Oops we did it again…

En jawel hoor…we zijn weer voor de bijl gegaan. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik zou echt gaan afbouwen. Iets met natuurlijk verloop. Niet meer steeds afscheid moeten nemen. Te veel emotie, te veel verantwoordelijkheid, de kosten etc etc.

Maar toen kwam Rob thuis met een 3 weken oude kitten die hij in de vuilnisbak vond. Daarna nam hij mij mee naar een borrel bij NL-se klanten van hem (tip, als je nog een leuk vakantieadresje zoekt) en die hadden er ook eentje rondlopen. Ik was gelijk weer verliefd. Daarna is het net alsof de duvel ermee speelt en zie ik opeens een post op FB voorbijkomen. Bij een asiel in de buurt van  Lissabon is er eentje achtergelaten. Een al wat ouder exemplaar, slachtoffer van huishoudelijk geweld. Tja, dan is het een no-brainer. 

Mega mooi is hij niet, verwaarloosd en te mager. Bezit geen offciele stamboom en hij is wat bangerig voor mannen. Duidelijk mishandeld. Maar er zit geen spatje agressie in z’n lijf. En zo lief  **smelt** Hij sprong zo in de auto. De kennismaking aldaar met Ollie ging goed, al werd Ollie eenmaal thuis wat bazig. Even laten zien dat dit zijn terrein is. Maar dat komt helemaal goed. De katten boeien hem ook niet. Die laat hij gewoon links liggen. Spooky snapt er niets van. En net als Dinkel (die helaas ons zwembad niet heeft meegemaakt) is hij ook dol op water. 

Wij zijn nu 1 dag verder en zien bij vlagen het speelse karakter van dit ras bij hem naar boven komen. Hij kruipt steeds verder uit z'n schulp. Kom maar lekker tot rust hier. We gaan je vetmesten en een mooi leventje geven. Jij mag hier je oude dag slijten. Straks maak je met Ollie en Spooky hier de boel onveilig. Dat worden de drie musketiers…. let maar op.

Dus we hebben er weer een clown, een sul en blij ei in ons gezin bij. Bijna 6 jaar oud en zoooo lief. 

Welkom Balu….. Toch weer een boxer🐾.

Dag lieve Dinkel

Och brave meid. Wat was je toch een lieverd. Met pijn in ons hart hebben we je gisteren laten gaan. Na 11 jaar was je lijf op. Mijn allertrouwste vriendin. Als iedereen de deur uit was, naar school, werk of op reis bleven wij tweetjes achter. Hield je mij gezelschap. Je was, letterlijk en figuurlijk, een wereldhond. Vol energie, dol op mensen en een echte clown. Samen verkenden wij elk nieuw land. Zo wandelden wij in Bangkok, speelden op ‘t strand van Kijkduin en liepen in de drukke straten van São Paulo. Mijn bodyguard 😍. En hier in Portugal genoot je van je oude dag, vaak duttend in het zonnetje in de tuin. Met je feline vriendjes Baileys & Cream sliep je stiekem op ons bed of op de bank. Wat je niet mocht. Maar daar had jij maling aan. Je had sowieso bananen in je oren. Een echte boxer eigenschap. Oostindisch doof zijn. Je was altijd in voor een spelletje en dol op een tennisbal. Voor je hondenbroertjes Ollie en Seb was je hun oude, wijze, grote zus. De matriarch, waarvoor respect getoond werd. En boven alles zo’n enorme knuffelkont.

Wat gaan wij je ongelofelijk missen. Je was zo geliefd. Bedankt voor de geweldige tijd samen.

Dinkel

 ❤️ 20-4-2011 / 11-7-2022 🖤

Puppy spam

Mogen wij u voorstellen.... Sir Oliver, "Ollie" voor vrienden.

Al een tijdje kijken wij met een half oog naar een speelkameraardje voor Dinkel. We hadden geen haast, tenslotte zijn we nog druk bezig in onze woning en met het afronden van de verhuizing. Maar alvast wat online rondkijken kan nooit kwaad, toch? ;-) 

Deze keer wilden wij een (jonge) hond uit het asiel of een dierenopvangcentrum. Don't shop, but adopt!

Portugal is een geweldig land maar kampt helaas wel met een straathonden probleem. Er is overpopulatie omdat er nauwelijks gesteriliseerd of gecastreerd wordt. Men ziet er het nut niet van in of vindt het te duur. Ook hebben velen een andere houding t.a.v. huisdieren. Veel honden liggen dan ook buiten aan de (te korte) ketting of worden aan hun lot overgelaten en zwerven overdag op straat. En komen er dan nestjes dan worden die regelmatig gedumpt. Ergens moederziel alleen achtergelaten of erger. Er is veel dierenleed. De asiels zitten overvol met honden en je ziet dan ook veel zielige en schrijnende gevallen op straat. Je zou ze het liefst allemaal willen redden. Gelukkig zijn er vele dierenhulporganisaties en private animal shelters die zich inzetten voor de straathond (en kat). En die draaien allemaal op de inzet van (int.) vrijwilligers en donaties. Wij volgen, en steunen, een aantal van deze opvanggroepen en lazen zo op Facebook dat er 12 puppy's waren gevonden door vrijwilligers van Pravi Nucleo de Faro. 

Moeder is een grote zwerfhond, de vader(s) onbekend. De pups worden medium to large. Ze zijn dan ook van verschillend formaat 😉). Zoveel monden te moeten voeden is voor mamahond een haast onmogelijke taak. Zeker als je op straat op zoek moet naar je eten en de koudere wintermaanden voor de deur staan. Dus de hondjes werden opgevangen en door fosters tijdelijk in hun huis verzorgd. Nu met 8 weken zijn ze klaar om geadopteerd te worden. 12 kleintjes op zoek naar een forever home. Wij zagen deze oproep en waren meteen om. Met al de senioren in huis wilden we graag een (mannetjes) pup zodat deze met onze katten en mevrouw de boxer kan opgroeien.

Sir Oliver = nr. 5

Een dierenarts in Faro helpt met de eerste vaccinaties en een gezondheidscheck. 

Dierenwinkel Cãovívio biedt daarna potentiele adoptanten de mogelijkheid om in hun winkel(s) kennis te komen maken met een van de pups. Dus hebben wij een afspraak gemaakt bij hun winkel in Almancil en zijn samen met Dinkel gaan kijken. En dan zie je dat koppie.....  liefde op het eerste gezicht.

 

   

Baileys vindt alles prima en verwelkomde Ollie gelijk. Met een lik werd die nieuwe viervoeter opgenomen in zijn dierenfamilie. Cream kijkt voorlopig nog even de kat uit de boom. Gelukkig is sir Oliver erg rustig. Maar wel vreselijk nieuwsgierig en puppy speels. 

En zo hebben wij er weer een gezinslid bij.

In een volgende blogje vertel ik wel weer meer over ons huis, de tuin en bezorging van onze inboedel.

Nog meer puppy spam:

      

                                  

Furry friends reunited

Vorige week stond in het teken van veel administratie en dingen regelen, shoppen en verder gewoon bijkomen en acclimatiseren. En met die heerlijke temperaturen* van de afgelopen dagen kostte dat geen enkele moeite.

De katten vinden de 'tuin' van ons tijdelijk verblijf erg interessant. Als we niet oppassen glippen ze zo naar buiten. Dat vinden wij niet zo'n strak plan dus we lieten ze onder begeleiding uit. Voorbereiding op als Dinkel er is en wij weer dagelijks voor een ommetje naar buiten moeten....

Gekke beesten, zij gedragen zich echt als een hond haha.

Ook openden wij alvast een bankrekening, hadden een afspraak met onze advocaat en lieten een defnitieve datum voor overdracht bij de notaris vastleggen. Verder deden wij al wat vooronderzoek voor wat betreft keukenapparatuur. Want al gaan we in de toekomst de gehele keuken (wat zeg ik... het hele huis ) verbouwen, voor de eerste paar maanden zullen we toch een gasfornuis en koelkast moeten hebben. Deze blijven namelijk niet achter in de woning. Uiteindelijk wat uitgekozen en direct besteld. Ook werd Ikea (en de daarnaast gelegen Mar shopping en de Designer Outlet mall) weer met een bezoekje vereerd en heeft Michou alvast haar bed gekocht. Alles zal volgende week in ons nieuwe huis bezorgd gaan worden.

Maar het drukste was ik wel met het regelen van alle papieren voor de vliegreis van Dinkel. Toen dat allemaal rond was werd mevrouw afgelopen vrijdag door Rob afgeleverd bij Zoommpet. Onze kennel moest omgewisseld worden voor een nog grotere maat (ook zo'n nieuwe regel wanneer een snub-nosed animal vliegt) en ze kreeg een knal geel exemplaar. Nou die kunnen ze niet over het hoofd zien en kwijtraken zoals ooit met Baileys en Cream gebeurde.

Daar zit ze. Klaar voor de lange reis naar Europa. Eerst vloog zij met een nachtvlucht naar Frankfurt, daar moest ze een dag wachten, om vervolgens met de laatste (avond)vlucht verder naar Lissabon te reizen. Ondertussen had ik contact met Cargo Handling Lisboa om een snelle en vlotte afhandeling te bewerkstelligen. Want het was al duidelijk dat we haar pas op z'n vroegst om 1 uur in de ochtend konden afhalen. En aangezien het zeker 2,5 rijden van Tavira naar Lissabon is had ik voor de zekerheid maar weer een diervriendelijk hotel in de buurt van het vliegveld geboekt. Zo hoefde ik niet meer midden in de nacht dat hele eind weer terug te rijden.

En dat was maar goed ook want dat had achteraf geeneens gekund. Om Dinkel mee te krijgen moest ik na het invullen van allerlei documenten bij de cargo terminal eerst nog terugrijden naar de passagiers terminal om daar bij de douane nog meer tempels te halen (lees: 'import' tax betalen).  En zo in het donker en door alle stress (want inmiddels was het al half 2 en zat onze boxer dame al die tijd ergens in een kooi bij cargo) reed ik op de ringweg over verhoogde uitdrijfstrepen en raakte daarbij een achterband lek. Nee he, hebben wij weer. Gelukkig waren wij vlak bij de terminal en terwijl ik een inmiddels verlaten arrivals hall binnen rende om bij customs die verdraaide stempels te halen hielp een aardige taxichauffeur Michou met het verwisselen van de band. Het reservewiel wat erop ging is zo'n thuiskomertje waarmee je maar 80 km p/u mag en niet nog 270 km in het donker gaat kachelen. Gelukkig wist de taxichauffeur een garage die ook op zondag open was. Dus dat adres in onze telefoons opgeslagen en daarna weer als een gek terug naar de cargo terminal gereden (waarom liggen die dan ook zo uiteen?) en konden we dan eindelijk Dinkel in onze armen sluiten.

Pas om 3 uur lagen we dan ook uitgeteld in bed. Zelfs Dinkel plofte op haar bedje neer. 4 uurtjes later ging echter bij mij de wekker alweer want ik wilde graag om 8 uur als eerste bij die garage zijn.  Gelukkig werd ik inderdaad direct geholpen. 

Achter moesten er zelfs twee nieuwe banden op en alle wielen werden daarna netjes uitgebalanceerd. De prijs viel wederom mee en we konden weer met een gerust hart de weg op.

Eenmaal terug in ons tijdelijke woning vond de weder kennismaking met de katten plaats. Cream moest even wennen dat na 2 jaar rust dat gekke beest weer in huis kwam. Relaxte Baileys vond alles prima en lag 's avonds gelijk weer samen met haar hondenvriendin op de bank.

Nu maar hopen dat Dinkel nog een tijdje, in redelijke gezondheid, van haar nieuwe leven hier in Portugal kan gaan genieten.

Want helaas kregen we vlak voor haar vertrek uit Sao Paulo van de gespecialiseerde dierentandarts (die haar onlangs heeft geopereerd aan goedaardige epuliden) te horen dat hij ook een verdacht uitziend zwart plekje in haar mond gevonden had. Dat had hij weggesneden en opgestuurd voor nader onderzoek. Daarvan kwam een paar dagen geleden de uitslag binnen en het blijkt kwaadaardig. Een melanoom, een vaak zeer snelgroeiende vorm van pigmentcel kanker, met een slechte prognose. Gelukkig heeft ze vooralsnog nergens last van en is ze haar gekke zelf. Maar we moeten dit in de gaten houden en direct reageren als we veranderingen zien. Het kan helaas zeer snel gaan. Gezien haar leeftijd en de al aanwezige leverproblemen hebben wij al wel besloten om geen agressieve chemotherapieën of bestralingen meer te doen mocht ze last en pijn gaan krijgen. Liever knuffelen we haar nu 'dood' en halen we binnenkort een K9 vriendje uit het asiel waarmee ze nog een tijdje leuk kan spelen. We gaan haar tijd bij ons zo fijn mogelijk maken. Want ze heeft het zooo naar haar zin gehad bij het hondenhotel in Brazilië dat het duidelijk is dat zij het gelukkigst is als ze vriendjes heeft om mee te spelen. 

Wij zijn Wanadis en Ricardo van Mimos e Focinhos eeuwig dankbaar voor alle goede zorgen. Dinkel heeft daar genoten en maakte echte deel uit van hun K9 gezin.

*op dit moment trekt er een storing over het land en hebben we wind en regen. Overmorgen moet het weer voorbij zijn en zien we hopelijk die gele knoert weer schijnen. Nu loop ik zowaar met een regenjas en paraplu buiten als ik Dinkel uitlaat. Tsssss....

Dog walhalla

Even een vrolijk filmpje van Dinkel. Gewoon omdat het kan.
Wat heeft ze het toch naar haar zin. Helemaal blij word ik ervan. Het is absoluut saai zonder haar in huis. En ook kom ik nu bijna helemaal niet meer buiten. Maar hierom laat je je hondenkind op vakantie gaan...

Wat een paradijsje is het daar toch ook. Al die vriendjes, de ruimte en mogelijkheden om te zwemmen en lekker te rennen. Mevrouw wil nooit meer terug 😉

© video Mimos e Fochinos

Hondenvakantie

In deze rare tijd toch nog wat vrolijk nieuws.
Net als in andere landen zijn in Brazilië, in elk geval in de staat Sao Paulo, alle niet essentiële bedrijven gesloten of wordt er vanuit huis gewerkt (zover dat mogelijk is). Iedereen zit in quarantaine en doet aan social distancing. Dus ook het hondenpension van Dinkel is gesloten en de werknemers daar zijn naar huis gestuurd. Klanten bleven sowieso al weg want niemand mag nu op vakantie of gaat nog reizen.

Toen kregen zij afgelopen donderdag de vraag van een goede klant of hun kleine hondje echt niet kon komen logeren? Het gezin had onlangs een baby gekregen en ze wilden nu liever niet te veel naar buiten met de hond om een besmetting te voorkomen. Bovendien kreeg het hondje nu te weinig aandacht en zat het maar binnen in een klein appartement.
Dit bracht de eigenaren van het pension op het idee om toch nog wat inkomsten te genereren. Dus deden ze een speciaal aanbod aan nog 2 vaste hondenklantjes, waaronder Dinkel. Een maand lang op vakantie tegen een gereduceerd tarief. Want het ziet ernaar uit dat de quarantaine periode wel verlengd gaat worden en men wil zo min mogelijk tussendoor heen en weer rijden (als dat überhaupt nog wordt toegestaan). Die paar honden kan het eigenaars echtpaar prima zelf verzorgen en het erf om de boerderij is bovendien groot genoeg.

Dus om een lokaal bedrijf en vrienden in deze moeilijke tijd wat te steunen ;-),  en Dinkel een geweldige tijd te laten hebben, zijn wij op hun aanbod ingegaan. Hier zit ze ook maar zielig op 5 hoog naar een stille straat te turen. De volgende ochtend is mevrouw opgehaald en twee uurtjes later kregen wij onderstaande foto's doorgestuurd:

Geweldig toch. Zie haar genieten. Het blije ei. Als een speer vanuit de auto de vijver in. Al die ruimte en dan samen slapen met je poezenvriendin. Super. Daar doe je het toch voor?!

Betekent wel dat ik geen excuus meer heb om ff buiten te zijn. Geen hond om uit te laten. Tja, alles voor je hondenkind.

Daar zijn we weer....

back in Brasil. Althans ik, want Rob was al een week eerder 'thuis' gekomen en is inmiddels alweer volop aan het werk.

Ik moet deze keer echter in m'n ritme komen. Acclimatiseren... en dat valt vies tegen.Vooral na de G-E-W-E-L-D-I-G-E vakantie die wij achter de rug hebben. Zo'n vakantie waarin we helemaal zijn bijgetankt, opgeladen en volkomen uitgerust. En waar plek was voor 'quality time' met de kinderen, familie, buurtjes en onze vrienden. De reis ging naar Nederland, Zuid-Frankrijk, weer Nederland en Schotland. Een en al gezelligheid en met (bijna) alleen maar prachtig weer. Voor het eerst had ik na ruim 4 weken nog geen zin om weer terug te gaan. Al mistte ik mijn ega natuurlijk wel. Bovendien waren wij afgelopen zondag 30 jaar getrouwd. Iets wat ik natuurlijk niet zomaar aan ons voorbij wilde laten gaan. Is toch een hele prestatie om het al die jaren met mij uit te houden haha.

Afijn, hier in Sao Paulo is het nu volop winter en ik vind het maar bitterkoud. Nog niet zo zeer buiten (al was het gisteren en eergisteren maar 15 grd) want als de zon schijnt is het daar goed vertoeven. Maar vooral binnen in ons appartement is het onaangenaam koud. Aangezien onze woning op de noordkant ligt is het kil en donker en s'winters geraakt de zon niet meer tussen de flats door. Wij hebben geen verwarming en vooral de plavuizenvloer maakt dat ik de hele dag met dikke sokken en pantoffels loop. Ook het dragen van een fleece trui is binnenshuis geen overbodige luxe. Wat een afknapper na de heerlijke warmte in Europa.

Dan ga je toch lekker vaak wandelen met Dinkel als het buiten warmer is hoor ik jullie denken. Dat zou inderdaad een oplossing zijn ware het niet dat onze viervoeter nog steeds op vakantie is. Lucky lady. Een dag voordat zij thuis gebracht zou worden kreeg ik een appje van de eigenaresse,  tevens dierenarts, van het pension dat zij een wondje op Dinkel's oog had gezien. Waarschijnlijk heeft ze lopen stoeien met een van haar eigen honden. Maar een beschadiging aan het oog moet je niet verwaarlozen en de dierenarts was dus al begonnen met een behandeling. Onze boxerdame draagt inmiddels een kraag om niet te kunnen krabben aan haar hoofd en moet 2x per dag gedruppeld worden. Wij kwamen overeen dat het beter (en veel gezelliger) is dat mevrouw nog eventjes daar blijft. Kan de antibioticakuur afgemaakt worden en kan de dierenarts haar in goed de gaten houden.

Dus er valt voor mij weinig te wandelen met Dinkel. Maar elk nadeel heeft z'n voordeel. Gisteravond besloot manlief, nu ons huisdier er toch niet is, dat wij dit weekend dan maar de zon gaan opzoeken. Even de grote stad uit, het warmere binnenland in. Weg tussen de flats. Dus vanavond pakken wij voor 3 dagen ff een hotelletje. Zo blijf ik dus nog wat langer in de vakantiesfeer. En wees nou eerlijk van zo'n heerlijke vibe moet je toch langzaam afkicken ;-)

Nog snel wat impressies van onze vakantie. 'n Uitgebreid (foto)verslag volgt nog:

Nederland: overnachting in een chateau te Limburg, optreden geweldige band tijdens familie reünie, portiek BBQ met buurtjes en wellness dagje met dochterlief.

Zuid Frankrijk: ouderwets kamperen met de tent. Naar dezelfde camping waar wij 32 jaar geleden voor het eerst alleen samen op vakantie naar toe gingen.

Schotland: met Michou en mijn ouders zoonlief bezoeken in Aberdeen.

n.b.: klik op foto voor vergroting

Wennen

Het leventje kabbelt rustig voort zo in het begin van 2019. Het is weer wennen in huis, zo stil en alleen. Een man die weer dagelijks naar zijn werk is, geen hangende kids op de bank en tv die staat te blèren met een of andere vreselijke muziekzender, geen gekibbel meer tussen broer en zus, geen levendige discussies en leuke gesprekken aan de eettafel, geen volle wasmanden meer en ik mis zelfs het volle aanrecht met al die nog af te wassen zooi. Wie had dat ooit gedacht haha.

Ook de hond die "gezellig' weer thuis is vindt het veels te warm om enige geluid te produceren. Zij ligt als een natte dweil op de grond vreselijk zielig te zijn. Ook voor haar is het weer wennen na alle drukte en gezelligheid bij het dierenpension.

samen slapen onder een dekentje met haar grote vriend 

'helpen' van de tuinman

Ik snap het ook wel, daar is zo veel ruimte om te rennen en te spelen en met een heerlijke zwemvijver en al die vriendjes, daar kan ons saaie appartement gewoon niet tegenop. Ik zeg het je dat Dinkel het daar gewoon veel gezelliger vindt dan bij ons. De eerste dagen thuis at ze dan ook niet meer, gewoon uit protest.
En elke keer als ik nu met haar buiten loop en er stopt een grijze auto langs de kant van de weg denkt Dinkel dat ze weer opgehaald wordt en mee mag naar haar vakantieadres. Ik sta gewoon voor paal als ik mevrouw dan niet meekrijg en als een of andere idioot aan d'r riem sta te trekken. Vooral als de bestuurder vervolgens zijn auto niet durft uit te komen omdat hij bang is voor die grote hond die zo pontificaal voor de autodeur is gaan zitten. Leg maar eens uit aan je hond dat echt niet elke grijze auto je mee neemt naar dat fantastische hondenplekje. Verbolgen loopt ze dan uiteindelijk mee maar weigert vervolgens om nog een plas te doen. Zodat ik nog langer in de hitte moet lopen om haar toch haar behoefte te laten doen. Dat zal 't vrouwtje leren. En dan zeggen ze dat honden dom zijn.

Eenmaal thuis ga ik natuurlijk overstag en krijgt onze dame wat extra lekkers te eten en mag ze bovendien op het beste plekje in huis, onder de grote plafondventilator en voor de grote toren fan  bijkomen van de snikhete wandeling.  Aangezien dit huis geen airco heeft, hebben wij van die fans aan het plafond en zo'n grote sta-ventilator, en al koelen deze de warme lucht weliswaar niet af ze circuleren en blazen in elk geval een 'verfrissend' windje rond.

Afijn, ik schreef het is weer rustig thuis en daarom afgelopen week maar eens goed de woning schoongemaakt  (niet te doen in deze hitte) en wat administratieve klusjes gedaan. Ben ook maar weer achter mijn Braziliaanse rijbewijs aangegaan want die was nog steeds niet binnen. En wat blijkt: men heeft opeens een getekende en genotariseerde verklaring nodig dat aangeeft dat ik alleen met een auto ga rijden (categorie B) en niet op een motor (categorie A). Duh, ik heb absoluut geen death wish en bovendien is mijn NL-se rijbewijs toch alleen geldig voor het besturen van een auto? Dat was  toch al aangevinkt op het  aanvraagformulier. Awel, iets met nieuwe jaar, nieuwe regels.... extra papierwerk en stempels zijn ze dol op ...en aangezien ze hier zo snel werken dat iets wat al maanden geleden in 2018 is aangevraagd natuurlijk pas in 2019 behandeld gaat worden.... mocht ik nog even achter dit formuliertje aan. Ik hoef me dus nog steeds niet te vervelen :-)

Verder moest ik nog het e.e.a. regelen voor de welcome back/ monthly meet up voor de International Newcomers Club en vond eergisteren de nieuwjaarsborrel van de Nederlandse Vereniging in Sao Paulo plaats. Uiteraard hebben wij daar onze neus laten zien en werd het voor mij weer veel te laat. Zeker na twee mojito's en 1,5 glas bubbels. Pfff, voor iemand die haast nooit drinkt viel dat niet echt goed. Voelde het aardig in mijn benen. En als je dan bedenkt dat er thuis nog een hond op je zit te wachten die graag nog even naar buiten wil..... Gelukkig bood manlief aan om met haar een blokje om te gaan en kon ik zo mijn bed in duiken. Dinkel vond het maar vreemd dat ik niet mee wilde. Ja ik weet 't, vrouwtje is een watje.

Maar dit weekend heb ik het goedgemaakt met mijn hondenvriendinnetje en hebben we uitgebreid gewandeld in het grote park en zijn we ook nog eens naar het hondenpark gegaan. Mevrouw hoeft nou dus niet meer zo verongelijkt te doen.

Hondenleven

Hier dan het beloofde blogje over Dinkel. Trouwe bloglezer Wim vroeg er ook al naar en wilde graag weten wat er nou precies met Dinkel aan de hand was.

Zoals ik al in een eerder blogje schreef had mevrouw last van diarree. De eerste keer dat ik merkte dat mevrouw een ongelukje had was nog in Nederland, 1,5 maand voordat we naar Brazilië verhuisden. Toen liep ik 's nacht niet vermoedend in het donker naar het toilet en gleed uit over iets op de vloer. Afijn, jullie snappen de dril en zo liep ik om half 4 in de ochtend buiten met een hond die daar nog een paar keer het e.e.a. liet lopen. En daarna kon ik thuis gaan dweilen. Dus de volgende dag een afspraak met de dierenarts gemaakt om te kijken wat er aan de hand kon zijn. Normaliter loop ik niet gauw naar de dierendokter en kijk het even aan, maar diarree is iets vreselijks, bovendien kreeg ik visioenen van Figo onze vorige boxer. Die kreeg in Brazilië ook diarree (en gaf later ook over) en die hebben we toen binnen 2 weken moeten laten inslapen omdat die diarree het begin van het einde was. Figo bleek in zijn gehele lichaam tumoren te hebben en er was geen redden meer aan. Nu vlak voor de verhuizing zat ik niet te wachten op een zieke hond, die bovendien een gezondheidsverklaring moest hebben om te mogen vliegen. Maar onze dierenarts zag niets vreemds, onze boxerdame zat vol praatjes en was levendig dus waarschijnlijk had ze iets verkeerds gegeten. We kregen een pilletje en daarmee moest haar dunne ontlasting overgaan. En inderdaad binnen 2 dagen was het over. Waarschijnlijk teveel zeewater gedronken en ze wilde ook nog wel eens in de vieze groene sloot in het park achter ons huis zwemmen, maar we lieten voor de zekerheid toch nog een echo maken om alles uit te sluiten. De dierenarts vond het volgens mij onzin en paniek voor niets maar het gaf mij een gerust gevoel. En er was inderdaad niets te zien.

Eenmaal in Brazilië bleek dat Dinkel's merk qua hypoallergeen droge voeding hier niet verkocht werd en zijn we overgestapt op een ander graanvrij merk. Deze vond ze qua smaak niet heel erg lekker en ik moest steeds meer uit het blikje natvoer (waar ik een geprakt pilletje glucosamine voor haar artrose door heen meng) scheppen om haar die brokken te laten eten. Dus een ander merk uitgeprobeerd, verschillende smaken, totdat we eentje vonden die ze goed opat en zijn daarmee verder gegaan.
Ik moet daarvoor naar een speciale dierenwinkel en koop dus gelijk een grote 10-15 kg zak zodat we even vooruit kunnen. Het blikje haal ik gewoon bij de supermarkt, net welk merk en smaak in de aanbieding is. Afijn, de uit Nederland meegenomen glucosamine pilletjes raakten op en hier verkopen ze alleen glucosamine in poedervorm, vaak nog met een smaakje. Ook de zalmolie voor o.a. een glimmende vacht wordt hier in gel-capsules verkocht. Waardeloos om die aan de hond te geven. Toen kreeg Dinkel hier opeens weer diarree en dachten wij eerst dat het aan het hondenpark lag waar wellicht een virus rondwaarde door (niet gevaccineerde) honden of dat ze iets verkeerd van de straat gegeten had. Troep en afval genoeg hier. Maar toen de diarree bleef aanhouden zijn we dus toch maar naar de dierenarts gegaan die enkele testen deed (op een hondenvirus, parasieten - met name gardia-, bacteriën en wormen) maar alles was negatief.  Dus 'n spuit, probiotica en antibiotica meegekregen en daarmee ging de diarree inderdaad over. Was een duur bezoekje kan ik zeggen, de dierenarts in Nederland hanteert een goedkoper uurtarief en die medicijnen waren ook niet goedkoop. Tja, alles voor je viervoeter toch?

Maar een paar weken later, net toen mijn ouders en Michou hier waren, kwam de diarree weer terug. Nu was mijn vader de 'gelukkige' die er 's morgens heel vroeg (tja, die jetlag he) doorheen wandelde. Eerst weer even een paar dagen aangezien en de Braziliaanse zalmolie en glucosamine poeder achterwege gelaten. Maar na 3 dagen poep ruimen en eigenlijk elk moment van de dag met madam naar buiten moeten gaan was geen doen. En we zouden gaan reizen.
Dus, deze keer samen met Michou, weer terug terug naar de dierenarts (kassa!!!) die haar weer uitgebreid onderzocht. Deze keer wilde ze verder Dinkel's ontlasting testen. 3 dagen lang moest ik verse poep brengen. Heel fijn, liep ik daar buiten met een potje en lepeltje zucht. Maar weer kwam er niets uit die testen en inderdaad met de inmiddels opnieuw voorgeschreven antibiotica en tijdelijke andere blikvoeding  van de dierenarts hield de diarree weer op. Wellicht heeft onze dame nu een extreem gevoelige maag gekregen en zijn die blikje uit de supermarkt niet het beste voor haar? Dus haar droge brokken nu gemengd met de dure blikjes natvoer voor een gevoelige maag waar ik de door de visite uit Nederland meegebrachte glucosamine pillen en zalmolie mee mengde.  En weer ging het even goed.

Maar 2 weken voordat wij naar Curitiba zouden reizen was het weer mis. Zou het dan aan het droge eten liggen of is er toch iets (ergers) aan de hand? Onze boxer daarom even helemaal op ander eten gezet en haar wat met de pot mee laten eten en ook weer rijst en vers gekookte kip voorgeschoteld. Tja, dat ging allemaal prima op. Dinkel was verder vrolijk, had geen koorts, viel ook niet af , dronk  goed, kortom gewoon een 'gezonde' boxer van middelbare leeftijd.
Maar ook met dit andere eten hield de diarree aan. Ik kreeg er de zenuwen van. Dit is nu een chronisch probleem geworden. Het lijkt erop dat na het geven van injecties en antibiotica het steeds even stopt maar uiteindelijk toch terugkomt. Je kunt ook niet continue antibiotica blijven geven.
Surfen op internet maakte mij er niet geruster op. Ze is bijna 8 jaar en tja boxers staan bekend om o.a  (darm)problemen en het ontwikkelen van tumoren.

Afijn, wij opnieuw terug naar de dierenarts, deze keer ging Rob ook mee, en nu willen we graag een specifiek plan van aanpak. Doe maar een endoscopie om in de darmen te kijken.
Maar de dierenarts was het daar niet mee eens. Het is een hele dure procedure (?!), hond moet onder narcose, en daarmee kan je nog steeds maar een klein gedeelte van de darmen zien en weet je dus nog steeds niet of daar het probleem echt zit. Je sluit eerst de simpele, meest voorkomende oorzaken uit d.m.v. ontlastingsonderzoek en bloedonderzoek en dan ga je steeds verder met testen. Het leek haar zinvoller om als volgende stap een echo te maken. Klinkt allemaal logisch maar wij zijn hier nu voor de 3e keer terug en willen gewoon resultaat zien en niet alleen maar heel veel betalen. Dat geeft op zich niet, voor de gezondheid van ons huisdier hebben wij veel over, maar dan moet het wel nut hebben. En een echo hadden wij in Nederland vlak voor vertrek nog laten maken en daar was niets op te zien. Maar er kan blijkbaar in die tussenliggende maanden toch wat veranderd zijn en tja, we moeten toch wat. Uiteindelijk is zij de specialist en heeft ervoor gestudeerd.
Dus afspraak gemaakt voor de volgende dag om die echo te doen (onze viervoeter moest nuchter zijn) en er werden (weer) buisjes bloed afgenomen om alles nu zeer uitgebreid te testen.

Dus de volgende namiddag met een chagrijnige Dinkel (ze mocht niet eten die hele dag) terug naar de dierenarts waar deze nu samen met een collega de echo maakten en  grondig bekeken. Inmiddels waren ook de uitslagen van de div bloedtesten binnen en daarop waren geen afwijkende bloedwaarden of  ernstige ontstekingen te lezen.
Op de echo bleken de darmen niet echt ontstoken (wellicht wel wat geïrriteerd door die diarree)  maar ze zagen wel een afwijking aan Dinkel's lever. Die is veel te klein.
De lever ontvangt al het bloed uit maag, milt en alvleesklier. In dit bloed zitten het verteerde voedsel, de afvalstoffen en andere stoffen zoals bijv. opgenomen medicijnen. Bovendien produceert de lever de meeste eiwitten die in het bloed zitten en helpt het bij de vertering en zuivering van het bloed. Dus als Dinkel's lever te klein is en niet goed functioneert zijn deze functies verstoort. Dat zou kunnen verklaren waarom ze steeds diarree heeft. Maar waarom heeft ze (opeens) een kleine lever? Wellicht toch door verkeerd voedsel? Dus nu zijn we overgestapt op voeding speciaal voor het aanmaken van eiwitten en herstel van leverfuncties, samen met medicatie en voedingspreparaten. Dit moeten we wij nu 2 maanden geven en hopelijk blijkt daarmee het probleem van de dunne ontlasting verholpen.  Dan geven we haar voortaan dit speciale (medicinale) voedsel. Maar komt het toch weer terug dan is de volgende stap toch die endoscopie en het nemen van een biopt van de lever. Want dan zou het kunnen betekenden dat er 'iets' in de lever zit waardoor deze krimpt. Maar daar gaan we gewoon niet vanuit!
Vooralsnog ziet haar ontlasting er goed gevormd en erg stevig uit en lijkt het tij gekeerd. Ik ruim nu met plezier haar poep op :-). Heb ik zowaar een heel blogje aan poep gewijd haha.

En tijdens ons lange weekend naar Curitiba logeerde mevrouw weer bij haar vertrouwde adresje en gedroeg ze zich als de gekke clown die ze gewoonlijk is. Plezier alom.

Nog 2 weekjes, dan gaan wij een week naar Buenos Aires en mag Dinkel weer naar dat hondenparadijs.

Under the weather

Sniffend en met tranende ogen zit ik dit blog te typen. Ik heb de griep. Bleh. Ik heb het warm en koud tegelijkertijd en inmiddels heeft het weer zich aan mijn humeur aangepast. Het is hier winter, en ik zag al steeds advertenties en reclames op de tv voor de griepprik, maar vond dat overdreven want die winter valt tot nu toe reuze mee. Maar sinds eergisteren is het opeens 14 graden en bewolkt (vorige week nog 26 grd. en volop zon) en dan is het aardig koud. Zeker nu het ook nog regent.

Rob zit 3 dagen in Curitiba en vertelde dat hij nu ook keelpijn heeft en zelfs de hond besloot gezellig mee te doen met ziek zijn. Die had gisteren wat verkeerds gegeten en had een verrassing voor mij vanmorgen.

Zucht, gelukkig zat m'n neus dicht dus rook ik het niet zo heel erg.

Deze en komende week blijft het fris maar gelukkig hebben wij een tripje naar het warmere noorden gepland staan eind volgende week. Een weekje vakantie samen.

Omdat Dinkel dan niet mee kan ben ik op zoek gegaan naar een dierenpension.  Qua dierenopvang zijn er 'pethotels' genoeg in Sao Paulo maar, in mijn ogen, niet geschikt voor een grote hond die graag los loopt en behoefte heeft aan ruimte. Zeker niet tussen al die kleine keffertjes en voor langere vakanties zoek ik dus een goed adres waar ik haar met een gerust hart achter kan laten.
Ik vond een gezellige farm op 1,5 uur rijden van Sao Paulo waar ze met liefde honden te logeren hebben. Zij delen mijn visie w.b.t. ruimte en de K9's  verblijven daar dan ook niet in hokken maar lopen dag en nacht lekker los. Dat wilden we graag met eigen ogen zien (en vooral kijken hoe Dinkel daar op reageerde) en dus gingen we vorig weekend kennis maken. Nou dat zat helemaal goed dus is ze daar van harte welkom.

Verder hebben we (lees: ik) niet veel gedaan omdat ik me dus niet lekker voelde. Wel zijn we afgelopen weekend nog even achter plafond ventilatoren aangegaan. Toen het nog mooi weer was had ik het  's nachts toch wel steeds erg warm (of is het toch de leeftijd?....) en straks met de zomer wil ik toch graag wat verkoeling nu dit huis geen airco heeft. Via via kreeg Rob een adresje door waar een grote verlichtingszaak zou zitten.
Nou eentje..... wel een hele straat vol. Alleen maar voor verlichting en aanverwante zaken. Wie had ooit gedacht dat er zo veel vraag was naar al dat bling bling. Afijn, wij op zoek naar een parkeerplaats c.q. parkeergarage maar ondanks dat ze overal met borden 'parking' stonden zagen wij deze niet. Totdat zo'n jongen met groot bord  'estacionamento' letterlijk voor de auto sprong en aangaf dat we de direct de hoek om moesten.
'Euh knaap, dat is een winkel'. 'Ja dat klopt, rijden maar'. Nogmaals, 'meneer, dat is de ingang van de winke'l. Maar het bleek toch echt dat het een soort drive-in was. En zo stonden we geparkeerd midden in de winkel. Een kroonluchter raakte nog net niet ons autodak.

Gekke stad toch. Maar we zijn geslaagd en eergisteren kwamen ze de ventilatoren ophangen en aansluiten.
Verder dus niet zo veel te vertellen. Ik wandel uiteraard veel met Dinkel en zag opeens dat ze bij ons in de straat huurfietsen hebben geplaatst. Voor zo'n grote stad met belachelijk veel auto's wordt er voornamelijk in het weekend veel gefietst. Ze hebben aparte fietspaden en op zondag wordt er op veel wegen een strook (of de hele weg) afgesloten zodat fietsers vrij baan hebben.

Maar steeds meer toeristen nemen een fiets en verkennen zo de stad. Je kunt ze overal weer parkeren, er komen dagelijks nieuwe punten bij. Zal toch maar een abonnement gaan nemen. Handig nu ik hier geen auto heb. Ik blijf tenslotte wel een Hollandse hè.