Teken van leven....

Het wordt een beetje eentonig. Elke keer dezelfde boodschap. We blijven (te) druk en ik zit tegenwoordig ‘s avonds uitgeblust op de bank. Ook manlief heeft veel werk (heel mooi natuurlijk) maar dat was niet mijn bedoeling toen we besloten naar Portugal te gaan. Iets met rustiger aan doen, meer vrije tijd en vooral genieten van elkaar. Lekker wat klussen in huis en werken in de tuin. Op papier lijkt het allemaal heel haalbaar. In de praktijk wat lastiger.

Tja, je wordt een dagje ouder mama, geef ‘t maar toe. Ik merk dat na bijna hele dag werken ik minder energie heb voor ‘t huishouden, de tuin en renovatie huis. Klussen blijven steeds langer liggen. Mijn lijf werkt momenteel ook niet mee. We hebben allemaal in de lappenmand gezeten (lees: flink de griep gehad) en heb ik erg last van allerlei reumatische/artrose klachten (vooral handen en vingers). Ook heb ik op dit moment erg last van beide knieën. Na die ene val ben ik ‘s nachts nog een keer gevallen. Slaapdronken hobbelde ik -zonder brace- in het donker naar de wc maar gleed uit over braaksel van een hond. Probeerde mezelf nog op te vangen maar landde keihard met m’n rechterknie op de harde plavuizen grond. Gevolg: enorme zwelling. (Even ter herinnering dat is die knie waarbij ik in Bangkok toen nieuwe kruisbanden heb gekregen.) Dus loop nu met twee zwakke knieën bij de fysio. Hij’s fijn.

Daarnaast had ik een controle bij de dermatoloog en heeft ze twee plekjes op m’n gezicht weggebrand maar ook een biopt van een plek op m’n rug genomen. Dat blijkt een superficial basal carcinoom en heb ik daarvoor nu in eerste instantie een chemo crème kuur. Niet een heel ernstige vorm van kanker maar het is wel weer lastig. Na ‘t gedoe met m’n knie moet het thuisfront me nu weer helpen want ik kan zelf niet bij m’n rug om die zalf aan te brengen. ‘T worden volleerde mantelzorgers.

Is het dan alleen maar ‘ellende’? Nee natuurlijk niet. Zoals geschreven in m’n vorige blog zijn mijn zusje en zwager hier nog op bezoek geweest. 

Ook hadden we nog een leuke meeting op 't strand, heb ik twee buiten muren geschilderd om te zien of we deze kleur mooi vinden zodat straks de schilder verder kan gaan. En zijn de rolluiken nu allemaal geplaatst.

Alleen het afwerken laat nog even op zich wachten. Nieuwe houten dubbele garage is ook besteld  en wij genieten nog steeds volop van onze beestenboel. Tussen de bedrijven door ben ik nog gaan borrelen met een vriendin en gaan lunchen met een andere. 

En afgelopen week vlogen wij natuurlijk samen naar Nederland. Familie van Rob had een reünie georganiseerd en ook mijn tante en oom vierden dat zij 50 jaar getrouwd zijn. We reden half Nederland door, bezochten nog teruggekeerde vrienden uit Portugal en logeerden overal en nergens. Gezelligheid alom. Zo'n weekje zit altijd volgepropt met afspraken en de tijd vliegt voorbij. Je zou haast een nieuwe vakantie  plannen om bij te komen van deze reis.

Maar mega leuk om iedereen weer even gezien te hebben en lekker bijgepraat te zijn. We boften dan ook met het weer. Het was in NL zowaar droog :-)

En binnenkort staat er weer visite voor de deur, dan komen mijn ouders weer langs. Ik hoop wel dat het weer dan is opgeknapt. Want ondanks dat Portugal veel regen nodig heeft na al die zomerse droogte is het nu maar een hele natte bedoeling. Wij krijgen van alle orkanen en depressies steeds een staartje mee. Het is buiten een grote modderpoel. Valt niet tegenaan te dweilen met al die dieren en hun vieze blubber poten. 

Maarja, dan hadden we maar geen huisdieren moeten nemen. Alleen heb ik de puf en kracht niet meer om continue achter hun aan te moeten opruimen.

Wellicht toch tijd voor wat hulp in de huishouding?

Verrassing!!

"Lang zal ze leven, lang zal ze leven.... in de gloria". Vandaag is mijn moeder jarig🎈. 78 jaar is ze alweer geworden. En omdat je de gezondheid van je familie niet als iets vanzelfsprekend moet beschouwen besloot ik om haar vorige week, met Pasen, te verrassen. 

Mijn zusje zou die dagen met haar gezin in de camper op een vakantiepark in de buurt staan, en omdat dat deel van de familie dan compleet zou zijn, had mijn moeder besloten om dan alvast haar verjaardag te vieren. En had ze dus bij een leuk restaurant een tafel voor het diner gereserveerd. Maar natuurlijk ontbrak er nog een familielid en dus hadden mijn zusje en ik bekokstoofd dat ik ook daarbij aanwezig zou zijn. Dat zou mijn moeder, die nog onlangs hier op vakantie is geweest, totaal niet verwachten. Dus je begrijpt we hadden voorpret alom.

Sneaky, vloog ik de woensdag voor Pasen naar Nederland en sliep die nacht bij mijn beste vriendinnetje. Leende wat winterse kleren (brrrr, nat en koud Hollands weer) en bracht de dag gezellig bij haar door.  's Avonds, toen mijn zusje helemaal geïnstalleerd was op de camping en even een kopje koffie ging drinken bij mijn moeder, zorgde ik ervoor dat ik tegelijkertijd bij mijn ouders appartement aankwam en samen met haar uit de lift stapte. Mijn moeder kon haar ogen niet geloven. "Verrassing, ik kom gezellig logeren en ben erbij als jullie met z'n allen uit eten gaan. Je gezinnetje is compleet! Een vervroegd verjaardagscadeautje." 

Ook mijn vader, die later op de avond pas thuis kwam, was reuze verrast. Die moest gauw het logeerbed gaan klaarmaken haha.

Gezellige dagen volgden. We borrelden met mooi weer bij de camper van mijn zusje (net de enige mooie dag) en zorgden samen voor een vrolijk paasontbijt.

En we gingen alvast uitgebreid uit eten voor m'n moeders verjaardag. Dé reden dat ik tenslotte naar Nederland was gevlogen.

Tweede Paasdag brachten mijn ouders mij weer terug naar R&M waar ik 's avonds een heerlijke paasdiner voorgeschoteld kreeg. Maar niet voordat ik nog eerst bij schoonzus Marjan de deur binnen liep, wetende dat neef M. daar ook zou zijn. Hem wilde ik ook graag even knuffelen en een hart onder de riem steken. Zoals ik al schreef: neem je gezondheid niet voor lief.

Nog een nat dagje Zoetermeer volgde, maar dat mocht de pret niet drukken. De volgende ochtend, of beter gezegd nacht, werd ik door mijn vriendinnetje héééél vroeg op Schiphol afgezet. En was ik in de loop van de dag weer thuis in Portugal. En hier was het inmiddels, na ook natte paasdagen, mooi zonnig weer geworden.

En zo had ik nog mooi even een paar dagen vrij om o.a. het nieuwe gezinslid van Barbora en Mats te leren kennen:

Hallo, ik ben Benji, een Jack Russel mix.

En thuis orde op zaken te stellen. Er moest nog van alles gewassen, schoon- én afgemaakt worden. Want opeens drong de tijd. Afgelopen maandag ben ik nl. begonnen met een leuke, nieuwe baan. Ik zit natuurlijk nog in mijn proeftijd maar ga er van uit dat het helemaal goed komt, alle partijen tevreden zijn en ik mag blijven. Binnenkort hierover dus meer.

Afijn, nog 1 dagje werken en dan is het weekend. Gaan we lekker in de tuin werken (manlief heeft trouwens vissen en kikkers in de cisterna gestopt dus een hoop gekwaak momenteel) en de bijkeuken verder betegelen. En we moeten ook nog helpen met een appartement leeghalen. Bezige bijen zijn we dus.

Alvast een fijn weekend allemaal.

Leven

Ja, we zijn er nog. Wij genieten volop van het leven. Maar het was wel een gekkenhuis de afgelopen maand(en). Maar je hoort ons niet mopperen. Het gras (lijkt) altijd groener bij de buren maar wij zijn blij met hetgeen we hebben. In mijn vorige blogje schreef ik nog dat Rob naar NL was om bij  B. te zijn die ongeneeslijk ziek was. Nog niet koud terug in Portugal kregen we het bericht dat hij was overleden.

We hebben er heel even over nagedacht, hoogseizoen, dure tickets en een kleine 3 weken later zouden wij sowieso teruggaan  voor de as-uitstrooiing van mijn schoonvader, maar eigenlijk was het een no-brainer. Ook bij de crematie van z'n beste vriend (broer) wilde Rob aanwezig zijn. Dus zijn wij samen voor een paar dagen naar Nederland gevlogen. Want ik kende B. al  jaren, net zolang als ik met Rob omga. Hij was zelfs getuige op ons huwelijk. Het was een enorm mooi en indrukwekkend afscheid en Rob kreeg een actieve rol in de rouwplechtigheid. Wij zijn blij dat we erbij geweest zijn. Mijn moeder ging trouwens mee naar de crematiedienst want ook zij kende B. al jaren. Menig wintersportvakantie was hij van de partij. Wij sliepen gezellig bij mijn ouders en hebben nog in die tijd ook nog leuke dingen gedaan. Zo konden wij nu de housewarmingsparty van mijn nichtje bijwonen en zag ik mijn zusje ook nog even voor haar vakantie.

En omdat maar weer eens blijkt dat het leven soms rare wendingen kan maken, hebben we gelijk tickets geboekt voor mijn ouders voor eind van deze maand. Niets uitstellen wat nu (bij leven) nog kan. Van het leven en elkaar moet je genieten.

Toen we weer terug in Portugal waren begon de verbouwing in de keuken en Michou's a.s. salon. Nieuwe aluminium (met HR++ zonwerend glas) deur en schuifpui werden geplaatst. Maar daarvoor moest er eerst gesloopt gaan worden. Rob moest dus flink aan de slag en terwijl alles open lag kwamen de ouders en broertjes van B. hier logeren. Volle bak dus, maar wel gezellig. Vooral voor Barbora natuurlijk.

Al zag ik 't even niet meer zitten toen na een flinke wind 's nachts ik de volgende morgen mijn hele huis onder het slijpgruis aantrof. Daarom wilde ik ook nooit meer verbouwen 😁

Was een raam, nu een deur (wordt de nwe. ingang van Michou's salon)

Na een week klussen, werken en visite, vlogen wij met ons gezin weer naar Nederland. Barbora bleef bij haar familie en kon zo mooi op Ollie en de katten passen. 

Dit tripje stond in het teken van opa Moppie. Wij gingen z'n as uitstrooien op zee.

Deze keer verbleven wij bij onze goede vrienden R&M. Het was zowaar zomers weer in Nederland en we genoten dan ook heerlijk in hun (vernieuwde) tuin. Ook bezochten we samen nog de Westfield Mall of the Netherlands, terwijl Mats ging bolderen, en hadden een heerlijke bbq met hun kroost en aanhang. Life is good. Zaterdags was de dag waarop wij het leven van mijn schoonvader zouden eren. Als boten liefhebber en echte waterman was zijn laaste wens om uitgestrooid te worden op zee. Kon hij zo op de golven terug zwemmen, euh drijven, naar Indonesie😇.

Er was dus een bootje gehuurd waarmee wij, met een klein groepje, de zee opgingen. Ons hele gezin was daarbij. De rest van de familie bleef op het havenhoofd en hief daar het glas op Opa Moppie.

Behouden vaart (o)pa.

Wij voeren een ver stuk zee mijlen uit en lieten daar mijn schoonvader gaan. We dronken een borrel en genoten van de deining op zee. De middag sloten wij af met een heerlijke rijststafel bij Indonesisch restaurant Seinpost aan de Scheveningse boulevard. Zo gezellig, de hele familie, en vooral alle neven en nichten eindelijk weer eens allemaal bijeen. En daarna, voor een kleiner gezelschap, eindigde de avond met zelfgemaakte Dropshot en Limocello bij een van Rob's zussen thuis.

Een fijn afscheid zoals mijn schoonvader het graag gezien zou hebben. Mooi te weten dat we aan zijn laatste wens hebben kunnen voldoen.

En terwijl wij twee dagen later een zeer, tropisch warm Nederland achter ons lieten, kwamen wij aan in een kouder en vooral nat Algarve. Regen? Die waterdruppels waren trouwens erg welkom. De planten  en bloemen leefden er echt van op. Het wordt dus tijd voor een automatisch sproeisysteem.

Inmiddels is het weer droog en gewoon zonnig weer. En gelukkig ook wat afgekoeld naar aangenamere temperaturen (25-28 grd). Gelukkig niet meer die bloedhitte (40+), Lekker weer om te werken en verder te klussen. Want a.s. maandag komen de rest van de ramen en een voordeur voor Michou's huisje. De oude houten zooi moet er uit gesloopt worden, raam posten moeten strak gestukt worden en de voordeur verbreed.

Dus net voordat mijn ouders komen is dat gedeelte van het huis al klaar (lees: enkel glas en houtwerk vervangen. Afwerking en schilderwerk volgt allemaal op een later tijdstip). Morgen worden de, door Michou gekochte wand- en vloertegels bezorgd. En heel lief heeft haar neef D. , die tegelzetter is, aangeboden om deze voor haar te gaan leggen. Die kan dat natuurlijk veel sneller en mooier dan mijn eigen handige Harrie. Dus die komt, samen met zijn broer M., op de dag dat mijn ouders weer vertrekken (!) voor een lang weekend hier klussen. 

Prachtig onze familie.

Familie-tijd

Wat een drukke en emotionele tijd hebben wij achter de rug. En het begon allemaal zo gezellig.

Nu hun broertje zich sinds kort ook definitief in Portugal gevestigd heeft kwamen begin van deze maand mijn twee schoonzusjes (met m'n zwagers) deze kant op. Eindelijk konden zij met eigen ogen onze woning zien. De droomplek waar wij oud hopen te worden. Bovendien namen zij m'n schoonvader mee. Ook voor hem was het fijn om weer bij zijn zoon te zijn. (O)pa is ziek, dus elke tijd die we samen kunnen doorbrengen is kostbaar en belangrijk. Het weer was zoals je verwacht in de Algarve. Een en al zonneschijn. Hele leuke dagen volgden. Wij verkenden de omgeving, gingen naar het strand, pakten een terrasje, gingen uit eten en maakten het thuis en in de tuin gezellig. Het zwembadje heeft goed dienst gedaan. Elke morgen werden er stokbroden gehaald en kwam er vers geperst (uit eigen tuin) sinaasappelsap, sumo de laranja, op tafel. En we bleven pastel de natas eten... Die zijn ook zooo lekker.

Emotioneel was het toen Rob met z'n zussen een speciaal momentje deelden bij het rozenperkje wat wij gecreëerd hebben ter nagedachtenis aan hun moeder (o)ma Roos. Zij wist van onze emigratieplannen maar heeft de verhuizing naar Portugal niet meer mogen meemaken. Wat had ze het hier mooi gevonden. Op deze manier is ze er toch een beetje bij.

Het was een fijne tijd zo samen bij elkaar en we hebben weer mooie herinneringen gemaakt. En dat is o zo belangrijk. 

Helaas werd hun terugreis er eentje om heel gauw te vergeten. Door een vogel die in de vliegtuigmotor vloog moesten ze na de start weer rechtsomkeert maken, daarna heel lang op Faro luchthaven wachten (er werd uiteindelijk een nieuw toestel uit Nederland ingevlogen) en landden ze tenslotte op een ander vliegveld dan waarvan ze vertrokken waren omdat het inmiddels midden in de nacht was en alleen Schiphol nog 'open' was. Afijn, ze waren pas om 6 uur de volgende ochtend thuis. En dan te bedenken dat ze de dag ervoor al om kwart over 11 's morgens bij ons vertrokken waren!! Hoezo gesloopt zijn? Je zou haast weer een mini vakantie nodig hebben om hiervan bij te komen😉.

Inmiddels was ik druk met het huis weer aan kant te krijgen. De boel opgeruimd achterlaten. Want twee dagen later zouden Rob en ik ook naar Nederland vliegen. Er vond namelijk een familiereünie plaats die wij bij nader inzien toch niet wilden missen. In eerste instantie waren wij niet van plan om te komen maar wij realiseerden ons dat het een groot voorrecht is dat wij sommigen familieleden nog in levende lijve kunnen zien. En nu ook familie uit Amerika met hele aanhang en kleinkinderen was overgekomen  konden wij niet thuis blijven. "This is a once in a lifetime opportunity". En eenmaal in Nederland konden we ook gelijk langs bij mijn ouders (Rob had hen tenslotte ook al twee jaar niet gezien) en zou mijn zusje met haar gezin daar dan ook naartoe komen.

Dus Michou bleef achter om op de dieren te passen en wij vertrokken voor een paar daagjes naar het warme Holland. Wij konden logeren bij onze beste vrienden in Zoetermeer en de lieverds boden ook aan om ons op te halen van het vliegveld. Bovendien konden wij het hele weekend hun auto lenen. De schatten💋. Na aankomst namen ze ons eerst mee uit lunchen naar het restaurant van een andere vriend en diezelfde avond vielen wij met onze neus in de boter want dochter M. gaf een feestje voor het feit dat ze geslaagd was. Woehoe...Partytime... een silent disco!

euh, deze foto was van al wat later op de avond ;-)

De volgende dag, zaterdag, vertrokken wij richting een neef in Eindhoven alwaar de reünie plaatsvond. Het volgende feestje. Al die gezelligheid. Zo geweldig om iedereen weer bijeen te zien en te kunnen omarmen. Neven, nichten, broers, zussen, tantes en ooms, kinderen & kleinkinderen. Eén groot samenzijn. En al dat lekkere indonesische eten.... (laat dat maar aan Rob's familie over), de (live) muziek, de leuke gesprekken. Zo blij dat wij toch hiernaartoe gekomen zijn. Zulke momenten moet je koesteren.

De volgende dag hadden we bij mijn familie afgesproken. Ook daar werden wij hartelijk onthaald. Leuk m'n zusje weer te zien, m'n nichtjes, en de verhalen te horen van hun studie en de gezamenlijke vakantie met Michou. Mijn vader had nog een diapresentatie gemaakt (zodat Rob kon zien wat hij de afgelopen twee corona jaren allemaal heeft gemist haha) en we genoten van een heerlijke maaltijd. Mijn moeder doet het prima en hobbelt met haar nieuwe heup al aardig rond. Maar had nog geen puf om uren in de keuken te gaan staan. En had daarom samen met mijn vader besloten e.e.a. te laten bezorgen. Pffff, wat feestmaal. Dus ook hier weer heerlijk lopen smikkelen. 

De dag erna hebben we rustig aan gedaan. We moesten voor Michou nog speciale shampoo ophalen bij haar oude stageadres en zijn daarna met met mijn vriendin, d'r dochter en hun hond nog ff terug naar Kijkduin en het strand gegaan. Daar waar ik altijd met Dinkel wandelde. Nu liepen we er met gemengde gevoelens. 

Want inmiddels hadden wij van Michou vernomen dat het met Dinkel helemaal niet goed ging. Zondagochtend had ze haar met een soort epileptische aanval aangetroffen. Met schuim op haar bek, schokkend lijf/poten en helemaal van de wereld. Ze verkeerde in een apathische staat. (Shit, waarom gebeurd zoiets altijd in het weekend en net als dochterlief alleen thuis is?). Ze is toen naar een dierenhospitaal in Faro gereden en hoopte nog dat het een soort heatstroke was. Maar al gauw bleek dat dat niet het geval te zijn. Dinkel moest daar achterblijven en kreeg die nacht nog 2x een aanval. Foto's op maandag vertoonden een tumor in longen en men vermoedde ook een gezwel in het hoofd. Medicatie maakte haar wat rustiger en verlichtte de pijn ietwat, maar voor ons was al duidelijk dat wij dit 'leven' niet meer gingen rekken. Alleen wilde Michou, heel begrijpelijk, die beslissing niet in haar eentje nemen. Dus dat gingen we dinsdags na aankomst in Portugal gezamenlijk doen.

Dus de laatste dag zaten we op een emotionele rollercoaster. Je bent blij alle familie en vrienden weer te zien, maar je wilt ook graag thuis zijn, bij dochter en hond. Gelukkig hadden we een beetje afleiding want onze vriendjes knutselden nog een hele leuke BBQ in elkaar.

Dinsdagmorgen vertrokken we extra vroeg naar het vliegveld i.v.m. met de lange rijen voor vertrekhal/security. Wij moesten inderdaad ruim 1,5 uur wachten maar daarna verliep de terugreis vlot.

Begin van de middag landden wij ietsje vertraagd op Faro airport. Michou stond ons al op te wachten.

De rest van de middag verliep in een mineur stemming. We wisten allemaal wat er later op de dag ging gebeuren. Begin van de avond reden wij opnieuw naar Faro alwaar we met het hele gezin (Mats via Whatsappvideo) bij de dierenarts afscheid namen van Dinkel. Een vreselijk emotioneel en moeilijk moment. 

Maar we weten dat het voor haar beter is. Ze heeft 11 mooie jaren bij ons gehad.

De rest van de week ging traag voorbij. Het was (euh is) sowieso veels te warm om je druk te maken.

Fijne week allemaal. Blijf koel en geniet.

Het roer om

Het is alweer een maandje rustig op dit blog. Maar die rust werd niet weerspiegeld in huize Kemper. Integendeel, daar bruiste het van de activiteit (en stress).

Enige maanden geleden (voor Corona haar intrede deed) schreef ik al dat wij vol plannen zaten en bezig waren met een project. Dat bevond zich echter in, voor ons, (te) ondiep water en we wilden niet het risico nemen vast te lopen. We besloten ruimer sop te kiezen en een andere koers te gaan varen. Maar sommige al in gang gezette zaken bleven op de achtergrond doorlopen. En weer even terug in Nederland ging het opeens razendsnel. 

huis verkocht 🗹

garage verkocht 🗹

zeilboot verkocht 🗹

En dus moest er binnen 2 weken een verhuizing geregeld worden. Verhuisbedrijf zoeken, dozen ontvangen , al onze spullen sorteren en inpakken en flink opruimen. Vele ritjes naar grof vuil volgden (net als vele anderen....wat een wachttijden daar zeg) en de kringloopwinkel werd ook met een bezoekje vereerd. Gelukkig konden wat "grote, zware spullen" langs de kant van de weg gezet worden. Dat werd door de gemeente opgehaald. Verder moest de woning worden schoongemaakt en schilderde manlief nog de garage muren en werkte hij wat gaatjes in huis bij. 

Oops, en toen was ons huis leeg. Nou ja "ons" huis, de flat heeft nu andere eigenaren. Dus vertrokken wij naar een paar deuren verder, waar opa en oma voor Michou (en tijdelijk ook voor ons) een bedje klaar hebben staan. Zo fijn ... zulke flexibele ouders.

 En de poezen moesten nog ergens ondergebracht worden. Ook zij zitten nu op een geweldig opvang/vakantieadresje. Die huisdieren van ons boffen maar.

Tja, en wat nu? Daarover hopelijk meer nieuws in een volgend blog. Wordt vervolgd............

Weer 'thuis'

Het was even stil op dit blog. Met een goede reden. 

Eergisteren was het namelijk precies 2 weken geleden dat wij in het vliegtuig stapten en een dag later in Nederland aankwamen. Om vervolgens, keurig volgens de RIVM richtlijnen, 14 dagen thuis in quarantaine te gaan. En omdat wij geen ziekteverschijnselen vertonen mogen wij ons nu weer normaal onder de mensen gaan begeven. Wel de 1,5 meter regel in acht nemend natuurlijk. 

Een kleine 2,5 week geleden besloten wij na ruggespraak met, en op advies van, de werkgever tijdelijk terug naar Nederland te gaan. De situatie wordt er in Brazilië niet beter op en de vooruitzichten qua corona besmettingen en IC capaciteit stemden ons ook niet bepaald hoopvol. Rob werkt al maanden vanuit huis en mag/kan niet reizen. Dus bepaald werk ligt daardoor stil. En omdat meerdere kantoren en fabrieken gesloten zijn (dan wel op minimale capaciteit draaien) gaat alles nu telefonisch en per mail. Dan kan er net zo goed vanuit Nederland gewerkt worden. Met dien verstande dat zijn werktijden wat naar de middag en avond verschoven zijn  i.v.m. het tijdsverschil met Brazilië. Wij hebben bovendien momenteel nog wat andere belangrijke zaken spelen in Nederland (daarover later meer) en wilden niet het risico lopen straks in een totale lock down in Brazilië vast te zitten. Of niet meer terug te kunnen reizen omdat Europese grenzen dan potdicht zitten voor reizigers uit Zuid-Amerika.

Dus toen snel de beslissing viel dat wij terug naar Nederland zouden gaan moest er opeens heel veel geregeld worden. 

- Zo moesten er tickets geboekt worden. Wie vliegen er nu nog op Sao Paulo? Op welke dagen? En is er nog plek? Dinkel kon in elk geval niet mee. Vliegtuigen nemen op dit moment, vanwege corona, geen huisdieren mee. Überhaupt zijn per 1 januari 2020 de IATA regels veranderd en blijkt dat geen enkele luchtvaartmaatschappij nog vliegt met snub nosed animals als bagage (dus dat gaat nog een dingetje worden in de toekomst). Gelukkig kan Dinkel langer blijven bij het hondenhotel. Mevrouw de boxer is zo meteen meer dan een half jaar op vakantie geweest, wat een hondenleven ;-(

- Een reis- en medische verzekering moest nagekeken en extra afgesloten worden

- Verder moest er nog kleding worden gewassen, een strijk weggewerkt en koffers ingepakt. Ik ruimde  als een gek ons huis op, leegde de koelkast en gaf een hele tas eten weg aan de portier en 2 klusjesmannen. Ook sjouwde ik met de conciërge van ons condominio 8 grote planten in hun zware pot naar de gemeenschappelijke tuin beneden zodat deze water blijven krijgen tijdens onze lange afwezigheid.

- Daarna moest er een gezondheidsverklaring ingevuld worden, een brief van de NL-se ambassade/consulaat (dat wij naar Nederland mogen reizen) moest er nog komen en ik printte voor de zekerheid een bewijs met reistoestemming van de werkgever. 

- Tot slot regelde ik een statement over de status van onze Braziliaanse visa. Want die zijn inmiddels verlopen maar kunnen nog niet verlengd worden omdat alle overheidsinstanties i.v.m. de Covid-19 uitbraak momenteel gesloten zijn. En alvorens die visa verlengd kunnen worden moet eerst Rob's work permit vernieuwd zijn. En ook dat proces staat 'on hold'. Afijn, daarvan hadden we dus een case-nummer en het leek me handig dat ook maar bij ons te hebben. Met een hele map aan documenten en paperassen gingen wij een dag later richting het vliegveld.

En WAT een rare gewaarwording.....vliegen in Corona-tijd. De gehele reis leek wel een scene uit een futuristische film. Apocalyptisch. Guarulhos airport was totaal uitgestorven. Maar 1 in-/uitgang was open in de vertrekhal en op het moment dat wij er waren was alleen de KLM desk bemand. Alles verder gesloten. Zo vreemd. En er waren weinig reizigers die wilden inchecken. Alle incheckbalies waren voorzien van een plexiglas tussenwand en scherm en de iedereen droeg een mondkapje (verplicht). De ingevulde health formulieren werden inderdaad gecontroleerd en vermeld op onze boarding passen. Daarna waren we snel ingecheckt. Ook waren we zo voorbij de security check. Niemand te zien hier. En bij de douane waren er maar 3 balies open. Eentje voor Braziliaanse nationals en twee voor mensen met een buitenlandse paspoort. Normaliter sta je hier erg lang in de rij. Wij waren er in principe zo door, ware het niet dat men inderdaad problemen maakten van onze verlopen visa. Gelukkig stond Rob bij de balie naast mij en kon hij met het uitgedraaide bewijs aantonen dat zijn werkvergunning in een verlengingprocedure zit. Dus wij waren niet nalatig maar de huidige pandemie is de schuldige, m.a.w. overmacht . De douanebeambte liep vervolgens met 't document, onze paspoorten en verlopen RNE's (=verblijfsvergunning ID kaart) naar een kantoortje opzij waar ze onze visa in het systeem vrijgaf. Pfff, was blij met alle uitgeprinte paperassen die ik bij me had. Wij mochten (zonder boete) het land verlaten. Hoera. Nu maar hopen dat we er straks ook zo zonder problemen weer inkomen ;-)

Bij de vertrekterminal/gates was het uitgestorven op een enkele koffieshop (Starbucks) na. De Business Sky Team lounge was wel geopend maar je kon niet overal zitten en het zelfbediening buffet was gesloten. Je kon van een beperkte menukaart wat bestellen dat vervolgens verpakt naar je tafeltje of stoel werd gebracht.

Boarding bij de gate verliep ook volgens een corona-proof protocol. In kleine groepjes zodat er 1,5 meter afstand gehouden kon worden. Ook hier werd nogmaals je gezondheidsverklaring gecheckt en zonder mondbedekking mocht je het vliegtuig niet in.

Het vliegtuig had ruim 200 zitplaatsen over (zat 1/3 vol?) dus we hadden ruimschoots plek en er zat voldoende afstand tussen alle passagiers. Wel heel vreemd om de hele reis (11,5 uur lang) met een mondkapje op te moeten zitten. Vooral ermee slapen voelde wat vreemd ;-0). Gelukkig hield iedereen zich keurig aan deze regel.

Ook was verder er geen service aan board maar lag er een voedselpakketje klaar op je stoel. 1x werd er een warme maaltijd geserveerd waarbij er geen keuze was (alleen pasta) en dit kwam ook zonder drank of los broodje. Ook werd er geen koffie, thee of alcohol geschonken.Verder werd er door het cabinepersoneel ook niet rondgelopen. Extra drank (enkel water, jus d'orange, appelsap of cola) kon je achterin het vliegtuig halen. Wel werden de toiletten vaker gedurende de reis ontsmet.

Maar ondanks dit alles verliep de reis voorspoedig en hebben we zelfs heerlijk (languit) kunnen slapen nu er volop ruimte was. En we waren allang blij dat KLM nog vloog en dat we naar huis konden. 

De aankomst op Schiphol was ook al zo apart. Nagenoeg de meeste medepassagiers waren op doorreis. Die werden opgevangen en doorgeleid naar de transfer gate.

Het handje vol mensen (waaronder wij) die Schiphol als eindbestemming hadden werden opgewacht door medewerkers van de GGD.  Hier moesten wij wederom onze gezondheidsverklaring laten zien (en ik zag dat aan andere nationaliteiten gevraagd werd om een Schengen-visa en bewijs van urgentie/essentiële reis te tonen) en werden ons de regels van de RIVM uitgelegd: 14 dagen quarantaine in acht nemen, het 1,5 meter afstand houden en mondkapje in het openbaar vervoer. En kwetsbare  personen in de risicogroep zoveel mogelijk ontwijken. Tja, In Sao Paulo deden we al niet anders. Daar zijn ze nog veel strenger/strikter in hun beleid.

Afijn, na aangegeven te hebben deze regels netjes te zullen opvolgen konden we via een verlaten terminal, via eng rustige paspoortcontrole, naar de DOODSTILLE bagage hal. Heel bizar. Het normaliter zo drukke, levendige Schiphol was echt uitgestorven. Met een mannetje of 8 stonden wij als enigen op onze koffers te wachten bij de bagageband. En waar (schoongemaakte) bagage karretjes al klaar gezet waren zodat je 1,5 meter afstand kon houden. Verder was ook hier alles afgesloten. 't Voelde allemaal als een hele foute film. Een muisstil Schiphol...

Dochterlief (die de dag ervoor pas door ons op de hoogte was gesteld van onze plannen) stond buiten, ook met mondmasker, op een verlaten parkeerdeck met de auto op ons te wachten. Helemaal blij dat papa en mama weer veilig en wel in het land waren. Althans dat begreep ik uit de boodschap op de Pindakaas potjes ;-)

Verder waren niet veel mensen op de hoogte van onze terugkomst. Wij hebben dit ook niet uitgebreid rondgebazuind want we zaten tenslotte nog in quarantaine. Wij wilden niet het risico nemen dat we per ongeluk, in ons of andermans enthousiasme, evt. iemand zouden besmetten. Rob heeft dus gewoon thuis gewerkt en ik heb hier het huis (en alle houten meubels) maar eens flink gepoetst. 

Maar de 2 weken van zelf isolatie zijn voorbij dus nu kunnen we weer officieel naar buiten. Genieten van het mooie weer :-)