Teken van leven....

Het wordt een beetje eentonig. Elke keer dezelfde boodschap. We blijven (te) druk en ik zit tegenwoordig ‘s avonds uitgeblust op de bank. Ook manlief heeft veel werk (heel mooi natuurlijk) maar dat was niet mijn bedoeling toen we besloten naar Portugal te gaan. Iets met rustiger aan doen, meer vrije tijd en vooral genieten van elkaar. Lekker wat klussen in huis en werken in de tuin. Op papier lijkt het allemaal heel haalbaar. In de praktijk wat lastiger.

Tja, je wordt een dagje ouder mama, geef ‘t maar toe. Ik merk dat na bijna hele dag werken ik minder energie heb voor ‘t huishouden, de tuin en renovatie huis. Klussen blijven steeds langer liggen. Mijn lijf werkt momenteel ook niet mee. We hebben allemaal in de lappenmand gezeten (lees: flink de griep gehad) en heb ik erg last van allerlei reumatische/artrose klachten (vooral handen en vingers). Ook heb ik op dit moment erg last van beide knieën. Na die ene val ben ik ‘s nachts nog een keer gevallen. Slaapdronken hobbelde ik -zonder brace- in het donker naar de wc maar gleed uit over braaksel van een hond. Probeerde mezelf nog op te vangen maar landde keihard met m’n rechterknie op de harde plavuizen grond. Gevolg: enorme zwelling. (Even ter herinnering dat is die knie waarbij ik in Bangkok toen nieuwe kruisbanden heb gekregen.) Dus loop nu met twee zwakke knieën bij de fysio. Hij’s fijn.

Daarnaast had ik een controle bij de dermatoloog en heeft ze twee plekjes op m’n gezicht weggebrand maar ook een biopt van een plek op m’n rug genomen. Dat blijkt een superficial basal carcinoom en heb ik daarvoor nu in eerste instantie een chemo crème kuur. Niet een heel ernstige vorm van kanker maar het is wel weer lastig. Na ‘t gedoe met m’n knie moet het thuisfront me nu weer helpen want ik kan zelf niet bij m’n rug om die zalf aan te brengen. ‘T worden volleerde mantelzorgers.

Is het dan alleen maar ‘ellende’? Nee natuurlijk niet. Zoals geschreven in m’n vorige blog zijn mijn zusje en zwager hier nog op bezoek geweest. 

Ook hadden we nog een leuke meeting op 't strand, heb ik twee buiten muren geschilderd om te zien of we deze kleur mooi vinden zodat straks de schilder verder kan gaan. En zijn de rolluiken nu allemaal geplaatst.

Alleen het afwerken laat nog even op zich wachten. Nieuwe houten dubbele garage is ook besteld  en wij genieten nog steeds volop van onze beestenboel. Tussen de bedrijven door ben ik nog gaan borrelen met een vriendin en gaan lunchen met een andere. 

En afgelopen week vlogen wij natuurlijk samen naar Nederland. Familie van Rob had een reünie georganiseerd en ook mijn tante en oom vierden dat zij 50 jaar getrouwd zijn. We reden half Nederland door, bezochten nog teruggekeerde vrienden uit Portugal en logeerden overal en nergens. Gezelligheid alom. Zo'n weekje zit altijd volgepropt met afspraken en de tijd vliegt voorbij. Je zou haast een nieuwe vakantie  plannen om bij te komen van deze reis.

Maar mega leuk om iedereen weer even gezien te hebben en lekker bijgepraat te zijn. We boften dan ook met het weer. Het was in NL zowaar droog :-)

En binnenkort staat er weer visite voor de deur, dan komen mijn ouders weer langs. Ik hoop wel dat het weer dan is opgeknapt. Want ondanks dat Portugal veel regen nodig heeft na al die zomerse droogte is het nu maar een hele natte bedoeling. Wij krijgen van alle orkanen en depressies steeds een staartje mee. Het is buiten een grote modderpoel. Valt niet tegenaan te dweilen met al die dieren en hun vieze blubber poten. 

Maarja, dan hadden we maar geen huisdieren moeten nemen. Alleen heb ik de puf en kracht niet meer om continue achter hun aan te moeten opruimen.

Wellicht toch tijd voor wat hulp in de huishouding?

Oops we did it again…

En jawel hoor…we zijn weer voor de bijl gegaan. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik zou echt gaan afbouwen. Iets met natuurlijk verloop. Niet meer steeds afscheid moeten nemen. Te veel emotie, te veel verantwoordelijkheid, de kosten etc etc.

Maar toen kwam Rob thuis met een 3 weken oude kitten die hij in de vuilnisbak vond. Daarna nam hij mij mee naar een borrel bij NL-se klanten van hem (tip, als je nog een leuk vakantieadresje zoekt) en die hadden er ook eentje rondlopen. Ik was gelijk weer verliefd. Daarna is het net alsof de duvel ermee speelt en zie ik opeens een post op FB voorbijkomen. Bij een asiel in de buurt van  Lissabon is er eentje achtergelaten. Een al wat ouder exemplaar, slachtoffer van huishoudelijk geweld. Tja, dan is het een no-brainer. 

Mega mooi is hij niet, verwaarloosd en te mager. Bezit geen offciele stamboom en hij is wat bangerig voor mannen. Duidelijk mishandeld. Maar er zit geen spatje agressie in z’n lijf. En zo lief  **smelt** Hij sprong zo in de auto. De kennismaking aldaar met Ollie ging goed, al werd Ollie eenmaal thuis wat bazig. Even laten zien dat dit zijn terrein is. Maar dat komt helemaal goed. De katten boeien hem ook niet. Die laat hij gewoon links liggen. Spooky snapt er niets van. En net als Dinkel (die helaas ons zwembad niet heeft meegemaakt) is hij ook dol op water. 

Wij zijn nu 1 dag verder en zien bij vlagen het speelse karakter van dit ras bij hem naar boven komen. Hij kruipt steeds verder uit z'n schulp. Kom maar lekker tot rust hier. We gaan je vetmesten en een mooi leventje geven. Jij mag hier je oude dag slijten. Straks maak je met Ollie en Spooky hier de boel onveilig. Dat worden de drie musketiers…. let maar op.

Dus we hebben er weer een clown, een sul en blij ei in ons gezin bij. Bijna 6 jaar oud en zoooo lief. 

Welkom Balu….. Toch weer een boxer🐾.

Dag lieve Baileys.

En toen was Cream alleen. Na 18,5 jaar, waarvan 17 mooie jaren bij ons, hebben we vorige week vrijdag afscheid moeten nemen van Baileys. Hij was op. Kon niet meer. Wilde niet meer eten en lag alleen maar in het reismandje waarin ik hem een paar dagen ervoor nog had meegenomen naar de dierenarts. Eigenlijk was voor mij toen al duidelijk dat het niet meer ging maar de dierenarts wilde het nog even aankijken. Een extra infuus en wat pepmiddelen moesten hem doen opleven. Nog even een boost. Eigenlijk boos op mezelf dat ik toch toegaf heb ik Baileys weer mee naar  huis genomen. Maar het ging gewoon niet meer. Toen de dierenarts twee dagen later haar eigen hond bij Michou kwam brengen voor een knipbeurt, en jouw conditie zag, gaf ze toe dat dit alleen maar lijden was. Dus de dag erop zijn we met z'n allen naar de dierenarts gegaan en hebben hebben je laten gaan.

Dag lieve, lieve Baileys. Wat een speciale kater ben jij geweest. One big goofball. Voor niets en niemand bang, altijd vrolijk, altijd blij. Zo relaxt. Je zag nergens gevaar, je hield van iedereen. En iedereen hield van jou. 

Je zus is zoekende en moet echt haar draai vinden zo zonder jou. Ze loopt verloren door het huis.  Maar we weten dat het zo goed is. Je lijden is over. Hopelijk is Spooky snel groot genoeg om haar te troosten.

In Dubai ben je bij ons gekomen. Een 1,5 jaar oud, broer en zus, Siamees koppeltje zocht nieuwe baasjes. De halve wereld ben je over gereisd en nu lig je bij ons in het zonnige Portugal begraven. Het warme weer waar je zo van hield. Lekker slapen in de zon. De struik boven je graf heeft bloesem gekregen dus we weten dat je hier goed ligt.

                                                

Dankjewel voor de mooie jaren. Je wordt enorm gemist.

💛23-11-2006 / 10-05-2024❤

Hieperdepiep hoera

Er was er een jarig hoera, hoera. Dat kon je wel zien dat was ik 😀. Eergisteren kreeg ik bij het opstaan, via Michou, een grote bos bloemen van mijn vriendin Helena voor mijn verjaardag. Die had zij die dag ervoor (toen haar hond geknipt werd) al afgegeven.  Dat is nog eens leuk wakker worden.

Ook mijn e-mail, FB en Whatsapp liepen vol met lieve berichtjes. Maar ik moest, net als de rest  werken, dus had niet veel tijd om alles te lezen. 's Morgens is het hier thuis altijd spitsuur. Maar 's middags was ik eerder thuis en bleek dat ze toch aan mij gedacht hadden. Er lagen zowaar een hele boel kadootjes op tafel en ze hadden slingers opgehangen. Verrassing! Wat een vrolijkheid opeens. 

's Avonds zijn we gezellig gaan eten bij Horta. Altijd een feestje. Vieren dat ik er weer een levensjaar bij mag tellen én mijn proeftijd goed doorgekomen ben😉.

W.b.t. mijn nieuwe baan: ik werk sinds begin April bij GGZ Interventie, locatie Portugal. Hier doe ik voor het Portugese gedeelte de (financiële) administratie en ben verantwoordelijk voor het office management. 

Wat valt er nog meer te vertellen? 

Dat we er sinds donderdagavond een nieuw huisdier bij hebben. Eigenlijk is het waarom helemaal geen leuk nieuws. Want Rob heeft deze, samen met een Nederlandse vriendin tijdens het uitlaten van hun honden, gevonden in een vuilcontainer. Ze hoorden daaruit gepiep komen en bij nader onderzoek bleek in een plastic zak een piepklein zwart katje te zitten. GEDUMPT, gewoon bij het huisvuil! Uiteraard konden ze het beestje daar niet achterlaten en namen het mee naar huis. Michou en vriendin A. zijn daarop 's avonds laat nog in de auto naar een 24hr dierenarts in Faro gereden. De kitten bleek een mannetje, ongeveer 3 weken oud en -op het oog- kerngezond. Wat een zieke geest moet je hebben om zo'n hulpeloos wezentje levend weg te gooien? Bijgeloof? Omdat hij zwart is? En ook niet pasgeboren maar 'al' 3 weken oud. Nog veel te jong om al bij de moederpoes weg te halen. Afijn, ik zat niet te wachten op nog een extra huisdier. Zorgen genoeg, zeker om Baileys die aan het eind van z'n latijn lijkt te zijn. Maar dit vonden wij zo wreed. En hij is zo'n lieverd. Een pittig baasje met al een heel eigen willetje. Een vechtertje!

Dus maak kennis met Spooky. Onze nieuwe huisgenoot:

   

Voorlopig slaapt hij nog even apart. De andere viervoetige huisgenoten zijn nog iets te nieuwsgierig en willen wat te enthousiast met hem spelen. 

Never a dull moment here in Portugal. 

Verrassing!!

"Lang zal ze leven, lang zal ze leven.... in de gloria". Vandaag is mijn moeder jarig🎈. 78 jaar is ze alweer geworden. En omdat je de gezondheid van je familie niet als iets vanzelfsprekend moet beschouwen besloot ik om haar vorige week, met Pasen, te verrassen. 

Mijn zusje zou die dagen met haar gezin in de camper op een vakantiepark in de buurt staan, en omdat dat deel van de familie dan compleet zou zijn, had mijn moeder besloten om dan alvast haar verjaardag te vieren. En had ze dus bij een leuk restaurant een tafel voor het diner gereserveerd. Maar natuurlijk ontbrak er nog een familielid en dus hadden mijn zusje en ik bekokstoofd dat ik ook daarbij aanwezig zou zijn. Dat zou mijn moeder, die nog onlangs hier op vakantie is geweest, totaal niet verwachten. Dus je begrijpt we hadden voorpret alom.

Sneaky, vloog ik de woensdag voor Pasen naar Nederland en sliep die nacht bij mijn beste vriendinnetje. Leende wat winterse kleren (brrrr, nat en koud Hollands weer) en bracht de dag gezellig bij haar door.  's Avonds, toen mijn zusje helemaal geïnstalleerd was op de camping en even een kopje koffie ging drinken bij mijn moeder, zorgde ik ervoor dat ik tegelijkertijd bij mijn ouders appartement aankwam en samen met haar uit de lift stapte. Mijn moeder kon haar ogen niet geloven. "Verrassing, ik kom gezellig logeren en ben erbij als jullie met z'n allen uit eten gaan. Je gezinnetje is compleet! Een vervroegd verjaardagscadeautje." 

Ook mijn vader, die later op de avond pas thuis kwam, was reuze verrast. Die moest gauw het logeerbed gaan klaarmaken haha.

Gezellige dagen volgden. We borrelden met mooi weer bij de camper van mijn zusje (net de enige mooie dag) en zorgden samen voor een vrolijk paasontbijt.

En we gingen alvast uitgebreid uit eten voor m'n moeders verjaardag. Dé reden dat ik tenslotte naar Nederland was gevlogen.

Tweede Paasdag brachten mijn ouders mij weer terug naar R&M waar ik 's avonds een heerlijke paasdiner voorgeschoteld kreeg. Maar niet voordat ik nog eerst bij schoonzus Marjan de deur binnen liep, wetende dat neef M. daar ook zou zijn. Hem wilde ik ook graag even knuffelen en een hart onder de riem steken. Zoals ik al schreef: neem je gezondheid niet voor lief.

Nog een nat dagje Zoetermeer volgde, maar dat mocht de pret niet drukken. De volgende ochtend, of beter gezegd nacht, werd ik door mijn vriendinnetje héééél vroeg op Schiphol afgezet. En was ik in de loop van de dag weer thuis in Portugal. En hier was het inmiddels, na ook natte paasdagen, mooi zonnig weer geworden.

En zo had ik nog mooi even een paar dagen vrij om o.a. het nieuwe gezinslid van Barbora en Mats te leren kennen:

Hallo, ik ben Benji, een Jack Russel mix.

En thuis orde op zaken te stellen. Er moest nog van alles gewassen, schoon- én afgemaakt worden. Want opeens drong de tijd. Afgelopen maandag ben ik nl. begonnen met een leuke, nieuwe baan. Ik zit natuurlijk nog in mijn proeftijd maar ga er van uit dat het helemaal goed komt, alle partijen tevreden zijn en ik mag blijven. Binnenkort hierover dus meer.

Afijn, nog 1 dagje werken en dan is het weekend. Gaan we lekker in de tuin werken (manlief heeft trouwens vissen en kikkers in de cisterna gestopt dus een hoop gekwaak momenteel) en de bijkeuken verder betegelen. En we moeten ook nog helpen met een appartement leeghalen. Bezige bijen zijn we dus.

Alvast een fijn weekend allemaal.

Veranderingen

Ik zal maar gelijk met het minder leuke nieuws beginnen. Iets met vlug een pleister afrukken zodat de pijn snel voorbij is....  en dat is dat Seb niet meer bij ons woont. Het valt mij moeilijk dit te schrijven, voelt toch als persoonlijk falen, maar het ging gewoon niet meer. Seb was hier bij ons niet op zijn plaats. Te veel prikkels waardoor hij geen rust kreeg en altijd maar 'aan' stond. Hij werd steeds agressiever, vooral naar bezoekers en logees. Maar ook soms naar mij. Af en toe was ik gewoon bang voor mijn eigen hond. Heel naar om dat te moeten zeggen. En dat voelde hij natuurlijk ook. Uiteraard hebben wij deze beslissing niet zomaar genomen of zijn over een nacht ijs gegaan. Hebben hulp gezocht. Want ik wilde niet opgeven. Maar de 'incidenten' namen de overhand en ook een honden-gedragstherapeut constateerde dat Seb continue training nodig heeft en dat wij niet het juiste gezin/omgeving voor hem zijn. Soms is liefde alleen niet genoeg. Wij hebben van alles geprobeerd maar het is ons (mij) niet gelukt hem een goed thuis te geven. In overleg is er via onze dierenarts een andere plek voor hem gevonden. Ik hoop dat Seb daar wel de juiste begeleiding krijgt en vooral zijn rust vindt. 

Ollie mist zijn vriendje gelukkig niet heel erg. Eerlijk gezegd zijn al onze huisdieren nu een stuk relaxter. De  katten lopen ook meer rond en slapen weer overal en nergens. Waarschijnlijk hebben zij al die tijd toch de stress en spanning in huis gevoeld. En we hadden de afgelopen weken volop aanloop dus afleiding genoeg.

Zo kwam eerst neef Maarten logeren. Met z'n allen gingen wij naar Rocha da Pena alwaar Mats met hem ging klimmen. Stoere bikkels. Ollie mocht ook mee en vond het daar geweldig. 

Eenmaal thuis besloten de mannen dat het een goed moment was om alvast de openhaard te gaan slopen. We willen een allesbrander gaan plaatsen om meer warmte te hebben komende winter en de heren besloten vast spijkers met koppen te slaan. Pffff, wat een bende. Maar eerlijk is eerlijk binnen een mum van tijd was dat ding afgebroken. 

En na al dat harde werken werd er niet meer gekookt en nam Maarten ons mee naar ‘t strand van Albufeira waar we heerlijk vis gegeten hebben. Echt goed. Bedankt neef.

Inmiddels is manlief druk met het stuken van de muur en de vloer en wordt er daarbij veel geschuurd. Altijd leuk dat klussen met huisdieren in huis....

Zwarte Piet bestaat, zo zie 'ie eruit als je door de schoorsteen komt

Binnenkort gaat hij de boel verven en dan kan de allesbrander geplaatst worden. Ondanks alle lakens en de plastic covers die we neer gelegd hebben is mijn hele huis één groot stofnest, zucht. Ik zie nu al op tegen de rest van de verbouwing. 

Al zal dat nog wel wat langer gaan duren want zoals we de reorganisatie in eerste instantie gepland hebben gaat 't em niet worden. Wat een regeltjes voor een project maar vooral wat een prijzen. Dat is me toch een verhaal apart. Maar daarover in een volgend blogje meer.

Verder is Barbora, Mats vriendin ook hier in Portugal gearriveerd. Dus volle bak in huis. Ollie kan zijn geluk niet op met alle aandacht die hij van hen krijgt. De twee gaan regelmatig klimmen en nemen hem dan mee de natuur in.

Tussendoor stond er opnieuw bezoek voor de deur (euh tuinhek 😜) . Vroegere buurtjes uit Ede, die inmiddels ook al jaren in het buitenland wonen, kwamen gezellig langs. Zo leuk hen na die jaren weer eens te zien.

Verder kwam na ruim 4 maanden eindelijk de pallet die Rob vanuit São Paulo had laten opsturen. Hij stond al 3 maanden hier in Lissabon bij de douane maar mocht het land niet in. Opeens moesten er allerlei extra, aanvullende documenten, met gelegaliseerde handtekeningen  (incl. 2 onafhankelijke - geen familie of medewerkers van het notariaat-, mee tekenende getuigen....kassa!!) en andere kopieën  van de Portugese ambassade in Brazilië aangeleverd worden. Gek werden we ervan.  Bureaucratie ten top. Zo hadden we het nog niet meegemaakt tijdens al onze andere internationale verhuizingen. En wat denk je, het huisraad-item waar het vooral om draaide, een grote LCD TV bleek bij aankomst stuk. Zoooo.... moe word ik van dit alles.

Maar goed, het zonnetje schijnt nog steeds en na alle drukte van afgelopen  afgelopen tijd is het voor mij de hoognodige tijd om weer in de tuin te werken. Er moet behoorlijk wat gewied en gesnoeid worden. Het onkruid staat inmiddels behoorlijk hoog.

Komend weekend organiseert een kennis een high tea en is mij gevraagd een appeltaart mee te brengen. Om wel iets eetbaars aan te leveren besloot ik gisteravond een proef tester te bakken. Een vierkant exemplaar zodat het makkelijker in kleine blokjes te snijden valt. Geloof dat de test geslaagd is want de taart is is nu al op.

Op dit moment zitten Mats en Barbora met nieuwe klimvrienden op de veranda. Ze gaan gezellig bbq-en. Ik zag lekker vlees voorbijkomen vanuit de keuken.

Manlief heeft een afspraak buiten de deur en Michou zit in haar kamer een film te kijken. Die had weer hondenklantjes vandaag en rust nu lekker uit. Geloof niet dat ik nog zin heb om te gaan koken. Gooi wel een pizza in de oven ofzo*. En er staat nog een fles Hugo koud in de koelkast. Die ga ik zo maar openen.

Cheers! Fijne weekend allemaal.

*Update: we gaan uit eten, manlief komt net thuis en heeft ook geen zin om te koken.