Einde van een tijdperk.

Oké, ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, dit wordt mij laatste blogje. Ik stop ermee. Waarschijnlijk zagen jullie het al aankomen want de hoeveelheid blogjes werd steeds minder.  

De inspiratie is op en ik heb door mijn baan minder tijd en energie om naast het huishouden, de tuin, het klussen en de dieren ook nog achter de computer te duiken. Sowieso vind ik de online apps minder leuk geworden. Door alle reclame, gewijzigde privacy regels, AI ongein zit ik steeds minder op FB en Instagram. Ik mis regelmatig berichtjes van vrienden omdat het algoritme besloten heeft dat ik die posts niet  te zien krijg. En ik heb geen zin (of tijd) om bij iedere ‘vriend’ te kijken of er nog iets geplaatst is. Ook veel oude blogvrienden zijn gestopt met schrijven. M.a.w. de sjeu is er vanaf. 

Wij zijn helemaal gesetteld in Portugal en bouwen rustig verder aan ons leven hier. Werkwijs loopt alles prima, ik ben inmiddels in vaste dienst genomen, Michou’s trimsalon loopt goed en zij heeft veel vaste, klantjes. Ook Rob heeft het lekker druk. Genoeg elekriciteitswerk en zonnepanelen installaties. W.b. het laatste werkt hij inmiddels ook samen met een ander bedrijf. Mooie ontwikkelingen dus.

Mats en B. doen het ook leuk samen en hebben inmiddels gezinsuitbreiding gehad met de komst van Sage hun tweede k9 kindje 🐾. Samen met Benji genieten zij van de mooie Portugese natuur. Met hun busje trekken ze er vaak weekenden op uit. Hiken, klimmen, paddleboarden….Echte, actieve avonturiers. 

W.b. ons huis en tuin daarin valt nog genoeg te klussen. Er is altijd meer te doen en het kan altijd mooier. Maar we doen rustig aan. Qua geld én qua tijd. Steeds een beetje. Moet ook wel want we worden ook een dagje ouder. En we willen ook genieten. En dat doen we zeker.  Zeker nu het mooie weer terug is gekomen. Wat zeg ik. Het is opeens zomer. 35 gr! Van winter naar zomer. We hebben de lente overgeslagen. 

Manlief is de veranda aan het betegelen maar eigenlijk is dat in deze temperaturen niet te doen. Dochterlief laat zien dat je in deze hitte beter van het zwembad kan gaan genieten. Balou is het met haar eens 😀. 
Ollie zit nu een wesp achterna, lijkt me geen strak plan. Ook Spooky is ‘up to no good’. Echt een spook dat katertje. Alweer 1 jaar oud en een echte buitenkat. Cream is inmiddels een oude bejaarde dame. Zij slaapt alleen nog maar. Kijken hoe lang zij nog bij ons blijft. Denk niet dat we nog van jaren spreken. Eerder in maanden. Bijna 21 jaar is ook wel heel oud voor een poes.

Maar we leven bij dag. Blij dat we nog gezond zijn (tja ouderdom komt ook hier met gebreken) en waarderen alle geluksmomentjes samen. Je weet tenslotte nooit wat de toekomst brengt. En ik houd nog steeds vast aan mijn levensmotto: “een dag niet gelachen is een dag niet geleefd”. 

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen.  Voor alle leuke reacties en berichtjes. Jullie waren jarenlang betrokken bij mijn weblog en deel van mijn ‘online’ wereld. Ik vond het leuk om mijn (expat)leven met jullie te delen. Dankjulliewel voor de vriendschap.

Ik wens iedereen heel veel liefde.

Droom! Geniet! En wees vooral gelukkig!

Het gaat jullie goed.💖

Vertrouwen

Na het lange blogje van nog maar deel 1 van onze Japan-reis even een kort blogje tussendoor. Dit weekend volgt deel 2 van die reis en dan ben ik weer bij met bloggen. Precies voordat wij volgende week weer aan onze volgende vakantie gaan beginnen ;-)

Afgelopen dagen was ik druk met de laatste voorbereidingen voor de INC Monthly Meetup waarvoor ik verantwoordelijk ben. Voor de organisatie ervan dan hè. Was ik al druk met het aanvragen van allerlei offertes voor een nieuwe locatie waar wij deze bijeenkomsten straks kunnen gaan houden (lees e-mailen, opvolgen, nabellen en daarna onderhandelen over de prijs) moest ik mij nu vooral concentreren op de uitnodigingen, de catering, decoratie en deelnemerslijst voor deze maand. Thema: Até logo (wat zoiets betekent als Tot Ziens). In de expat wereld is weer de beruchte eind van het schooljaar a.k.a relocatie periode aangebroken. Voor velen vaak een drukke en stressvolle maand. Met veel laatste schoolactiviteiten, afscheidsfeestjes en verhuizingen. Dus voor INC een reden om vertrekkende leden te bedanken voor hun vriendschap, bijdrages, ideeën en tips, deelname aan onze activiteiten oftewel hun lidmaatschap van onze club. Geen 'good bye' want er is niets goeds aan het afscheid moeten nemen van vrienden in het mooie land wat je voor even ‘thuis’ heb mogen noemen maar een tot ziens! Até logo.....till we meet again.

En zo was ik gistermorgen dus vroeg op, wandelde -in de miezer- met de hond en zorgde er daarna voor dat alle spullen die ik mee moest nemen in de keuken klaar stonden. Stel je dan even voor: tassen met decoratiespullen, een paar helium ballonnen, cadeautjes voor de vertrekkende leden, lange doos met chocolade rozen voor nieuwe leden, nog een tas met wat klein plastic stuff wat ik niet bij de cateraar qua serviesgoed had kunnen bestellen en dan nog een tas met wat papierwerk. Mijn naam is pakezel. Na alles bijeen gesprokkeld te hebben stap ik daarna in de lift om richting de bakker te lopen. Hier moest ik een grote 3 kg taart, 1 meter sandwich-stokbrood en andere bestelde zoetigheden ophalen. Sta ik in de lift stopt deze er plots mee. Gelijk is het aardedonker...  de stroom blijkt uitgevallen. Maar de portier zegt via de intercom dat de noodaggregaat vanzelf zal aanspringen en inderdaad floept het (nu wat zwakkere) licht even later aan en zet de lift zich in beweging. Pffff, wat opluchting. Het duurde misschien een minuutje maar ik kreeg het al aardig benauwd.
Vervolgens loop ik buiten -inmiddels in de stromende regen en natuurlijks zonder plu-, of ik hoor een mega knal. Op hetzelfde moment zie ik een enorme vuurbal en een (stuk) boom blijkt afgebroken. Boven op een geparkeerde auto, een portiershuisje rakend en alle stroomkabels met zich meetrekkend. En dan zit de hele straat zonder stroom. Bovendien is de weg volledig geblokkeerd. Lekker dan.

Bij de bakker zitten ze dus in het donker en de ontbijtende mensen aldaar willen allemaal afrekenen. Tja, de koffiemachine doet het nu toch niet. Maar de kassa dus ook niet. Gelukkig werkt de pinautomaat op accubatterijen. 't Duurt even voordat ik aan de beurt ben maar dan kan ik mijn bestelling afrekenen. Maar goed nu die boom de straat blokkeert kan ik mij niet voor m'n deur op laten pikken. Ik besluit de bestelling bij de bakker te laten staan en ga de rest van mijn tassen thuis ophalen. Eenmaal weer terug bij de bakker zie ik eruit als een verzopen kat want met al die zooi in m'n handen kon ik niet ook nog een paraplu vast houden. Tot zover mijn mooi geföhnde kapsel. Ben ik daar nu op tijd voor opgestaan?

Afijn, ik bestel een Uber en wacht bij de donkere bakker. Met m'n ballonnen en tassen en al. Ik zie op de app dat het 8 min duurt voordat mijn driver er is. Maar hij moet rondjes rijden aangezien hij niet in de straat kan komen en het verder overal eenrichtingsverkeer is. Ik zie de voorrij-tijd steeds meer oplopen. Arghhh, dit gaat 'em niet worden. Ik annuleer de Uber en loop naar de hoek waar een taxipunt is. Daar vraag ik of ik ook met debetkaart kan betalen en wanneer dat wordt bevestigd loopt de taxichauffeur met me naar de bakkerij en helpt mij alles in z'n taxi te laden. Dan rijden we, gezellig kletsend, naar de locatie waar de bijeenkomst is. Meneer de taxichauffeur ‘kent’ mij zegt hij. Hij ziet me nl. steeds met die grote hond lopen. Ja,ja Dinkel is bekend, of moet ik zeggen berucht.
Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming wil ik afrekenen. Dan blijkt dat zijn pinapparaat niet werkt. Zucht, dat kan er ook nog wel bij deze morgen. Ik raak al in de stress want ik wil niet nog meer tijd verliezen met het zoeken en rijden naar een pinautomaat. Waarom heb ik ook nooit cash op zak? Maar dan verbaast de taxichauffeur mij door te zeggen: "betaal mij later maar". Huh? Ja zegt hij, ik weet dat je in de buurt van de bakker woont want zie je dagelijks met de hond. Betaal mij maar als je weer langsloopt. Ik kijk hem met open mond aan. Wat een vertrouwen. Ik wil hem mijn telefoonnummer geven maar dat is niet nodig. Hij gelooft me op mijn blauwe ogen dat ik hem kom betalen. Daarna helpt hij mij in de regen alle zakken en tassen het gebouw in te dragen. Wat een lieverd die man. Waar vind je nog zo'n goedzak?

Binnen decoreer ik gauw de ruimte. Ik krijg nog wat extra help en de bijeenkomst wordt erg gezellig. Helaas had ik wel de verkeerde koffiekopjes geleverd gekregen, kleine espresso i.p.v. grote americano size -die we ook voor thee hadden kunnen gebruiken- maar oh well.. that's life. Kan er ook nog wel bij vanmorgen ;-). Het kan de pret verder niet drukken.
Met een gezellige groep zijn wij bijeen. Iets minder mensen dan aangemeld komen opdraven, maar dat is meestal het geval als het rotweer is in Sao Paulo. Dan is het met het verkeer een puinhoop en vaak geen doorkomen aan. Al met al een geslaagde meet-up. Ondanks mijn chaotische start. Als afsluiting gaan een paar dames uit de Red area en ik nog lunchen bij Japans restaurant Kinoshita. Heerlijk, voor sushi ben ik altijd in. Daarna ga ik gauw met een Uber naar huis om de hond uit te laten. Die heeft lang genoeg alleen gezeten.

En uiteraard heb ik later die middag mijn schuld aan de taxichauffeur voldaan. Hijzelf stond er niet  maar zijn collega wel en die belde ff en nam toen het geld voor hem aan. Vanmorgen stond mijn chauffeur er wel en bedankte hij MIJ voor het netjes komen betalen. Nee, jij bedankt voor het vertrouwen. Ik weet niet of een chauffeur dat in Nederland had gedaan.

Hierbij nog wat foto's. Een paar maar en dan vooral van mij. Niet uit egoisme maar omdat INC een besloten groep is en ik tegenwoordig, met alle nieuwe privacy regels, niet zomaar foto's van iedereen mag plaatsen op mijn blog haha.

Pre-visit Sao Paulo

Inmiddels is het alweer meer dan een week geleden dat ik op Schiphol landde. Terug van een reisje Brazilië.  Het werd een drukke, intensieve maar vooral succesvolle kennismaking met São Paulo. Manlief is er nog even gebleven en komt eind van de maand pas terug.

Eind januari, op een zondagochtend vertrok onze vlucht naar Brazilië. Eindelijk was het dan zover.... we gingen op pre-visit. We werden weggebracht door dochterlief (heerlijk, een kind met rijbewijs) en na een goede vlucht landden we 's avonds in São Paulo. Bem vindo ao Brasil.
In een aangename temperatuur liepen we naar buiten. Nadat de  huurauto was opgehaald reden we met een eigenwijze TomTom richting ons hotel. De GPS bleef maar van route veranderen. Volgens dat ding moesten we nog ruim 2 uur rijden naar onze bestemming. Nou ligt Guarulhos airport buiten São Paulo Centrum maar toch echt niet op nog 2 uur rijden (bij normaal verkeer, zonder files dan). Zucht, de stad São Paulo ligt natuurlijk in de staat São Paulo en we hadden blijkbaar een hotel met zelfde naam in de provincie gekozen. Afijn, na de naam, het adres - nu met postcode erbij-  opnieuw ingetypt te hebben reden we alsnog binnen 30 minuten naar het juiste hotel. Al bleken sommige straten op zondag tot wandelgebied verklaard te zijn en moesten we zelf alternatieve wegen vinden omdat de TomTom die afsluitingen niet zag en ons steeds weer terugstuurde naar die afgesloten straten.

De volgende ochtend was het vroeg op want we werden om 9.00 uur verwacht op Rob's nieuwe kantoor en dat lag nog wel eventjes rijden vanaf ons hotel. Na een heerlijk ontbijt (hier liepen we Derek Bolt van het programma Spoorloos nog tegen het lijf) reden we met een nog steeds eigenwijze GPS via een tolweg (oops.... we hadden nog geen cash geld gehaald dus moesten we 1,80 RS = 0,45 ct pinnen wat ons een boze blik van de tolweg juffrouw opleverde)  naar het bedrijf. Hier werden we zeer hartelijk ontvangen, kregen een uitgebreide presentatie en rondleiding, werden aan het personeel voorgesteld, namen de agenda voor de komende week door en werden getrakteerd op een warme lunch. Ook regelden ze voor ons een tijdelijke telefoon met 4G internet zodat we Google maps konden gebruiken in plaats van die vreselijke TomTom.

Ik moet trouwens zeggen dat de gesprekken in het Engels begonnen maar dat we eigenlijk zo overstapten naar het Portugees. Viel me reuze mee hoe snel ik de taal weer oppakte en wij ons verstaanbaar konden maken. Ik moet zeker weer aan de uitspraak gaan werken en ook grammaticaal klopt er niet veel meer van maar mijn woordenschat is er nog :-). 

Afijn, daarna was het terug naar het hotel alwaar we opgewacht werden door een collega en makelaar. De eerste dagen zouden vooral staan in het teken van het vinden van een woning.
Het bedrijf had al aangegeven dat we het beste naar een appartement konden gaan kijken en in welke wijken. Hierbij gelet op veiligheid, bereikbaarheid, toegankelijkheid openbaar vervoer en shopping mogelijkheden. Voor mij was prioriteit no. 1 dat huisdieren zijn toegestaan en dat er een extra slaapkamer voor logees is. Verder zou een gemeubileerde woning ideaal zijn omdat wij ons huis in Nederland aanhouden en onze huisraad niet meenemen. Voor de rest hadden we geen wensen al zag Rob graag een zwembad en gym in of bij het gebouw. En daarop had de makelaar zo'n 10-12 appartementen voor ons geselecteerd.

Die middag zagen we de eerste 4 appartementen. 's Avonds gingen we traditiegetrouw uit eten bij een Japanner want het was tenslotte onze eerste avond weer in Brazilië maar ook Robs' verjaardag.

Uiteraard nam birthday boy een 'echte' caipirinha. Smaakt nergens zo lekker als in Brasil.

De volgende ochtend vertrok Rob weer naar kantoor waar hij een kennismaking met het management team had terwijl ik rustig op mijn gemakje ging ontbijten. Daarna kocht ik eerst een plattegrond van de stad bij een kiosk om de hoek en nam daarna in de hotelkamer de appartementen van de vorige dag nog eens goed door en zette e.e.a. op een rijtje. 's Middags gingen we weer op huizenjacht en hadden we een bezichtiging van de volgende 4 appartementen. 's Avonds gingen we ons te buiten aan een heerlijke stuk vlees in een grill restaurant naast het hotel. Niet goedkoop, w.d.b. vielen de prijzen me in São Paulo best wel tegen, maar enorm lekker.

De volgende ochtend bleef Rob 's morgens in het hotel om wat te werken op zijn laptop. Vervolgens  deden we samen wat boodschappen bij de Pao de Açucar supermarkt en namen een broodje gezond met vers geperste mango sap als lunch. ' s Middags bezochten we de laatste  3 appartementen en gingen daarna bij een luxe bakker annex lunchroom koffie drinken om daar uitgebreid alle bekeken woningen te bespreken en onze top 3 te kiezen. Nu was het aan de makelaar om voor ons te gaan onderhandelen.  's Avonds waren we door de directie voor een diner uitgenodigd wederom bij een steakhouse. Mjummmm, heerlijk toch al dat gegrilde vlees.
Ons " voorkeurs" appartement  heeft ook een churrasqueira  (BBQ) op het balkon. Daar zie ik straks mijn man wel lekkere picanha voor ons grillen.

De volgende dag waren we 'vrij' en zijn we gewandeld vanaf het hotel richting het park Praça  Ayrton Senna waarbinnen een apart hondenpark is waar honden los mogen. Vandaar liepen wij, via het appartement van onze voorkeur, weer terug naar het hotel. Van appartement tot hondenpark is een wandeling van ongeveer 15-20 min dus dat is goed te doen. Nou moet je wel weten dat de straten hier in deze buurt naar beneden lopen dus dat is aardig afzien als je weer omhoog moet. Bovendien zijn de wegen eenrichtingsverkeer waardoor je met de auto steeds blokjes moet rijden dat lopen veel gemakkelijker en sneller is (ook gezonder haha) en bovendien is parkeren hier ook een ramp. En dan heb ik het nog niet over de drukte en files.
Leuk detail; het parkje ligt aan de Rua Curitiba.......

Het hondengedeelte zag er prima uit, dus daar zal ik best veel met Dinkel te vinden zijn. En even verder doorlopend kom je in het grote Ibirapuera park.

Daarna liepen wij weer terug naar het hotel, hebben simpel geluncht met wederom een broodje en verse sap en een uurtje bij het zwembad van het hotel gezeten. De temperatuur was nog steeds prima al was er wel steeds veel bewolking, een wat heiig beeld . Ook is er de afgelopen dagen af en toe een spatje regen gevallen.
Eenmaal terug op de kamer kregen we een telefoontje van de makelaar dat er een principe accoord is met de verhuurder van het appartement. Woop Woop, nu nog al het papierwerk regelen en wat clausules in het contract laten bouwen. Tenslotte hebben we nog steeds ons visum niet.

De rest van de dagen stonden in het teken van de omgeving wat beter verkennen, winkelen en vooral informatie verzamelen. Het appartement is gedeeltelijk gemeubileerd wat betekent dat er nog e.e.a. gekocht moet gaan worden. Dus hebben we wat prijzen van meubels, witgoed en keukenapparatuur vergeleken. Ook bezochten we een tweedehands/antiek winkeltje waar we leuke ideeen hebben opgedaan. Zo stond er een erg mooie 8 persoons eettafel. Als het huurcontract straks geregeld is kan Rob e.e.a. gaan bestellen en (laten) kopen. We aten bij een lekkere hamburgertent en de volgende avond liepen wij een pizzeria binnen. Eetgelegenheden genoeg in deze buurt.

Die zondag stonden we op met een stralende zon aan de hemel. Het was prachtig weer en wij wilden naar het grote park. Maar eerst liepen naar Avenista Paulista die iedere zondag voor autoverkeer afgesloten is en dan een walhalla voor voetgangers en fietsers wordt. Ook was er een pre-carnaval kinderfeest aan de gang. Kortom een en al gezelligheid.

Dan via een wekelijkse versmarkt  (die iedere zondag vlakbij ons a.s. appartement gehouden wordt)

liepen we verder naar het Ibirapuera park. Ook daar werden er net voorbereidingen getroffen voor een pre carnaval optocht dus we moesten even omlopen. Eenmaal in het park was het een en al bedrijvigheid. Er werd gespeeld, geskated, gefietst, fietshockey gespeeld, gewandeld, gejogged, gesport, geluierd. En wederom overal (aangelijnde) honden. Je hoorde muziek, er werd (kokos)water en snoep verkocht. Wat een gezelligheid. Hier houden wij van.

Na een gezellig dagje was het weer terug richting hotel alwaar ik mijn koffer mocht gaan inpakken en mij klaarmaakte voor de reis terug. Op het vliegveld hebben we samen nog wat gegeten en moest ik toen voor 3 weken afscheid van mijn mannetje gaan nemen. Na een wat hobbelige vlucht (veel turbulentie) landde ik maandagmorgen weer in een koud Nederland. Brrrr. Eenmaal thuis ging gauw de verwarming aan.

Nu is afwachten tot de workpermit en visa afgegeven worden. Laatste nieuws is dat het nog ca. 30-45 dagen duurt. De afgelopen dagen met carnaval is er uiteraard niet gewerkt. Tja, 't is niet anders. Maar we hebben wat om naar uit te kijken.

Update: het huurcontract is vandaag getekend dus we hebben een woning voor de komende 3 jaar. Ik ben heel blij...mission pre-visit accomplished.