De poetsvrouw

Ik ben altijd druk voor en na het reizen. Als ik wegga wil ik het huis netjes en opgeruimd achterlaten en kleren moeten gestreken en schoon mee de koffer in. Tot grote frustratie van het gezin die knettergek van mij worden op zulke euh, stressmomenten. Vervolgens ligt er na de vakantie weer zo'n berg was- en strijkgoed. En ondanks dat er de afgelopen weken niemand thuis was om de boel vies te maken viel er toch weer genoeg te poetsen. En als ik nu naar buiten kijk zie ik hele vieze ramen. Zucht.

In een eerder blogje schreef ik over viezigheid en menig verhaaltje heb ik al gewijd aan de schoonmaak. Een noodzakelijke, steeds terugkerende, ondankbare taak die ik het liefst uit handen geef. Ik ben een vreselijke opruimer, hele volksstammen maak ik daarmee gek, maar niet echt een poetser. Maar ik wil wel alles schoon hebben. Het is dan ook heel bevrijdend om je ff lekker te laten gaan en je frustraties bot te vieren op de stofzuiger of op de spons tijdens het ramen lappen. Om vervolgens na al dat harde gezwoeg te constateren dat je ruiten opgedroogd nog steeds vol strepen zitten en je op de vloer aan de zwarte vegen precies kan zien waar je met je zwabber hebt lopen zwabberen.
Ik was altijd zo blij als mijn moeder onverwachts langs was geweest want dan glansden mijn ruiten weer streeploos en bleek die mega stapel strijkgoed zowaar verdwenen. Supermom to the rescue....
Ik ben meer van het het signaleren, delegeren en aanwijzingen geven. Op het uitvoerende vlak kom ik vaak een streepje te kort :-). He, ieder zijn specialiteit hé.

Een empregada zoals het beroep schoonmaakster hier in Brazilië heet (of diarista als je een parttime hulp in de huishouding hebt), in Nederland ook wel interieurverzorgster, werkster of het mama-hulpje genoemd, kan ik hier best gebruiken.Want zoals eerder geschreven is Sao Paulo een vieze stad. Dan was al dat zand in Dubai helemaal niets vergeleken met het stof en de vuile vette smoglaag die je hier steeds op je vloer en meubels aantreft. Zelfs met de ramen potdicht weet het een weg naar binnen te vinden.

Voordat wij naar het buitenland verhuisden had ik in Nederland iemand die eens in de 2 weken een ochtend bij ons kwam poetsen en mij vooral met het grote werk hielp (ramen zemen, grote beurt badkamer, keukenkastjes of de koelkast eens flink uitsoppen etc.). Als werkende moeder had ik voor dat soort klussen gewoon geen tijd. Liever besteedde ik mijn spaarzame vrije tijd aan m'n gezin.

Wonende in Curitiba kwam Alaide 2 dagen in de week bij ons thuis. Haar had ik via een Nederlandse vriendin gevonden. In principe dacht ik niemand nodig te hebben. Ik 'werkte' tenslotte niet meer. Maar al gauw bleek dat in een vreemd land, met een nieuwe taal, het heel fijn is iemand te hebben die je overal bij helpt en verder wegwijs maakt. En ergens was je als 'rijkere' buitenlander ook verplicht om een lokaal iemand in dienst te nemen. Om de economie wat te stimuleren, zeg maar ;-) En al sprak Alaide geen Engels en ik nog geen Portugees, met handen en voeten kwamen wij er samen uit. Een vlotte, zelfstandige meid. Niet lullen maar poetsen mentaliteit.
Maar de 2 dagen (di en woe) die zij bij mij werkte waren niet erg handig. Dus toen ik het drukker kreeg op de internationale school, met mijn eigen Portuguese lessen en alle (board)activiteiten van de Int. Womens Club besloot ik over te stappen van een diarista op een empregada. En een parttime kracht was in verhouding duurder dan een fulltimer.  Tja, ons ben zuunig he! En zo kwam Maria bij ons werken. Toen zij na 2,5 jaar verhuisde kwam haar vriendin Antonia bij ons. Antonia was analfabeet en had hierdoor grote moeite een betaalde job te vinden. Want je kon haar geen boodschappenlijstje geven of een briefje voor haar achterlaten want dat kon ze niet lezen. En haar iets laten opschrijven ging ook niet. Maar ze had een ijzersterk geheugen en als bijv. iemand gebeld had dreunde ze de naam en dat tel nummer zo op. Mijn vertrouwen is in al die tijd nooit geschonden en ik geloof nog steeds in 'wie goed doet, goed ontmoet'. Allen waren eerlijk, lief voor de kinderen en vooral dol op onze boxers.

Eenmaal in Dubai bleek dat de meeste expats live-in maids (veelal uit de Filipijnen) in dienst hadden. En daar zat ik helemaal niet op te wachten. Ik vond een fulltime werkster ergens al een inbreuk op m'n privacy, laat staan als ze ook nog in je huis wonen, 24 uur per dag. Daarnaast ben je als werkgever (en sponsor) verantwoordelijk voor o.a. hun visa, alle verzekeringen en vakantie- en retourticket naar hun thuisland. Wilde je liever een parttime werkster dan ging dat via een bureau of je deelde er eentje met een vriendin of buurvrouw die je dan vaak 'zwart' betaalde. Veel te omslachtig allemaal.
Dan deed ik het huishouden wel weer zelf. Daarbij waren de kinderen inmiddels groot genoeg om hun steentje bij te dragen en hun handen in huis te laten wapperen. Sowieso moesten zij hun eigen slaapkamer altijd al bijhouden en 'nooit met lege handen naar de keuken lopen' is een gevleugelde uitspraak in dit gezin.
Maar ja, die strijk hé.....daar bleef ik toch een pesthekel aan hebben. Zelfs mijn kroost kreeg ik niet omgekocht om dat tegen betaling voor mij te doen haha. En die stapel werd in Dubai nog groter met al die 'nette' schoolkleding (lees: plooi rok, nette lange broek met vouw en overhemd met stropdas). Heel wat anders dan die t-shirts, bermuda's, joggingbroek en hoodie die ze in Brazilië droegen. En dan al dat zand. Ik bleef stofzuigen.

Vrij snel ging ik in Dubai werken en toen ik o.a. bij een Nederlands schoonmaakbedrijf  terecht kwam, wat naast full property management vooral maidservices leverde, was ik dolblij af en toe een 'vrij gekomen' werkster op mijn adres te kunnen inroosteren. Zo werd vooral die strijk toch gedaan.

Toen wij na 4 jaar naar Bangkok verhuisden wilde ik dus graag weer wat hulp in huis hebben. Al was het alleen maar voor de taal, iemand die weer als tolk kon op te treden. Omdat dochterlief elke dag naar de universiteit moest, en openbaar vervoer geen optie was, namen wij een Engels sprekende vrouwelijk driver /maid in dienst die in eerste instantie Michou zou gaan brengen & halen en in de overige vrije uurtjes mij wat zou helpen in en om 't huis. Dat leek een uitstekende oplossing maar na 2 weken bleek al dat dit 'em niet ging worden. De afstand naar de campus was te ver, te druk onderweg en Michou maakte hele lange dagen. Maar vooral gaf de "driver" aan dat zij het autorijden toch niet zo fijn vond. Afijn, dochterlief ging op kamers en aangezien ik verder geen fulltime hulp nodig had spraken wij af dat zij daarom op parttime basis verder zou gaan.
Het bleek dat de hulp een passie voor koken en bakken had (ze begon 'n cateringservice) en ging hier steeds meer tijd aan spenderen zodat het werk bij mij werd afgeraffeld. Of ze gebruikte mijn keuken voor haar activiteiten. Lang verhaal kort, wij namen afscheid van elkaar. Ik heb toen een aantal maanden zelf het huis weer schoongemaakt maar er volgde toch weer een nieuwe parttime hulp. Zoiets van als je de mogelijkheid heb waarom dan niet?

Afijn, 'Khun' Na kwam en ze was erg aardig en op haar manier zeker hardwerkend. Maar ik ben dan ook niet zo veeleisend. Zoals geschreven moeten mijn kids hun eigen zooi opruimen en als het werk gedaan is en je bent eerder klaar mag je bij mij weg. Ik ga geen klusjes meer verzinnen totdat het 5 uur is. Belangrijker vind ik dat je het werk goed doet, zelf initiatief neemt en dingen ziet, dol bent op onze hond en katten en vooral eerlijkheid en loyaal bent. Dat laatste bleek helaas niet het geval. Toen het erop aankwam liet ze mij (en een Ned. vriendin waar ik haar ook aan 't werk geholpen had) van de ene op de andere dag zo vallen voor een nieuwe klant. Zij hoopte er een waarschijnlijk een salarisverhoging uit te slepen en stelde opeens allerlei eisen en zette ons voor het blok. En toen al gauw bleek dat er bij die nieuwe werkgever veel harder gewerkt moest worden en daar lang niet zo veel vrijheid was als bij mij stond ze weer voor de (nu dichte) deur. Helaas pindakaas. Ik was er helemaal klaar mee.
(Al biedt de eerlijkheid mij te zeggen dat toen ik maanden later na een knieoperatie opeens aan huis gekluisterd was zij dagelijks de hond kwam uitlaten in haar pauze).

En nu zijn wij weer terug in Brazilië, met ons tweetjes deze keer. Hier  hoef ik geen maid, voor dat geld kan ik heel veel leuke andere dingen doen. Reizen bijvoorbeeld ;-)
Maar ja het werk moet wel gedaan worden. Ik heb mezelf dus in dienst genomen. En wat heb ik toch een hekel aan stoffen, poetsen en die strijk.
Ben vergeten vooraf te checken hoe veeleisend mijn werkgeefster is. Arghh.
Geloof niet dat ik in de nabije toekomst op een bonus hoef te rekenen.

p.s.: nu mijn huis weer schoon is volgen binnenkort de reisblogjes van Japan.

verhuizing

Oops inmiddels zitten we alweer een maand in Nederland in ons eigen appartementje. Back to my roots, naar de mooie stad achter de duinen. Er is veel gebeurd de afgelopen tijd. Maar eerst het afscheid uit Thailand.

De verhuizing ging snel en soepel en na alle feestjes zat ik dus de laatste weken alleen in het kale huis. Geen straf met Starbucks, div. nail spa's en massage salons en shoppingcentra in de buurt. Het was nog steeds mooi weer (regenseizoen start laat dit jaar) dus Dinkel genoot ook van lekkere wandelingen. Hier en daar had ik nog een afscheidslunch en ging ik koffie drinken met vriendinnen. Het werd steeds rustiger in ons compound. De grote uittocht was definitief begonnen. De laatste week was Rob er ook weer en maakten we ons op voor de vliegreis terug naar Nederland. Zo moesten de laatste rekeningen (gas,water en licht, internet, tv etc) betaald te worden, abonnementen beeindigd worden en huurapparaten teruggeven (klinkt makkelijker dan gezegd...vooral je borg terugkrijgen daar doen Thai niet aan) en de dieren moesten een keuring bij de dierenarts ondergaan voor de gezondheidsverklaring. Dinkel had een gezwel op haar poot die we ook nog 2 dagen voor de vliegreis lieten verwijderen. Dit gaf een beeetje stress bij deze moeder. Maar alles ging goed en ze leek geen last v.d. hechtingen te hebben.

Op maandag gingen we met onze beestenboel naar het Animal quarantine station in de freezone op het vliegveld voor (wederom) een healthcheck, de exportvergunning en andere paperassen benodigd voor het vliegen en om Nederland in te komen. We zaten er wel een tijdje (en lieten nog een Duitse voorgaan die helemaal gestresst binnenkwam omdat een uur voor haar vlucht naar Hamburg enkele papieren voor haar katten niet in orde bleken) maar uiteindelijk verlieten we het kantoortje met alle documenten.

Dinsdagavond hadden we nog een afscheidsetentje van Rob's werk en woensdag vlogen Mats, ik en de hond met Lufthansa terug naar Nederland. Toch wel met gemengde gevoelens stapten we in het vliegtuig. Een einde aan 11 jaar expatleven. En Mats moest afscheid nemen van zijn vriendin, niet leuk natuurlijk.

Na een goede, maar lange reis (vliegtuig in Frankfurt had vertraging waardoor we 1,5 uur later in Amsterdam aankwamen) zetten we voet op Hollandse bodem en waren we blij dat we ook Dinkel's bench zagen arriveren. Deel 2 van de familie had arrived. Deel 1 stond buiten op ons te wachten.

De volgende dag mocht Rob dezelfde reis maken maar nu met de katten. Hij arriveerde wel op tijd maar de katten niet. Schiphol was ze kwijtgeraakt!! Niemand kon ons vertellen waar de katten naar toe waren gebracht. In elk geval niet naar de baggage belt. Lekker daar sta je dan om 11 uur 's avonds. Gebroken na zo'n hele dag reizen. Ook de poezen zitten al die tijd al in hun bench en willen vast eten en eruit. Na 2 uur komen ze er eindelijk achter dat de katten ergens (helemaal aan de andere kant van de terminals) vast zitten in een goederenlift. Afijn, ik hoef niet uit te leggen wat een heisa we hebben gemaakt maar uiteindelijk na 2,5 uur hadden we onze furry friends weer bij ons. Familie Kemper was weer compleet!

Daarna richting opa en oma K. waar we de volgende weken zouden logeren terwijl wij ondertussen ons eigen huisje bewoonbaar maakten. Klus-time had arrived!

En zo na 11 mooie jaren zijn we weer 'thuis'. Einde van een mooi expat avontuur. Wat voelen wij ons bevoorrecht; Zuid Amerika, Midden Oosten en Azie hebben ons allemaal welkom geheten. We hebben genoten van de verschillende culturen, de prachtige natuur,  de warmte en zon, de inheemse keukens, alle inwoners... Vol herinneringen komen we terug.

Leven 'over the border' was fantastisch!

Einde van een High School tijdperk

En zo zat ik opeens alleen thuis. 

It's now Me, Myself and I (en de huisdieren....).

Zojuist heb ik Rob en Michou op het vliegtuig gezet die naar Nederland afreizen en zoonlief is vannacht/vanmorgen heel vroeg met zijn vrienden vertrokken naar het eiland Koh Samui voor hun senior trip. Vieren dat ze verlost zijn van hun middelbare schooljaren. WANT.....gisteren vond Mats z'n diploma uitreiking plaats.

Tijdens een indrukwekkende ceremonie ontving zoonlief dan eindelijk zijn High School diploma. Zeer officieel, getogen in gown en gap, kreeg hij het bewijs dat zijn middelbare schooljaren nu echt over zijn in handen gedrukt. He graduated! Papa en Mama en grote zus Michou zijn erg trots.

Vriendin Hannah had zelfs twee seniors te feliciteren; haar broer en haar vriendje ;-)

We hebben ook nog officiele (familie)portretten laten maken, die foto's volgen over 2 weken.

Na de feestelijkheden op school zijn we downtown getogen (en zaten 2 uur muurvast in de file, zucht) om daar, met een grote groep vrienden, bij restaurant Bacco nog even verder te feesten. Maar de graduates verlieten ons al snel om toch nog even naar een After Grad Party in een club in de Thonglor area te gaan. Helaas geldt er in Bangkok nog steeds een avondklok en 'moesten' de teens dus om 12 uur  weer 'thuis' zijn. Maar dat mocht de pret niet drukken, ze feestten gewoon verder bij een vriend om vandaar uit in de vroege ochtend naar het vliegveld te vertrekken. Die zijn dus gewoon de hele nacht opgebleven. (Ik heb zoonlief dan ook niet meer gezien na het eten gisteravond).

Op donderdagavond hadden we nog een pre-graduation GUMBO party bij een vriend van Mats thuis. De moeder komt uit Louisiana en had het locale eten van die streek bereid. Zalig! De champagne, wijn en bier vloeiden in overvloed en toen de vaders uitgedaagd werden voor een spelletje beer pong kon Rob zich natuurlijk niet laten kennen. 

Later was het nog siblings tegen siblings en bleek dat Michou niet voor Mats onderdoet. Die krijgt dat bier ook wel weg. De kids lijken hierin duidelijk niet op hun moeder ;-)

Twee weken geleden was trouwens ook nog Senior Prom. En dus heeft Mats, tussen de IB examens door, ook nog een pak daarvoor laten maken. Wat zeg ik; 2 pakken. Dat is hier in Thailand zeer goed te doen dus beter gelijk wat meer laten aanmeten. We moesten wel een paar keer op en neer rijden voor het passen maar het resultaat is twee mooi zittende outfits.

Op de dag van de Prom verzamelde een aantal vrienden zich en nadat iedereen omgekleed en opgetut was, gingen ze in groepjes richting het chique Peninsula Bangkok hotel. Lang leve vrienden met drivers!

Helaas werd juist dat weekend de noodtoestand afgekondigd en was er een curfew van 10 PM - 6 AM ingesteld. Dat betekende dat de tijd van de Prom dus aangepast moest worden. I.p.v. 8-11 PM werd het feest nu van 5-8 PM gehouden. En ook de After Prom Party downtown (nog belangrijker dan prom zelf ) kon daardoor niet doorgaan. What a bummer! Gelukkig boden de ouders van een senior hun huis ter beschikking aan om daar dan verder te feesten. Een mega groot huis dus er was ruimte genoeg voor al die tieners. Het werd wederom een latertje voor zoonlief.

En vlak voordat school voor de seniors afgelopen was werden er nog groepsfoto's gemaakt voor diverse artikelen in de schoolkrant en voor de senior grad. presentations. Onderstaande foto vind ik gewoon een hele leuke foto. Geeft een goed beeld van Mats z'n vriendengroep.

En zo is het nu aardig stil in huis na alle feestelijkheden en activiteiten. Van de week nog koffie drinken met wat vriendinnen, zal de pedicure maar weer met een bezoekje vereren en voordat ik definitief Thailand verlaat moet ik ook nog een keer een Thaise massage nemen.

Nog een kleine 3 weken. Dan zit ons buitenland avontuur na ruim 11 jaar (in elk geval voor mij en de kids) erop. Manlief blijft het zelfde werk doen en zal nog veel (naar Azie) reizen.

Gelukkig is het inmiddels mooi weer in Nederland lees ik net, dus we komen op een goed tijdstip weer terug.

NB: en lijkt het net alsof alleen Mats feestjes heeft gehad, vergeet ik helemaal te vermelden dat Michou eind vorige maand 21 jaar !!! is geworden en we dat natuurlijk ook nog gevierd hebben. Als kadootje gaan Mies en ik  o.a. samen  5 dagen naar Barcelona in juli. 

En toen....

....was er nog maar 1 dag. Morgen komt de Crown verhuiscrew, 3 dagen hebben ze nodig om alles in te pakken en te laden in een 40 ft. container. Opeens gaat het snel. Vanaf woensdag kamperen we dus in een 'kaal' huis.

De afgelopen weken stonden dan ook in het teken van sorteren, opruimen, verkopen, weggooien c.q. weggeven aan goede doelen, schoonmaken, belangrijke papieren en documenten aparthouden en vandaag & gisteren met het volplakken van het huis met briefjes van wat wel en niet meegaat. We blijven tenslotte nog een kleine maand in dit lege huis en dan heb ik wel kleding en wat spulletjes nodig. Met huisdieren in een hotel is geen optie dus is dit voor ons de beste oplossing.
Helaas nokte vorige week mijn wasmachine ermee dus moet ik nu alles met de hand wassen. Zucht, erg handig zo vlak voor vertrek. We waren al van plan een nieuwe was/droogcombinatie in Nederland te kopen maar ik hoopte dat deze oude wasmachine het nog wel even vol zou houden. Niet dus. Ach er zijn ergere dingen in de wereld en wasserettes genoeg in de buurt (al heb ik daar nog geen gebruik van gemaakt) maar het is zo zonde van de extra tijd die dit kost. De huisdieren moesten ook nog hun laatste inentingen zodat ze straks rustig mee het vliegtuig in kunnen en ook de tandarts werd nog met een bezoekje vereerd. Kortom bezigheden genoeg.

Dit alles gebeurde tussendoor want inmiddels werk ik ook weer op school, surveilleren tijdens de IB en senior high school examens die begin van de maand zijn begonnen. Ook zoonlief doet eindexamen dus het is best stressvol (lees: alleen bij moeders) in huis.  Eerst was jongste kind weken druk met zijn universiteitsaanmeldingen en daarna dus met leren.  Afijn, so far so good,  hij heeft er vooralsnog een goed gevoel over. Nog 1 week dan zitten de examens erop en is het gedaan met highschool. Er volgt nog wel een boeken-inlever & administratiedag, een senior farewell breakfast, ook PROM vindt nog plaats en dan is op 6 juni DE graduation. Manlief zou rond die periode ook weer in het land zijn ;-) Die zorgt altijd dat hij tijdens de verhuizing een leuk reisje gepland heeft haha.
De dag na graduation vertrekt hij weer richting Nederland/Europa en reist Michou met hem mee. Want ook zij vertrekt definitief naar Nederland!!!!!

Een tijdje geleden gaf ze al aan dat ze er zo van baalt dat de vakken die zij leuk vindt (afstudeerrichting die zij op wil) steeds geannuleerd worden wegens te weinig deelname of belangstelling. Michou studeert biological science en wil graag de ecologie of wildlife kant op maar de meeste studenten in haar major kiezen voor de bio-medische kant. Dus zij voelde zich gedwongen vakken te nemen die ze eigenlijk niet zo leuk vindt. Dat is niet echt motiverend om dan te studeren. Bovendien vindt ze het best jammer dat er zo weinig intergratie is tussen de studenten. Ondanks dat de universiteit een internationaal karakter heeft (Engelstalig onderwijs) zijn de meeste full-time studenten Thais. De internationale studenten zijn of exchange students (dus maar voor een korte periode op de universiteit en waarvoor aparte begeleiding c.q. programma's zijn dus weinig interactie met de full-time students) of full-time Master students. Maar die zijn vaak veel ouder en volgen hele andere vakken. Nadat 1 van Michou's beste vriendinnen afgelopen jaar terugging naar de Filipijnen en een andere Finse vriendin voor bijna een jaar een exchange in Canada deed vond ze het minder gezellig op college. Leuker is als je vrienden hebt om samen mee te studeren en waarmee je na lestijd kunt afspreken en kunt uitgaan. Wat genieten van je studententijd.
De mede Thaise studenten zijn op zich vriendelijk maar blijven op een afstand.
En dan te weten dat haar familie weer teruggaat naar Nederland en zij, alleen, 'in den verre' achterblijft (in een momenteel onrustig Bangkok) vond ik als moeder dan ook maar helemaal niets.

Afijn om weer een lang verhaal kort te maken keek zij dus naar transfer mogelijkheden. Universiteit van Utrecht bood haar die mogelijkheid. Ze moest nog wel een bepaald vak halen, waarvoor ze het afgelopen trimester erg hard heeft geleerd, en onlangs kreeg ze dan ook te horen dat ze daar is aangenomen. JOEPIE!

Dus dat betekende uitschrijven bij deze universiteit, transcripts aanvragen, kamer opzeggen, kamer leeghalen (3 tripjes met de auto), kamer schoon opleveren en nog even steggelen met de landlord over de borg die we nog terug moesten krijgen en nog wat andere administratieve/financiele zaken afhandelen. Afijn alles is weer geregeld en sinds vorige week woont Michou weer gezellig thuis. Super! Ze kijkt er echt naar uit om weer in Nederland, in de buurt van neven en nichten, opa en oma's en overige familieleden te komen wonen. En wij vinden het reuze gezellige haar nog even in de buurt te hebben. Nog even geen empty nest.

Morgen vroeg op en kijken hoe Dinkel de inpakkers zal begroeten. Om 9 uur staan ze voor m'n deur als het goed is. Hopelijk werkt het weer een beetje mee. Vandaag hadden we flink wat regen. Wel lekker ter afkoeling, even die klamme hitte uit de lucht, maar om met dozen te sjouwen kun je beter geen nattigheid op je kop hebben.

Volgend blogje komt dus vanuit een kaal huis.

Partytime!

Er is er een jarig hoera, hoera en dat kun je wel zien dat ben ...ik!
Vandaag voor het eerst in 46 jaar hangen er geen vlaggen voor mij uit of is het hele land oranje gekleurd. Ook is niemand vrij, want Koninginnedag bestaat meer. Vanaf nu is 30 april weer een 'normale' datum. Niettemin is het feest in huize Kemper en werd ik vanmorgen door manlief verrast met een ontbijtje op bed. Ook kreeg ik een mooie Pandora bedel armband van hem. Hij had mijn hints begrepen als ik het na het lezen van Petra's blog weer eens over een van haar leuke aangeschafte bedeltjes had. Van Michou kreeg ik een mooie kaart met een kadobon voor een hot stone massage en Mats heeft vanavond een verrassing voor mij als we gaan uit eten.
Mijn email en facebook staan vol met felicitaties en ook lagen er wat kaartjes in de brievenbus. Leuk allemaal. Dinkel had ook een aardigheidje voor mij, die at Michou's gebakje van het aanrecht terwijl ik even niet oplette ;-)

Verder hebben we (ik) het druk gehad de afgelopen weken. Maar alles voor de verhuizing is nu geregeld. Op dit moment is Mats vrij en aan het leren voor zijn IB examens die volgende week van start gaan. Maar hij had twee weken geleden nog een korte vakantie i.v.m. Songkran, het Thaise nieuwjaar. Zoonlief ging toen met zijn vriendin en een paar vriendinnen van haar naar het eilandje Koh Samet. Even relaxen voordat het harde werken en de stress begint.
En omdat een aantal ouders van die vriendinnen het niet echt verstandig vonden om een paar tiener meiden alleen op vakantie te laten gaan zonder supervisie offerde ik mij op om dan maar ook een hotelletje op het eilandje te boeken. Niet dat ik nou ging babysitten maar dan was er in elk geval een 'adult' in de buurt voor het geval dat. Michou had net haar finals achter de rug en was ook toe aan wat ontspanning dus die besloot om mij gezelschap te houden. Tja, our life sucks haha. Terwijl Mats en de meiden in een gehuurd busje richting het eilandje gingen, volgden wij wat later in onze auto (nadat eerst Dinkel was opgehaald door de driver van het dierenpension). De katten konden wel een paar dagen alleen blijven; al hield een kennis ze in de gaten.

We hebben dan ook heerlijk onze accu opgeladen in de zon. Zoonlief heb ik alleen gezien als hij geld nodig had (lees: iedere dag dus) en verder was het relaxen en bijtanken. 'n foot massage hier, een hair-treatment daar (invlechten) en vooral veel en lekker gegeten. Terwijl manlief onze boot met zijn vrienden de Adriatische zee overzeilde lagen Michou en ik onder een parasol te genieten van een cocktail met uitzicht op de Gulf van Thailand. Verschil moet er wezen haha.

Over onze boot gesproken, deze ligt inmiddels veilig in haar nieuwe thuishaven Medenblik. De mannen hebben haar keurig naar de plaats van bestemming gevaren. Een heel avontuur, alle weer-types hebben ze meegemaakt, van geen wind tot te veel wind, en ondanks de Bora Bora in Kroatie kwamen ze op tijd in Koper, Slovenie aan en kon de boot daar op transport. Alles verliep volgens schema en planning. Zo mag ik het graag zien.

Daarna was Rob nog een weekje in Nederland om de vorderingen in ons apartementje te aanschouwen en om zelf wat verder te klussen. De nieuwe boiler hangt en het laminaat is gelegd. Ook heeft neef Dennis de badkamer betegeld (of is het getegeld?). Heerlijk al die handige familieleden en vrienden.

Michou had nog vrij en ging met Filipijnse vriendin Tessie, die voor een paar dagen even terug in Thailand was, nog een lang weekend naar Pattaya  en vanwaar de dames een duiktrip planden. Ze bleken trouwens in een zeer fout hotel te zitten (in de Thaise equivalent van de roze buurt /ladyboy area) met jaccuzi en een erg groot bed met daarboven euh, erotische art aan de muur. De dames hadden de grootste lol.  Tja dat stond toch echt niet op de bookingssite vermeldt.

Binnenkort vertrekt manlief weer naar Europa en gaat hij weer langs ons huis. Het einde (qua verbouwing) komt in zicht. Nog 3 weken en dan wordt et ingepakt en komt de container. Het gaat nu opschieten allemaal. Nog even en dan wonen we echt in ons paleisje.

Bezig bijtje

Oh wat erg, het is alweer april en sinds februari heb ik niets meer geschreven op dit blog. Ik dacht van wel maar blijkbaar ben ik in de war met Facebook waar het zo makkelijk ff snel wat posten is. Mijn weblog wordt dus een beetje het vergeten kindje.

Afijn we (ik) hebben absoluut niet stil gezeten de afgelopen maand(en), wat heet met de a.s. verhuizing en Mats graduation voor de deur heb ik het nog 'druk'. 

Maar eerst was het zaak om de laatste dingen te regelen voor Rob's grote avontuur: de zeilboot terugvaren richting Slovenie vanwaar deze op transport naar Nederland gaat. Sinds gisteren is manlief op de haven in Griekenland om de boot vaarklaar te maken (de koffie smaakte nog goed zag ik op de foto), morgen arriveert zijn 'crew' en a.s. dinsdag vertrekken ze dan om via Corfu, Italie en Kroatie naar Koper, Slovenie te zeilen.
Om echt optimaal voorbereid te zijn heb ik nog wat extra waterkaarten ter navigatie besteld (naast de electronische kaarten voor de GPS), een navtax receiver voor de weersberichten en moesten de laatste afspraken bevestigd worden met de div. havens onderweg en het transportbedrijf. En aangezien Rob de afgelopen weken in India, Dubai en Saudi Arabie zat komen dit soort zaken dus op mijn bordje terecht.
Ik ben heel benieuwd hoe de zeilreis komende weken verloopt. Wel een heel avontuur. Blijft toch altijd spannend of er geen (motor)problemen onstaan of storm opsteekt. Ik zal blij zijn als de boot eind v.d. maand  veilig in haar nieuwe thuishaven Regatta Center in Medemblik ligt. En de bemanning veilig voet aan wal heeft gezet ;-)
Maar de crew heeft er zin in, ik zag leuke foto's op FB voorbij komen.

Verder moest zoonlief er nog euh, aan herinnerd worden om zijn laatste  community service uren (CAS) vol te maken (nb: hij heeft meer dan genoeg uren gemaakt maar het moet ook nog evenredig verdeeld zijn qua creativity, action/sport en service) en de laatste aanmeldingen voor de universiteiten moesten de deur uit. Althans bepaalde papieren moesten nog nagestuurd worden. Maar hij heeft de laatste weken hard gewerkt, staat er prima voor en alle werkstukken/projecten (Internal assesments) zijn klaar en ingeleverd. Het is nu herhalen en blijven studeren. En hij heeft het daarbij natuurlijk druk met sporten en zijn social life. LOL.

Dan moesten er afspraken gemaakt worden met 3 verhuisbedrijven voor een pre-move survey en quotation zodat ik die door kon geven aan het bedrijf.  Maar het inplannen van de inpakdata is weer weer afhankelijk van de datum waaop wij terugvliegen (ik wil graag zo gauw mogelijk de container in Nederland hebben nadat wij gearriveerd zijn en zit liever hier in een kaal huis). Dus tickets moesten worden geboekt en de vluchten voor de huisdieren geregeld. En dat nooit iets makkelijk gaat bij familie Kemper is bekend. Zucht. Want nu bleek weer dat KLM 'opeens' geen boxers meer vliegt. Alleen als vracht. Kassa!!!!!! Terwijl ik wel 3 jaar geleden met hen met Dinkel naar Thailand ben gekomen. Maar regels zijn veranderd dus ik moest een andere optie vinden.
Om weer een heel lang verhaal kort te maken vliegen Mats en ik met Dinkel nu met via Duitsland met Lufthansa en vliegt Rob dezelfde route een dag later met de katten. Want uiteraard konden we niet samen op 1 vlucht met alle dieren. Wanneer Michou naar Nederland komt is nog niet bekend, haar studierooster is afwijkend en ook haar studentenvisa verloopt/eindigt anders dus we zien wel zij precies van plan is. Daarover later weer een blogje.
Omdat wij ook niet alles mee (kunnen/zullen) nemen naar Nederland heb ik al het e.e.a. aan spullen  verkocht en zijn we bijvoorbeeld nu al golfcart-loos. Kan ik mooi oefenen om weer boodschappen met de fiets te doen! En al dat trappen is gelijk een goede oefening voor mijn knie.

Ondertussen heb ik ook wat 'klus'zaakjes voor ons apartementje ingepland want na het zeilen is Rob nog een paar dagen in Nederland. Dus geregeld dat de boiler geplaatst gaat worden, de badkamer betegeld wordt en dat de PVC laminaatvloer in die week gelegd gaat worden.
Ondertussen heeft mijn moeder zich uitgeloofd in ons huisje en de boel alvast wat schoongemaakt. Na al het klussen, breken en geschuur was het aardig stoffig (lees gruis, verfspatten etc) in huis. Dus heeft ze ramen gezeemd, keuken/wc gesopt, lamellen geboend, vloer geveegd en nog meer van dat soort klusjes. Mam je bent een topper!!.

Ook hebben we alvast een auto gekocht. Lang leve internet haha. Wij hielden al een tijdje de markt in de gaten om te zien wat de autoprijzen deden en of er aanbiedingen/acties waren. Uiteraard hebben we hulptroepen ingeschakeld om de auto te bekijken maar eigenlijk wisten we al genoeg over hoe die rijdt etc. omdat wij in zijn veel grotere broer, maar wel zelfde luxe uitvoering in Dubai hebben gereden (en voordat wij naar het buitenland verhuisden reed Rob al jaren in een lease auto van hetzelfde merk).








Wel 'apart' dat beide auto's hetzelfde gekost hebben ;-).
Eind April haalt Rob de auto op zodat hij alvast vervoer heeft. Hoeft hij niet steeds de auto van mijn moeder te lenen en hebben we gelijk vervoer als we in juni in Nederland arriveren.

De eerste weken van mei is mijn hubbie dan weer eventjes in Bangkok waarna hij weer voor ruim 2 weken naar Spanje en Duitsland vertrekt en volgens mij moest hij ook nog naar Australie terug. Dus ook tijdens deze verhuizing zal ik weer alleen zijn. Het is is inmiddels een traditie geworden haha.

De hele maand mei heeft Mats dan zijn IB examens en ga ik op school weer surveilleren. We zitten dan toch in een kaal huis dus dan kan ik me maar beter wat nuttig maken en gaan werken ;-).
Op 6 juni is dan de officiele HS graduation ceremony en de volgende dag vertrekt zoonlief met bijna zijn hele senioryear voor een graduation trip naar het eiland Koh Samui.
Leuke detail is dat zijn vrienden van zijn oude school in Dubai ook in die periode een senior trip gepland hebben naar hetzelfde eiland dus je begrijpt dat dat een groot feest wordt.

Dus het gaat nu allemaal opschieten en er valt nog genoeg te regelen. Nog ca. 2,5 maand en dan zit ons buitenland-avontuur er na ruim 11 jaar erop.

Seoul, Zuid Korea

De dagen slijten zich voort. Het is school, werk en voor manlief veel reizen.
Mats had afgelopen week Global Citiziens Week (aka Week without Walls aka veredeld luxe schoolreisje) op school en bleef in Thailand. Hij had zich opgegeven voor een teacher-assistant job. Slimme zet want behalve dat hij zo wat werkervaring opdoet en community service uren maakt zorgde hij daarmee er ook voor dat zijn ouders geld over hielden om straks zijn senior graduation trip te betalen. Want nu wij een huis gekocht hebben is het niet meer en/en maar of/of .....

Afijn, terwijl dochterlief op haar kamer bleef om te studeren voor haar midterms en Mats dus zijn ding op school deed hadden Rob en ik uitje in het verschiet. Met het werk van Rob gingen we 4 dagen naar Zuid Korea. Mini rondtrip Seoul en Pyeongchang (waar de olympische winterspelen van 2018 worden georganiseerd).
Op het onmenselijke tijdstip van 5 AM moesten we op het vliegveld zijn wat betekende dat we dus erg vroeg op moesten. Eenmaal op de luchthaven ontmoetten we de rest van de groep (2e deel, een andere groep was al eerder vertrokken...in totaal ging 150 man mee en waren er in Zuid Korea 5 bussen voor ons gecharterd) en konden we inchecken.
De vliegreis verliep voorspoedig en 5 uur later landden we op Incheon International airport zo'n 48 km buiten Seoul. Deze luchthaven is al 7 jaar op rij het beste vliegveld ter wereld en daarvan is niets gelogen. Modern, groot, zeer overzichtelijk en super snelle afhandeling van douaneformaliteiten en bagage levering. Het duurde nog wel even voordat we allemaal in onze toegewezen bus zaten maar dat lag niet aan de luchthaven dan wel aan sommige deelnemers van de groep. 'Wachten' was iets wat we nog wel meer zouden doen deze reis. En tjonge wat was het koud. Wintertime in Korea en al mijn dikke winterkleding had ik juist in Nederland achtergelaten na onze wintersport. Het werd dus laag over laag aantrekken (Michelin vrouwtje !!). Gelukkig had ik wel hoge laarzen bij me en een fleecejas van Rob ingepakt.

Eenmaal warm in de bus (grrrr... vieze ruiten dus we zien geen klap) vertrokken we richting het skigebied van Zuid Korea. Het was zeker 3,5 uurt kachelen en met ook nog een lunchstop kwamen we helaas te laat aan om nog te kunnen skien. De pistes gingen om 22.00 uur dicht. Ons hotel, direct aan de piste was enorm, en we verbleven in een mega grote suite als hotelkamer. Met uitzicht op de pistes. Helaas konden we weinig genieten van de kamer want eenmaal ons bed gezien te hebben ploften we doodmoe neer. Het was tenslotte een lange dag geweest. De volgende morgen moesten we vroeg op, uitchecken, koffers bij de bus afgeven en gingen we toen met de gondel de berg op. Voor veel Thai een hele belevenis aangezien zij nog nooit echte sneeuw gezien hebben. Rob besloot niet mee omhoog te gaan maar alsnog de lange latten onder te binden. Je moet toch kunnen zeggen dat je in Zuid Korea op de ski's hebt gestaan. Helaas, door mijn knie, zat skien er voor mij nog niet in. Bummer!

Daarna was het hup de bus in en richting Chuncheon waar we het Nami eiland in de Han rivier bezochten. Jammer dat het allemaal zo kaal is in dit seizoen en helaas waren de vele ijssculpturen  al aan het smelten. Maar in voorjaar en zomers is het vast een prachtig eiland. Uberhaupt lijkt Zuid Korea mij een prachtig land om in bloei te bezoeken. Zo groen als het dan moet zijn. Nu volgenden we de hordes toeristen die op het eiland neerstreken en verwarmden we ons bij een kampvuurtje met een hete bak koffie. Want boy was ik aan koffie toe!!!!

 

Qua eten (luch en dinner) werden we steeds gedropt bij grote vreetschuren. Zitten aan lange tafels en eten van de zelfde (BBQ of wok) pan. En met stokjes, altijd een hele happening.
 

 

 

 

En de traditionele Koreaanse side dish Kimchi stond overal op het menu. Dochterlief is trouwens helemaal weg van dit gerecht dus leuk dat wij ook een van deze dagen een kooklesje (demonstratie) kimchi maken kregen. Kunnen we (euh lees: Rob) dit thuis ook eens voor haar maken.

Inmiddels waren we teruggereden naar Seoul waar we bij een klein, erg modern hotel afgezet werden. Wel een hele smalle compacte kamer, maar alles was aanwezig en de vloer had verwarming. Heerlijk voor mijn bevroren voetjes. De volgende dag stond er een bezoek aan een aardbeien farm, de kookles, bezoek aan een tempel en een bezoek aan een shoppingmall op het programma. De dag erna was het tijd voor de verplichte commerciele bezoekjes aan de 'staatsbedrijven'; in dit geval verkoop van medicinale kruiden en specerijen. Zo werden we afgezet bij de Gingseng 'fabriek' en red pine tree oil company welk een middeltje heeft wat goed voor je lever is. Leuk al die health pilletjes maar als je hoorde wat je ervoor moest betalen dan ga ik wel voor het gewoon slikken van vitamientjes en eten van verse groenten. (BTW alles werd gesponsord door Samsung, zijnde het offciele staatsbedrijf).

De dag erna werd er nog meer (taxfree) gewinkeld en werd de beautyindustrie een boost gegegeven door een stop te houden bij Etude House. De Thaise vrouwen werden gek en kochten alles wat los en vast zat. Ik hield het bescheiden bij wat nagellak, mascara en lipgloss. Daarna bleek dat we nog 3 uur 'vrij' hadden om verder te shoppen in de Seoulse winkelstraten. Oef...zo lang? Beetje foute planning wat mij betreft. Rob had die middag trouwens een vreselijke migraine aanval dus hebben we Holy Coffee en the Coffee Bean maar met bezoekjes vereerd. Lekker warm worden want al dat gewinkel in de kou waren we wel zat. Mijn knie deed trouwens ook aardig zeer van al dat geslenter. Daarna werd er gegeten in een erg goed seafood restaurant maar waar wij niet optimaal van konden genieten omdat de gids die wij hadden geen richtingsgevoel had en ons dus van hot naar her liet lopen (in de kou!). Eenmaal in het restaurant gearriveerd waren de andere groepen al bijna klaar met eten en stonden de bussen ook al te wachten, zucht. Gelukkig had ik een volle buik van al dat koffieleuten en was 1x langs het zeer uitgebreidde buffet lopen voldoende voor mij.
Eenmaal weer op de hotelkamer konden we eindelijk eens live de finale van het heren schaatsen zien omdat Korea natuurlijk alles gewoon uitzendt. In Thailand wordt niets van de OS getoond en moet je, via allemaal moeilijke omwegen, proberen de wedstrijden online te kijken.

De volgende dag was het alweer vroeg uitchecken en de bus in. Ontbijten deden we deze keer niet om zo een uurtje langer in bed te kunnen blijven liggen. Wake up call a me hoela. We namen gauw een broodje en kop koffie mee de bus in van de locale buurtsuper CU.
Daarna gingen we op weg naar de hoogste toren van Zuid Korea waar we, via een aardig steile klim omhoog, konden genieten van het prachtige (kale) uitzicht over downtown Seoul. Een bezoek hieraan is dan ook zeker de moeite waard.

 

Daarna was het weer tijd voor een lunch in weer zo'n vreetschuur en taxfree shoppen (allemaal koekjes, chocola en snoep?) en hadden we nog een uurtje tijd om een outlet mall met een bezoekje te vereren. Het hiervoor geplande uurtje was zeker te kort.
En toen was het weer tijd om de terugrit naar het vliegveld aan te vangen alwaar we een late nacht vlucht terug hadden. We kwamen dan ook pas midden in de nacht in Bangkok aan en toen moest ik thuis nog gauw een was draaien omdat een paar uur later manlief alweer richting vliegveld moest voor een tripje India. De zielepoot!

Al met al was het een leuk maar vermoeiend uitje. En zeggen wij iedere keer weer dat wij geen  'groepsreis' mensen zijn. Het feit dat je toch steeds moet wachten op een aantal medereizigers en bovendien niet je eigen tijd kan indelen (of niet zelf  kan bepalen wat je wilt bezichtigen) vinden wij toch minder. Maar we kijken dit gegeven paard absoluut niet in de bek en weten ons bevoorrecht dat we zulke reisjes mogen meemaken.

Wij vonden Seoul/Zuid Korea zeker de moeite waard en denken dat het in het juiste seizoen een prachtig land is om te bezoeken. Het land moderniseert zich in rap tempo en ook bijzonder overal zie je aparte fietspaden en parken voor recratie. Ook het skigebied is niet verkeerd en wij snappen dan ook dat ervoor gekozen is om hier de volgende olympische spelen te houden.

En ja nu zit ik dus snipverkouden dit blogje te typen. Ben al dat winterse weer en kou niet meer gewend. Dat wordt nog wat als we straks weer in Nederland wonen ;-)