Happy mom

Zo even tijd gemaakt om te bloggen. 

Voordat ik afreisde naar Schotland om eindelijk zoonlief en vriendin Barbora in de armen te sluiten gingen Michou en ik eerst nog uitgebreid wandelen met de honden. We hadden ons voorgenomen om  weer vaker erop uit te trekken. Al wandelend de omgeving verkennen. Our weekly walk. Wij besloten de B route van de Calçadinha te gaan lopen. Bij dit stuk van het oude romeinse handels pad konden we makkelijker parkeren en de honden veilig uit de auto laten. 

Een korte maar interessante wandeling. Na zo'n halve kilometer houdt het oude kinderkeitjes pad op en kun je (waarschijnlijk, want nu was het wat overwoekerd) gewoon verder lopen over een onverhard weggetje. Echter Dinkel is de jongste niet meer, en ook ik loop nog steeds met een knieband om, dus namen wij geen risico's en zijn weer terug gelopen. Een leuke hike in een mooie omgeving en met nog steeds prachtig nazomers weer. Daar kon ik even op teren. Want ik ging hierna het koude regenachtige weer in Schotland trotseren.

Twee dagen erna, heel vroeg, ging de wekker voor een early bird flight naar Amsterdam. De dag ervoor had ik nog een antigeen test ondergaan en ook de PCR test voor dag twee in Aberdeen was al geboekt. Michou bracht mij naar Faro airport waar een een lange rij voor de incheck balie stond. Het duurde erg lang omdat nauwkeurig alle vaccinatie QR codes en/of testbewijzen en de NL-se gezondheidsverklaring werden gecontroleerd. Het verbaasd mij dan altijd dat er dan nog steeds mensen zijn die hun reisdocumenten niet op orde hebben. Zoiets check je toch vooraf? Afijn, uiteindelijk vertrok keurig op tijd het vliegtuig naar Amsterdam alwaar ik 3,5 uur overstaptijd had. Ik moet zeggen dat het aardig druk was op Schiphol. Ik ging alvast door de douane aangezien Schotland door Brexit geen EU /Schengenland meer is om hierna wat te eten in het internationale gedeelte. Daarna liep ik alvast richting mijn gate. En daar was het toch druk! Bleek dat alle vluchten naar de UK moesten boarden vanaf dezelfde gate. Hier bleken wel een stuk of 20 aparte loketten te staan waar alle inreis-documenten uitvoerig gecontroleerd werden. 1. Geldig paspoort (want na 5 okt is een ID kaart niet meer geldig om van en naar de UK te reizen), 2. de uitslag en geldigheid van je antigeen of PCR test voor het reizen, 3. de QR code van de ingevulde UK passenger locator form en 4. de QR Code die bewijst dat je de dag 2 test hebt besteld. Toen dit allemaal in orde bleek kreeg ik een sticker op mijn boardingpass en mocht ik nogmaals door een pop-up douane post en kreeg een stempel op mijn boardingpass.

 

Pffff, ik was blij dat ik voldoende overstap tijd had haha. Afijn, na dit alles verliep het boarden soepel en landde ik ruim een uur later in Aberdeen. Hier stond mijn kind al op me te wachten. EINDELIJK konden wij elkaar na bijna 2 jaar weer eens goed vastpakken en knuffelen. De dagen erna was het weer niet al te best maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was er tenslotte niet om Aberdeen te bezichtigen. En omdat foto's nou eenmaal meer zeggen als woorden een compilatie van ons quality tijd samen:

zeehondjes

Ook ging ik mee naar de klimhal. Climbing (and bouldering)...een sport waar vooral Mats erg fanatiek in is. Momenteel klimt hij als het even kan iedere dag en ook buiten in de natuur als het weer en werk dit toelaat.

. 

   

Gaaf om te zien hoe ze dit doen, kunnen en durven. Alleen niet als je net de dag ervoor naar de bioscoop bent geweest en de documentaire The Alpinist samen hebt gezien haha. Afijn, we hebben hele gezellige dagen gehad en ik ben zo vreselijk blij het verliefde stel weer even in levende lijve te hebben gezien. Nu maar hopen dat de volgende keer dat wij elkaar weer gaan ontmoeten niet zo lang zal duren.

Eenmaal weer thuis lag er een berg werk op mij te wachten. Michou had keurig de boel binnenshuis bijgehouden maar nu moesten we in de tuin nog aan de slag. De olijven zijn inmiddels rijp, de kaki vruchten vielen van de boom en er moesten walnoten geraapt worden. En daar moet je op tijd bij zijn anders heeft Ollie ze voor je neus weggekaapt. Onze olijven zijn nog klein. Een jonge boom. De buurvrouw heeft echter grote oudere bomen staan en gaf ons heel lief  een flesje zelf ingemaakte olijven. En drie limao's. Van haar eerste oogst. Wat boffen we toch met zulke lieve mensen om ons heen. 

Uiteraard gingen we wandelen met de honden en zagen we hoe het honden parkje op 4 oktober, dierendag, officieel is geopend. Blijkbaar zijn er veel honden bij de opening aanwezig geweest want Ollie rende als een dol-dwaze het hele veldje rond. Overal moest gesnuffeld worden. En hij lette daarbij totaal niet op en liep mij dan ook zo omver. Althans knalde met een vaart tegen mij aan. Auw. Een mega blauwe plek en vochtophoping op mijn scheenbeen als gevolg en ik had al zo'n last van mijn knie. Ik loop inmiddels dus maar weer met een stevigere kniebrace. Zucht.

Nu de corona maatregelen hier versoepeld zijn en veel activiteiten weer plaatsvinden zijn Michou en ik lid geworden van Amigos do Museu. Wij konden van de week onze lidmaatschapskaartjes ophalen en hebben gelijk op de schattige binnenplaats van het kostuum museum wat gedronken. 

Lekker rustig, heel vredig zaten we in het zonnetje. Echt zo'n hidden gem.

En kijk eens naar de prachtige zonsondergang van gisteravond....

Wat wonen wij hier toch heerlijk. 

Fijne week allemaal.

P.S.: de foto's staan wat scheef maar ik heb problemen met mijn toetsenboard. Twee functie toetsen die ik veel gebruik werken niet meer en zelf proberen de oorzaak te vinden is niet gelukt. Ik zal dus waarschijnlijk mijn laptop moeten wegbrengen voor een check up en cleaning.

.

W van wandelen

Portugal doet het goed w.b.t. dalende coronacijfers. Heel langzaam laat de president dan ook de teugels wat vieren. Restricties worden stapsgewijs afgebouwd en sinds maandag mag je weer buiten je gemeente komen. Ook kunnen restaurants, koffietentjes en cafés, naast take away, hun terras weer openen (max 4 pers. aan een tafeltje) en winkels van max. 200 M2  mogen hun deuren openen. Leerlingen kunnen weer naar school en gehandicapten en bejaarden weer naar hun respectievelijke dagopvang of activiteitencentrum. Ook musea en culturele centra mogen weer bezoekers ontvangen. Doordeweeks mag dit allemaal tot  's avonds maar in het weekend tot 13.00 uur. En buiten sporten, in kleine groepjes, mag ook weer. Er ging dan ook een groot gejuich op onder de grote groep expats en pensionado's dat de golf- en tennisbanen weer open zijn gegaan 😉. 

Je ziet dan ook direct weer meer bedrijvigheid en leven op straat. Ik hoop dat de besmettingscijfers laag blijven maar vrees zelf voor een terugslag. Want de cijfers van Pasen moeten nog binnenkomen en ik zag toch echt te volle terrasjes de afgelopen dagen.

Met Pasen was het hier verder rustig. Fica em casa... Stay at home. Een grote tegenstelling tot anders. Al meer dan 300 jaar staat ons stadje bekend om zijn Festa das Tochas Floridas met Procissão da Aleluia. De optocht met bloemenfakkels en het gelegde bloementapijt trekt altijd duizenden bezoekers. Van heinde en ver komen ze naar São Brás de Alportel om dit te vieren. Nu was, net als vorig jaar, het feest geannuleerd en alle activiteiten verboden.

Toch wilde de gemeente Pascoa niet ongemerkt voorbij laten gaan. Dus werd er op het plein Largo de Sao Sebastiao een grote bloemenfakkel geplaatst en klein tapijtje gelegd. Ook in andere plaatsen zag je trouwens dat men paarse bloemen op straat had gestrooid. Toch leuk om zo een klein stukje van deze cultuur mee te krijgen.

Sommige foto's © FB/Jornal O Sambrasense/A.M.

 

Afijn, we mogen dus weer wat meer en gisteren besloten Michou en ik daarom met de honden eropuit te trekken. Het was lekker zonnig (de komende dagen is het overwegend bewolkt) dus een mooie dag om te gaan wandelen en onze omgeving te verkennen. Alvast een start maken met  WWW a.k.a."Sally's Weekly Walk on Wednesday" of "Wekelijkse Wandeling op Woensdag". Deze keer gingen wij op zoek naar een (stuw)meertje zo'n 11 km bij ons vandaan. Hier kunnen we wandelen en de honden lekker zwemmen zo hadden we gehoord. Kijken of Ollie ook een waterrat is.

Het duurde even voordat we de locatie gevonden hadden. We wisten in eerste instantie niet precies hoe die plek heette. De route was dan ook niet zo heel duidelijk aangeven. Maar m.b.v. het kaartje reden wij via een smalle, behoorlijk bochtige en klimmende weg de heuvels in en kwamen zo toch op de plek van bestemming: Barragem de Menta. We parkeerden de auto op een verlaten parkeerplaats. Het leek wel niemandsland. Doodstil, geen mens, auto of huis te bekennen. Alleen de geluiden van de natuur.

De honden renden de stoffige zandweg af richting het meertje. Hier dook Dinkel meteen het water in. Ollie rende ook enthousiast mee totdat hij doorkreeg dat er geen vaste grond meer onder z'n voeten bevond. Hij trappelde een paar pootslagen terug en bleef verder angstvallig bij het ondiepe gedeelte. De held haha. En terwijl de honden zich met een stok in en bij het water vermaakten genoten dochterlief en ik van een meegebracht broodje pindakaas, koekjes en flesje water. Simpele picknick.

Wat lekker om er even uit te zijn. De honden -en wij- genoten. Na een uurtje liepen we op ons gemak weer omhoog, terug naar de parkeerplaats. Hier bestudeerden wij nog even de informatieborden. Er zijn meerdere wandel- en mountainbike routes in deze omgeving uitgezet. Wij zullen hier zeker vaker terugkomen. 

Via een andere weg, voor nog wat meer sightseeing, reden we weer terug naar huis. Een heerlijk middagje zo. 

Absoluut voor herhaling vatbaar.