truck/stand een heerlijk broodje (voor mij geen broodje) bondiola completa. Voor mij de versie met varkensvlees met kaas, ei, salade, salsa, kimchi en pimento. Zalig. En uiteraard kregen we voldoende water. De  zon scheen uitbundig, de temperatuur was uitstekend, al stond er wel wat meer wind waardoor het in de schaduw soms wat kouder aanvoelde. Maar daardoor een perfect dagje om de hele dag buiten te zijn. Er is hier zoveel te zien en het fietsen is heel goed te doen. BA heeft veel fietspaden of aparte fietsstroken en is i.t.t. Sao Paulo nagenoeg vlak. Vooral de rit door het ecologisch park vond ik geweldig. Daar ging zo'n rust vanuit. Kortom zo'n fietstocht is een aanrader.






Eenmaal weer terug bij het kantoor van Biking Buenos Aires kregen we nog een laatste flesje water aangeboden en nog wat extra tips over de stad. Na afscheid genomen te hebben van het groepje en de gids ben ik op mijn gemakje teruggelopen naar het hotel. Maar eerst heb ik onderweg nog een ijsje genuttigd op een wederom gezellig terrasje en genoten van alles om mij heen. Die sfeer..... zucht. Heb ik al gezegd dat ik helemaal verliefd ben op deze stad?


Terug op de hotelkamer ben ik gauw gaan douchen. Nadat ik weer helemaal fris en fruitig was bleek het inmiddels half 8 te zijn en rommelde mijn maag toch wel een beetje. Dus wederom richting de docks met haar vele uitgaansgelegenheden geslenterd en daar een heerlijk stuk zalm gegeten met gegrilde groenten. Overal krijg je trouwens een mandje met knapperig verse (stok)broodjes en tapenade vooraf neergezet maar die heb ik steeds beleefd afgeslagen. Ik moet toch een klein beetje mijn 'dieet' blijven volgen en als zoiets dan op tafel voor mijn snufferd staat kan ik er niet vanaf blijven. Afijn, ook hier weer koffie toe genomen en ben ik nog even blijven zitten wat lezende en foto's bekijkend op mijn telefoon. Rob had een cultureel avondje met diner-tango show en aangezien ik zo'n show al twee keer heb gezien had ik dus geen haast om terug naar de hotelkamer te gaan.



Dan is het donderdag en dit is de laatste dag van Rob's conference en 's avonds is hij vrij. Maar ik heb de hele middag en avond afgesproken met Colombiaanse vriendin Ligia, die ik nog ken uit Curitiba. Zij woont en werkt hier alweer een aantal jaren. Dus mijn eega moet zich vanavond maar zien te vermaken terwijl deze dames op stap gaan.
Na het ontbijt besluit ik niet bij het zwembad te gaan liggen zoals mijn eerste plan was, maar om mijn sportkleding weer aan te trekken en richting het ecopark te wandelen. Hier was het gisteren tijdens de fietstocht zo heerlijk dat ik daar graag de ochtend wil door brengen. En dat was absoluut een goede beslissing. Zo heerlijk rustig en ik zag zelfs wildlife zo voor mijn voeten voorbij kruipen.




Na ruim twee uur in het park gelopen te hebben loop ik via de andere kant het park uit terug richting het hotel.
Daar kleed ik mij om en wacht op Ligia. Die arriveert al snel en samen rijden we de stad uit richting greater area of Buenos Aires naar een grote shoppingmall waar we uitgebreid gaan winkelen. Daarna laat ze mij die omgeving daar zien (doet meer 'dorps' aan met grotere villa's voor expats) en gaan we ergens gezellig koffiedrinken. We vergeten de tijd en opeens moeten we terug naar Palermo waar zij woont en daar in de buurt een tafeltje heeft geboekt bij een Italiaan. Gelukkig eet men ook hier altijd laat haha. En al etende kletsen we verder. Omdat het al laat is en de alcohol vloeit wordt haar vriend opgetrommeld die ook aan schuift en onze BOB wordt. Ik opperde al dat ik rustig een Uber terug naar het hotel neem maar daar wilden ze niets van weten. We blijven nog wat hangen en als het dan toch echt de hoogste tijd wordt om terug te gaan (zij moeten morgen tenslotte nog werken) wordt er onderweg nog even gestopt bij 'the best ijssalon in town' -die tot diep in de nacht geopend is- en waar ik absoluut het Dolce de Leite ijs moet proberen. Er wordt vervolgens een halve kilo ijs(!) besteld in div. smaken zodat ik ook wat kan meenemen voor manlief. Die verras ik dan ook 's nachts op bed met een hele grote beker ijs ;-)

En dan is het vrijdag en is mijn hardwerkende man ook vrij. Eindelijk ontbijten we samen en gaan dan naar buiten. Rob wil graag wat van de omgeving zien en ik neem hem weer mee naar het Eco park. Ook hij moet deze oase van rust ervaren. We lopen samen een groot rondje door het park en genieten van al het moois.




Terug in het hotel checken we uit, nemen afscheid van een paar collega's en pakken een Uber naar het Etoile hotel in Recoleta. In dit hotel hebben we al een keer eerder gelogeerd en het ligt recht tegenover de begraafplaats waar o.a Evita Perron begraven ligt. Zeker de moeite waard om daar eens te gaan kijken. Ik heb zo'n rondleiding al een keer gedaan tijdens een van mijn vorige bezoeken aan BA. 
Anyway, tijdens het verlaten van de Uber maak ik waarschijnlijk een verkeerde beweging en heb ik opeens een stekende pijn achter mijn linker knie die daarna ook direct dik wordt. Zucht. Ouderdom komt met gebreken, en mijn knieën zijn na die twee ongevallen nooit meer zo stabiel geworden. Strompelend loop ik het hotel binnen waar we inchecken en onze koffers achter laten. De kamer is nog niet klaar. Geeft niets, we gaan gewoon gezellig lunchen op een van de vele terrasjes hier op het plein. 


Hier blijven we een hele lange tijd zitten en gaan dan tegen 4 uur weer naar het hotel. De kamer is klaar en we hebben er eentje met balkon en uitzicht op de begraafplaats. Rob gaat nog een uurtje zon pakken op het dakterras van het hotel en ik duik met een boek op bed, met een natgemaakte handdoek om mijn knie. 's Avonds eten we een zalige Argentijnse biefstuk met grote salade bij een steakhouse om de hoek en wandelen we daarna wat door de buurt. Helaas werkt mijn knie echt niet mee en besluiten we om terug naar het hotel te gaan. Komende week hebben we vakantie en gaan we reizen met de kinderen en dan wil ik wel graag mobiel en goed te been zijn. Dus die knie moet nu rust hebben.





Zaterdag had ik nog het e.e.a. gepland om te gaan bekijken maar gezien mijn knie, die nog steeds aanvoelt alsof er iemand met een mes van achteren insteekt, besluiten we om bij  het hotel te blijven. We genieten even op het balkon van het uitzicht en gaan dan heerlijk een paar uur in de zon op het dakterras liggen. Daarna pakken we alvast in, checken gelijk maar uit en laten de koffers weer achter bij de receptie.

Dan is het tijd om (laat) te gaan lunchen en ook dat doen we weer op een terrasje in de buurt. Zo veel keus. We delen een smakelijke salade, Rob neemt nog een wijntje erbij en zitten heerlijk in het zonnetje. Ik zit hier zo lekker, in goed gezelschap, wat wil een mens nog meer? Maar ja, begin van de avond gaat onze vlucht dus we moeten toch echt de koffers gaan ophalen, een taxi regelen en richting de luchthaven. Bah, ik wil helemaal niet weg. Het is dat ik de kinderen overmorgen eindelijk weer ga zien en wij dan naar het prachtige, tropische paradijsje Pipa gaan en Rob mij heeft beloofd dat we hier absoluut nog een keer terugkomen. Kijk daarom houd ik van die man. Ik ben zo verliefd op...... Buenos Aires.