13 november 2018

Hondenleven


Hier dan het beloofde blogje over Dinkel. Trouwe bloglezer Wim vroeg er ook al naar en wilde graag weten wat er nou precies met Dinkel aan de hand was.

Zoals ik al in een eerder blogje schreef had mevrouw last van diarree. De eerste keer dat ik merkte dat mevrouw een ongelukje had was nog in Nederland, 1,5 maand voordat we naar Brazilië verhuisden. Toen liep ik 's nacht niet vermoedend in het donker naar het toilet en gleed uit over iets op de vloer. Afijn, jullie snappen de dril en zo liep ik om half 4 in de ochtend buiten met een hond die daar nog een paar keer het e.e.a. liet lopen. En daarna kon ik thuis gaan dweilen. Dus de volgende dag een afspraak met de dierenarts gemaakt om te kijken wat er aan de hand kon zijn. Normaliter loop ik niet gauw naar de dierendokter en kijk het even aan, maar diarree is iets vreselijks, bovendien kreeg ik visioenen van Figo onze vorige boxer. Die kreeg in Brazilië ook diarree (en gaf later ook over) en die hebben we toen binnen 2 weken moeten laten inslapen omdat die diarree het begin van het einde was. Figo bleek in zijn gehele lichaam tumoren te hebben en er was geen redden meer aan. Nu vlak voor de verhuizing zat ik niet te wachten op een zieke hond, die bovendien een gezondheidsverklaring moest hebben om te mogen vliegen. Maar onze dierenarts zag niets vreemds, onze boxerdame zat vol praatjes en was levendig dus waarschijnlijk had ze iets verkeerds gegeten. We kregen een pilletje en daarmee moest haar dunne ontlasting overgaan. En inderdaad binnen 2 dagen was het over. Waarschijnlijk teveel zeewater gedronken en ze wilde ook nog wel eens in de vieze groene sloot in het park achter ons huis zwemmen, maar we lieten voor de zekerheid toch nog een echo maken om alles uit te sluiten. De dierenarts vond het volgens mij onzin en paniek voor niets maar het gaf mij een gerust gevoel. En er was inderdaad niets te zien.

Eenmaal in Brazilië bleek dat Dinkel's merk qua hypoallergeen droge voeding hier niet verkocht werd en zijn we overgestapt op een ander graanvrij merk. Deze vond ze qua smaak niet heel erg lekker en ik moest steeds meer uit het blikje natvoer (waar ik een geprakt pilletje glucosamine voor haar artrose door heen meng) scheppen om haar die brokken te laten eten. Dus een ander merk uitgeprobeerd, verschillende smaken, totdat we eentje vonden die ze goed opat en zijn daarmee verder gegaan.
Ik moet daarvoor naar een speciale dierenwinkel en koop dus gelijk een grote 10-15 kg zak zodat we even vooruit kunnen. Het blikje haal ik gewoon bij de supermarkt, net welk merk en smaak in de aanbieding is. Afijn, de uit Nederland meegenomen glucosamine pilletjes raakten op en hier verkopen ze alleen glucosamine in poedervorm, vaak nog met een smaakje. Ook de zalmolie voor o.a. een glimmende vacht wordt hier in gel-capsules verkocht. Waardeloos om die aan de hond te geven. Toen kreeg Dinkel hier opeens weer diarree en dachten wij eerst dat het aan het hondenpark lag waar wellicht een virus rondwaarde door (niet gevaccineerde) honden of dat ze iets verkeerd van de straat gegeten had. Troep en afval genoeg hier. Maar toen de diarree bleef aanhouden zijn we dus toch maar naar de dierenarts gegaan die enkele testen deed (op een hondenvirus, parasieten - met name gardia-, bacteriën en wormen) maar alles was negatief.  Dus 'n spuit, probiotica en antibiotica meegekregen en daarmee ging de diarree inderdaad over. Was een duur bezoekje kan ik zeggen, de dierenarts in Nederland hanteert een goedkoper uurtarief en die medicijnen waren ook niet goedkoop. Tja, alles voor je viervoeter toch?

Maar een paar weken later, net toen mijn ouders en Michou hier waren, kwam de diarree weer terug. Nu was mijn vader de 'gelukkige' die er 's morgens heel vroeg (tja, die jetlag he) doorheen wandelde. Eerst weer even een paar dagen aangezien en de Braziliaanse zalmolie en glucosamine poeder achterwege gelaten. Maar na 3 dagen poep ruimen en eigenlijk elk moment van de dag met madam naar buiten moeten gaan was geen doen. En we zouden gaan reizen.
Dus, deze keer samen met Michou, weer terug terug naar de dierenarts (kassa!!!) die haar weer uitgebreid onderzocht. Deze keer wilde ze verder Dinkel's ontlasting testen. 3 dagen lang moest ik verse poep brengen. Heel fijn, liep ik daar buiten met een potje en lepeltje zucht. Maar weer kwam er niets uit die testen en inderdaad met de inmiddels opnieuw voorgeschreven antibiotica en tijdelijke andere blikvoeding  van de dierenarts hield de diarree weer op. Wellicht heeft onze dame nu een extreem gevoelige maag gekregen en zijn die blikje uit de supermarkt niet het beste voor haar? Dus haar droge brokken nu gemengd met de dure blikjes natvoer voor een gevoelige maag waar ik de door de visite uit Nederland meegebrachte glucosamine pillen en zalmolie mee mengde.  En weer ging het even goed.

Maar 2 weken voordat wij naar Curitiba zouden reizen was het weer mis. Zou het dan aan het droge eten liggen of is er toch iets (ergers) aan de hand? Onze boxer daarom even helemaal op ander eten gezet en haar wat met de pot mee laten eten en ook weer rijst en vers gekookte kip voorgeschoteld. Tja, dat ging allemaal prima op. Dinkel was verder vrolijk, had geen koorts, viel ook niet af , dronk  goed, kortom gewoon een 'gezonde' boxer van middelbare leeftijd.
Maar ook met dit andere eten hield de diarree aan. Ik kreeg er de zenuwen van. Dit is nu een chronisch probleem geworden. Het lijkt erop dat na het geven van injecties en antibiotica het steeds even stopt maar uiteindelijk toch terugkomt. Je kunt ook niet continue antibiotica blijven geven.
Surfen op internet maakte mij er niet geruster op. Ze is bijna 8 jaar en tja boxers staan bekend om o.a  (darm)problemen en het ontwikkelen van tumoren.

Afijn, wij opnieuw terug naar de dierenarts, deze keer ging Rob ook mee, en nu willen we graag een specifiek plan van aanpak. Doe maar een endoscopie om in de darmen te kijken.
Maar de dierenarts was het daar niet mee eens. Het is een hele dure procedure (?!), hond moet onder narcose, en daarmee kan je nog steeds maar een klein gedeelte van de darmen zien en weet je dus nog steeds niet of daar het probleem echt zit. Je sluit eerst de simpele, meest voorkomende oorzaken uit d.m.v. ontlastingsonderzoek en bloedonderzoek en dan ga je steeds verder met testen. Het leek haar zinvoller om als volgende stap een echo te maken. Klinkt allemaal logisch maar wij zijn hier nu voor de 3e keer terug en willen gewoon resultaat zien en niet alleen maar heel veel betalen. Dat geeft op zich niet, voor de gezondheid van ons huisdier hebben wij veel over, maar dan moet het wel nut hebben. En een echo hadden wij in Nederland vlak voor vertrek nog laten maken en daar was niets op te zien. Maar er kan blijkbaar in die tussenliggende maanden toch wat veranderd zijn en tja, we moeten toch wat. Uiteindelijk is zij de specialist en heeft ervoor gestudeerd.
Dus afspraak gemaakt voor de volgende dag om die echo te doen (onze viervoeter moest nuchter zijn) en er werden (weer) buisjes bloed afgenomen om alles nu zeer uitgebreid te testen.

Dus de volgende namiddag met een chagrijnige Dinkel (ze mocht niet eten die hele dag) terug naar de dierenarts waar deze nu samen met een collega de echo maakten en  grondig bekeken. Inmiddels waren ook de uitslagen van de div bloedtesten binnen en daarop waren geen afwijkende bloedwaarden of  ernstige ontstekingen te lezen.
Op de echo bleken de darmen niet echt ontstoken (wellicht wel wat geïrriteerd door die diarree)  maar ze zagen wel een afwijking aan Dinkel's lever. Die is veel te klein.
De lever ontvangt al het bloed uit maag, milt en alvleesklier. In dit bloed zitten het verteerde voedsel, de afvalstoffen en andere stoffen zoals bijv. opgenomen medicijnen. Bovendien produceert de lever de meeste eiwitten die in het bloed zitten en helpt het bij de vertering en zuivering van het bloed. Dus als Dinkel's lever te klein is en niet goed functioneert zijn deze functies verstoort. Dat zou kunnen verklaren waarom ze steeds diarree heeft. Maar waarom heeft ze (opeens) een kleine lever? Wellicht toch door verkeerd voedsel? Dus nu zijn we overgestapt op voeding speciaal voor het aanmaken van eiwitten en herstel van leverfuncties, samen met medicatie en voedingspreparaten. Dit moeten we wij nu 2 maanden geven en hopelijk blijkt daarmee het probleem van de dunne ontlasting verholpen.  Dan geven we haar voortaan dit speciale (medicinale) voedsel. Maar komt het toch weer terug dan is de volgende stap toch die endoscopie en het nemen van een biopt van de lever. Want dan zou het kunnen betekenden dat er 'iets' in de lever zit waardoor deze krimpt. Maar daar gaan we gewoon niet vanuit!
Vooralsnog ziet haar ontlasting er goed gevormd en erg stevig uit en lijkt het tij gekeerd. Ik ruim nu met plezier haar poep op :-). Heb ik zowaar een heel blogje aan poep gewijd haha.

En tijdens ons lange weekend naar Curitiba logeerde mevrouw weer bij haar vertrouwde adresje en gedroeg ze zich als de gekke clown die ze gewoonlijk is. Plezier alom.








Nog 2 weekjes, dan gaan wij een week naar Buenos Aires en mag Dinkel weer naar dat hondenparadijs.

5 november 2018

Thuiskomen.

En we zijn weer terug van een GEWELDIG lang weekend Curitiba.
Wat voelde dat als thuiskomen. Zo vertrouwd. Wat een mooie, rustige, goed georganiseerde en groene stad als je het vergelijkt met die heksenketel Sao Paulo. Wat een verademing die -relatieve- rust.
Natuurlijk heeft daar ook de tijd niet stilgestaan en is er in die 11 jaar best het een en ander (al dan niet in positieve zin) veranderd maar het voelde allemaal zo goed en relaxt. Wat heerlijk dat wij hier hebben mogen wonen. Dit is het Brazilië zoals ik mij herinner en waarop ik verliefd geworden ben.

De rit van Sao Paulo naar Curitiba gaat door een prachtige stuk natuur (Atlantisch regenwoud) dus zodra we het drukke Sao Paulo achter ons hadden gelaten was het al genieten.  De BR 116 stond  bekend als 'dodenweg' gezien de vele ongelukken die er plaatshadden (route gaat door bergachtig gebied met veel steile bochten en enorm veel vrachtverkeer) maar inmiddels is de weg verbeterd (in private beheer gegeven) en zijn grote stukken een tolweg geworden. Helaas is de max. snelheid ook aangepast en wordt dit gecontroleerd d.m.v. vele flitsers en snelheidscamera's. Dus reden we vroeger in ruim 4,5 uur naar Sao Paulo nu met soms 40-60 km per uur max. snelheid deden we er zeker 5,5 -6 uur over.
Maar we waren voor de drukte vertrokken en arriveerden om 7 uur 's avonds bij het hotel waar voor ons ruim 15 jaar alles begon. Hier verbleven wij ook tijdens onze pre-visit en de laatste week voordat wij naar Dubai verhuisden.

de Pinheiro (boom  en symbool van de staat Parana)

tekening  van Jardim Botanico

Na ingecheckt te hebben en gauw onze spullen in de kamer gelegd te hebben was het tijd om naar ons oude vertrouwde Japans restaurant te gaan. Daar had ik mij echt op verheugd. Hier waren wij elke vrijdagavond te vinden. vaste prik. Maar dat de tijd niet heeft stil gestaan bleek wel uit het feit dat het restaurant was verhuisd naar de (zuster)locatie aan de overkant en daar als mega groot restaurant was verder gegaan. Helaas voor ons was de intieme sfeer helemaal weg. Niet authentiek Japans maar een groot, trendy, hip en modern gebouw. Het eten was nog steeds erg goed maar wij hadden niet meer het knusse, speciale gevoel. Er werd een beetje gehaast om alle (wachtende) gasten te bedienen. En door de drukte kon je elkaar ook niet echt goed verstaan. Dus helaas dat was een kleine tegenvaller. Hier zouden we niet meer wekelijks naar toe gaan als we nog in Curitiba hadden gewoond. Hoe lekker het eten ook.

  

De volgende dag stonden we op met bewolkt weer maar het was droog. Er was regen voorspeld dus dit was een mooie meevaller. Na het ontbijt zijn we  richting 'ons' park Barigui gereden. Hier was ik, al dan niet met de hond, vroeger dagelijks te vinden en liepen Rob en ik er elk weekend samen hard. Het park was nog steeds prachtig. Zeker met de skyline van Curitiba op de achtergrond. Er was genoeg levendigheid (Dia de Finados... dus voor de meesten een vrije dag) maar niet zo druk als in het Ibirapuera park hier in Sao Paulo. Het park was nog steeds goed onderhouden (er was zelfs een extra fiets/skate pad aangelegd naast de al bestaande wandel- en hardloop paden) en het aftandse kermisattractie-/speelparkje was inmiddels verdwenen en er stond nu een (permanente?) circus op die plek. Ook de capibara's graasden nog als vanouds daar rond.







Op de parkeerplaats stond nog steeds een 'caldo de cana en aqua de coco kraam' en uiteraard konden wij niet weggaan voordat wij hier weer wat gedronken hadden. Ik zou zweren dat het nog steeds de zelfde verkoper was maar dat zal ik mij wel verbeelden :-). In elk geval wilde hij graag onze foto nemen.



Na een uurtje hier rond gelopen te hebben werd het tijd om verder te gaan met onze 'tour de nostalgia', op naar onze oude wijk, condomínio en vooral naar ons toenmalige woning. De zon liet zich inmiddels ook zien en het werd zelfs warm.

Het duurde even voordat we de juiste weg weer gevonden hadden, de afstanden waren een stuk langer dan in onze herinneringen, en ook de doorgaande weg was nu aanzienlijk drukker geworden.Ik zag dat er hier en daar daarom rotondes en stoplichten waren gekomen. Maar het reed nog steeds veel makkelijker (overzichtelijker) dan hier in Sao Paulo. En hoe dichterbij we kwamen hoe meer ik (wij) gingen herkennen. Zo leuk.

En oh wat een rust toen we ons oude vertrouwde wijkje Jardim Verginia, Sao Braz (Santa Felicidade) binnenreden. Zo groen, de straten netjes schoon, geen lawaai, kortom het geheel had een  vredige uitstraling. Het is nooit een hele luxe wijk geweest met mega grote villa's, maar iedereen houdt zijn of haar huis en tuintje keurig bij en de verschillende condomínios hebben een vriendelijke en nette uitstraling.

We stopten bij ons oude huis en konden eigenlijk niet geloven dat wij daar ooit trotse eigenaars van zijn geweest. Uiteraard namen we de nodige foto's en dat werd opgemerkt door een man die net met zijn zoontje het condominium kwam uitlopen. Nieuwsgierig vroeg hij wat ik aan het doen was. Ik legde uit dat dat ons oude huis was en dat wij nu weer even terug waren. Onze mooie tijden hier herbeleven. Hij vertelde dat de Amerikanen aan wie wij de woning verkocht hebben in 2014 zijn vertrokken en dat hij de nieuwe achterbuurman is. En dat de huidige eigenaren nu thuis zijn. Hij ging ze via de portier wel even bellen. Dat was helemaal mijn bedoeling niet maar zo vriendelijk als Brazilianen zijn werd er direct actie ondernomen en inderdaad kwamen de nieuwe bewoners meteen naar buiten en nodigden zij ons uit om binnen te komen kijken. Ze waren heel benieuwd naar ons verhaal.

het huis nu


Tjonge wat is het dan gaaf om weer even binnen te lopen in het huis waar je zo fijn gewoond hebt. Onze allereerste eigen woning. Ons paradijsje met zwembad en heerlijke tuin. Eenmaal binnen was het alsof wij terug in de tijd stapten. Wij hebben het hele huis toentertijd grondig gerenoveerd (alleen de muren zijn eigenlijk blijven staan) en onze ziel en zaligheid in die verbouwing gestoken. En alles wat we erin geplaatst hebben was nog aanwezig. Duidelijk goede kwaliteit gebruikt ;-) Wij hadden voor de buitenkant een vrolijke kleur geel gekozen. Jammer dat deze -of de vorige eigenaren- niet beter onderhoud hebben gepleegd en er ook na ons voor een vale, saaie kleur is gekozen. Beetje verwaarloosd allemaal.
In elk geval was het een zeer hartelijk stel en ze zijn duidelijk ook heel blij met dit huis. Fijn. Wij zijn er dan ook wel zeker een klein uurtje binnen geweest. Bleek dat de man een broer is van een Portugese lerares van de Internationale school is die ik ook nog ken. Kleine wereld toch weer. Afijn, er waren plannen voor een renovatie en ze waren erg benieuwd naar de foto's van onze verbouwing. Deze heb ik ze inmiddels gemaild.

ons huis toen



Daarna hebben we door de wijk gelopen, zoals we vroeger ook samen een rondje met de honden liepen. Feest der herkenning. Hierna stapten we weer in de auto en reden wij via het gezellige centrum van Santa Felicidade met haar hoofdstraat Av. Manoel Ribas  en de vele Italiaanse restaurants aldaar, en met nog een tussenstop voor een bakkie koffie, richting de Internationale School.
Maar niet voordat wij eerst nog langs de Sante Felicidade (entree) Poort  en dan via park Tingui met haar vele capibara's en het Oekraïense monument gereden zijn. Ook hier voelde het zo vertrouwd.

Eenmaal aangekomen bij ISC zagen we dat ze ook daar behoorlijk hebben bijgebouwd. Dat de kleuterschool inmiddels naar deze locatie was gekomen wisten we al maar ik zag nu ook een mooie nieuwe sporthal en theater center (Wildcat Arena). Helaas was de school i.v.m. de vrije dag gesloten en konden we het terrein zelf  niet op. Maar ook van buitenaf kregen we een goed beeld van de campus en was het erg leuk om weer te zien waar onze kinderen hun internationale schoolleventje begonnen zijn en waar zij (en ik) zoveel tijd hebben doorgebracht.







Daarna was het tijd voor een bezoekje aan onze Belgische vrienden Patrick en Hilde waar wij onverwachts onszelf uitnodigden :-) Geintje, om een lang verhaal kort te maken was het mij nog niet gelukt om vooraf contact te leggen maar Rob vond nog een oud telefoonnummer. Ze bleken thuis te zijn en wij waren uiteraard zeer welkom voor een kop koffie. Dat werd een glas wijn en nog een, en nog een, en uiteindelijk hebben wij ouderwets daar de hele namiddag in de tuin zitten kletsen. Het, niet voorspelde, mooie weer maakte het plaatje af. We zijn gewoon verder gegaan we 11 jaar geleden gestopt waren (al is hij nog een keer bij ons in Bangkok op visite geweest).
s'Avonds hadden zij al een afspraak om te gaan eten met vrienden en ik wilde graag het nieuwe Hard Rock Cafe uitproberen. Dus we namen afscheid en hebben afgesproken om in december, als wij met de kinderen weer in Curitiba zijn, opnieuw langs te komen. Dan gaat de bbq weer aan en zorgt Rob voor z'n beroemde indonesische satésaus. Ook willen de mannen graag weer een keer samen gaan mountainbiken. Hoppa, laat die weekendjes Curitiba maar komen :-)

's Avonds aten we dus bij het Hard Rock Cafe. Het was er erg druk en we moesten ruim een half uur wachten voordat we een tafeltje kregen. En na ons bleek die wachtrij nog veel langer. En al zaten we gezellig te wachten op een loungebank op de overdekte varanda, blijkbaar waren er veel muggen, want ik ben lek gestoken op mijn enkels en kuiten. Die nacht heb ik in bed wat liggen krabben...grrr.

De volgende dag weer terug naar park Barigui, via onze wijk Sao Braz nu de andere kant op, via de Sam's Club naar parkshopping Barigui. Daar heerlijk rondgesnuffeld, wederom koffie gedronken en zijn toen via  het centrum en langs de Botanische tuin naar de andere kant van Curitiba gereden waar vrienden &oud-collega's Carlos en Lia wonen. Daar hadden we 's middags afgesproken voor een churrasco. Tja, wat zullen we zeggen. Ook hier voelde het alsof we nooit zijn weggeweest. De picanha smaakte uitstekend en de caipirinha vloeide rijkelijk. Om 11 uur s'avonds werd het toch echt tijd om weer richting ons hotel te gaan.



De volgende dag hebben we een beetje uitgeslapen al moesten we opeens haasten voor het ontbijt want de zomertijd was hier in Brazilië ingegaan. Daarna op ons gemak uitgecheckt en reden we weer richting Sao Paulo. Onderweg kwamen we nog 2x in een korte file te staan en waren blij voor de echte drukte vertrokken te zijn.

anno 2018

Maar 12 jaar gelden stonden wij ook al eens in een mega lange file: 
file BR 116 richting Sao Paulo  2006
Inmiddels is Rob 'em alweer gevlogen. Die is weer een weekje naar Zweden en Dinkel is ook weer thuis. Ook zij heeft een geweldig lang weekend gehad en ook voor haar voelt het steeds als thuiskomen daar bij het hondenpension. Ik ben zo blij dat we in december met de kinderen nog een keer terug gaan naar Curitiba. Ook zij kijken uit naar dat tripje. Er vallen nog zoveel herinneringen op te halen daar.

1 november 2018

Ff snel

Zo ik ben gauw achter de computer gekropen om even een kort berichtje te typen.
Dinkel is zojuist opgehaald om weer te gaan logeren bij haar honden pension en ze kon niet wachten om bij hun in de auto te springen. Je zou haast denken dat ze het daar gezelliger vindt dan bij ons ;-).  Maar heerlijk voor haar om weer uitgebreid te kunnen spelen met alle andere viervoeters.  Het is daar volle bak begreep ik. Ze kan daar weer even helemaal hond zijn want de afgelopen dagen hebben mevrouw en ik de deur weer plat gelopen bij de dierenarts. Maar daarover meer in een volgend blogje.

Over een klein uurtje komt mijn wederhelft al thuis en begint voor ons  een lang weekend. Vrijdag is Dia de Finados (All Saint's day of day of the death) en is iedereen vrij in Brazilië. Wij hebben besloten om deze dagen naar Curitiba te gaan. Even terug naar waar het expat avontuur voor ons zo'n 15 jaar gelden begon. Het hele weekend hebben we vol gepland. Ik heb er zin in!

Alvast fijn weekend allemaal.

19 oktober 2018

Neus achterna

Soms loop je op straat achter iemand die heerlijk ruikt. Ik bedoel dan niet zo'n overdreven parfum walm maar zo'n zalige subtiel luchtje wat je reukorgaan aangenaam prikkelt. Ik loop dan de hele tijd met een sniffende neus achter die persoon dat geurtje op te snuiven ;-).

Gisteren terwijl ik de hond uitliet overkwam mij dat weer. Zo'n slanke, mooi geklede, en prachtig opgemaakte dame, op zeer hoge hakken (hoe doen ze dat toch op al die ongelijke trottoirs en steil op- en aflopende straten?) terugkomend van haar lunchpauze weer op weg naar kantoor. Dan heb ik altijd de neiging om zo'n iemand aan te spreken en te vragen welk parfum zij opheeft. Dat heb ik in het verleden dan ook weleens gedaan maar blijkt altijd weer een fout idee. Want dat luchtje zal bij mij nooit hetzelfde ruiken. Mijn zuurgraad is helaas zo anders dat menig (duur) parfum op mijn lichaam zich naar een totaal ander aroma transformeert. Deze parfumflesjes belandden dan ook altijd op ons toilet om daar verder dienst te doen als luchtverfrisser. Beetje dure grap.
Manlief begint er geeneens meer aan om een nieuw geurtje voor mij mee te nemen. Hoe lekker het ook op het 'geurstaafje' ruikt. Bij mij zal het gewoon niet hetzelfde ruiken. Ik ben dan ook al jaren fan van een vast luchtje, en op een uitzondering na, blijf ik trouw aan dit merk. Hier in Brazilië draag ik trouwens eigenlijk nooit meer parfum, alleen een enkele keer nog wanneer we uitgaan.
Afijn, die dame rook dus zo lekker dat ik haar gewoon een tijdje gevolgd heb. De hond moest toch uit en wat maakt het dan uit welk rondje we dan lopen. Bovendien wil ik mijn 10.000 stappen per dag halen dus ik moest sowieso nog flink doorstappen.
En al lopende kwamen we opeens langs een winkel al helemaal gewijd aan Kerst. Het is pas oktober maar hier zijn ze er al helemaal klaar voor. Ik dacht dat ze in Nederland al erg vroeg waren met de verkoop van pepernoten en chocoladeletters maar hier zijn ze dus al net zo gek. Ook Dinkel vond het maar wat vreemd al die kerst prullaria en moest alles goed bekijken.



Maar goed, 't is wel een leuk adresje om te onthouden voor de toekomst. Want al liggen al onze kerstspullen nog in Nederland en heb ik hier nog niets, ik zal dit jaar niet veel kopen omdat wij toch met de feestdagen aan het reizen zijn.

Over reizen gesproken manlief kreeg ook nog een uitnodiging om in maart volgend jaar naar Santiago, Chili te komen. En raad eens wie er weer mee gaat? Ik krijg het nog druk met al dat vakantie houden haha.
Wel een beetje balen voor de International Newcomers Club (INC) die een monthly meetup director zochten en waarvoor ik me beschikbaar heb gesteld. Want al kan ik die bijeenkomsten wel vooraf plannen en organiseren, ik zal er met al die tripjes van Rob waarbij ik hem gezellig vergezel, op de dag zelf niet veel bij kunnen zijn. Tja, het luxeprobleem van een expatvrouw :-)

Fijn weekend!

6 oktober 2018

Even terug naar de kleuterschool

Zo was ons huis nog gevuld met drukte en gezelligheid en zo zit ik alleen (nou ja, op een luie hond na) in een stil huis. Het bezoek is alweer een week naar huis en ook Rob is afgelopen donderdag vertrokken naar Nederland en Zweden. Ik heb dus het rijk alleen. Maar dat geeft niets. Ik verveel mij niet.

Afgelopen dinsdagochtend mocht ik mij opnieuw melden bij DETRAN alwaar wij een nieuwe poging gingen wagen om mijn Nederlandse rijbewijs om te zetten naar een Braziliaans exemplaar. Dit keer was onze tussenpersoon gewapend met een verklaring van de Nederlandse ambassade dat de afkorting e/v betekent 'echtgenoot van' en dat het niet staat voor een of andere naamsverandering. Dat ik echt keurig getrouwd ben en daardoor beide achternamen mag voeren in Nederland. En warempel het document werd geaccepteerd. Sterker nog, binnen 40 min. (incl. pasfoto maken en vingerafdrukken nemen) stond ik alweer buiten. Een unicum volgens mijn begeleider. Nog nooit was het proces zo snel afgehandeld en goedgekeurd. En ze doet dit werk toch al heel wat jaren. Bofte ik even.
Ik moest nog wel medisch en psychologisch gekeurd worden en daarvoor moesten we naar een medical office in de buurt. Het eerste kantoortje had om 10 uur 's morgens al geen plek meer dus zijn we doorgelopen naar het volgende medische postje. Ik schrijf JE omdat die ruimtes echt geen andere naam verdienen. Aftandse kantoortjes met wat gammele stoelen in de wachtruimte, geen airco maar  een oude (bovendien niet werkende) fan en 2 kleine kamertjes. Een kamertje voor de dokter en eentje,  type ouderwets klaslokaaltje, waar de psychologe zat.

Als eerste mocht ik naar binnen bij de arts. Zij deed een oogtest (letters oplezen en daarna de kleuren rood, oranje en groen herkennen en benoemen) en daarna moest ik knijpen in een soort grote wasknijper om te zien of ik voldoende kracht had in mijn handen. Ik vroeg me af waarvoor dat was. Waarschijnlijk om keihard in het stuur te kunnen knijpen als een of andere idioot je rakelings passeert of wanneer je wordt ingehaald door zo'n kamikaze knul op z'n motor. Afijn, daarna moest ik nog een paar kniebuigingen doen (vast om te testen of je bliksemsnel je rempedaal kan intrappen om straks niet zo'n motorboy met een Ayrton Senna complex onder je auto te krijgen) en ik werd medisch goedgekeurd om een auto te mogen besturen.

Nu mocht ik door naar het volgende kamertje, dat van de psychologe. Ik had van mijn wederhelft al begrepen dat je een paar simpele testjes krijgt. Een hele vriendelijke vrouw vroeg me te gaan zitten in zo'n ouderwets schoolstoeltje met tafelblad aan de zijkant en ik mocht daarna op een 3 tal blaadjes bovenaan mijn naam zetten en wat andere gegevens invullen. Yep,  daar was die flashback naar mijn schooltijd.
Daarna begon opdracht 1 en kreeg ik een plaatjesboek aangereikt. Op de eerste bladzijde zag je een plaatje van een paard zonder staart. Daaronder 4 keuzemogelijkheden (ABCD) met een tekening van een hoef, een been (want paarden hebben geen poten), een paardengebit en als laatste die paardenstaart. Wat ontbreekt er op het plaatje en geef de letter van het goede plaatje. Serieus? Gaan we dit soort spelletjes spelen? Moet ik dat echt invullen?  Ja, dus. Ik kreeg spontaan de slappe lach.
Volgende opdracht was: streep op een A4 blaadje vol verschillende symbolen alle pijtjes die naar links wijzen door en daarna alle driehoekjes met een stip erin. Ik vroeg me inmiddels af wanneer de strikvraag kwam. Als laatste moesten wij (want inmiddels was er een tweede kandidaat binnen gekomen) op een blanco vel allemaal verticale streepjes zetten. Net zolang totdat de psychologe 'signal' zei (=stoplicht) dan moesten we een horizontaal streepje zetten om daarna weer door te gaan met het zetten van verticale streepjes.  Ik heb nog nooit zo snel en keurig netjes naast elkaar staande streepjes gezet. Want het zal mij toch niet overkomen dat ik afgekeurd word op het niet kunnen zetten van streepjes. Ik werd er gewoon zenuwachtig van  :-)
En ik had beter niet zo ijverig kunnen werken want toen onze tijd om was bleek dat je al die klote streepjes ook nog eens moest gaan tellen. Wat een K.. klus. Toen ik na afloop aan mijn begeleidster vroeg waar dat in vredesnaam voor diende bleek het iets met concentratie te maken te hebben. Afijn, ook hiervoor was ik geslaagd en dat betekent dat ik binnenkort mijn Braziliaans rijbewijs in huis heb. Woehoe.

Verder ben ik nog steeds druk met het regelen en plannen van onze zomervakantie in december. Als de kinderen komen gaan we reizen o.a. naar Natal en terug naar Curitiba en Ilha do Mel. Soort van tour nostalgie. Bovendien gaan wij samen het lange weekend in november ook nog samen naar Curitiba en hebben daar met vrienden afgesproken. Verder gaat Rob begin december naar Buenos Aires en hebben we besloten dat ik dan ook mee zal gaan. Hij moet al die dagen werken maar ik ga gewoon (weer) de toerist uithangen. Ik vind dat zo'n geweldige stad, daar ben ik nog lang niet uitgekeken. Ook kreeg manlief alvast een uitnodiging voor een conferentie in Japan volgend jaar en ook dan ga ik gezellig mee. Rob zal er nog een paar vakantiedagen aan vastplakken zodat we ook samen wat kunnen gaan doen en verder reizen. Dus ook hier heb ik het nog het e.e.a. voor uit te zoeken.

Morgen zijn hier de verkiezingen. Er wordt gestemd (stemplicht!) voor een nieuwe president, het nationaal congres en voor de diverse deelstaatparlementen.


Ik ben benieuwd hoe dit gaat verlopen en of het rustig zal blijven. Er waren de laatste tijd al diverse demonstraties in het land. De verdeeldheid in Brazilië loopt op en er heerst onzekerheid. Reacties op de uitslag zijn dan ook onvoorspelbaar. Op de hoek van onze straat staan ze van de media al klaar voor de verslaggeving van het verloop van deze verkiezingen. Waakzaamheid is geboden zo kreeg ik te horen. We zullen het zien en wachten het maar rustig af.

Fijn weekend.

28 september 2018

De toerist uithangen

Nog ruim 2 dagen en dan gaat ons bezoek alweer naar huis. Time flies when your having fun. Dan zijn ze hier 3 weken op vakantie geweest. Wij hebben het spreekwoord 'bezoek en vis blijven maar 3 dagen fris' eigenhandig aangepast naar 3 WEKEN fris haha.

Zoals eerder geschreven zijn we vorige week, toen Rob nog vrij was, verder gegaan met het verkennen van de (wijde) omgeving en hingen we o.a. de toerist uit in Holambra. Deze Braziliaanse gemeente komt voort uit een Nederlandse nederzetting en houdt in september (begin van de lente hier) altijd een bloemententoonstelling op een groot evenemententerrein, de Expoflora. En daarvoor had ik kaartjes gekocht. We plakten er gelijk 2 dagen aan vast en verbleven in het parque hotel Villa de Holanda. Op donderdag verkenden wij dit 'Nederlandse' dorp en op vrijdag bezochten wij dus het bloemenfestijn. Verder liet de zon zich van haar goede kant zien en kon ons bezoek eindelijk eens hun badkleding uit de koffer halen. Ff relaxen bij het zwembad van het hotel.

En omdat foto's altijd meer zeggen, hieronder een kleine weergave van de belachelijk vele foto's die wij gemaakt hebben:










Tja, wat zullen we ervan zeggen. Het was super toeristisch maar ergens toch ook wel heeeel leuk.
's Avonds aten we bij een  euh, "authentiek" Nederlandse restaurant en kocht ik daar bij hun bakker nog een pakje speculaasjes. Helaas, ze smaakten toch niet zoals wij gewend zijn. Gelukkig waren de echte Hollandse speculaasjes en (roomboter) stroopwafels al door mijn moeder uit Nederland meegenomen (samen met drop, pepermunt, hagelslag, satésaus en heel veel Indonesische kruiden).

Na deze dagen reden we zaterdagmiddag vanuit Holambra via een omweg richting de hondenkennel om Dinkel op te halen. Maar voordat we haar weer meenamen hebben we daar eerst nog met de eigenaren van het pension gezellig gebarbecued. Wat zitten Ricardo en Wanadis toch op een prachtige locatie, zo'n geweldige plek voor honden. Ik was verbaasd dat Dinkel nog mee terug naar huis wilde met ons :-)




Terug in Sao Paulo besloten we de volgende dag met het prachtige weer te gaan wandelen in 'ons' Ibirapuera Park. Hier waren mijn ouders en Michou nog niet geweest. Maar poeh wat een mensenmassa. Normaliter is het er al druk in het weekend maar nu bleek dat er de Pao de Açúcar marathon (& family run) gehouden werd. Ons bezoek viel wel met hun neus in de boter qua gezelligheid en levendigheid. 

Afgelopen week moest manlief weer werken. Wij wilden graag nog meer van de stad Sao Paulo zien. De keuze viel daarom op een rondrit met de hop on hop off bus, Linha circular turismo. We besloten vanaf het beginpunt in te stappen en namen een Uber naar Placa da Republica in het centrum. Daar stapten we in de dubbeldekker bus en hadden een goed uitzicht vanaf het bovendek.  Zo kregen wij een goed beeld van de stad. Een leuk uitje. Uiteraard werd er die dag ook nog koffiegedronken en uitgebreid geluncht.


De volgende dagen verlopen volgens het zelfde stramien. We lunchen o.a. uitgebreid in de tuin van Casa das Rosas, ontbijten aan de bar bij mijn lokale bakker en de dag erna nog een keertje bij mijn favoriete koffietent. Ook wandelen mijn vader en ik (en de hond) nog een keer naar het grote park. Kijken of er doordeweeks, als het rustiger is, betere foto's gemaakt kunnen worden. We kijken daar ook even bij het Bienal paviljoen waar op dat moment de tentoonstelling 'Afinidades Afertivas' plaatsvindt en werpen een blik naar binnen bij het Ibirapuera auditorium. Beide gebouwen zijn ontworpen door de bekende Braziliaanse architect Oscar Niemeyer.
Op de terugweg worden we overvallen door een korte maar zeer hevige onweersbui. Drijfnat komen we weer thuis en daar blijkt dat mijn moeder wat lekkers van de bakker voor ons klaar heeft staan. Mmmm.

Morgen gaan we dan nog een keer met z'n allen feijoada eten, een authentiek Braziliaanse bonengerecht. 
En dan wordt het echt tijd dat de visite weer op huis aangaat want ik geloof niet dat er nog een kledingstuk is wat mij goed past. Dat wordt weer lijnen geblazen ;-)

(voor vergroting klik op de foto)