Happy mom

Zo even tijd gemaakt om te bloggen. 

Voordat ik afreisde naar Schotland om eindelijk zoonlief en vriendin Barbora in de armen te sluiten gingen Michou en ik eerst nog uitgebreid wandelen met de honden. We hadden ons voorgenomen om  weer vaker erop uit te trekken. Al wandelend de omgeving verkennen. Our weekly walk. Wij besloten de B route van de Calçadinha te gaan lopen. Bij dit stuk van het oude romeinse handels pad konden we makkelijker parkeren en de honden veilig uit de auto laten. 

Een korte maar interessante wandeling. Na zo'n halve kilometer houdt het oude kinderkeitjes pad op en kun je (waarschijnlijk, want nu was het wat overwoekerd) gewoon verder lopen over een onverhard weggetje. Echter Dinkel is de jongste niet meer, en ook ik loop nog steeds met een knieband om, dus namen wij geen risico's en zijn weer terug gelopen. Een leuke hike in een mooie omgeving en met nog steeds prachtig nazomers weer. Daar kon ik even op teren. Want ik ging hierna het koude regenachtige weer in Schotland trotseren.

Twee dagen erna, heel vroeg, ging de wekker voor een early bird flight naar Amsterdam. De dag ervoor had ik nog een antigeen test ondergaan en ook de PCR test voor dag twee in Aberdeen was al geboekt. Michou bracht mij naar Faro airport waar een een lange rij voor de incheck balie stond. Het duurde erg lang omdat nauwkeurig alle vaccinatie QR codes en/of testbewijzen en de NL-se gezondheidsverklaring werden gecontroleerd. Het verbaasd mij dan altijd dat er dan nog steeds mensen zijn die hun reisdocumenten niet op orde hebben. Zoiets check je toch vooraf? Afijn, uiteindelijk vertrok keurig op tijd het vliegtuig naar Amsterdam alwaar ik 3,5 uur overstaptijd had. Ik moet zeggen dat het aardig druk was op Schiphol. Ik ging alvast door de douane aangezien Schotland door Brexit geen EU /Schengenland meer is om hierna wat te eten in het internationale gedeelte. Daarna liep ik alvast richting mijn gate. En daar was het toch druk! Bleek dat alle vluchten naar de UK moesten boarden vanaf dezelfde gate. Hier bleken wel een stuk of 20 aparte loketten te staan waar alle inreis-documenten uitvoerig gecontroleerd werden. 1. Geldig paspoort (want na 5 okt is een ID kaart niet meer geldig om van en naar de UK te reizen), 2. de uitslag en geldigheid van je antigeen of PCR test voor het reizen, 3. de QR code van de ingevulde UK passenger locator form en 4. de QR Code die bewijst dat je de dag 2 test hebt besteld. Toen dit allemaal in orde bleek kreeg ik een sticker op mijn boardingpass en mocht ik nogmaals door een pop-up douane post en kreeg een stempel op mijn boardingpass.

 

Pffff, ik was blij dat ik voldoende overstap tijd had haha. Afijn, na dit alles verliep het boarden soepel en landde ik ruim een uur later in Aberdeen. Hier stond mijn kind al op me te wachten. EINDELIJK konden wij elkaar na bijna 2 jaar weer eens goed vastpakken en knuffelen. De dagen erna was het weer niet al te best maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was er tenslotte niet om Aberdeen te bezichtigen. En omdat foto's nou eenmaal meer zeggen als woorden een compilatie van ons quality tijd samen:

zeehondjes

Ook ging ik mee naar de klimhal. Climbing (and bouldering)...een sport waar vooral Mats erg fanatiek in is. Momenteel klimt hij als het even kan iedere dag en ook buiten in de natuur als het weer en werk dit toelaat.

. 

   

Gaaf om te zien hoe ze dit doen, kunnen en durven. Alleen niet als je net de dag ervoor naar de bioscoop bent geweest en de documentaire The Alpinist samen hebt gezien haha. Afijn, we hebben hele gezellige dagen gehad en ik ben zo vreselijk blij het verliefde stel weer even in levende lijve te hebben gezien. Nu maar hopen dat de volgende keer dat wij elkaar weer gaan ontmoeten niet zo lang zal duren.

Eenmaal weer thuis lag er een berg werk op mij te wachten. Michou had keurig de boel binnenshuis bijgehouden maar nu moesten we in de tuin nog aan de slag. De olijven zijn inmiddels rijp, de kaki vruchten vielen van de boom en er moesten walnoten geraapt worden. En daar moet je op tijd bij zijn anders heeft Ollie ze voor je neus weggekaapt. Onze olijven zijn nog klein. Een jonge boom. De buurvrouw heeft echter grote oudere bomen staan en gaf ons heel lief  een flesje zelf ingemaakte olijven. En drie limao's. Van haar eerste oogst. Wat boffen we toch met zulke lieve mensen om ons heen. 

Uiteraard gingen we wandelen met de honden en zagen we hoe het honden parkje op 4 oktober, dierendag, officieel is geopend. Blijkbaar zijn er veel honden bij de opening aanwezig geweest want Ollie rende als een dol-dwaze het hele veldje rond. Overal moest gesnuffeld worden. En hij lette daarbij totaal niet op en liep mij dan ook zo omver. Althans knalde met een vaart tegen mij aan. Auw. Een mega blauwe plek en vochtophoping op mijn scheenbeen als gevolg en ik had al zo'n last van mijn knie. Ik loop inmiddels dus maar weer met een stevigere kniebrace. Zucht.

Nu de corona maatregelen hier versoepeld zijn en veel activiteiten weer plaatsvinden zijn Michou en ik lid geworden van Amigos do Museu. Wij konden van de week onze lidmaatschapskaartjes ophalen en hebben gelijk op de schattige binnenplaats van het kostuum museum wat gedronken. 

Lekker rustig, heel vredig zaten we in het zonnetje. Echt zo'n hidden gem.

En kijk eens naar de prachtige zonsondergang van gisteravond....

Wat wonen wij hier toch heerlijk. 

Fijne week allemaal.

P.S.: de foto's staan wat scheef maar ik heb problemen met mijn toetsenboard. Twee functie toetsen die ik veel gebruik werken niet meer en zelf proberen de oorzaak te vinden is niet gelukt. Ik zal dus waarschijnlijk mijn laptop moeten wegbrengen voor een check up en cleaning.

.

Furry friends reunited

Vorige week stond in het teken van veel administratie en dingen regelen, shoppen en verder gewoon bijkomen en acclimatiseren. En met die heerlijke temperaturen* van de afgelopen dagen kostte dat geen enkele moeite.

De katten vinden de 'tuin' van ons tijdelijk verblijf erg interessant. Als we niet oppassen glippen ze zo naar buiten. Dat vinden wij niet zo'n strak plan dus we lieten ze onder begeleiding uit. Voorbereiding op als Dinkel er is en wij weer dagelijks voor een ommetje naar buiten moeten....

Gekke beesten, zij gedragen zich echt als een hond haha.

Ook openden wij alvast een bankrekening, hadden een afspraak met onze advocaat en lieten een defnitieve datum voor overdracht bij de notaris vastleggen. Verder deden wij al wat vooronderzoek voor wat betreft keukenapparatuur. Want al gaan we in de toekomst de gehele keuken (wat zeg ik... het hele huis ) verbouwen, voor de eerste paar maanden zullen we toch een gasfornuis en koelkast moeten hebben. Deze blijven namelijk niet achter in de woning. Uiteindelijk wat uitgekozen en direct besteld. Ook werd Ikea (en de daarnaast gelegen Mar shopping en de Designer Outlet mall) weer met een bezoekje vereerd en heeft Michou alvast haar bed gekocht. Alles zal volgende week in ons nieuwe huis bezorgd gaan worden.

Maar het drukste was ik wel met het regelen van alle papieren voor de vliegreis van Dinkel. Toen dat allemaal rond was werd mevrouw afgelopen vrijdag door Rob afgeleverd bij Zoommpet. Onze kennel moest omgewisseld worden voor een nog grotere maat (ook zo'n nieuwe regel wanneer een snub-nosed animal vliegt) en ze kreeg een knal geel exemplaar. Nou die kunnen ze niet over het hoofd zien en kwijtraken zoals ooit met Baileys en Cream gebeurde.

Daar zit ze. Klaar voor de lange reis naar Europa. Eerst vloog zij met een nachtvlucht naar Frankfurt, daar moest ze een dag wachten, om vervolgens met de laatste (avond)vlucht verder naar Lissabon te reizen. Ondertussen had ik contact met Cargo Handling Lisboa om een snelle en vlotte afhandeling te bewerkstelligen. Want het was al duidelijk dat we haar pas op z'n vroegst om 1 uur in de ochtend konden afhalen. En aangezien het zeker 2,5 rijden van Tavira naar Lissabon is had ik voor de zekerheid maar weer een diervriendelijk hotel in de buurt van het vliegveld geboekt. Zo hoefde ik niet meer midden in de nacht dat hele eind weer terug te rijden.

En dat was maar goed ook want dat had achteraf geeneens gekund. Om Dinkel mee te krijgen moest ik na het invullen van allerlei documenten bij de cargo terminal eerst nog terugrijden naar de passagiers terminal om daar bij de douane nog meer tempels te halen (lees: 'import' tax betalen).  En zo in het donker en door alle stress (want inmiddels was het al half 2 en zat onze boxer dame al die tijd ergens in een kooi bij cargo) reed ik op de ringweg over verhoogde uitdrijfstrepen en raakte daarbij een achterband lek. Nee he, hebben wij weer. Gelukkig waren wij vlak bij de terminal en terwijl ik een inmiddels verlaten arrivals hall binnen rende om bij customs die verdraaide stempels te halen hielp een aardige taxichauffeur Michou met het verwisselen van de band. Het reservewiel wat erop ging is zo'n thuiskomertje waarmee je maar 80 km p/u mag en niet nog 270 km in het donker gaat kachelen. Gelukkig wist de taxichauffeur een garage die ook op zondag open was. Dus dat adres in onze telefoons opgeslagen en daarna weer als een gek terug naar de cargo terminal gereden (waarom liggen die dan ook zo uiteen?) en konden we dan eindelijk Dinkel in onze armen sluiten.

Pas om 3 uur lagen we dan ook uitgeteld in bed. Zelfs Dinkel plofte op haar bedje neer. 4 uurtjes later ging echter bij mij de wekker alweer want ik wilde graag om 8 uur als eerste bij die garage zijn.  Gelukkig werd ik inderdaad direct geholpen. 

Achter moesten er zelfs twee nieuwe banden op en alle wielen werden daarna netjes uitgebalanceerd. De prijs viel wederom mee en we konden weer met een gerust hart de weg op.

Eenmaal terug in ons tijdelijke woning vond de weder kennismaking met de katten plaats. Cream moest even wennen dat na 2 jaar rust dat gekke beest weer in huis kwam. Relaxte Baileys vond alles prima en lag 's avonds gelijk weer samen met haar hondenvriendin op de bank.

Nu maar hopen dat Dinkel nog een tijdje, in redelijke gezondheid, van haar nieuwe leven hier in Portugal kan gaan genieten.

Want helaas kregen we vlak voor haar vertrek uit Sao Paulo van de gespecialiseerde dierentandarts (die haar onlangs heeft geopereerd aan goedaardige epuliden) te horen dat hij ook een verdacht uitziend zwart plekje in haar mond gevonden had. Dat had hij weggesneden en opgestuurd voor nader onderzoek. Daarvan kwam een paar dagen geleden de uitslag binnen en het blijkt kwaadaardig. Een melanoom, een vaak zeer snelgroeiende vorm van pigmentcel kanker, met een slechte prognose. Gelukkig heeft ze vooralsnog nergens last van en is ze haar gekke zelf. Maar we moeten dit in de gaten houden en direct reageren als we veranderingen zien. Het kan helaas zeer snel gaan. Gezien haar leeftijd en de al aanwezige leverproblemen hebben wij al wel besloten om geen agressieve chemotherapieën of bestralingen meer te doen mocht ze last en pijn gaan krijgen. Liever knuffelen we haar nu 'dood' en halen we binnenkort een K9 vriendje uit het asiel waarmee ze nog een tijdje leuk kan spelen. We gaan haar tijd bij ons zo fijn mogelijk maken. Want ze heeft het zooo naar haar zin gehad bij het hondenhotel in Brazilië dat het duidelijk is dat zij het gelukkigst is als ze vriendjes heeft om mee te spelen. 

Wij zijn Wanadis en Ricardo van Mimos e Focinhos eeuwig dankbaar voor alle goede zorgen. Dinkel heeft daar genoten en maakte echte deel uit van hun K9 gezin.

*op dit moment trekt er een storing over het land en hebben we wind en regen. Overmorgen moet het weer voorbij zijn en zien we hopelijk die gele knoert weer schijnen. Nu loop ik zowaar met een regenjas en paraplu buiten als ik Dinkel uitlaat. Tsssss....