21 april 2019

Vliegen

En wij zijn (al)weer thuis. De tijd vliegt gewoon. Maar wat hebben we (lees vooral ik, want Rob moest natuurlijk ook nog werken) het naar onze zin gehad. Eerst ruim 2 weken Japan en daarna nog een paar dagen in Nederland. Wat een bevoorrecht leven heb ik toch. En dat ik de mogelijkheid heb om manlief te vergezellen op zijn zakenreisjes. Al zijn al die extra vakanties wel een aardige aanslag op onze spaarrekening ;-)

Zoals altijd was er weer veel te weinig tijd om iedereen te bezoeken, en door de tijdsverschillen (enorme jetlag) was het ook nog eens mega vermoeiend, maar natuurlijk was het dit ongemak allemaal waard. Als een echt Japannertje heb ik belachelijk veel foto's gemaakt en om daar doorheen te gaan heb ik nog een behoorlijke kluif werk. Kijken welke foto's ik wil bewaren, welke er weg kunnen en welke nog wat bewerkt kunnen worden. Inmiddels ben ik de trotse bezitter van een mooie nieuwe laptop, en nu ik deze de afgelopen week helemaal geïnstalleerd heb en alle bestanden overgezet zijn ga ik volgende week beginnen aan de reisverslagen, foto's en blogjes.

Maar allereerst: vrolijk Pasen. De nieuwe buren kwamen ons een schoteltje zoetigheid brengen voor Pasen. Zij hadden een familiefeestje en hadden gevraagd of ze onze extra parkeerplaatsen mochten gebruiken zodat het bezoek hun auto's kwijt konden. En dus kregen wij een bedankje...


Hier kennen ze trouwens alleen eerste Paasdag dus morgen mag Rob gewoon weer werken. Wij hadden wel een lang weekend want Goede Vrijdag was wel een vrije dag. Deze dagen hebben wij vooral wandelend en sportend doorgebracht. Het sporten was wel nodig na de afgelopen weken waarin wij ons tegoed gedaan hebben aan al dat lekkere eten en het lopen was vooral voor Dinkel die nog boordevol energie zat van haar hondenvakantie. Het is momenteel heerlijk herfstweer, zo'n 22-25 graden, helder blauwe lucht en volop zon. En door de feestdagen ook relatief rustig op straat. Het is dan ook zalig om nu buiten te verblijven. Niet met zo'n stuiterbal overigens, die is alleen op zoek naar andere honden om mee te spelen en loopt te mokken dat ze weer thuis is. Ook zij heeft een geweldige vakantie gehad getuige de dagelijks doorgestuurde foto's. Dan is het idd maar saai in ons appartementje.


Toen ze afgelopen dinsdag weer teruggebracht werd kwam ze helemaal gepimpt en vol bling thuis. De dames van de 'banho e tosa' hadden haar eens flink euh, vertroeteld. Ik geloof niet dat ze in eerste instantie doorhad dat ze er zo belachelijk uitzag, maar eenmaal binnen was de glitter er in no-time af.


Gelukkig kwam ze nog wel enthousiast naar mij toe en wilde ze gelijk spelen met haar nieuwe piep-eend. Toch zal ze blij zijn als ze over ca.7 weken weer opnieuw naar het hondenhotel mag.

Over het bezoek aan Nederland kan ik kort zijn, dat was veels te kort. Maar zooo fijn om weer de katten en m'n kinderen uitgebreid te kunnen knuffelen (Mats was ook overgekomen uit Aberdeen). Ook heerlijk om m'n ouders, schoonouders, zussen, neef en buren weer te zien. Ook ging ik nog ontbijten met oud collegaatje Anita bij de Haagse Beek en liep ik ff binnen bij mijn oude werkgever. Rob had vrijdagavond nog een mini reünie met wat oude klasgenoten en uiteraard  moest er nog flink geshopt worden o.a. voor kaas en een nieuwe laptop.
Mijn moeder was ook nog jarig in die week en dat hebben wij dan ook met haar hele gezin goed gevierd. Wij zijn o.a. bij de Thai om de hoek van ons (oude) huis gaan eten. Heerlijke gerechten, en super gezellig. Een aanrader.
En nu mijn ouders al hun (klein)kinderen weer ouderwets om zich heen hadden moesten er natuurlijk  nieuwe foto's gemaakt worden.  Voila, mijn ouders met hun nageslacht:

met de kleinkinderen

de hele familie

de jarige job met haar dochters

En toen was het alweer tijd om terug te vliegen naar  Brazilië. Weer 11 uur in het vliegtuig en 5 uur terug in de tijd. Op de heenweg vlogen wij trouwens direct door via Amsterdam naar Osaka en waren wij ruim 26 uur onderweg (met overstap en boardingtime). Bovendien is het 12 uur later in Japan dus ik was echt geradbraakt. Ik heb het nu wel even gehad met reizen en de jetlags. Wat een luxe probleem haha. In elk geval hebben wij nu 7 weken om ff bij te tanken voordat wij voor onze  jaarlijkse 'grote' vakantie weer naar Nederland (& Europa) vliegen.  En ook die vakantie staat weer helemaal volgepland met afspraken en leuke uitjes. Gelukkig heeft Rob dan ook echt 3 weken vrij en de tijd om van alles te genieten. Ik blijf zelfs wat langer. Michou en ik gaan dan o.a. naar Schotland voor een bezoek aan zoon-/broerlief. Op deze wijze ontvlucht ik ook mooi de winter hier in Sao Paulo :-).

Fijne dagen allemaal en geniet vooral van het mooie Nederlandse weer.

(klik op foto voor vergroting)

27 maart 2019

Chili deel 2

Ik word vroeg wakker terwijl Santiago ook langzaam ontwaakt. Na de enerverende dag van gisteren ben ik als een blok in slaap gevallen. Rob appt mij dat hij al in een taxi zit en er over ongeveer 30 min. zal zijn. Ik duik dus gauw onder de douche en loop snel naar buiten voor mijn ontbijt. Voor het gemak wordt het weer Starbucks waar ik een espresso en een yoghurt met granola haal. Ik heb eigenlijk nog meer koffie nodig en zie dat ze bij een soort bakkertje op de hoek ook koffie verkopen. Stukken goedkoper en erg lekker. Hier haal ik dus nog een grote bak om goed wakker te worden. Ik ben net terug in onze Airbnb als Rob voor de deur staat. Fijn, nu zijn we weer gezellig samen.
Na zijn koffer uitgepakt te hebben besluiten we direct om Santiago te gaan verkennen. Ik had al een hele planning van wat ik allemaal wilde zien. Het is nog steeds heerlijk weer en een paar graden warmer dan aan de kust. Wij lopen via de gezellige wijk Lastarria waar onze Airbnb zich bevindt richting het oude centrum. Door mooie straten met veel oude gebouwen en leuke pandjes. De architectuur is prachtig. Bij Plaza de Armas is het gezellig druk. Ergens wordt muziek gemaakt en overal lopen toeristen rond. Maar de sfeer is relaxt en gelukkig niet te druk. Net als de rest maken wij volop foto's. Eerst wilde ik de Hop on Hop Off bus nemen maar eigenlijk gaan we liever te voet verder.
















Dus we vervolgen onze weg door het winkelgebied met haar prachtige lanen (winkelstraten is echt niet de juiste benaming, zulk groen en weids voetgangersgebied) en neuzen overal rond. Al struinend lopen we terug richting 'onze' wijk. Bij een supermarkt eerst nog het broodnodige aan drank en lokale snacks gehaald. Eenmaal in ons appartementje is Rob een uurtje gaan slapen (korte nacht geweest) en ben ik weer mijn shot caffeïne gaan halen. Je zal er maar aan verslaafd zijn :-) Toen mijn wederhelft zich weer in het land der levenden bevond zijn we weer naar buiten gegaan. Het gevoel van 'er is nog veel te zien en veel te weinig tijd'. Deze keer was het grote park Cerro Santa Lucia onze bestemming. Een 'heuvel' (oude vulkaan) midden in de stad met een prachtig uitzicht op de Andes in de verte. In dit park vind je de restanten van een oude kerk, een kasteel, een fort en veel monumenten/standbeelden. Een aardig klimmetje maar mooie wandeling. Hier hebben we dan ook een tijdje rondgelopen.


Als afsluiting op een terrasje een welverdiende mojito gedronken en daarna nog een ijsje bij de best place in town gehaald. Eenmaal terug op de kamer ons wat opgefrist, omgekleed en toen weer naar buiten gegaan. Die alcohol op een toch wel lege maag was niet zo'n goed idee. Daar moet even wat steviger kost in. Bij een heel klein, smal Japans zaakje, met enkel 1 tafeltje en 4 plekken aan de bar daarom heerlijke sushi gegeten. En terwijl wij daar gezellig zaten werd het alsmaar drukker buiten. Met name hele groepen vrouwen, al zingend, scanderend en spandoek dragend, liepen voorbij. Wat bleek, i.v.m. International Womens' Day was er die avond een grote demonstratie voor o.a. gelijke rechten georganiseerd. Een grote opkomst en enorme drukte maar alles ging er allemaal rustig en zelfs vrolijk aan toe.







 
Na een tijdje gekeken te hebben bij de demonstratie zijn we teruggelopen naar onze Airbnb. Toch geen slaapmutsje meer. Mijn voeten voelde ik inmiddels behoorlijk en moe van alle indrukken zijn we ons bed in gedoken.

De volgende dag, zaterdag, waren we weer redelijk vroeg wakker. Ik moest koffie en ging ons ontbijt halen bij het bakkertje op de hoek. Maar die bleek nog steeds gesloten. I.v.m. de demonstratie waren ze gisteren eerder dicht gegaan en nu helaas nog niet open. Dus dan maar weer bij Starbucks naar binnen. Bij een ander klein supermarktje wat brood, vleeswaren, kaas en 2 losse eieren meegenomen en dat als ontbijt in ons ienieminie keukentje met dito tafeltje klaargemaakt en opgegeten.


Beetje k(r)amperen...net als vroeger haha.
Nu de inwendige mens gevoed was werd het tijd om Santiago verder te gaan ontdekken. Weer te voet. Die 10.000 stappen per dag halen wij wel. Afijn, wij maakten ons dus klaar voor een flinke wandeling, via de wijk Bella Vista, op naar Cerro San Cristobal. Dit is het hoogste punt in Santiago, met het Maria beeld en de vergezichten over de gehele stad en wijde omgeving. We liepen door een van Santiago's vele stadsparken, over de (drooggevallen) rivier en via (nu nog rustige) uitgaansstraatjes naar de voet van de berg.
Hier was het voor de eerste keer echt druk,veel toeristen en locals die het weekend daar boven willen doorbrengen. Een pleintje met allemaal kraampjes waar vooral toeristisch prul verkocht werd en een lange rij voor de Funicular, het 'treintje' wat via een  kabelbaantje de berg op gaat (en ook stopt bij Santiago ZOO). Even dacht ik zullen we dan maar naar boven gaan lopen maar met mijn slechte rug (die ik al wat begon te voelen door het zachte matras in onze AirBnB) besloten wij (euh ik) dat we toch maar liever achteraan de rij aansloten. Gelukkig viel het wachten redelijk mee en zo'n kleine 30 min later hadden we een enkele reis naar boven. Daar op het eerste plateau genoten van het spectaculaire uitzicht. Toen verder naar boven gewandeld naar het heilige Maria beeld. Hier uiteraard nog meer foto's gemaakt, het ernaast liggende kerkje even binnen gelopen, de plek met offers aan Maria bewonderd, het amfitheater bekeken en zijn toen de andere kant van de berg opgelopen.


Wandelpaden genoeg. Wij passeerden de gondelbaan en werden steeds ingehaald door fanatieke mountainbikers. Wat een klim. Dat is nog eens een weekend activiteit.  Ff de berg op fietsen. Na bij een eettentje wat fruit, een soort wrap met gehakt en kaas en water gekocht te hebben maakten wij ons op voor de afdaling. Een droog, soms wat steil zandpad met af en toe open plekken met prachtige vergezichten. Zoiets gaat toch nooit vervelen? Kortom een hele mooie hike.
Eenmaal beneden eerst een toilet opgezocht en toen weer door andere bohemien-achtige, artistieke straatjes van Bella Vista naar het Parque Forestal gewandeld. Hier wilden wij graag een een uurtje relaxen, net als vele locals doen. Alsof je op een terrasje zit maar in dan op een picknick kleedje. Beetje mensen kijken en samen romantisch liggen in de zon. Hier gelijk onze (erg verlate lunch) genuttigd.


In heel Santiago (en in Vina del Mar trouwens ook) zie je veel zwerfhonden. Maar ze zijn absoluut niet vervelend, bedelen niet, lopen niet in grote roedels rond en zien er allemaal redelijk verzorgd uit. Bij veel restaurantjes hebben ze dan ook etensbakken en water voor de honden buiten staan en in het park zagen wij zelf dat er hondenhokken geplaatst waren. En nergens hondenpoep op straat. Wordt dus keurig opgeruimd? Zo kan het dus ook. Toen de zon wat begon te zakken hebben wij ons kleedje maar weer opgerold en gingen op 'huis' aan. Nog gezellig over een tweedehands marktje gelopen en daarbij onszelf nog maar een keer op een ijsje getrakteerd. 's Avonds besloten wij om op het gezellige pleintje een pizza te gaan eten. Even niet denken aan de lijn maar gewoon genieten. 'N glas Chileense wijn voor manlief en ik bestelde deze keer een pina colada. En het smaakte allemaal prima. Tot laat bleven we natafelen. Genietend van ons laatste avondje hier. Zo gezellig dat hele Zuid Amerikaanse sfeertje. Echt vakantiegevoel.



De volgende morgen sliepen wij uit. Ontbeten nogmaals in het kleine keukentje. Ik haalde 2 grote koffies bij het bakkertje op de hoek die nu gewoon weer open was en na nog wat gerommeld te hebben checkten wij om precies 12 uur uit. Daarna op zoek naar een taxi (Uber is officieel in Chile verboden, clandestien rijden ze er wel) die zo gevonden was. Die geel/zwarte taxi's rijden af en aan en binnen een uur waren we dan ook op het International vliegveld. Door Rob's frequent flyer pas waren we ook snel klaar bij het inchecken. Daarna was het nog een paar uur wachten in de lounge en mochten wij aan board. Op zich een goede vlucht al kwamen we eenmaal boven Brazilië in fiks onweer terecht. Beetje wiebelig landden wij. Bleek dat het die zondag in Sao Paulo aardig gespookt had en dat er zelfs hele wijken ondergelopen waren. Met alle tragische gevolgen van dien. Maar ondanks de hevige regen hadden wij zo een Uber en om 22.00 uur waren wij weer veilig thuis.

Wat een geweldige trip en natuurlijk veel te kort. Er valt nog zoveel te zien. De Andes, de wijnstreken, de ruige kust. Santiago, Chili.... zeker voor herhaling vatbaar en absoluut een aanrader.

En de volgende trip staat alweer voor de deur. A.s. Zaterdag vertrekken wij naar Japan (en paar dagen Nederland).


PS: het heeft even geduurd voordat er weer een verslagje was maar ik heb steeds problemen met mijn laptop. Het ding loopt continue vast, wordt te heet, de batterij werkt niet meer en is ook nog mega traag na een laatste update. Kortom er valt gewoon niet meer op te werken. Aangezien mijn verjaardag voor de deur staat heeft mijn liefhebbende echtgenoot gezegd dat ik van hem in Nederland een nieuwe krijg. Dus even geduld dan volgen er weer met regelmaat nieuw blogjes en kan ik ook eindelijk het laatste deel van mijn boek afmaken.

20 maart 2019

Chili deel 1.

Zo lyrisch als ik was over Buenos Aires kan ik over Santiago eenzelfde zwijmelend blog schrijven. Wat is het toch met die Zuid Amerikaanse landen? Zo betoverend. Ik was wederom op slag verliefd. Dezelfde cultuur; de relaxte sfeer, de vele terrasjes, het buiten leven, de taal, de vrolijke vriendelijke mensen, de architectuur, de historie, de prachtige gebouwen, de imposante natuur. Het leeft en bruist. En overal een veilig gevoel.

Op maandagmorgen heel erg vroeg vlogen wij naar Chili. Je ziet de bergen opdoemen en in de verte zie je de witte toppen van de Andes liggen. Geweldig gezicht.


Zo'n 4 uurtjes later waren wij in Santiago, hier geen tijdsverschil, en waren vlot door de paspoortcontrole en hadden snel onze koffers. Hierna liepen we richting de uitgang maar bleek dat wij eerst nog bij een zuil een declaratie/douane formulier moesten halen. Hierop moest je aangeven of je etenswaar van dierlijke origine, vruchten en/of zaden bij je had. Ze controleerden dit door rond te lopen met snuffelhonden en de koffers gingen door een scanner. Daarna stonden wij buiten in de aankomsthal. Hier zou iemand van een taxibedrijf voor ons klaar staan. Maar niemand te zien. Het bleek dat wij vroeger geland waren en onze chauffeur juist wat vertraagd was maar zo'n 30 min later troffen wij elkaar en gingen wij op weg in een privé busje naar Vina del Mar, op zo'n uurtje rijden van Santiago.

Een prachtige rit, door afwisselend (berg)landschap en de Casablanca vallei met haar wijngaarden. Onze Chileense chauffeur annex tourguide was zeer spraakzaam, had veel informatie en sprak goed Engels en zelfs wat Portugees. Ik probeer altijd in de lokale taal te communiceren maar mijn middelbare school Spaans is inmiddels zo roestig dat het meer Portunhol is wat er uit mijn mond komt. Ik lees en versta Spaans (hetzij rustig gesproken) redelijk maar praten.......
Eenmaal aangekomen bij het luxe hotel uiteraard eerst ingecheckt en kregen wij een grote, mooie kamer met vol zeezicht.











De kustlijn hier (Pacific oceaan) doet trouwens heel anders aan, qua vegetatie, dan de andere kant van zuid Amerika (Atlantische oceaan). Gevoelsmatig lijkt het veel op de Zuid Franse kust en zoals ik later begreep de kust bij San Francisco.

Rob had nog een uurtje 'vrij' voordat hij een korte voorbespreking had en daarna opgehaald werd voor het welkomstdiner. Wij zijn dus even in de buurt onze benen gaan strekken en ontdekten allerlei restaurantjes en gezellige eetgelegenheden vlakbij het hotel. Helaas geen pinautomaat waar we naar op zoek waren. Die bleken te staan in het casino van het hotel. Daar dus bij een van de vele automaten geld gepind.
Terwijl Rob daarna naar zijn meeting ging ben ik de koffers verder gaan uitpakken en heb een tijdje op het balkon van het uitzicht genoten. Toen mijn eega na een uurtje kwam melden dat hij klaar was met z'n meeting en nu vertrok voor het avondprogramma vertelde hij ook dat er van nog een collega een vrouw meegekomen was. Wellicht kon ik even met haar contact opnemen?
Afijn, manlief vertrok en ik ben mij gaan opknappen om uit eten te gaan. En omdat inderdaad in je eentje eten ongezelliger is dan met z'n tweeën heb ik die echtgenote op haar kamer gebeld en gevraagd of zij al dinerplannen had. Nee dus, en zo spraken we een kwartiertje later af in de lobby.

Valerie, een Amerikaanse met Mexicaanse roots, bleek een gezellige, spontane vrouw. Het klikte goed tussen ons. Zij was ooit lerares Spaans geweest op een Amerikaanse/Int. school in Venezuela en gaf nu Spaanse les via een cultureel centrum aan jongere kinderen. En zij waren, weliswaar binnen de VS, ook vaak verhuisd voor het werk van haar man. Hij had bovendien Portugese grootouders en zij kenden daarom Portugal goed. Anyway, wij hadden veel raakvlakken en het gesprek stokte niet een keer. Tot laat zaten wij dan ook buiten op een terras van een Chileens restaurant tot wij opeens doorhadden dat het al half 1 was (Chilenen eten allemaal erg laat, er bleven nog steeds gasten komen terwijl het al tegen middernacht liep). Snel liepen we terug naar het hotel maar ik werd daar nog niet gemist. Sommige mannen waren inmiddels aan het borrelen geslagen in de bar van het casino. Need I say more....

Dinsdag moest manlief vroeg op maar heb ik eerst wat uitgeslapen en daarna ontbeten. Hier kwam ik Valerie weer tegen en, een lang verhaal kort en terwijl het helemaal niet mijn bedoeling was, hebben wij ook de rest van de week verder met elkaar opgetrokken.
Die ochtend maakten wij een hele lange strandwandeling en liepen 2 uur totdat wij niet meer verder konden. Het was zulk lekker weer; 25 graden, licht briesje en volop zon en blauwe lucht. We boften enorm met het weer zo bleek, want de week ervoor was het erg nat geweest en stond er zelfs een koude wind. Het alom bekende grote muziekfestival was net voorbij en de scholen waren deze week weer begonnen dus het was heerlijk rustig.





Op weg terug liepen we over de boulevard en bij een restaurant met uitzicht op zee hebben wij uitgebreid geluncht. Eenmaal weer bijgetankt zijn we voorbij het hotel, over de rivier naar het centrum van Vina del Mar gelopen en hebben wij daar uitgebreid rondgekeken en wat gewinkeld. Om 17 uur zijn wij op een terrasje neergestreken en onder het genot van een kop koffie en lokaal zoet gebakje (hé, je bent in Chili of niet) gekeken hoe de iedereen na kantoortijd samenkomt om wat te gaan drinken. Zo gezellig. Eenmaal weer terug in het hotel waren de mannen allang vertrokken voor hun avondprogramma en heb ik een uurtje op bed gelegen en daarna gedoucht. Om half 9 had ik weer afgesproken met Valerie en zijn we gaan eten op de boulevard. Uitzicht op zee en met de lichtjes van Valparaiso in de verte.
Wulff Castle op de voorgrond

het hotel by night

Zij ging aan de Chileense wijn, ik aan de Mojito. Verder koos ik voor een zalige Ceviche van o.a. garnalen en zalm en een grote salade die wij samen hebben gedeeld. En ook nu was ik pas om half 12 weer terug op de hotelkamer waar manlief al naar dromenland was vertrokken.

De volgende dag ben ik eerst gaan sporten in de gym van het hotel (bovenste verdieping met geweldig panorama uitzicht) en na het ontbijt zijn we met de metro naar het buurplaatsje Valparaiso gereden.
Hier uren rondgeslenterd, bekeken wij de gekleurde huisjes en de streetart, streken wij neer op een terrasje voor een versnapering en namen een tandradbaantje naar boven vanwaar we verder de berg op liepen (pffff) om het huis (nu museum) van politicus, dichter en nobelprijs winnaar Pablo Neruda te bezichtigen. Hier deden wij de audiotoer en hadden vanaf deze locatie een geweldig uitzicht over de haven en zee.



Aan het einde van de dag weer helemaal naar beneden gelopen en met de metro terug naar Vina  del Mar gereisd. Hier eerst nog bij een klein ambachtelijk zaakje een ijsje gegeten en toen verder gelopen naar het hotel. En aangezien wij die dag al genoeg gelopen hadden besloten wij om wat later op de avond in het restaurant/loungebar tegenover het hotel wat te gaan eten. Ook hier was het weer zalig tafelen. Alsof er een engeltje op je tong piest zoals een medeblogger wel eens schrijft. W.d.b. is de cuisine in Chili uitstekend.

Donderdag verliet de groep mannen het hotel al erg vroeg want zij gingen in Santiago 2  distributeurs bezoeken. s'Avonds was er dan een groot (afscheid) diner waar ook klanten voor uitgenodigd waren en bleek er daarom voor iedereen nog 1 hotelovernachting daar in de buurt geboekt te zijn.

Ik had echter al vanaf donderdag een AirBnB geboekt en ook Valerie had al een ander hotel in de stad gereserveerd. Wij besloten daarom om van de late check out mogelijkheid gebruik te maken en  samen met een taxi terug te gaan naar Santiago. Zo konden we 's morgens eerst nog even sporten, uitgebreid ontbijten en op ons gemak de koffers inpakken.
En als ik dan om half 1 uitgecheckt ben en Valerie nog wat staat te regelen aan de balie, besluit ik nog even gauw wat cash geld te pinnen. Fooi voor de taxi chauffeur en voor lunch onderweg enzo. Ik loop dus het casino weer in en loop naar de eerste beste pinautomaat. Stop mijn pasje erin, typ pincode en geef aan welk bedrag ik wil hebben maar wat er ook gebeurt er komt geen geld uit en ik krijg ook  mijn pasje niet terug. Opeens valt het scherm uit en verschijnt de onderstaande melding:


Hij is fijn......machine stuk (bleek de dag ervoor ook al zo maar dat briefje met 'defect' was eraf gevallen en lag erachter op de grond). Bellen ging niet (mijn simkaart bleek niet geactiveerd voor buitenlandgebruik: ik had vooraf een belminuten of data pakket moeten aanschaffen) en Rob kreeg ik ook al niet te pakken. Ik werd er zenuwachtig van. En de taxi stond ondertussen maar te wachten. Ik zal jullie een lang verhaal en hoop frustratie besparen, uiteindelijk lukte het om in elk geval, via de bankApp op mijn telefoon, mijn ingeslikte Nederlandse pas te blokkeren. Ik wilde daarna maar gaan pinnen met mijn creditcard maar dat was niet nodig, Valerie zou de taxi en lunch wel voorschieten en eenmaal in Santiago regelden we de rest wel.

Afijn, ondanks het gestress vooraf werd het een mooie en gezellige rit terug. Met een wederom zeer vriendelijke, praatgrage Chileense taxichauffeur. Hij wist nog wel een authentiek Chileens restaurantje onderweg waar we konden gaan lunchen. Nothing fancy maar goed en eerlijk eten. Hier moesten we absoluut empanada's de carne y queso  proberen, de pastel de choclo en een glas chicha drinken. 'Beste restaurant' in de omgeving en hij had niet gelogen.



gewoon zand op de grond
De choclo was zoooo goed

de ovens
Eenmaal in Santiago op de hotelkamer van Valerie had ik weer snelle wifi en kon ik mijn Braziliaanse pas activeren voor buitenland gebruik, een datapakketje voor mijn telefoon kopen en via whatsapp checken bij de helpdesk van mijn NL-se bank of de pas idd geblokkeerd stond (en er niets afgeschreven was c.q. kon worden). Alles bleek in orde. Prima service. Gelijk een nieuw pasje aangevraagd.
Daarna hebben Valerie en ik nog samen koffie gedronken, heb ik met mijn Braziliaanse pas geld gepind, mijn 'schuld' aan Valerie voldaan en namen wij daarna afscheid van elkaar. 
Een hele leuke, onverwachte, ontmoeting en wij hebben het echt leuk gehad samen. Hopelijk zien wij elkaar nog eens in de toekomst. Onze mannen reizen genoeg :-)  Na nog de laatste foto's en telefoonnummers uitgewisseld te hebben bestelde ik een taxi naar mijn AirBnB. 
Wederom kreeg ik een hele vriendelijke chauffeur. Geboren ergens aan de kust maar na de vreselijke aardbeving in 2010 naar de grote stad verhuisd. 
Inmiddels was het duidelijk spitsuur en duurde het 40 minuten voordat ik er was. Ingecheckt (nog even lopen etteren met de sleutel, ben dus echt blond hé) en bleek het een eenvoudig, simpel maar schoon ieniemini appartementje. Maar meer hoefde het ook niet te zijn en het lag op geweldige locatie. Bij de Starbucks op de hoek een koffie gehaald, water en een maaltijdsalade genomen en  daarna op tijd naar bed. Was al met al een enerverende dag geweest. Morgenvroeg komt manlief en zijn we eindelijk samen. Tijd om Santiago te gaan ontdekken.

*klik op de foto voor vergroting

15 maart 2019

Afwezig

Ja hoor ik ben er nog. Of kan ik beter zeggen; ik ben er weer. Er kwamen al verontruste berichtjes dat het zo stil was hier op dit blog. Maar ik was er dus even tussenuit en daarna had ik het gewoon druk en geen puf om te bloggen.

Afgelopen maandag waren we weer in Sao Paulo, terug van een fantastische trip naar Chili. Ook dit was weer een reisje met een gouden randje. Santiago is zo'n geweldige stad, net als Buenos Aires. Ik hou toch zo van Zuid Amerika. Ik zal dit weekend een uitgebreid reisverslag posten.
Hier alvast een foto voorproefje van de eerste paar dagen aan de kust:

Valparaiso

La Sebastiana museo, house of Pablo Neruda, Valparaiso

Afijn, maandag waren we dus weer thuis. Rob ging naar kantoor, Dinkel kwam in de loop van de dag terug van haar vakantieadresje (duidelijk onder protest), er moesten boodschappen gedaan worden en 2 bergen wasgoed in de wasmachine en droger gegooid worden. En alles ging wat langzaam want ik had behoorlijke rugpijn.

Na de eerste dagen aan de kust in een super de luxe hotel te hebben gelogeerd verbleven wij in Santiago in een simpel studiootje via AirBnB. Klein en knus, maar op geweldige locatie. Helaas had het bed een best zacht matras en dat bleek later voor mijn rug funest. Het zorgde ervoor dat ik maandag opeens niet meer op of af kon. Alsof er iemand steeds met een mes in mijn ruggengraat porde. Niet leuk. Ik ben dus redelijk vroeg gaan slapen die avond, samen met manlief die met griepverschijnselen van z'n werk thuiskwam. Een collega was al ziek tijdens de conferentie in Chili en heeft daar duidelijk de rest van de groep aangestoken. Ik hoop dat ik hiervan gevrijwaard blijf.
Afijn, dinsdag en woensdag bleef Rob dus ziek in bed. Ik had dinsdag afgesproken om te helpen met het voorbereiden van de INC Bazaar die woensdag plaatshad. 's Middags  was er nog een INC red & green area lunch georganiseerd. Ook daar had ik mij voor aangemeld. Dus dinsdag vroeg op en ben ik gaan helpen met het klaarzetten van alle tafels/kraampjes voor de bazaar, al liet ik het zwaardere til- en sjouwwerk aan anderen over. Ik nam dus maar de leiding over de tafelkleedjes en klapstoelen haha. Daarna samen met Sara een Uber gedeeld naar de lunch. Deze vond plaats in restaurant Santinho van het museum Casa Brasileira. 'n Prachtige locatie. Er was een gezellige groep vrouwen op komen dagen en het lunchbuffet was zeer uitgebreid en voortreffelijk. Eenmaal thuis toch maar weer een pil tegen de rugpijn ingenomen en de boel met tijgerbalsem ingesmeerd. Ik had graag geschreven 'en daarna heerlijk met de voetjes op de tafel op de bank neergestreken' ware het niet dat liggen en zitten pijnlijker was dan staan en lopen. Rugpijn is behoorlijk vermoeiend.

Woensdag was de dag van de bazaar en had ik aangeboden een paar uur te helpen bij de INC Welcome desk.


Een gezellige boel daar en uiteraard liep het 'even helpen' uit. Ik heb mij in kunnen houden qua aankopen al werden er hele mooie spullen, en heerlijk eten, verkocht. Volgende bazaar is rond Moederdag, dan ga ik mezelf maar eens flink verwennen.

Donderdag had ik het druk met administratieve klussen en wat uitzoekwerk. De belastingaangifte komt eraan, zowel in Nederland als in Brazilië, en voor beiden moest ik behoorlijk wat gegevens bij elkaar zoeken. Rob was inmiddels voldoende opgeknapt om weer te gaan werken dus ik had het rijk alleen. Dinkel bleef trouwens maar dralen rond mijn voeten, zij wilde alleen maar naar buiten. In de hoop dat de hondenophaalservice er weer voor haar zou staan. Helaas, pindakaas. Eind van de maand halen ze haar weer op. Ook ben ik nog een half uurtje voorzichtig gaan sporten, wetende dat in beweging blijven het beste is voor mijn rug. Daarna belde m'n schoenmoeder voor een praatje (nou ja ....'praatje', we zaten behoorlijk lang te kletsen via Whatsapp) en toen was het toch echt tijd om aan die mega stapel strijk te beginnen.

Vandaag mocht ik weer terugkomen bij mijn arts om van de onlangs ondergaande onderzoeken de resultaten te bespreken (waarschijnlijk toch een operatie na de NL-se zomervakantie...maar daarover later meer) en eenmaal weer thuis kwam hubbie alweer door de deur gelopen. Wat vroeger dan normaal omdat hij (wij) nog een telephone conference hadden. Daarna samen avondeten gehaald en nu dus even tijd om achter de computer te kruipen en aan dit blog te werken.

Morgen is het weekend een volgt het verslag van Chili....ook zo'n land om op verliefd te worden.

*klik op foto voor vergroting

25 februari 2019

Gek begin van het weekend

Afgelopen vrijdagmiddag 2 uur en ik zat net met een kopje koffie op de bank. Ik had er al een hele dagtaak op zitten (was naar het ziekenhuis gelopen om mijn röntgen foto's op te halen, had al boodschappen voor het weekend gedaan, de hond was al voor een tweede keer uitgelaten, de bedden waren afgehaald en verschoond en de wasmachine draaide volop) gaat opeens de voordeur open. Komt manlief onverwachts binnen lopen. Dinkel was zo verbaasd dat zij op de bank bleef liggen en hem niet eens uitgebreid gedag zei. Bleek dat Rob de hele ochtend al last had van bloedneuzen en daarom maar verder thuis kwam werken. 
Maar voordat hij goed en wel binnen was begon zijn neus weer te bloeden en deze keer stopte het niet.
Zul je net zien, hij was juist de dag ervoor voor eindcontrole bij de KNO arts langs geweest en zij vond z'n neus er prima uitzien. Van binnen dan hé, die grote gok heeft hij nog ;-).
Afijn, ik z'n arts gebeld, zij bleek dienst te hebben op een locatie aan de andere kant van de stad, waarop zij mij vroeg om een filmpje te maken van zijn bloedende neus. Via WhatsApp dat videootje doorgestuurd zodat zij de situatie kon beoordelen. Vervolgens kreeg ik een medicijn door wat het bloeden zou moeten stelpen. Ik naar de apotheek gesjeesd maar eenmaal weer thuis bleek dat de arts Rob inmiddels geadviseerd had om naar de EHBO te gaan. Het bleek toch ernstiger dan gedacht. En zo zaten wij op vrijdagmiddag weer in het ziekenhuis. Alsof ik er niet genoeg ben geweest de afgelopen dagen. Afijn, een lang verhaal kort, de arts cancelde haar andere afspraken en kwam ook naar het ziekenhuis. Manlief ging 's avonds voor de tweede keer onder het mes. Er bleek een ader gescheurd die onder narcose ingekort en weer aan elkaar geplakt is. Zaterdag eind van de ochtend mocht ik mijn vent weer mee naar huis nemen. Nu moet hij weer een maand rustig aan doen en zich fysiek niet te zwaar inspannen. Gelukkig mag hij wel vliegen volgend weekend. Pfffff, 'n hele opluchting.

Dus de rest van het weekend hebben wij weinig ondernomen. Ik heb nog wat verder lopen poetsen in huis en samen hebben wij met de hond gewandeld. Onderweg kwamen wij in een bloco de carnival terecht. Heerlijk dat sfeertje.



Nog een week en dan barst het feestgeweld hier los. Wij zitten dan in Santiago, Chili. Ook heel leuk maar wel jammer dat wij daardoor carnaval missen. Dus leuk om vooraf toch alvast wat van die gezelligheid mee te krijgen.

Volgend blog zal waarschijnlijk uit Chili komen. Fijne week allemaal.

20 februari 2019

Na regen komt...viezigheid

Afgelopen vrijdag bevond ik mij weer eens op bekend terrein, een internationale school omgeving. INC was uitgenodigd door de PTA van Graded om hun koffieochtend bij te wonen. Heel leuk om dat schoolse sfeertje weer eens op te snuiven. Maar ik ben blij dat die tijd nu achter ons ligt. Al die activiteiten die georganiseerd worden, de vrijwilligers die overal voor nodig zijn, bijdrages die gevraagd worden. PTA, Boosterclub, parent reps,  classroom mom's, bake sales, donations, art projects, finding sponsors..... been there, done that.

Het weekend hadden wij geen afspraken staan, lekker rustig. Zaterdag was het slecht weer. Een drop in temperatuur en (heftige) regenbuien. Dus in huis wat lopen rommelen en heb ik vooral aan mijn derde boek 'Over the border Bangkok' gewerkt. Oops, daar staan toch nog heel wat typefouten in. Ook klopte de opmaak niet meer nadat ik de html text had omgezet. Een behoorlijke klus om alles weer goed te krijgen maar ik zit nu in het laatste jaar Thailand qua editing. In April ben ik in Nederland en wil dan daar mijn proefdruk klaar hebben liggen. En wat is het leuk om al die blogverhalen weer te lezen. Hoe ik dingen toen beleefde en überhaupt wat wij allemaal meegemaakt hebben. Sommige dingen was ik allang weer vergeten. De strubbelingen, school en studie perikelen, de overstromingen die Thailand toen teisterden, een pup in huis maar ook de problemen met onze maid(s). Daar kan ik een boek over schrijven. Oh, wacht dat doe ik ook haha.

Dit weekend is hier de wintertijd weer ingegaan en hadden wij een uurtje langer om uit te slapen. Natuurlijk was ik juist mega vroeg wakker. Zul je altijd zien. In elk geval betekent het dat het nu weer 4 uurtjes scheelt met Nederland en als bij jullie straks de zomertijd ingaat er weer 5 uur tijdsverschil is.
Zondag was een heldere, droge dag en hebben wij lekker vroeg in het park gewandeld. Na zo'n fikse bui ruikt het dan lekker fris en ook de vieze smoglaag die normaliter over de stad hangt was verdwenen. Wel lagen er overal afgerukte boomtakken, bloemblaadjes en vieze laag rode modder op de grond. De straatvegers waren er maar druk mee. Maar qua temperatuur was het heerlijk, koeler, zo'n 22 grd. en niet meer zo klammig warm. Weer thuis gelijk alle ramen opengegooid en de 'frisse' lucht binnengelaten. Ik begreep dat het in Nederland ook zulk lekker weer was. De eerste lente dagen.

Gistermorgen had ik een afspraak bij een ziekenhuis (een ander dan waar ik al eerder geweest ben) en ik besloot om deze keer niet een Uber te nemen maar te voet te gaan. Volgens Google maps was het zo'n 22 minuten lopen.
Nadat er wederom een tropische bui die zondagnacht over Sao Paulo heen getrokken was begon de dag  helder. Morgenstond heeft goud in de mond. Goedgemutst liep ik dan ook richting het ziekenhuis. De snelste weg is niet altijd de meest mooie of veiligste route en ik kwam dan ook langs een strookje groen waar een groepje zwervers zat. Een paar andere voetgangers liepen er met een boog om heen maar ik wilde mij niet laten kennen. Zij doen meestal niemand kwaad al moet je natuurlijk altijd wel op je hoede blijven. Dus ik liep door en zei de mannen vrolijk gedag toen ik ze op de stoep passeerde. "Bom dia, tudo bem?" Ik kreeg een verbaasde lach en een vriendelijk: "Sim, tudo bem. Graças a Deus. Igualmente moça" terug. Wat zoiets betekent als 'ja alles is goed, dank god. En jij ook een mooie dag gewenst meisje (vrouwtje)'. Dat laatste klinkt gewoon heel vrolijk in het Braziliaans. Als ik in Nederland het woord vrouwtje hoor gaan de haren bij mij overeind staan.
Ze hoorden aan mijn accent dat ik een buitenlandse was en vroegen waar ik vandaan kwam. Ai, de Holanda. Quero morar em Europa. Grappig altijd hoe iedereen hier graag in Europa wil wonen en denkt/verwacht/hoopt dat hier alles perfect is geregeld.

In het ziekenhuis duurde het behoorlijk lang voordat ik aan de beurt was en eenmaal weer buiten bleek dat de zon 's middags weer uitbundig was gaan schijnen. Aardig bezweet kwam ik dan ook weer thuis. Daar zag ik dat de regen van de afgelopen dagen hele vieze ramen had achtergelaten. Ook zag ik in de binnenvallende zonnestralen dat er een aardige vettige (smog) laag op mijn glazen tafel(s) zat. Daaruit blijk maar weer dat hoe vies de lucht in Sao Paulo is.
En hoe ik ook poetste en boende ik bleef strepen zien. En daarna begon Dinkel zich flink te krabben en vlogen haar losse hondenharen door de lucht. Ik blijf vegen. Zucht. Het huishouden doen is toch zo'n ondankbare taak. Wellicht toch weer tijd voor een maid?

12 februari 2019

Vliegen

Ze zeggen time flies when your having fun. Nou dan moet ik veel fun hebben want de tijd vliegt inderdaad. Ik moest met Dinkel alweer naar de dierenarts want haar jaarlijkse inentingen verliepen bijna. En dat had ik voor mijn gevoel toch 'vlak' voor ons vertrek naar het buitenland allemaal nog ge-updated. Maar inderdaad nog een kleine 3 maanden en dan zitten wij alweer 1 jaar in Brazilië. Pffff, de tijd gaat zeker snel. Waarom duurden die zomervakanties als klein kind dan zo eindeloos lang? En zo'n saaie zondag, daar kwam voor je gevoel nooit een eind aan. Hier sta ik op en voordat ik het weet is het alweer tijd om avondeten klaar te gaan maken. En ja, omdat ik nog steeds niet van het kokkerellen ben, is dat inderdaad vlak voordat manlief thuis komt gauw iets gezonds, Keto proof, in elkaar flansen. Deze gezondere levenswijze bevalt mij prima en dat wij op de goede weg zijn bewijzen niet alleen de verloren kilogrammen (met de nadruk nu op grammen haha) maar ook alle gezondheidstesten die ik onlangs ondergaan heb. Er mankeert ongetwijfeld genoeg aan mij maar qua hart, bloed- en urine testen ben ik een zeer gezonde vitale jongedame volgens de dokter.  Hele mooie waarden allemaal. Da's mooi. Op 8 ons na ben ik de eerste 10 kg kwijt. De volgende 5 kg laten verdwijnen zal moeilijker worden maar ook die gaan er nog af !! Ik sta ff stil momenteel maar heb geen haast.

Afijn, de tijd vliegt schreef ik. Zeker als je het naar je zin hebt en dat hebben wij hier in Brazilië absoluut.
Afgelopen week op woensdagmorgen was de eerste INC Monthly Meetup breakfast van het nieuwe jaar en ik mocht deze organiseren. Dat betekende vroeg op om op tijd in het restaurant aanwezig te zijn en daar de boel klaar te zetten. Natuurlijk kwam de regen juist die ochtend met bakken uit de hemel vallen zodat ik haast geen Uber of taxi kon krijgen. Gelukkig kwam het nog net op tijd goed (wel tegen dubbele tarief grrr) en hadden we ondanks het slechte weer een mooie opkomst en een heel gezellig ontbijt met z'n allen.

De rest van de week stond in teken van doktersbezoeken en ophalen van div. onderzoeksuitslagen. Niet zo fun maar het houdt je wel van de straat en zorgt dat de tijd snel voorbijgaat.

Zondag waren wij uitgenodigd voor een churrasco bij een Braziliaanse collega van Rob. Toen wij net gearriveerd waren in Sao Paulo is hij al een keer bij ons op bezoek geweest en nu waren wij dus teruggevraagd. Verkeer en afstanden hier steeds verkeerd inschattend bleken zij een uur (vanaf ons huis gezien) net buiten Sao Paulo te wonen en kwamen wij dus later aan dan afgesproken. Gelukkig is voor een Braziliaan "TIJD" een vaag begrip. Ik had dus voor niets lopen stressen. Wij waren  fashionably late en blijken gewoon al heel goed geïntegreerd LOL. Er was nog meer familie uitgenodigd en we werden door iedereen als oude bekenden verwelkomd. Dat vind ik dus zo gezellig van deze cultuur. Stukje vlees op de BBQ, biertje of caipirinha erbij, muziek op de achtergrond en  leuke gesprekken. Iedereen is welkom. Minha casa e sua casa. Ik kende bij wijze van spreken aan het begin van de dag nog niemand en aan het eind ga je weg en ben je opgenomen in de groep en deel van de familie geworden. Het helpt natuurlijk dat wij de taal al spreken en wat mee kunnen praten. Zelfs de humor, grapjes en woordspelingen begin ik te begrijpen. Al levert mijn uitspraak nog wel eens komische situaties op want een woord kan met een verkeerde uitspraak opeens heel iets anders betekenen :-)
In elk geval was het een heel gezellig dagje. Minpuntje was alleen dat Rob gedronken had ik dus terug moest rijden naar Sao Paulo. Arghh, ik wilde juist lekker uitbuiken en m'n ogen dicht doen in de auto. Nu waren de rollen omgedraaid en had ik een slapende kerel naast mij liggen, euh onderuit geschoven zitten. Gelukkig was het relatief rustig op de weg terug.

En we hadden nog meer fun gehad want de avond ervoor  (zaterdag dus) werden wij onverwachts uitgenodigd bij een INC vriendin voor een hapje en drankje. Zij had wat andere stellen uitgenodigd en stuurde een Whatsapp berichtje of wij soms ook zin hadden om langs te komen. Altijd gezellig en zo zaten we opeens tussen een heel internationaal gezelschap. Zo was er een Belgisch stel, een Amerikaans/Zwitsers stel, een Duits echtpaar, een Japans/Braziliaans koppel en wij dus als Nederlanders. En de gastvrouw is Engels en haar man Duits. Allemaal wat ouder, de meesten ook al jaren expats en vaak in andere landen gewoond en zijn net als wij (bijna) uit of zonder kinderen hier. Grappig hoe de gesprekken op zo'n avond dan weer verlopen en hele andere onderwerpen ter sprake komen. Zo interessant om al de verschillende meningen, ideeën en ervaringen te horen. Dat vind ik toch wel het meest bijzondere aan het wonen in het buitenland. Hoe men tegen elkaar aankijkt en een andere cultuur beleeft. Door alle contacten, internationaal en lokaal, krijg je zo'n andere kijk op de wereld.

Dat ik trouwens niet helemaal in het 'standaard' plaatje van een expat val werd mij vandaag duidelijk bij de portier. Ik wilde de service ingang binnengaan maar kreeg met mijn vingerafdruk de deur niet open en liep daarom naar de hoofdingang. Daar werd ik binnengelaten en krijg ik gelijk mijn bestelde pakketje Nespresso koffie in mijn handen gedrukt. Dus ik sta even te babbelen met de portier. Vraagt hij waarom ik altijd de service (lees: werknemers-) ingang en lift gebruik en nooit de luxere hoofdingang en dito lift voor bewoners en hun gasten. Tja, euh, automatisme? De hond mag niet in de hoofd lift dus gebruik ik altijd de service lift. Maar ook omdat ik als ik boodschappen gedaan heb vanuit de service lift zo bij de keuken uitkom. Wel zo handig met volle boodschappen tassen. Ik denk er eigenlijk geeneens bij na en pak altijd die lift. En vind dat ergens nog gezellig ook. Kom daarin altijd wel iemand tegen. Ik ken dan ook meer maids, baba's, dog-walkers en bezorgers hier in de flat dan ik buren ken. Die pakken inderdaad allemaal de elevador social. Ach, ik ben hier in huis tenslotte ook de werkster, de honden-uitlater, kokkin en pakezel dus hoor gewoon in het rijtje werknemers thuis. Ik ken mijn plaats. Dat grapje is duidelijk geen Braziliaanse humor want de portier keek mij aan of 'ie ze zag vliegen :-)

Fijne week allemaal.

30 januari 2019

Blij

Vanmorgen werd ik wakker van een hoop lawaai bij de buren en wat blijkt.....ze gaan verhuizen. De verhuizers waren druk bezig met inpakken. Een kort gesprekje met de werkster daar leerde mij dat de buren inderdaad weggaan.En met hun ook die k....keffertjes. Woehoe!!! Inmiddels hadden ze 3 van die beesten in huis die de hele dag (en nacht) door bleven blaffen. Zo'n hoge kef dat door merg en been gaat. Vooral als de buren niet thuis waren (en dat waren ze bijna nooit) was het raak. Nu is dat probleem dus opgelost. Dat betekent nog meer woongenot. Ik weet natuurlijk niet wat er straks aan buren voor terugkomt maar dat irritante gekef is nu in elk geval afgelopen. Ik ben blij!

Ook blij ben ik met de portable airco die wij nu in huis hebben. Het ding maak uiteraard wat lawaai maar koelt enorm goed. Het haalt zelfs de slaapkamer waardoor we nu niet met dat ding hoeven te gaan slepen wat ik in eerste instantie wel verwachtte. Een uitkomst dus. En de aanschafprijs mogen we declareren.....ook niet verkeerd. En het kwam goed uit dat de airco deze week geleverd werd want na Rob's neus operatie moest hij een paar dagen thuis blijven. Geen fysieke inspanning, heel rustig aan doen en vooral niet in de hitte komen want anders ging z'n neus weer bloeden. En warm is het momenteel in Sao Paulo, 34-35 grd met een erg hoge luchtvochtigheid. Voelt een beetje als in Dubai wanneer je buiten loopt. Ik dacht nog wat loopt Dinkel als een blij ei te huppelen, bleek achteraf dat de straatstenen veel te warm waren en ze haast haar voetzolen verbrandde. Arm beest. Dus nu lopen wij 's morgens vroeg en 's avonds laat maar een extra groot ommetje met mevrouw en doen we 's middags even een snelle plas. Moet ze zelf natuurlijk wel meewerken, 't blijft een eigenwijze boxer natuurlijk.

Inmiddels is manlief weer naar kantoor, blij dat hij niet meer hele dagen thuis zit. Gisteren was mijn ega trouwens jarig. Hieperdepiep hoera. En de hele dag kreeg ik blijde berichtjes voor hem op mijn Facebook pagina omdat Rob de zijne verwijderd heeft. Hij was er opeens klaar mee. Ik niet, want ik beleef er nog te veel plezier aan. Al heb ik wel de boel eens flink opgeschoond, lijsten uitgedund en  instellingen aangepast. Maar de actieve contacten met vrienden en kennissen uit de hele wereld zijn mij toch nog dierbaar. En de specifieke Facebook groepen (een aantal georiënteerd op het wonen in het buitenland) bezorgen mij veel leesplezier en informatie of tips. En andere expat bloggers natuurlijk. Hun weblogs volg ik ook. Altijd interessant om te lezen hoe zij het in het buitenland doen. De struggles, alle moeilijkheden die ze op hun weg tegenkomen maar ook de grappige situaties en het geluk wat ze vinden. Al volg ik ook blogvrienden die gewoon over hun dagelijkse leven in Nederland schrijven hoor. Vaak op heel humoristische wijze.

Waar ik ook een glimlach van op mijn gezicht krijg is de YouTube pagina en filmpjes van online Dutch teacher Bart. Zo grappig om al die (buitenlandse) reacties te zien op onze Nederlandse cultuur en taal. Andersom geldt dat natuurlijk ook. Hoe wij, als NL-se immigranten, tegen ons nieuwe thuisland en de gewoontes daar aankijken. Dat levert waarschijnlijk dezelfde komische reacties op.

In mijn geval probeert je je aan te passen door de taal te leren en vooral te spreken, vrienden  te zoeken in en contact maken met de locale bevolking en gebruiken uit hun samenleving over te nemen. Vooral die gewoontes die mij het beste uitkomen. Je haasten om precies op tijd te komen.....pfffff who cares :-) Al raak je natuurlijk nooit helemaal je Nederlandse roots kwijt. Integratie begint vooral met een positieve instelling en openstaan voor het nieuwe. Dat zorgt in elk geval bij mij voor een fijne en blije tijd 'over the border'. Tja.... integreren blijft een uitdaging en 'always a work in progress' zoals een buitenlandse vriendin ooit zei.

19 januari 2019

Nadelen

Niet altijd is het wonen in het buitenland rozengeur en maneschijn. Al is verhuizen of emigreren in dit digitale tijdperk een stuk eenvoudiger en gemakkelijker geworden. Besloot je vroeger weg te gaan naar 'den vreemde' dan was dat vaak een sprong in het duister. Ging je naar de bibliotheek voor meer  informatie over dat land en haalde je reisgidsen bij een reisbureau voor reistips. Verdere details kreeg je van het verhuisbedrijf of (indien gebruikmakend van) een gespecialiseerd emigratie bedrijf en uiteraard de ambassade.
Tegenwoordig struin je het internet af en word je vanzelf overspoeld met websites, links,  reisverhalen, online groups en blogs over het leven in het buitenland. Allemaal boordevol informatie die je een beetje voorbereiden op het vertrek.
En zit je dan in het nieuwe land dan is contact houden met het thuisfront ook een eitje. Facebook, Whats-app, Skype en e-mail maken dat afstanden vervagen.
Niet zoals in het verleden toen post er weken of zelfs maanden over deed. Iets snel of dringends doorgeven was er niet bij of je moest bellen tegen torenhoge tarieven en met vaak slechte verbinding.
Nee, dan is het tegenwoordig een stuk simpeler en ben je in het ergste geval met een vliegtuig (relatief) snel weer terug. Maar dit neemt niet weg dat het,werkelijk, fysiek contact hebben altijd een gemis blijft.

Zo wordt morgen mijn schoonvader 80 jaar en vieren ze dat vandaag uitgebreid met een etentje met de familie. En wij zijn daar helaas niet bij. Even terugvliegen vanuit Brazilië zit er, vooral in de nu dure zomerperiode hier, niet zomaar in. Wij hebben net de kinderen met de feestdagen laten overkomen en kunnen het geld maar 1x uitgeven. Natuurlijk hebben wij vanaf hier toch een leuk kadootje voor mijn schoonvader geregeld en zien wij elkaar bovendien in April als we op doorreis naar Japan er een paar dagen Nederland aan vast plakken. Maar toch is het niet leuk als je er op zo'n speciale dag niet bij bent. Lang leven Whats-app en videobellen.
In gedachten zijn wij er in elk geval bij...... en Rob sr., vanavond nemen we er eentje op je gezondheid. Saúde!

Over gezondheid gesproken dat is een andere nadeel van verhuizen naar het buitenland. Ziek worden in den vreemde, wat te doen en waar ga je heen. Het überhaupt uitdokteren van de medische voorzieningen in je nieuwe thuisland. Het vinden van een goede ziektekostenverzekering, vervolgens uitvogelen hoe alles werkt en dan op zoek naar een dokter en tandarts. Is in Nederland zeker niet alles perfect geregeld  (bijv. wachttijden), je kunt in elk geval het medisch probleem in je moedertaal voorleggen en bespreken.
Hier kent men niet echt een huisarts zoals wij die kennen. En als ze er al zijn moet deze maar net met jouw verzekeringsmaatschappij samenwerken. Die paar 'huisartsen' die door onze convenio vergoedt worden zitten mij te ver weg. Zonder auto moet ik dan een Uber nemen en daar heb ik helemaal geen zin in. Ik wil gewoon iets of iemand bij mij in de buurt.
In de meeste gevallen gaat men hier dan ook naar de Pronto Socorro (1e hulp) in het ziekenhuis waar een medico general je onderzoekt en indien nodig verder doorverwijst. De twee ziekenhuizen, op loopafstand, bij ons in de buurt staan goed aangeschreven maar, zo kwam ik achter, veel specialisten werken daar als zelfstandige (lees:private basis). Die dan weer niet vergoed wordt door onze verzekering terwijl het ziekenhuis er wel onder valt. En ik maar bellen en uitzoeken met onze zorgverzekeraar waar ik dan wel terecht kan, zucht zo fijn. En die help desks zijn net zo als in Nederland. Zoveel wachtende voor je en dan maar hopen dat je de juiste afdeling aan het begin van het bandje gekozen hebt.
Zo kwam het dus voor dat ik vorige week voor twee aparte onderzoeken, eentje bij dermatoloog en andere bij gynaecoloog/mastologia, weer naar verschillende medische centers kon gaan. En voor de echo en mammogram moest ik weer naar een diagnostisch center. En ook mijn uroloog zit al ergens anders. Hij is fijn. En denk maar niet dat men daar Engels spreekt. In dit soort gevallen ben ik blij al wat Portugees te spreken (al zijn veel Engels medische termen enigszins universeel).  Verder lang leve Google translate. Ik kan mij nog wel situaties herinneren waar ik vroeger met mijn Portuguese woordenboekje in de hand bij een dokter stond te stotteren. Niet fijn als je ook nog ergens pijn hebt.

Afijn, nu ik toch bezig was met een 'rondje gezondheid' vond ik het ook tijd voor een controle en grondige cleaning bij de tandarts. Daar was ik inmiddels meer dan een half jaar geleden in Nederland voor het laatst geweest toen ik nog gauw een kroon liet zetten.
Tandartsen en orthodontisten genoeg maar veel zijn hier in Brazilië gericht op estética en met name die stralende witte glimlach. Ik hoef geen super moderne kliniek voor mooi gebleekte tanden en behoef enkel maar een grondige cleaning en check up. Heb jaren geleden in Curitiba al mijn gebit laten renoveren en daar toen met een slotjesbeugel rondgelopen en nu de boel keurig netjes recht staat ben ik tevreden. Dus een 'eenvoudige' tandarts hier in de buurt gevonden en een afspraak gemaakt. Volgende week heb ik nog wat vervolgafspraken en dan ben ik er voorlopig weer even vanaf (hoop ik).
Ook manlief loopt gezellig mee in de medische molen en wordt a.s. woensdag aan poliepen in zijn neus geopereerd. Hopelijk kan hij daarna weer goed slapen. Geen gesnurk naast mij meer :-)

Fijn weekend allemaal.

13 januari 2019

Wennen

Het leventje kabbelt rustig voort zo in het begin van 2019. Het is weer wennen in huis, zo stil en alleen. Een man die weer dagelijks naar zijn werk is, geen hangende kids op de bank en tv die staat te blèren met een of andere vreselijke muziekzender, geen gekibbel meer tussen broer en zus, geen levendige discussies en leuke gesprekken aan de eettafel, geen volle wasmanden meer en ik mis zelfs het volle aanrecht met al die nog af te wassen zooi. Wie had dat ooit gedacht haha.

Ook de hond die "gezellig' weer thuis is vindt het veels te warm om enige geluid te produceren. Zij ligt als een natte dweil op de grond vreselijk zielig te zijn. Ook voor haar is het weer wennen na alle drukte en gezelligheid bij het dierenpension.

samen slapen onder een dekentje met haar grote vriend 

'helpen' van de tuinman

Ik snap het ook wel, daar is zo veel ruimte om te rennen en te spelen en met een heerlijke zwemvijver en al die vriendjes, daar kan ons saaie appartement gewoon niet tegenop. Ik zeg het je dat Dinkel het daar gewoon veel gezelliger vindt dan bij ons. De eerste dagen thuis at ze dan ook niet meer, gewoon uit protest.
En elke keer als ik nu met haar buiten loop en er stopt een grijze auto langs de kant van de weg denkt Dinkel dat ze weer opgehaald wordt en mee mag naar haar vakantieadres. Ik sta gewoon voor paal als ik mevrouw dan niet meekrijg en als een of andere idioot aan d'r riem sta te trekken. Vooral als de bestuurder vervolgens zijn auto niet durft uit te komen omdat hij bang is voor die grote hond die zo pontificaal voor de autodeur is gaan zitten. Leg maar eens uit aan je hond dat echt niet elke grijze auto je mee neemt naar dat fantastische hondenplekje. Verbolgen loopt ze dan uiteindelijk mee maar weigert vervolgens om nog een plas te doen. Zodat ik nog langer in de hitte moet lopen om haar toch haar behoefte te laten doen. Dat zal 't vrouwtje leren. En dan zeggen ze dat honden dom zijn.

Eenmaal thuis ga ik natuurlijk overstag en krijgt onze dame wat extra lekkers te eten en mag ze bovendien op het beste plekje in huis, onder de grote plafondventilator en voor de grote toren fan  bijkomen van de snikhete wandeling.  Aangezien dit huis geen airco heeft, hebben wij van die fans aan het plafond en zo'n grote sta-ventilator, en al koelen deze de warme lucht weliswaar niet af ze circuleren en blazen in elk geval een 'verfrissend' windje rond.

Afijn, ik schreef het is weer rustig thuis en daarom afgelopen week maar eens goed de woning schoongemaakt  (niet te doen in deze hitte) en wat administratieve klusjes gedaan. Ben ook maar weer achter mijn Braziliaanse rijbewijs aangegaan want die was nog steeds niet binnen. En wat blijkt: men heeft opeens een getekende en genotariseerde verklaring nodig dat aangeeft dat ik alleen met een auto ga rijden (categorie B) en niet op een motor (categorie A). Duh, ik heb absoluut geen death wish en bovendien is mijn NL-se rijbewijs toch alleen geldig voor het besturen van een auto? Dat was  toch al aangevinkt op het  aanvraagformulier. Awel, iets met nieuwe jaar, nieuwe regels.... extra papierwerk en stempels zijn ze dol op ...en aangezien ze hier zo snel werken dat iets wat al maanden geleden in 2018 is aangevraagd natuurlijk pas in 2019 behandeld gaat worden.... mocht ik nog even achter dit formuliertje aan. Ik hoef me dus nog steeds niet te vervelen :-)

Verder moest ik nog het e.e.a. regelen voor de welcome back/ monthly meet up voor de International Newcomers Club en vond eergisteren de nieuwjaarsborrel van de Nederlandse Vereniging in Sao Paulo plaats. Uiteraard hebben wij daar onze neus laten zien en werd het voor mij weer veel te laat. Zeker na twee mojito's en 1,5 glas bubbels. Pfff, voor iemand die haast nooit drinkt viel dat niet echt goed. Voelde het aardig in mijn benen. En als je dan bedenkt dat er thuis nog een hond op je zit te wachten die graag nog even naar buiten wil..... Gelukkig bood manlief aan om met haar een blokje om te gaan en kon ik zo mijn bed in duiken. Dinkel vond het maar vreemd dat ik niet mee wilde. Ja ik weet 't, vrouwtje is een watje.

Maar dit weekend heb ik het goedgemaakt met mijn hondenvriendinnetje en hebben we uitgebreid gewandeld in het grote park en zijn we ook nog eens naar het hondenpark gegaan. Mevrouw hoeft nou dus niet meer zo verongelijkt te doen.