Einde van een tijdperk.

Oké, ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, dit wordt mij laatste blogje. Ik stop ermee. Waarschijnlijk zagen jullie het al aankomen want de hoeveelheid blogjes werd steeds minder.  

De inspiratie is op en ik heb door mijn baan minder tijd en energie om naast het huishouden, de tuin, het klussen en de dieren ook nog achter de computer te duiken. Sowieso vind ik de online apps minder leuk geworden. Door alle reclame, gewijzigde privacy regels, AI ongein zit ik steeds minder op FB en Instagram. Ik mis regelmatig berichtjes van vrienden omdat het algoritme besloten heeft dat ik die posts niet  te zien krijg. En ik heb geen zin (of tijd) om bij iedere ‘vriend’ te kijken of er nog iets geplaatst is. Ook veel oude blogvrienden zijn gestopt met schrijven. M.a.w. de sjeu is er vanaf. 

Wij zijn helemaal gesetteld in Portugal en bouwen rustig verder aan ons leven hier. Werkwijs loopt alles prima, ik ben inmiddels in vaste dienst genomen, Michou’s trimsalon loopt goed en zij heeft veel vaste, klantjes. Ook Rob heeft het lekker druk. Genoeg elekriciteitswerk en zonnepanelen installaties. W.b. het laatste werkt hij inmiddels ook samen met een ander bedrijf. Mooie ontwikkelingen dus.

Mats en B. doen het ook leuk samen en hebben inmiddels gezinsuitbreiding gehad met de komst van Sage hun tweede k9 kindje 🐾. Samen met Benji genieten zij van de mooie Portugese natuur. Met hun busje trekken ze er vaak weekenden op uit. Hiken, klimmen, paddleboarden….Echte, actieve avonturiers. 

W.b. ons huis en tuin daarin valt nog genoeg te klussen. Er is altijd meer te doen en het kan altijd mooier. Maar we doen rustig aan. Qua geld én qua tijd. Steeds een beetje. Moet ook wel want we worden ook een dagje ouder. En we willen ook genieten. En dat doen we zeker.  Zeker nu het mooie weer terug is gekomen. Wat zeg ik. Het is opeens zomer. 35 gr! Van winter naar zomer. We hebben de lente overgeslagen. 

Manlief is de veranda aan het betegelen maar eigenlijk is dat in deze temperaturen niet te doen. Dochterlief laat zien dat je in deze hitte beter van het zwembad kan gaan genieten. Balou is het met haar eens 😀. 
Ollie zit nu een wesp achterna, lijkt me geen strak plan. Ook Spooky is ‘up to no good’. Echt een spook dat katertje. Alweer 1 jaar oud en een echte buitenkat. Cream is inmiddels een oude bejaarde dame. Zij slaapt alleen nog maar. Kijken hoe lang zij nog bij ons blijft. Denk niet dat we nog van jaren spreken. Eerder in maanden. Bijna 21 jaar is ook wel heel oud voor een poes.

Maar we leven bij dag. Blij dat we nog gezond zijn (tja ouderdom komt ook hier met gebreken) en waarderen alle geluksmomentjes samen. Je weet tenslotte nooit wat de toekomst brengt. En ik houd nog steeds vast aan mijn levensmotto: “een dag niet gelachen is een dag niet geleefd”. 

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen.  Voor alle leuke reacties en berichtjes. Jullie waren jarenlang betrokken bij mijn weblog en deel van mijn ‘online’ wereld. Ik vond het leuk om mijn (expat)leven met jullie te delen. Dankjulliewel voor de vriendschap.

Ik wens iedereen heel veel liefde.

Droom! Geniet! En wees vooral gelukkig!

Het gaat jullie goed.💖

Kwartaal

Het nieuwe jaar begint al goed. Duh. Het is al bijna maart en ik heb nog steeds niets geblogd. Van dagelijks een verhaaltje werd het wekelijks, toen eens per maand, ga ik nu naar bijna een keer per kwartaal. Ik vind het ook steeds lastiger om wat te schrijven. En dat is niet omdat wij niets beleven of meemaken. Integendeel. 

Er wordt nog steeds geklust. Een never ending story. In december zijn we (lees vooral Rob, met de hulp van een schilder) begonnen aan het renoveren van de buitenkant van Michou’s huisje/onze annex. Ook aan de nieuwe waterleiding daar is hij begonnen. Dan de schoorsteen. Die lekte en moest worden gerepareerd. Dus de houtkachel moest opzij en daarna heeft manlief gelijk het stukje muur erachter betegeld. Toen moest de houtkachel weer worden teruggeplaatst. Hell of a job. Ik besloot gelijk een andere, meer comfortabele, bank voor ons oudjes aan te schaffen en heb de huiskamer wat heringericht. 

De muren en het plafond moeten nog geschilderd worden maar dat is iets voor de zomer. Als het minder vochtig in huis is.

Ook werd eind van het jaar de houten garage bezorgd. En bleek bij aankomst dat het hele pakket door onszelf uit de vrachtwagen gehaald diende te worden!!! Dus Rob kon vliegensvlug een heftruck gaan regelen. Wat een gestress. Gelukkig kon de achter-achterbuurman (soort tuin-/opslagbedrijfje) ons te hulp schieten.  

Vervolgens was het lang wachten opdat ze de garage zouden gaan monteren. Het weer viel tegen, installateurs hadden het te druk etc. etc. Maar ondertussen stond het hele gevaarte aardig in de weg op onze oprit. En je gelooft het niet maar vandaag, ja je leest het goed op ZONDAG, zijn ze gekomen om een beginnetje te maken met de opbouw. Gisteren kreeg ik een appje. Of ze morgen konden komen. Dus halsoverkop moesten wij ruimte daar vrij maken. Ik was net begonnen om het onkruid wat meters hoog staat (benzine grasmaaier is al wekenlang in reparatie, dus gebruik nu de kantenmaaier, zucht) onder handen te nemen. Kon gelijk achter rondom de fundering van de garage aan de slag.

Verder zijn mijn ouders eind januari hier nog geweest. Helaas hadden ze niet zulk mooi weer, lees: erg koud en vochtig, en dan is ondanks de AC die kan verwarmen en de openhaard, het toch een kille en klamme bedoeling in huis. Isolatie is een dingetje bij (oude) huizen in Portugal. Die zijn vooral gebouwd op de vele zomerse maanden. Schimmel en vocht is 's winters gewoon een feit. M.a.w. veel ventileren. Ik had hier en daar nog wat vrij genomen zodat we gezellig wat samen konden ondernemen. 

Verder ben ik nog naar de kapper geweest maar daar wil ik het niet over hebben. Weet niet wat er fout is gegaan, miscommunicatie of slechte dag van de kapper, maar de schouderlengte en wolfcut die ik wilde werd  kinlengte en te korte laagjes. Ugh, ik kon wel janken. Maar goed er zijn ergere dingen op de wereld dus nu maar wachten tot het weer aangegroeid is.

Verder moet er natuurlijk ook gewoon geld verdiend worden. Samen maken we best lange dagen. En ook wij merken dat we een dagje ouder worden. 's Avonds liggen we steeds vaker uitgeblust op de bank. Het leven bestaat niet alleen maar uit werken, het huishouden en klussen. We willen ook genieten. Zeker nadat we weer  eens hoorden van kennissen waarbij een ernstige ziekte is geconstateerd. Ook las ik dat een hele trouwe weblogleester, die ik al vanaf 2003 'ken', plotseling is overleden. Nagenoeg mijn leeftijd. Daar schrok ik toch behoorlijk van. Een paar dagen daarvoor had ik haar nog 'gesproken'. Dus hebben wij besloten om een tweedehands camper te kopen. Net als de boot, maar dan op wielen. Kunnen we afwisselend een weekendje klussen en ons nieuwe thuisland gaan ontdekken. Reizen en avonturen maken. Nog meer genieten. De honden kunnen ook mee dus geen gezeur met oppas hoeven regelen. Vorig weekend hebben we dat ding ff in de buurt uitgeprobeerd.

                                                

De Kempertjes in een camper. Je zou er haast een nieuw website aan wijden.

Afijn, ik ga de hardwerkende mannen van iets te drinken voorzien. Daar zullen ze wel aan toe zijn.  Werken op een zondag. Wat een service!

Teken van leven....

Het wordt een beetje eentonig. Elke keer dezelfde boodschap. We blijven (te) druk en ik zit tegenwoordig ‘s avonds uitgeblust op de bank. Ook manlief heeft veel werk (heel mooi natuurlijk) maar dat was niet mijn bedoeling toen we besloten naar Portugal te gaan. Iets met rustiger aan doen, meer vrije tijd en vooral genieten van elkaar. Lekker wat klussen in huis en werken in de tuin. Op papier lijkt het allemaal heel haalbaar. In de praktijk wat lastiger.

Tja, je wordt een dagje ouder mama, geef ‘t maar toe. Ik merk dat na bijna hele dag werken ik minder energie heb voor ‘t huishouden, de tuin en renovatie huis. Klussen blijven steeds langer liggen. Mijn lijf werkt momenteel ook niet mee. We hebben allemaal in de lappenmand gezeten (lees: flink de griep gehad) en heb ik erg last van allerlei reumatische/artrose klachten (vooral handen en vingers). Ook heb ik op dit moment erg last van beide knieën. Na die ene val ben ik ‘s nachts nog een keer gevallen. Slaapdronken hobbelde ik -zonder brace- in het donker naar de wc maar gleed uit over braaksel van een hond. Probeerde mezelf nog op te vangen maar landde keihard met m’n rechterknie op de harde plavuizen grond. Gevolg: enorme zwelling. (Even ter herinnering dat is die knie waarbij ik in Bangkok toen nieuwe kruisbanden heb gekregen.) Dus loop nu met twee zwakke knieën bij de fysio. Hij’s fijn.

Daarnaast had ik een controle bij de dermatoloog en heeft ze twee plekjes op m’n gezicht weggebrand maar ook een biopt van een plek op m’n rug genomen. Dat blijkt een superficial basal carcinoom en heb ik daarvoor nu in eerste instantie een chemo crème kuur. Niet een heel ernstige vorm van kanker maar het is wel weer lastig. Na ‘t gedoe met m’n knie moet het thuisfront me nu weer helpen want ik kan zelf niet bij m’n rug om die zalf aan te brengen. ‘T worden volleerde mantelzorgers.

Is het dan alleen maar ‘ellende’? Nee natuurlijk niet. Zoals geschreven in m’n vorige blog zijn mijn zusje en zwager hier nog op bezoek geweest. 

Ook hadden we nog een leuke meeting op 't strand, heb ik twee buiten muren geschilderd om te zien of we deze kleur mooi vinden zodat straks de schilder verder kan gaan. En zijn de rolluiken nu allemaal geplaatst.

Alleen het afwerken laat nog even op zich wachten. Nieuwe houten dubbele garage is ook besteld  en wij genieten nog steeds volop van onze beestenboel. Tussen de bedrijven door ben ik nog gaan borrelen met een vriendin en gaan lunchen met een andere. 

En afgelopen week vlogen wij natuurlijk samen naar Nederland. Familie van Rob had een reünie georganiseerd en ook mijn tante en oom vierden dat zij 50 jaar getrouwd zijn. We reden half Nederland door, bezochten nog teruggekeerde vrienden uit Portugal en logeerden overal en nergens. Gezelligheid alom. Zo'n weekje zit altijd volgepropt met afspraken en de tijd vliegt voorbij. Je zou haast een nieuwe vakantie  plannen om bij te komen van deze reis.

Maar mega leuk om iedereen weer even gezien te hebben en lekker bijgepraat te zijn. We boften dan ook met het weer. Het was in NL zowaar droog :-)

En binnenkort staat er weer visite voor de deur, dan komen mijn ouders weer langs. Ik hoop wel dat het weer dan is opgeknapt. Want ondanks dat Portugal veel regen nodig heeft na al die zomerse droogte is het nu maar een hele natte bedoeling. Wij krijgen van alle orkanen en depressies steeds een staartje mee. Het is buiten een grote modderpoel. Valt niet tegenaan te dweilen met al die dieren en hun vieze blubber poten. 

Maarja, dan hadden we maar geen huisdieren moeten nemen. Alleen heb ik de puf en kracht niet meer om continue achter hun aan te moeten opruimen.

Wellicht toch tijd voor wat hulp in de huishouding?

Furry friends reunited

Vorige week stond in het teken van veel administratie en dingen regelen, shoppen en verder gewoon bijkomen en acclimatiseren. En met die heerlijke temperaturen* van de afgelopen dagen kostte dat geen enkele moeite.

De katten vinden de 'tuin' van ons tijdelijk verblijf erg interessant. Als we niet oppassen glippen ze zo naar buiten. Dat vinden wij niet zo'n strak plan dus we lieten ze onder begeleiding uit. Voorbereiding op als Dinkel er is en wij weer dagelijks voor een ommetje naar buiten moeten....

Gekke beesten, zij gedragen zich echt als een hond haha.

Ook openden wij alvast een bankrekening, hadden een afspraak met onze advocaat en lieten een defnitieve datum voor overdracht bij de notaris vastleggen. Verder deden wij al wat vooronderzoek voor wat betreft keukenapparatuur. Want al gaan we in de toekomst de gehele keuken (wat zeg ik... het hele huis ) verbouwen, voor de eerste paar maanden zullen we toch een gasfornuis en koelkast moeten hebben. Deze blijven namelijk niet achter in de woning. Uiteindelijk wat uitgekozen en direct besteld. Ook werd Ikea (en de daarnaast gelegen Mar shopping en de Designer Outlet mall) weer met een bezoekje vereerd en heeft Michou alvast haar bed gekocht. Alles zal volgende week in ons nieuwe huis bezorgd gaan worden.

Maar het drukste was ik wel met het regelen van alle papieren voor de vliegreis van Dinkel. Toen dat allemaal rond was werd mevrouw afgelopen vrijdag door Rob afgeleverd bij Zoommpet. Onze kennel moest omgewisseld worden voor een nog grotere maat (ook zo'n nieuwe regel wanneer een snub-nosed animal vliegt) en ze kreeg een knal geel exemplaar. Nou die kunnen ze niet over het hoofd zien en kwijtraken zoals ooit met Baileys en Cream gebeurde.

Daar zit ze. Klaar voor de lange reis naar Europa. Eerst vloog zij met een nachtvlucht naar Frankfurt, daar moest ze een dag wachten, om vervolgens met de laatste (avond)vlucht verder naar Lissabon te reizen. Ondertussen had ik contact met Cargo Handling Lisboa om een snelle en vlotte afhandeling te bewerkstelligen. Want het was al duidelijk dat we haar pas op z'n vroegst om 1 uur in de ochtend konden afhalen. En aangezien het zeker 2,5 rijden van Tavira naar Lissabon is had ik voor de zekerheid maar weer een diervriendelijk hotel in de buurt van het vliegveld geboekt. Zo hoefde ik niet meer midden in de nacht dat hele eind weer terug te rijden.

En dat was maar goed ook want dat had achteraf geeneens gekund. Om Dinkel mee te krijgen moest ik na het invullen van allerlei documenten bij de cargo terminal eerst nog terugrijden naar de passagiers terminal om daar bij de douane nog meer tempels te halen (lees: 'import' tax betalen).  En zo in het donker en door alle stress (want inmiddels was het al half 2 en zat onze boxer dame al die tijd ergens in een kooi bij cargo) reed ik op de ringweg over verhoogde uitdrijfstrepen en raakte daarbij een achterband lek. Nee he, hebben wij weer. Gelukkig waren wij vlak bij de terminal en terwijl ik een inmiddels verlaten arrivals hall binnen rende om bij customs die verdraaide stempels te halen hielp een aardige taxichauffeur Michou met het verwisselen van de band. Het reservewiel wat erop ging is zo'n thuiskomertje waarmee je maar 80 km p/u mag en niet nog 270 km in het donker gaat kachelen. Gelukkig wist de taxichauffeur een garage die ook op zondag open was. Dus dat adres in onze telefoons opgeslagen en daarna weer als een gek terug naar de cargo terminal gereden (waarom liggen die dan ook zo uiteen?) en konden we dan eindelijk Dinkel in onze armen sluiten.

Pas om 3 uur lagen we dan ook uitgeteld in bed. Zelfs Dinkel plofte op haar bedje neer. 4 uurtjes later ging echter bij mij de wekker alweer want ik wilde graag om 8 uur als eerste bij die garage zijn.  Gelukkig werd ik inderdaad direct geholpen. 

Achter moesten er zelfs twee nieuwe banden op en alle wielen werden daarna netjes uitgebalanceerd. De prijs viel wederom mee en we konden weer met een gerust hart de weg op.

Eenmaal terug in ons tijdelijke woning vond de weder kennismaking met de katten plaats. Cream moest even wennen dat na 2 jaar rust dat gekke beest weer in huis kwam. Relaxte Baileys vond alles prima en lag 's avonds gelijk weer samen met haar hondenvriendin op de bank.

Nu maar hopen dat Dinkel nog een tijdje, in redelijke gezondheid, van haar nieuwe leven hier in Portugal kan gaan genieten.

Want helaas kregen we vlak voor haar vertrek uit Sao Paulo van de gespecialiseerde dierentandarts (die haar onlangs heeft geopereerd aan goedaardige epuliden) te horen dat hij ook een verdacht uitziend zwart plekje in haar mond gevonden had. Dat had hij weggesneden en opgestuurd voor nader onderzoek. Daarvan kwam een paar dagen geleden de uitslag binnen en het blijkt kwaadaardig. Een melanoom, een vaak zeer snelgroeiende vorm van pigmentcel kanker, met een slechte prognose. Gelukkig heeft ze vooralsnog nergens last van en is ze haar gekke zelf. Maar we moeten dit in de gaten houden en direct reageren als we veranderingen zien. Het kan helaas zeer snel gaan. Gezien haar leeftijd en de al aanwezige leverproblemen hebben wij al wel besloten om geen agressieve chemotherapieën of bestralingen meer te doen mocht ze last en pijn gaan krijgen. Liever knuffelen we haar nu 'dood' en halen we binnenkort een K9 vriendje uit het asiel waarmee ze nog een tijdje leuk kan spelen. We gaan haar tijd bij ons zo fijn mogelijk maken. Want ze heeft het zooo naar haar zin gehad bij het hondenhotel in Brazilië dat het duidelijk is dat zij het gelukkigst is als ze vriendjes heeft om mee te spelen. 

Wij zijn Wanadis en Ricardo van Mimos e Focinhos eeuwig dankbaar voor alle goede zorgen. Dinkel heeft daar genoten en maakte echte deel uit van hun K9 gezin.

*op dit moment trekt er een storing over het land en hebben we wind en regen. Overmorgen moet het weer voorbij zijn en zien we hopelijk die gele knoert weer schijnen. Nu loop ik zowaar met een regenjas en paraplu buiten als ik Dinkel uitlaat. Tsssss....

Chegamos!

Pfff wat een monsterrit was de reis hierheen. Maar we zijn veilig en wel in Portugal aangekomen.

Nadat maandag Michou eerst nog een belangrijk examen had was het daarna inpakken en wegwezen. Ik was inmiddels op van de zenuwen. Gestrest door alle verhalen over de stijgende aantallen corona besmettingen, strengere maatregelen overal en lokale lockdowns. Straks zitten we vast en kunnen we niet weg. Dus op dinsdagmorgen vroeg de katten opgehaald, de aanhanger met fietsen (die al die tijd veilig bij mijn zusje geparkeerd stond.... waarvoor mega dank!) achter de auto gehangen en gaan met die banaan, euh karavaan.

2 ladies and their cats en route

Daar gingen wij dan. De hele achterbak hadden we ingericht als kattenverblijf. Er zat al een hondenrek/rooster (nog van Dinkel) in de auto. Dus de katten konden niet op de achterbank komen en zaten veilig achter de 'vijfde deur'. Hier hadden ze hun eigen mand, een kattenbak en drinken allemaal bijeen. Maar ze moesten niets hebben van deze luxe accommodatie. En dat lieten ze ons merken ook. Tsssss. Gelukkig werkte de radio gedurende de hele autorit goed 😉.

Onderweg had ik hotelletjes uitgezocht die diervriendelijk waren en een ruime, veilige parking hadden. Daarbij had ik erop gelet dat deze zoveel mogelijk in geel of oranje reisadvies gebieden lagen. En overal namen wij de geldende corona voorschriften in acht. Wij sliepen de eerste nacht in noord Frankrijk nabij Arras, daarna in Cestas, iets onder Bordeaux.

De derde nacht verbleven wij in Spanje (waar we een een luxer hotel geboekt hadden) en reden toen via Sevilla door naar Portugal.

Die laatste dag viel trouwens vies tegen. Het was nog een lange rit. Zeker toen bleek dat juist die vrijdag herfststorm Alex over Zuid-Europa trok. Ik kan je zeggen dat rijden met een dakkoffer en aanhanger in die wind (en regen) -en ook nog eens door bergachtig gebied- geen pretje was. Ik vroeg mijzelf toen echt even waar wij in vredesnaam aan begonnen waren. Maar toen we eenmaal over de Guadiana tuibrug de Algarve binnenreden was alle stress snel verdwenen. We hebben het veilig en wel gehaald.

Nou ja bijna... Want precies toen ik de verwaarloosde tuin van ons tijdelijke huurhuis in Tavira wilde binnenrijden bleef een onderstuk van de (al kapotte zo bleek achteraf) bumper/grill aan een dode struik hangen.  Dus die hing opeens op de grond.  Pffff hebben wij weer. Maar we zijn op de plaats van bestemming gekomen. Chegamos...bem-vindo em Portugal.

Het weekend stond in het teken van uitpakken, boodschappen doen en vooral bijkomen. We draaiden een was en bij een megagrote supermarkt kochten wij o.a. ducttape. Daarmee plakten we zo goed en zo kwaad als dat ging het loshangende stukje bumper weer vast. En we regelden mobiel internet voor in ons tijdelijke woonhuisje. Goed en snel contact kunnen hebben met het thuisfront is tenslotte zeer belangrijk 😊. Verder genoten we van het mooie weer. En van al het lekkers uit de 'heimwee naar Nederland' manden. Die hadden wij van alle buren uit ons oude portiek (en Michou had er eentje van haar ex-collega's) als afscheid gekregen.

Op maandag gingen we op zoek naar een garage om naar die bumper te laten kijken. Deze waren echter allemaal gesloten (lunchpauze?) dus stopten wij eerst ergens voor een kop koffie en thee. En namen er een pastel de nata bij. Die typische Portuguese lekkernij moet je eenmaal hier zijnde toch gegeten hebben. We besloten door te rijden naar de officiële Ford dealer in Faro maar ook die was niet open. Bleek dat het een nationale feestdag was in Portugal. Oops.... foutje bedankt. Maar niet getreurd, via een mooie omweg langs de kust reden wij weer terug naar ons tijdelijk verblijf.

Dinsdags reden wij nogmaals naar de garage waar we allervriendelijkst te woord werden gestaan en men even naar de auto keek. Hij ging op de brug, de onderkant van de voorbumper was inderdaad stuk, maar  ze hadden het onderdeel op voorraad. Een half uur later reden wij weer met een gerepareerde auto de werkplaats uit. Top service en dat ook nog eens voor een hele schappelijke prijs 😉.

Via ons toekomstige woonplaats reden we weer terug naar 'huis'. Hier haalden wij de katten op en vertrokken vervolgens naar de dierenarts waar we voor het eind van die middag een afspraak hadden. Want wij vonden onze fuzzy friends nog steeds wat gestrest overkomen en wilden graag even een extra check up. Bovendien konden dan gelijk hun chipnummers geregistreerd worden. Iets wat verplicht is als je voor langere tijd met je huisdieren in Portugal gaat verblijven.

Broer en zus bleken ietwat afgevallen te zijn en Baileys oogde wat uitgedroogd. Die 4 dagen in de auto, maar zeker ook die 3 maanden in het kattenpension, heeft niet gezorgd voor een relaxte state of mind zullen we maar zeggen. Gelukkig waren ze verder gezond. Voor de zekerheid kregen ze een antiworm tabletje en druppels in hun nek tegen vlooien, muggen en teken en toen mocht het stel weer naar huis. Ze eten en drinken (inmiddels) goed en liggen samen weer als vanouds op een stoel.

Op woensdag hadden we o.a. een afspraak bij ons nieuwe huis. Om nogmaals alles  goed te bekijken en nog het e.e.a. door te nemen. Het was wederom prachtig weer. Wat een genot om dan hier door de natuur en bergachtig landschap te rijden. De tuin staat daar vol met fruitbomen. We kregen dan ook een hele bak met kaki fruit mee. Heerlijk. Ik heb nog geen groene vingers maar met dat stukje land zal ik me er toch eens in gaan verdiepen. Tuinierder in spé.

De rest van de week stond in het teken van allerlei zaken voorbereiden. Afspraak maken bij een bank voor het openen van een rekening, verzekeringen uitzoeken en nog meer van dat soort dingen. 

Ook had ik intensief contact met Brazilië. Want ook daar zit nog een viervoeter die deze kant op moet komen. De transporteur vroeg om veel gelegaliseerde documenten en op afstand kan ik niet zoveel doen. Dus manlief moest daar in São Paulo ook aan de bak. Ondertussen herstelde Dinkel van haar operatie en werd ik op de hoogte gehouden over het verloop. Afijn, als het goed is vliegt onze viervoeter nu a.s. vrijdag naar Europa (met een transfer) waar ze dan op zaterdagavond laat (!!!) in Lissabon zal arriveren. Dat wordt dus nog even een dingetje met ophalen. Ik zal blij zijn als ze veilig en wel is geland en weer herenigd is met de andere viervoeters in dit gezin.

Eind van deze maand is dan de overdracht. Dus nog eventjes en dan kunnen we onze intrek nemen in de nieuwe woning. Gaan we kamperen totdat de meubels arriveren.  

Fijn weekend allemaal.

Wachten

Ja daar is ze weer. 

Het is weliswaar stil op dit blog, en in mijn online leventje, maar achter de schermen is er bij ons van alles gaande. Hoewel... op dit moment bevinden wij ons nu even in een soort niemandsland (stilte na en voor een storm) en zitten we tussen twee werelden in. Letterlijk, want Rob zit inmiddels alweer in Brazilië. En deze keer is hij daar alleen!

Want ik heb besloten om voorlopig in Nederland te blijven. De situatie in Brazilië w.b.t. Corona is nog lang niet verbeterd, integendeel zelfs, en dus heeft het niet zo veel zin voor mij om daar nu ook te zijn. Social distancing, quarantaine, mondkapjesplicht en thuiswerken is daar nog steeds de regel. Ook willen wij niet het risico lopen om bij een evt. tweede golf vast te komen zitten omdat we niet meer mogen reizen naar Europa. En ik wil snel weg kunnen. Bovendien hebben een aantal vriendinnen Sao Paulo inmiddels ook def. verlaten waardoor het helemaal saai is geworden. Dus manlief zit daar nu moederziel alleen terwijl Michou en ik tijdelijk bij mijn ouders verblijven. Dit betekent ook dat Dinkel en de katten nog langer op hun logeeradresjes blijven. Heel ongezellig allemaal. Maar goed het moet maar even zo. Wij weten waarom we dit doen. Jullie binnenkort ook hoor 😉. Wij hebben de afgelopen weken in elk geval niet stil gezeten.

Wie de afgelopen 4 jaar ook niet stil heeft gezeten is zoonlief. Die heeft vorige maand, heel stilletjes zonder  enige bombarie, zijn bul ontvangen. Gewoon via de post. Geen ceremonie, niks diploma uitreiking of gezamenlijke viering met ouders, familie en vrienden. Dat stomme virus ook. En ook al was er nu geen officiële afsluiting en gezellig feest wij zijn daarom niet minder trots op onze zoon: 

Well done Mats! 

Op dit moment geniet hij van een welverdiende vakantie in Slowakije. Het was nog even stressen toen de stad Aberdeen opeens weer in lockdown ging. Zijn vriendin zat al thuis bij haar ouders maar Mats zou pas 2 weken later naar haar toe vliegen. Dus ik heb gauw zijn vluchten aangepast en zo kon zoonlief toch nog op tijd wegkomen. En aan de geappte foto's te zien vermaakt hij zich prima in Slowakije. Heerlijk buiten sporten want dat heeft hij de laatste maanden in het koude Schotland gemist.

Ik schreef dus dat wij ook niet stil hebben gezeten. En dat klopt. De afgelopen weken waren zeer hectisch.

Toen ik eind vorig jaar dochterlief op de hoogte bracht dat wij ons huis te koop gingen zetten, en de reden waarom, gaf zij vrij snel daarna aan dat ze ook deel wil uitmaken van onze toekomstige plannen. En die houden in dat wij straks verder willen gaan in een ander Portugees sprekend land. Oud worden in een warmer klimaat maar dan wel dichter bij familie in Europa 😀. Portugal dus.

Corona gooide aan de ene kant roet in het eten maar heeft aan de andere kant ook alles in een stroomversnelling gezet (zoiets van: stel niet uit tot morgen wat je vandaag kunt doen want morgen is het misschien te laat). Toen ons huis dus ineens heel snel verkocht werd zijn wij daarna dan ook direct afgereisd naar de Algarve. De bedoeling was dat we met het vliegtuig zouden gaan maar ook hier was Corona weer een spelbreker. Nederland wijzigde vlak voor vertrek het reisadvies voor regio Lissabon naar code oranje. Dus flexibel als ik ben (ahum) hebben wij gauw onze vluchten gecanceld en zijn  halsoverkop met de auto in twee dagen (!) naar Portugal gereden. Want we hadden al allerlei afspraken met advocaat, makelaar(s) en andere mensen & bedrijven gepland staan. 

Afijn, het werden ruim drie, hele dynamische en drukke weken. We kwamen hier tenslotte niet om vakantie te houden (al hadden we af en toe een ochtend of een middag vrij) maar waren actief op zoek naar een woning. Hier was ik al maanden intensief mee bezig en had al veel uitgezocht, voorbereid en contact over gehad. En toch bleek het nog niet zo gemakkelijk te zijn. Hierover later meer. Maar we zijn met iets bezig en het is nu weer wachten op een reactie van de verkopende partij. En dat gaat net zo wispelturig als in Brazilië. 

Het blijft spannend allemaal.

Weer 'thuis'

Het was even stil op dit blog. Met een goede reden. 

Eergisteren was het namelijk precies 2 weken geleden dat wij in het vliegtuig stapten en een dag later in Nederland aankwamen. Om vervolgens, keurig volgens de RIVM richtlijnen, 14 dagen thuis in quarantaine te gaan. En omdat wij geen ziekteverschijnselen vertonen mogen wij ons nu weer normaal onder de mensen gaan begeven. Wel de 1,5 meter regel in acht nemend natuurlijk. 

Een kleine 2,5 week geleden besloten wij na ruggespraak met, en op advies van, de werkgever tijdelijk terug naar Nederland te gaan. De situatie wordt er in Brazilië niet beter op en de vooruitzichten qua corona besmettingen en IC capaciteit stemden ons ook niet bepaald hoopvol. Rob werkt al maanden vanuit huis en mag/kan niet reizen. Dus bepaald werk ligt daardoor stil. En omdat meerdere kantoren en fabrieken gesloten zijn (dan wel op minimale capaciteit draaien) gaat alles nu telefonisch en per mail. Dan kan er net zo goed vanuit Nederland gewerkt worden. Met dien verstande dat zijn werktijden wat naar de middag en avond verschoven zijn  i.v.m. het tijdsverschil met Brazilië. Wij hebben bovendien momenteel nog wat andere belangrijke zaken spelen in Nederland (daarover later meer) en wilden niet het risico lopen straks in een totale lock down in Brazilië vast te zitten. Of niet meer terug te kunnen reizen omdat Europese grenzen dan potdicht zitten voor reizigers uit Zuid-Amerika.

Dus toen snel de beslissing viel dat wij terug naar Nederland zouden gaan moest er opeens heel veel geregeld worden. 

- Zo moesten er tickets geboekt worden. Wie vliegen er nu nog op Sao Paulo? Op welke dagen? En is er nog plek? Dinkel kon in elk geval niet mee. Vliegtuigen nemen op dit moment, vanwege corona, geen huisdieren mee. Überhaupt zijn per 1 januari 2020 de IATA regels veranderd en blijkt dat geen enkele luchtvaartmaatschappij nog vliegt met snub nosed animals als bagage (dus dat gaat nog een dingetje worden in de toekomst). Gelukkig kan Dinkel langer blijven bij het hondenhotel. Mevrouw de boxer is zo meteen meer dan een half jaar op vakantie geweest, wat een hondenleven ;-(

- Een reis- en medische verzekering moest nagekeken en extra afgesloten worden

- Verder moest er nog kleding worden gewassen, een strijk weggewerkt en koffers ingepakt. Ik ruimde  als een gek ons huis op, leegde de koelkast en gaf een hele tas eten weg aan de portier en 2 klusjesmannen. Ook sjouwde ik met de conciërge van ons condominio 8 grote planten in hun zware pot naar de gemeenschappelijke tuin beneden zodat deze water blijven krijgen tijdens onze lange afwezigheid.

- Daarna moest er een gezondheidsverklaring ingevuld worden, een brief van de NL-se ambassade/consulaat (dat wij naar Nederland mogen reizen) moest er nog komen en ik printte voor de zekerheid een bewijs met reistoestemming van de werkgever. 

- Tot slot regelde ik een statement over de status van onze Braziliaanse visa. Want die zijn inmiddels verlopen maar kunnen nog niet verlengd worden omdat alle overheidsinstanties i.v.m. de Covid-19 uitbraak momenteel gesloten zijn. En alvorens die visa verlengd kunnen worden moet eerst Rob's work permit vernieuwd zijn. En ook dat proces staat 'on hold'. Afijn, daarvan hadden we dus een case-nummer en het leek me handig dat ook maar bij ons te hebben. Met een hele map aan documenten en paperassen gingen wij een dag later richting het vliegveld.

En WAT een rare gewaarwording.....vliegen in Corona-tijd. De gehele reis leek wel een scene uit een futuristische film. Apocalyptisch. Guarulhos airport was totaal uitgestorven. Maar 1 in-/uitgang was open in de vertrekhal en op het moment dat wij er waren was alleen de KLM desk bemand. Alles verder gesloten. Zo vreemd. En er waren weinig reizigers die wilden inchecken. Alle incheckbalies waren voorzien van een plexiglas tussenwand en scherm en de iedereen droeg een mondkapje (verplicht). De ingevulde health formulieren werden inderdaad gecontroleerd en vermeld op onze boarding passen. Daarna waren we snel ingecheckt. Ook waren we zo voorbij de security check. Niemand te zien hier. En bij de douane waren er maar 3 balies open. Eentje voor Braziliaanse nationals en twee voor mensen met een buitenlandse paspoort. Normaliter sta je hier erg lang in de rij. Wij waren er in principe zo door, ware het niet dat men inderdaad problemen maakten van onze verlopen visa. Gelukkig stond Rob bij de balie naast mij en kon hij met het uitgedraaide bewijs aantonen dat zijn werkvergunning in een verlengingprocedure zit. Dus wij waren niet nalatig maar de huidige pandemie is de schuldige, m.a.w. overmacht . De douanebeambte liep vervolgens met 't document, onze paspoorten en verlopen RNE's (=verblijfsvergunning ID kaart) naar een kantoortje opzij waar ze onze visa in het systeem vrijgaf. Pfff, was blij met alle uitgeprinte paperassen die ik bij me had. Wij mochten (zonder boete) het land verlaten. Hoera. Nu maar hopen dat we er straks ook zo zonder problemen weer inkomen ;-)

Bij de vertrekterminal/gates was het uitgestorven op een enkele koffieshop (Starbucks) na. De Business Sky Team lounge was wel geopend maar je kon niet overal zitten en het zelfbediening buffet was gesloten. Je kon van een beperkte menukaart wat bestellen dat vervolgens verpakt naar je tafeltje of stoel werd gebracht.

Boarding bij de gate verliep ook volgens een corona-proof protocol. In kleine groepjes zodat er 1,5 meter afstand gehouden kon worden. Ook hier werd nogmaals je gezondheidsverklaring gecheckt en zonder mondbedekking mocht je het vliegtuig niet in.

Het vliegtuig had ruim 200 zitplaatsen over (zat 1/3 vol?) dus we hadden ruimschoots plek en er zat voldoende afstand tussen alle passagiers. Wel heel vreemd om de hele reis (11,5 uur lang) met een mondkapje op te moeten zitten. Vooral ermee slapen voelde wat vreemd ;-0). Gelukkig hield iedereen zich keurig aan deze regel.

Ook was verder er geen service aan board maar lag er een voedselpakketje klaar op je stoel. 1x werd er een warme maaltijd geserveerd waarbij er geen keuze was (alleen pasta) en dit kwam ook zonder drank of los broodje. Ook werd er geen koffie, thee of alcohol geschonken.Verder werd er door het cabinepersoneel ook niet rondgelopen. Extra drank (enkel water, jus d'orange, appelsap of cola) kon je achterin het vliegtuig halen. Wel werden de toiletten vaker gedurende de reis ontsmet.

Maar ondanks dit alles verliep de reis voorspoedig en hebben we zelfs heerlijk (languit) kunnen slapen nu er volop ruimte was. En we waren allang blij dat KLM nog vloog en dat we naar huis konden. 

De aankomst op Schiphol was ook al zo apart. Nagenoeg de meeste medepassagiers waren op doorreis. Die werden opgevangen en doorgeleid naar de transfer gate.

Het handje vol mensen (waaronder wij) die Schiphol als eindbestemming hadden werden opgewacht door medewerkers van de GGD.  Hier moesten wij wederom onze gezondheidsverklaring laten zien (en ik zag dat aan andere nationaliteiten gevraagd werd om een Schengen-visa en bewijs van urgentie/essentiële reis te tonen) en werden ons de regels van de RIVM uitgelegd: 14 dagen quarantaine in acht nemen, het 1,5 meter afstand houden en mondkapje in het openbaar vervoer. En kwetsbare  personen in de risicogroep zoveel mogelijk ontwijken. Tja, In Sao Paulo deden we al niet anders. Daar zijn ze nog veel strenger/strikter in hun beleid.

Afijn, na aangegeven te hebben deze regels netjes te zullen opvolgen konden we via een verlaten terminal, via eng rustige paspoortcontrole, naar de DOODSTILLE bagage hal. Heel bizar. Het normaliter zo drukke, levendige Schiphol was echt uitgestorven. Met een mannetje of 8 stonden wij als enigen op onze koffers te wachten bij de bagageband. En waar (schoongemaakte) bagage karretjes al klaar gezet waren zodat je 1,5 meter afstand kon houden. Verder was ook hier alles afgesloten. 't Voelde allemaal als een hele foute film. Een muisstil Schiphol...

Dochterlief (die de dag ervoor pas door ons op de hoogte was gesteld van onze plannen) stond buiten, ook met mondmasker, op een verlaten parkeerdeck met de auto op ons te wachten. Helemaal blij dat papa en mama weer veilig en wel in het land waren. Althans dat begreep ik uit de boodschap op de Pindakaas potjes ;-)

Verder waren niet veel mensen op de hoogte van onze terugkomst. Wij hebben dit ook niet uitgebreid rondgebazuind want we zaten tenslotte nog in quarantaine. Wij wilden niet het risico nemen dat we per ongeluk, in ons of andermans enthousiasme, evt. iemand zouden besmetten. Rob heeft dus gewoon thuis gewerkt en ik heb hier het huis (en alle houten meubels) maar eens flink gepoetst. 

Maar de 2 weken van zelf isolatie zijn voorbij dus nu kunnen we weer officieel naar buiten. Genieten van het mooie weer :-)

En toen stond de wereld stil...

Hoe kan het verkeren? Binnen een week is alles veranderd en staat de wereld op haar kop. Het onbezorgde leven van velen staat opeens stil.
Ik moet zeggen dat het me allemaal niet koud laat. Ik ben normaliter een praktisch en no-nonsense persoon. Ben niet zo van het negatieve. En ga een uitdaging niet uit de weg. Maar vind dit toch wel beangstigend. Wat is de mens dan eigenlijk nietig en onmachtig tegen zo'n onzichtbare vijand. En wat is Brazilië dan opeens ver. Hier ziek worden is geen leuk vooruitzicht zonder support van dierbaren om je heen. En ook wij hebben in Nederland naaste familieleden in de risico-doelgroep. Bovendien zitten onze beide kinderen "alleen" thuis.

Ook hier zijn we inmiddels in de ban van het Corona virus. De eerste doden zijn gemeld en het aantal besmettingsgevallen neemt gestaag toe. De ambassade riep begin van de week Ned. toeristen in Brazilië & Zuid-Amerika op om hun vakantie af te breken en z.s.m. terug te vliegen. Want niemand weet nog hoe lang grenzen en het luchtruim open zullen blijven en luchtvaartmaatschappijen nog kunnen en mogen vliegen (nb: inmiddels zijn grenzen in Europa en Nederland dus gesloten voor niet essentiële reizen). 

Werd er hier op het nieuws in eerste instantie vooral verslag gedaan over hoe een 'op de griep lijkend' virus zich in China en Europa heeft verspreid, krijgen wij er ook mee te maken. Dit blijkt geen gewone griepsoort die voornamelijk de ouderen en zwakkeren in de samenleving treft. En omdat er nog GEEN vaccin tegen bestaat hebben ziekenhuizen onvoldoende capaciteit bij een mega uitbraak. Zeker hier. Dus nemen ze nu ook in Brazilië strengere maatregelen.
Er wordt door de Braziliaanse GGD en via medici op tv veel aandacht besteed aan hoe besmetting te voorkomen. En er werden richtlijnen opgesteld. Vorige week werden openbare scholen en gemeente-/overheidsinstanties in de staat Sao Paulo al gesloten en werd aan particuliere-, privé scholen en crèches gevraagd hetzelfde te doen.
Ik volg niet meer alle expat whatsapp en FB groepen maar ook via INC kregen we waarschuwingen dit virus niet te onderschatten.
Dus sommige bedrijven (zoals mijn fysiotherapie kliniek en de kapper/nagelstudie ) stopten al tijdelijk met werken. Maar anderen bleven open en daar zat men nog "gezellig" dicht bij elkaar. Het mooie weer geeft natuurlijk ook zo'n schijn veilig gevoel tegen deze onzichtbare vijand.
Toch vond ik het op straat al wat rustiger geworden. Ook in de supermarkt zag je dit weekend klanten met volle karren, en net als in Europa, werd vooral wc papier, schoonmaakmiddelen alcohol/ontsmettingsmiddelen  en rijst 'en masse' ingeslagen.

En omdat er steeds meer corona gevallen bekend worden is er gisteren aangekondigd dat in Sao Paulo nu ook alle restaurants, shoppingmalls/winkelcentra en alle sportclubs, het liefst per direct, maar in elk geval vanaf a.s. maandag de 23e  moeten sluiten. Bedrijven worden nu echt opgeroepen om werknemers zoveel mogelijk van huis te laten werken of met max. 50% bezetting te gaan draaien. Overal staan nu ontsmettingsflesjes in de winkels en je ziet meer mensen met mondkapjes. Bij ons condominio is in de lift het vingerscan systeem uitgeschakeld en er wordt extra schoongemaakt in de openbare ruimtes.
En vanmorgen zag ik bij mijn supermarkt dat die nu van 6 tot 7 uur 's morgens alleen open is voor mensen van boven de 60 jaar. Zodat zij rustig kunnen winkelen en minder blootgesteld worden aan groter (evt. besmet) winkelend publiek,

Voor ons waren de signalen al eerder voelbaar doordat bij Rob de ene zakenreis na de andere geannuleerd werd. De economie staat stil en de beurzen hebben een dreun gekregen. De reaal heeft nog nooit zo laag gestaan. Leuk als je hier op vakantie bent, en je voor je euro dus veel reais krijgt, maar niet als je van de import afhankelijk bent of  Braz. geld wilt overboeken.
Uiteraard lezen wij ook het Europese nieuws en alle berichten op FB en begrijpen de gevolgen van alle maatregelen voor het thuisfront. Zelf waren we (vooral ik) bezig met een groot project wat nu helaas helemaal tot stilstand is gekomen. En ik vrees dat in dit geval van uitstel ook afstel komt. Daar baalde ik enorm van en heb daar dan ook echt even van wakker gelegen maar besef ook dat wij nog in een luxe positie zitten. Dus even flink slikken, schouders rechten en weer doorgaan.

Veel vervelender vind ik dat ook voor Mats e.e.a. nu tot een abrupt einde is gekomen. Schotland liep al voor op de UK qua corona maatregelen en men had daar al social distancing ingevoerd. Zijn universiteit was dus al begonnen met online schooling en gaf geen klassikale en face-to-face lessen meer. Nu is daar dan ook alles op slot gegaan en all teaching is suspended. Abrupt einde van het studiejaar. Studenten hoeven niet meer  terug te komen (of desgewenst in Schotland te blijven). Voor hem dus ook geen graduation ceremony meer. Onze reis hebben we al geannuleerd. Hopelijk kunnen zijn allerlaatste examens en thesis verdediging via online/skype/facetime etc. plaatsvinden. De uni kijkt naar de mogelijkheden nu alle examens zijn afgelast. Anders moet het afstuderen zelfs worden uitgesteld. Dat is toch een hele teleurstelling. Werk je 4 jaar zo hard en veranderd alles in een week tijd. Dit zet je leven toch wel on hold. Ook financieel hebben hij en zijn vriendin opeens een probleem want hun werk/bijbanen zijn gestopt. Erg vervelend als je daar je studie, levensonderhoud en huishuur van betaald. Bovendien was Mats begin dit jaar net voor zichzelf begonnen en zat nog in de opstartfase. Maar nu staat alles stil. En die bedrijfskosten lopen toch door :-( . Uiteraard staan wij stand-by om te helpen maar leuk is anders.

Ook dochterlief voelt de gevolgen van het corona virus. Omdat ook haar stage nu op een laag pitje is gezet werkt zij extra shifts in de supermarkt. Zodat andere collega's hun kinderen thuis kunnen opvangen c.q. thuis scholing kunnen geven nu kinderopvangverblijven en scholen gesloten zijn.
En als ik dan hoor welke shit ze over zich heen krijgt daar bij de kassa. Chagrijnige mensen die geen afstand houden voor de kassa, mensen die haar uitschelden omdat ze vriendelijk vraagt geen 12 pakken wc papier mee te nemen maar 3 zoals aangegeven staat, klanten die contant geld naar haar toe euh, gooien omdat ze geen fysiek contact willen hebben maar weigeren te pinnen, mensen die schreeuwen tegen haar waarom er zo weinig voorraad in de winkel is..... etc.
Ze maakt lange dagen, doet gewoon haar werk en staat wat mij betreft ook in de frontlinie. Net als al die dokters, verplegers en thuiszorgwerkers die voor anderen klaar staan en daardoor een groter besmettingsrisico lopen.

Want als zij (of een ander familielid) ziek wordt ben ik er niet om te helpen. Wij kunnen/mogen niet zomaar meer terug. Bij familie willen zijn is geen essentiële reden. Want al hebben wij weliswaar een woning in Nederland ons officiële woonadres is in Brazilië. Hier hebben wij werk, inkomen en belangrijker een zorgverzekering. In Nederland zijn wij niet meer ingeschreven en kunnen dus geen beroep doen op de zorg mochten wij zelf ziek worden daar. En ook de reisverzekering dekt in dit geval niets want 'vakanties' zijn nu afgeraden naar risico gebieden. Luchthaven is dicht, er vliegt al bijna niets en dan alleen voor essentiële reizen zoals NL-se zakenreizigers die terug moeten en om vakantiegangers te repatriëren of i.v.m. een overlijden.
Toch een naar idee dat ik niet ff snel terug kan. Lang leve Facetime, WhatsApp-video en internet.

Wij zitten hier in principe goed en ik blijf nu vooral binnen. Doe uiteraard boodschappen, wandel met de hond maar ga dan weer snel terug naar huis. Blijven rare tijden nu en ik denk dat deze crisis veel verandert.

Ik wens dat jullie allemaal gezond blijven en deze periode goed doorkomen. Dat het snel over is en wij er uiteindelijk sterker uitkomen. En dat er op een wonderlijke wijze toch mooie dingen uit deze crisis ontstaan.

Denk aan elkaar!

Kruk

Tja, daar zit ze dan achter de computer. Met haar been omhoog en twee mooie, metallic roze krukken naast haar. Deze muts heeft weer eens iets onnozels gedaan. Eindelijk is het prachtig zomers weer,  blauwe lucht en 'n stralende zon. Na onze winterse vakantie in Europa een aangename verandering. Dus niet binnen zitten, werkend aan m'n weblog, boek of ander huishoudelijk klusje (was bezig om de eettafel stoelen opnieuw te bekleden), maar lekker naar buiten. Vit D. opsnuiven.
Omdat afgelopen zaterdag de 466e verjaardag van de stad Sao Paulo gevierd werd, en overal activiteiten waren, trokken velen Paulistanos eropuit. Hoewel het relatief rustig op straat was, althans hier in de wijk, want het is nog zomervakantie. De meeste scholen beginnen vanaf 4 februari weer.

Afijn, na een gezellig weekend gaan Rob en ik zondagavond nog even wandelen met Dinkel. Ik klets natuurlijk weer de oren van z'n hoofd en let daarbij niet goed op waar ik loop. De stoep wordt smaller door een grote boom. Als een kip zonder kop loop ik verder en heb niet door dat Rob al achter mij is gaan lopen. Ik ga dus wat opzij om ruimte voor hem te maken en stap/zwik daarbij met mijn linkervoet van de stoeprand. En voel het gelijk in mijn knie. Misselijk van de pijn strompel ik naar het lage muurtje wat om die boom gemetseld is. Ik moet zitten. Ooow, niet weer m'n knieën hé. Waarom let ik ook niet op? Verder lopen gaat echt niet meer. Ik blijf met Dinkel wachten terwijl Rob naar huis snelt om de auto te halen. We droppen eerst de hond en rijden dan door naar de EHBO van een ziekenhuis in de buurt. Daar word ik redelijk vlot geholpen en maken ze gelijk een röntgenfoto van mijn knie. Daarop is gelukkig niets te zien. Geen gebroken botten (wat ik ook niet verwachtte). Na een korte pijn- & flexibiliteitstest denkt de arts dat het niet mijn kruisbanden zijn. Wellicht een spierscheur? Maar voor de zekerheid adviseert hij om ook nog een MRI scan te laten maken. Daarop kan meer worden gezien. Omdat ik verder geen spoedgeval ben krijg ik tegen de pijn twee injecties in mijn bil en kan dan naar huis. Met een recept voor extra pijnstillers en een verwijskaart voor de MRI verlaat ik het ziekenhuis. Tot zover een onnozel einde van een leuk weekend.

De volgende morgen koopt manlief als eerste een paar krukken. Dan kan ik mij wat verplaatsen in huis. Ook laat hij de hond uit, haalt mijn medicatie bij de apotheek en vertrekt dan gauw naar kantoor.
Voor Dinkel regel ik ondertussen een hondenuitlaatservice die deze week met haar gaat wandelen. Dat gaat mij als kruk op krukken niet lukken. Verder maak ik een afspraak voor die MRI en kan ik daarvoor nog dezelfde dag (om 23.30 uur!!) terecht. Wow, wat een service. 24 uur geopend, daar is geen woord van gelogen!
Gisterenavond dus de scan laten maken en a.s. donderdag kan de uitslag daarvan opgehaald worden. Die ga ik dan vrijdagmorgen bespreken met een orthopeed.

Nu een dag later lijkt het erop dat de pijn afneemt (door de medicatie?). Al zijn mijn knie en kuit wel behoorlijk stijf. Ik hoop toch zo dat het gewoon een behoorlijke verzwikking is geweest. Iets wat met rust en lichte oefening vanzelf overgaat. Zit niet op een lang herstel te wachten, zucht.

Morgen maar een klein feestje bouwen dan is Rob jarig. Ik kan toch niet in de keuken staan dus we laten lekker wat bezorgen. Lijkt me een strak plan.

En als voorproefje op het reisverslag van onze kerstvakantie, hierbij alvast de foto's:

Tsjechië, Praag:

  

Onderweg met de camper: 

In Slowakije:  waar we een dag gingen hiken in het national park van de The Low Tatras mountains: 

  

      

In Hrebienok, skigebied van Stary Smokovec, Visoky Tatry in de High Tatras Mountains, 

 

                                                                            

In Bojnice, bij Barbora thuis

 

 en in Gerlos, Oostenrijk waar we onze neven opzochten die daar op wintersport waren:

En dan vierden wij ook nog kerst in Nederland met vrienden en familie en waren er nog andere gezellige uitjes. Genoeg over te schrijven dus.

Wordt vervolgd....