3 mei 2022

Rituelen

Ritueel.... één van de betekenissen van dit woord is 'een vast patroon van handelingen'. Ik heb daarvan genoeg. 

Zoals mijn ochtendritueel. Iedere morgen, na het opstaan, als eerste handeling de voordeur openzetten en de honden naar buiten laten. Zij mogen nog eerder plassen dan ikzelf 😉. De buitenverlichting uitdoen en dan richting de keuken waar de katten geslapen hebben. Daar de keukenvloer aanvegen en uit de twee kattenbakken (ja, ze hebben beiden een eigen bak, maar eentje wordt gebruikt voor het -vele- plassen en de ander voor de grote boodschap) vies kattengrit wegscheppen. Daarna krijgen alle beesten eten, de katten eerst, dan Dinkel en Ollie en dan Seb die apart genomen moet worden. Die laatste heeft nl. erge baknijd en daar werken wij aan. (Het ging een lange tijd goed, ik dacht dat we al aardig progressie hadden geboekt, maar vanmorgen ging het opeens helemaal mis. Ik ben me kapot geschrokken. Dus beginnen wij maar weer van vooraf aan, o.a. door kleine beetjes met de hand te voeren en niet meer op 1 vaste plek/aparte kamer die hij daardoor als  zijn 'territorium' gaat zien).

Afijn, normaliter is het dan de allerhoogste tijd voor mijn broodnodige shot cafeïne (euh, tweede of derde kop) en bel ik met mijn wederhelft. Lopen we 'samen' een rondje door de tuin en laat ik, bijvoorbeeld zoals nu, de bloeiende lentepracht zien. En meestal loop ik al pratende gelijk met de poop-scooper rond 💩. Dan vul ik alle waterbakken buiten zodat onze viervoeters schoon drinkwater hebben en raap en/of pluk ik sinaasappelen. Want we starten de dag natuurlijk met vers geperste vitamientjes.

Een heel ander ritueel is het tegenwoordig met mijn verjaardag uit eten gaan. Jarenlang was 30 april een nationale feestdag en hadden de meesten mensen vrij. Zat òf m'n hele huis vol visite (vaak met slecht weer haha) òf had men juist andere plannen. Want op Koninginnedag waren familieleden, vrienden -maar ook onze eigen kinderen-  liever druk met de vele oranje festiviteiten. En geef ze eens ongelijk.  Eenmaal wonende in het buitenland was die laatste dag van april geen bijzondere datum meer en gaan we sindsdien gezellig uit eten met het hele gezin. Trouwens, nu hebben we Koningsdag en is 30 april in NL ook niet speciaal meer. Maar goed, de niet 'hoeven koken-traditie' wilde ik dit jaar toch in ere herstellen, zeker nu er na Covid weer zonder problemen buiten de deur gegeten kan worden.

Dus Michou en ik zijn gaan dineren bij Lagar da Mesquita. Bedoeling was om hier te gaan eten met mijn moeder voor haar verjaardag drie weken geleden maar ja dàt liep toen allemaal wat anders. Dus hebben wij tweetjes het restaurant (in een oud, voormalig olijfpers fabriekje) uitgeprobeerd.

Cheers, 'n Aperol Spritz op 54 jaar jong!

Een gezellig, culinair avondje volgde. Aangezien ik aan de alcohol zat reed dochterlief ons aan het eind van de avond veilig terug naar huis. Daar dronk ik, virtueel, nog even verder met mijn wederhelft. Proost. 

En de eerstvolgende volgende verjaardag, die van Michou eind van deze maand, is hij er gelukkig persoonlijk bij. Ik tel de dagen af....

21 april 2022

Silver lining

Tja....waar te beginnen? 

Nadat ik terug was uit Brazilië had ik een kleine twee weken voordat er weer visite voor onze deur stond. Dus flink in huis aan de slag gegaan en de tuin wat onder handen genomen. Helaas was het weer niet al te best dus schoot ik daarin niet echt op. Ook moest de auto nog een grote beurt en zat ik daardoor zowat een hele dag op het industrieterrein. Als ik dàt geweten had, had ik het anders ingepland. Verder had ik een afspraak bij de orthopeed voor een injectie in mijn knie en zaten we met een hond die hoestproblemen had. Zo kom je de tijd wel door.

En toen was het zover dat mijn ouders arriveerden. Gelukkig knapte het weer wat op en kwam de zon  weer tevoorschijn. Al was de temperatuur in huis wel nog steeds aan de lage kant. Een dik vest mocht binnenshuis wel aangetrokken worden en ook de openhaard hebben we 's avonds af en toe aangestoken. Maar buiten in het zonnetje was het goed toeven. We hadden het erg gezellig samen en trokken er regelmatig op uit. Zo gingen we een dagje naar het stadje Tavira en deden op de terugweg het dorpje Fuseta aan:


Ook bezochten wij de stad Faro.......

en reden door het achterland van de Algarve naar het stadje Silves en lunchten daarna uitgebreid in het leuke mini dorpje Alte.

Verder vierden wij de76e verjaardag van mijn moeder en gingen uiteraard diverse keren uit eten, vooral hier in ons dorp São Bràs de Alportel: 




Op de een na laatste avond van hun bezoek aan Portugal gingen we nogmaals eten bij mama's favoriete restaurantje 'de kippenboer'. Na een gezellig avondje met de nodige glazen wijn liepen we vrolijk terug naar huis alwaar we enthousiast begroet werden door de honden die in de tuin zaten. Wat er toen gebeurde weten we niet precies maar mijn moeder schrokt van al die druktemakers die om haar heen liepen te springen, en in combinatie met wat wiebelende wijnbenen, viel ze en kwam ongelukkig terecht. Ze kon niet meer op haar been staan en zei direct "het komt vanuit mijn heup". De pijn viel in eerste instantie nog mee maar het zag er toch niet goed uit. Wij besloten om maar direct naar het 24h particuliere ziekenhuis in Faro te rijden. Daar bleek uit foto's dat ze haar heup gebroken had. Wat een schrik, wat een dikke pech. Arme mama 😟.

Dus de hele medische mallemolen via zorg- en reisverzekering(en) moest worden opgestart. En de terugreis geannuleerd. Gelukkig hebben mijn ouders hun zaakjes goed voor elkaar en kon ik zo overal achteraan bellen. En zo werd mama een dag later geopereerd en kreeg ze een nieuwe heupprothese. De dagen erna verbleef ze in het ziekenhuis en kreeg ze ook direct een fysiotherapeut aan haar bed. De volgende ochtend zette ze al haar eerste stapjes met looprek en krukken. Wat een bikkel. Ondertussen was ik druk met het regelen van allerlei zaken. Toch handig als je dan de taal wat spreekt. Gelukkig kon mijn moeder met haar Engels redelijk goed in het ziekenhuis uit de voeten. Figuurlijk dan, want ze moest natuurlijk alle rust in acht nemen.






Alle complimenten trouwens voor de ANWB alarmcentrale (v.w.b. zorgverzekering en medische kosten/ziekenhuisopname) en EUROCROSS (v.w.b. reisverzekering die de repatriëring op zich nemen) hoe die haar case hebben opgepakt. Ondanks de Paasdagen werd alles redelijk vlot afgehandeld. En in de tussentijd verbleef mijn vader 'gezellig' wat extra dagen bij ons.

De silver lining van deze hele situatie was dat hij mij nu mooi kon helpen in de tuin en dat hij met Pasen hier was. Kon hij het Festa das Tochas Floridas, dat dit jaar weer georganiseerd werd, mee maken. 















EN ..... hij zag zijn kleinzoon weer na een hele lange tijd. Want die kwam (een dag later nadat mijn ouders oorspronkelijk zouden vertrekken) met een vriend aan in Portugal. Uiteraard heeft Mats voor het raam van het ziekenhuis ook nog even naar oma gezwaaid. I.v.m. corona maatregelen mocht er steeds maar 1 persoon bij haar op bezoek komen. En daar waren ze zeer strikt in. Er werden geen risico's genomen. Elke bezoeker moest zicht eerst melden, legitimeren en een vaccinatie/coronabewijs laten zien. Mijn moeder werd ook om de 3 dagen een PCR test afgenomen.




Dus het was (is) het volle bak in huis. A.s. weekend gaat zoonlief weer naar huis. 

Vanmorgen is mijn moeder (en vader) onder begeleiding van een verpleegster weer naar huis gevlogen. Zojuist kreeg ik een belletje dat ze veilig en wel thuis aangekomen zijn. Fijn weer in eigen omgeving en vertrouwde spulletjes om zich heen. Hier zal ze verder moeten revalideren. Maar de trooper die ze is verwacht ik dat ze snel weer te been zal zijn. 

Wel heel sneu dat deze vakantie voor mijn ouders zo'n naar staartje heeft gekregen.

25 maart 2022

Warm hart

En zo was ik weer even in het warme Brazilië. Letterlijk, want het was er broeierig warm. De zinderende hitte viel als een klammerige deken op mij neer zodra ik voet op Braziliaanse bodem zette. Maar ook figuurlijk. Want WAT een levendigheid. Wat zijn de mensen hier toch vrolijk en full of life. En die taal.... zo zangerig en zwoel. Daar krijg je toch een warm gevoel van?! Klinkt zo veel gezelliger en vriendelijker dan het hardere Portugees van Portugal. Ik word gewoon blij als ik Brazilianen gepassioneerd hoor praten en druk zie gebaren met hun armen. Dat expressieve, die passie, de gastvrijheid, het eten, de muziek en feestjes. W.d.b zal dit land altijd een speciaal plekje in mijn hart behouden. 

Maar niet de stad São Paulo. Pfff, ik was alweer vergeten hoe druk het daar kan zijn. De overvolle wegen, al die auto's, het eeuwige getoeter van die kamikaze rijders op hun motorfiets, de smog, de vervuiling en de smerige hitte die tussen al de vele flatgebouwen blijft hangen. En bijna elke middag die fikse onweersbuien.

Maar tegelijkertijd was het ook weer heerlijk om terug te zijn. Tenslotte heb ik nooit fatsoenlijk afscheid genomen omdat we eigenlijk alleen voor de verkoop van ons appartement (en een korte 'verken' vakantie in Portugal) naar Nederland kwamen. Maar ja, toen kochten we een huis in de Algarve, moest er opeens een koopcontract getekend worden en een inboedel verhuisd en overleed mijn schoonmoeder plotseling. Ondertussen verslechterde de coronasituatie in Brazilië en Portugal zodanig dat de COVID regels nog strenger werden (lees: nog meer reisrestricties en quarantaine plicht). Allemaal redenen voor ons om te besluiten dat ik niet meer mee terug naar São Paulo zou gaan. Niet wetende dat Rob nogmaals een contractverlenging zou krijgen en wij langer dan gepland van elkaar gescheiden zouden zijn haha. Lang leve internet en FaceTime.

Afijn, het voelde dus goed om het appartement weer binnen te lopen en, het allerbelangrijkste, bij mijn echtgenoot te zijn. Al moest ik toch wel weer ff wennen zo tussen al die flatgebouwen in. Dat doet, na het weidse en groene Portugal, opeens zo benauwd en grijs aan. En al dat lawaai! São Paulo is nooit stil. Zeker niet als je redelijk dichtbij het nationale vliegveld Congonhas zit. Toch heb ik hier prima gewoond en veel genoten van het grote balkon met de fijne churrasco. Maar ik weet nu wel welk uitzicht ik liever heb 😉:

Rob moest tijdens mijn bezoek gewoon werken, gedeeltelijk thuis, en om niet in de weg te lopen verkende ik opnieuw de buurt waar ik toch 2 jaar rondgelopen heb. Want er is in de ca. 1,5 jaar (oops 21 mnd.) dat ik weg was best het een en ander veranderd. Sommige winkels en restaurantjes hebben de corona-sluiting niet overleefd en bleken verdwenen. Terwijl andere shops juist verbouwd en/of uitgebreid hebben. Ik zag wat nieuwe zaakjes en ook dat een grote dierenspeciaalzaak (waar ik altijd helemaal voor naar het centrum moest) een filiaal bij ons in de wijk geopend had. Tsss. Ook waren er op diverse plekken oude pandjes gesloopt en hadden plaatsgemaakt voor nieuwe, hoge flatgebouwen. Bizar hoe snel die verrezen zijn. Elke cm wordt volgebouwd, en maar weer de hoogte in. 

Ook ben ik in huis aan de slag gegaan. Met al die vervuiling, smog en stof overal in de lucht kan er nooit genoeg gepoetst worden. Ook heb ik een grote opruiming gehouden. Dan hoeft Rob over 2 maanden niet zo veel meer uit te zoeken. Een aantal spullen heb ik weggegooid maar het meeste doorgegeven aan de schoonmakers en bewakers van ons gebouw. Die waren verbaasd mij weer te zien. "Ah, je leeft nog" zei de huismeester blij verrast. En ook de guard van een van de aanpalende flatgebouwen zwaaide enthousiast toen ik weer voorbij liep. Ook bij de bakker, mini-super en de stomerij kenden ze mij nog. Bij die laatste vroegen ze zelfs naar mijn hond... W.d.b. ben ik blij dat in deze buurt gewoond te hebben. Vriendelijke community, met een dorps karakter. Een (relatief) zeer veilige wijk, overal dichtbij. Op loopafstand van winkels, restaurantjes, shopping street Avenida Paulista, div. ziekenhuizen, de metro, Parque Ibuapuera etc.. Ik heb hier veel rondgelopen, vooral met Dinkel, en het voelt weer als een warm bad. 

Voor wat extra quality time samen nam Rob nog twee dagen vrij en zijn we een lang weekend naar Salvador, Bahia gevlogen. Even niet werken maar genieten van zon, zee, strand en het heerlijke zwembad en elkaar. De cocktails smaakten heerlijk en terwijl wij lagen te relaxen zagen wij aapjes rijpe mango's uit de bomen stelen. 



De pousada lag wat buiten het centrum van Salvador, direct aan het strand van Itapuã. We maakten een lange strandwandeling, zagen de vissersboten terugkeren, aten 's middags een vers gevangen vis op het strand, genoten van het bruisende lokale avondleven en namen een avondje de taxi naar het centrum van Salvador waar we o.a. een pizza (tegenvaller) hebben gegeten. Een heerlijk mini tripje en een mooie afsluiting van dit Braziliaanse expat avontuur.

In de hal van het hotel hingen een paar mooie spreuken...deze zouden zo mijn levens motto's kunnen zijn:


Eenmaal weer terug in Sao Paulo ging de tijd snel. Wij hadden wat spullen op FB marktplaats gezet en verkochten o.a. onze lounge set. Die maakte ik nog even goed schoon voordat deze werd opgehaald. Ook haalde ik de Batik Art schilderijen en div. fotolijsten met fotocollages van de muur -en daarna uit hun frames- zodat ik die doeken en foto's mee terug kon nemen. Zo werd de flat werd steeds kaler ;-)

We liepen nog een keer door het gezellige Iberapuera park, gingen uit eten bij 'onze' Japanner, deden een voor ons nieuw Indiaans restaurant aan, aten een overheerlijke hamburger bij Mr. Mill's en haalden 's avonds een ijsje bij Bacio di Latte zoals we vaak deden als we ons avondrondje met Dinkel liepen. Wat een verschil of ze daar tussen de vele flatgebouwen op straat loopt of in Portugal waar ze heerlijk de ruimte in onze tuin heeft (en 2 nieuwe vriendjes om mee te spelen). Vandaar dat we haar met liefde altijd wegbrachten naar het hondenhotel, een waar paradijsje in het binnenland van SP.

De laatste avond kwamen onze onderburen van drie hoog gezellig bij ons langs voor een, voor mij allerlaatste, Braziliaanse BBQ. Heel jammer dat ik hen zo laat pas heb leren kennen. Een heel leuk stel van onze leeftijd. Voor corona werkten zij beiden FT buitenshuis en gingen dan via de 'elevador social' naar beneden, naar hun werk. Terwijl ik met Dinkel altijd de service lift (voor maids, werklui, goederen en huisdieren) gebruikte. Tja, dan kom je elkaar bijna nooit tegen. Tijdens de pandemie moest iedereen thuis werken en zie je elkaar opeens veel vaker. Zo zat Rob regelmatig met hen bij het zwembad.


Afijn, een hele gezellige avond volgde en voor mij was het een leuke afsluiting. Nog 2 maandjes en dan zit het er voor Rob ook op. Komt hij eindelijk naar huis. Kunnen we hier ons leven verder samen opbouwen. De laatste loodjes. Gaat nu opschieten. Met warme gevoelens kijk ik terug op een geslaagde tijd.

Tchau Brasil, você está sempre no meu coração. Saudades!

1 maart 2022

Lente

Het is alweer maart. Een nieuwe maand is begonnen. En weer geen carnaval in Portugal, dat is nogmaals een jaartje uitgesteld. Maar velen waren wel vrij de afgelopen dagen.

Vorige week zijn Michou en ik achter een nieuwe bril aangegaan. Naast die te hoge oogboldruk is ook mijn gezichtsvermogen achteruitgegaan. Ook heb ik (al jaren) last van gevoelige a.k.a. light-sensitive ogen. Tja, je wordt ouder mama, geef het nu maar toe 😉. Tijd dus om maar weer eens een nieuwe bril aan te schaffen. Ik heb al een computerbril en had ooit een multifocale bril maar kon daar toentertijd niet aan wennen. Die droeg ik dus niet en sjouwde vervolgens overal met van die goedkope leesbrilletjes rond. 

Ik had een leuke bril hier in het dorp gezien maar alleen het montuur was al behoorlijk aan de prijs. Navraag bij mijn ziektekostenverzekering leerde dat ik een kleine brilvergoeding krijg maar alleen als die bril gekocht wordt bij een bij hen aangesloten opticien. En daarvoor moesten wij naar Faro. Dus kindlief en ik trokken richting de hoofdstad van de Algarve op zoek naar een paar extra ogen voor mij. Het is sowieso leuk rondlopen daar in de oude binnenstad. W.d.b. vind ik dat Faro altijd wat tekort gedaan wordt als het gaat om leuke plaatsen om in de Algarve te bezoeken. Afijn, drie opticiens later ben ik dan toch geslaagd. Ik heb niet echt een brillenhoofd en vond het dan ook mega lastig kiezen. Bedoeling is natuurlijk wel dat ik de bril ga dragen deze keer. Gelijk ook de glazen van mijn zonnebril laten aanpassen. Als het goed is kan ik ze beide eind van de week ophalen.

Verder zijn we veel in en rondom huis gebleven. Michou had nog een hondenklantje en ik moest met Seb nog naar de dierenarts voor een nacontrole. Het bestelde schoentje is ook binnen en meneertje loopt er zonder veel problemen mee buiten op straat. Daarnaast hebben wij speciale nageltips besteld. Die komen volgende week aan als het goed is.

Het leven met drie honden en twee katten is nooit saai en ze houden ons goed bezig. De tuin ziet er niet meer uit met twee jonge belhamels die als dwazen door de struiken rennen en ook nog eens graag lopen te spitten. Menig opgegraven bloembol vond ik totaal kapotgebeten in het gras terug. Desondanks komt er van alles tot bloei. Het is zo heerlijk toeven nu buiten. De lente heeft echt haar intrede gedaan. Na anderhalve dag regen (was ook hoognodig) zie je nu versneld overal het groen ontspruiten. Incl. het onkruid haha. 

Bomen krijgen weer knopjes en blaadjes, de bloembollen komen op, voorjaarsplantjes komen tot bloem en de vele bijen zijn druk in de paars bloeiende lavendelstruiken en vliegen af en aan naar de bloesems van de perzikbomen. De vogels kwetteren er vrolijk op los en vliegen uitgelaten van boom naar boom. Kortom, een en al bedrijvigheid in onze tuin. 



De foto's zijn wat donker, 't was net een dagje wat minder zonnig ;-)

En met zulk zalig weer is het heerlijk om je wasgoed dan buiten op te hangen. Het is in een mum van tijd droog en ruikt daarna zo lekker. Wat een prachtig jaargetijde is de lente toch ook. Neem nou vandaag. Helder blauwe lucht, stralende zon en met zo'n 17-18 grd is het dan gewoon puur genieten. En met alle ellende nu in Ukraine voel ik me extra gezegend dat ik hier woon.

Binnenkort ga ik trouwens naar Rob in Brazilië. Kan niet wachten om daar weer ff te zijn. En het gaat nu opschieten, nog 3 maanden en dan komt hij ook definitief naar Portugal. Is hij eindelijk weer thuis.

13 februari 2022

Dierenperikelen

Vorige week zondag woonden Michou en ik een workshop 'eerste hulp bij huisdieren' bij. Georganiseerd door Vet Nurses for help en gesponsord door onze gemeente. Gehouden in het mooie, oude historische pand van het lokale art centrum.

Beroepshalve heeft Michou hier al het nodige over geleerd. Maar met alle viervoeter thuis is het altijd handig om onze kennis bij te schaven en nieuwe informatie op te doen. 

De workshop werd gegeven in het Portugees maar was, mede dankzij de PowerPoint presentatie en enthousiaste dierenarts (die met duidelijke voorbeelden uit de praktijk kwam) voor ons toch goed te volgen. Er werd een kleine bijdrage gevraagd waarvan de opbrengst ten goede zal komen aan een stichting die o.a. zwerfkatten steriliseren. En alsof de duvel er mee speelt al die opgedane kennis kwam van de week goed van pas. 

Want wij hadden van de week opeens een haan in onze achtertuin lopen. Hoe dat beest daar kwam is een raadsel maar Ollie moest in elk geval niets hebben van die indringer. Die nam zijn taak als terrein-bewaker zeer serieus. Michou hoorde Seb opeens indringend blaffen en vervolgens een hoop gekakel uit de tuin komen. Ollie had inmiddels de haan van zijn mooie veren ontdaan en lag half bovenop dat spartelende beest. Michou roept (euh, gilt) mij erbij en terwijl ik met een handdoek in de aanslag de tuin in ren leidt zij ondertussen de honden af. Gelukkig kijkt Ollie even op en lukt het de haan op dat ogenblik te ontsnappen. Gezien de snelheid waarmee hij naar de voortuin vloog en daar over een hek fladderde, lijkt het erop dat er met zijn vleugels niets aan de hand is. Pffff. Alleen zal hij er behoorlijk kaal uitzien afgaande de hoeveelheid veren die we in de tuin aantroffen. Wij hebben in de buurt nog even gezocht naar de haan maar hem niet meer aangetroffen. Waarschijnlijk is hij terug naar zijn kippenhok ergens hier in de omgeving. Gelukkig maar want ik zou niet weten hoe ik EHBO moet toepassen op een (zwaar)gewonde haan. En een nek omdraaien durf ik echt niet ;-)

Afijn, 's avonds maak ik mij klaar om naar bed te gaan en zie ik Ollie op mijn bed liggen. Foei, dat mag niet. Maar erger nog... ik zie dat hij iets in z'n bek heeft en erop zit te kauwen. Heel schuldig kijkt hij mij aan en ik schrik als een lege, plastic oogdruppel ampul uit z'n bek trek (ik heb te hoge oogboldruk en heb daarvoor speciale druppels voorgeschreven gekregen). Die dondersteen zag iets nieuws op mijn nachtkastje liggen en dacht dat is leuk speelgoed. Als een gek spoel ik zijn mond uit met wat water. Daarna bel ik het spoednummer van de dierenarts want weet niet of deze medicatie giftig voor honden is. Google geeft angstwekkende antwoorden. Zij zegt inderdaad dat het niet echt goed voor een hond is maar waarschijnlijk is de binnengekregen dosis te klein om echt kwaad te kunnen. Maar ze adviseert om langer met een douchekraan zijn mond uit te spoelen en vraagt mij of ik geactiveerde kool in huis heb. Ja, ik heb een potje NORIT in m'n medicijnkastje. Dus daarvan moet ik dat beest 4 pillen geven zodat het 'gif' geabsorbeerd kan worden. Meneer wilde het niet graag doorslikken maar met een heel klein beetje eten erbij krijgen we het toch allemaal bij hem naar binnen. Daarna mag hij toch bij mij slapen want als hij toch een allergische reactie krijgt moet ik alsnog naar de spoedkliniek. Wat een gedoe toch weer. Gelukkig heeft Ollie er niets aan over gehouden. Alleen de dag erna had hij vreselijk zwarte ontlasting en was ik volkomen brak😜

Verder had pup Seb een afspraak bij de dokter. Het valt ons sinds kort op dat hij met zijn linker achterpoot sleept. Hij tilt zijn poot niet echt op en sloft. En schuurt daardoor zijn nagels af. Nu hij steeds groter wordt (4 mnd. en al 20,5 kg!) willen we toch meer weten. Is dit iets tijdelijks of een serieus probleem? Dus naar Faro waar een dierenarts/orthopeed hem aan een heel lichamelijk onderzoek heeft onderworpen. Ook zijn er röntgenfoto's van zijn rugwervels, heupen en benen gemaakt. Er mankeert hem niets qua ruggengraat, botten, kruisbanden, pezen en/of spieren. Geen heupafwijkingen, hernia of iets van die aard. En hij heeft ook nergens pijn. Op zich mooi nieuws. Maar dat betekent- helaas- dat het met zeer grote waarschijnlijkheid een zenuwbeschadiging betreft. En daar kan in principe weinig aan gedaan worden. Zenuwen hebben van zichzelf een slecht herstelvermogen. Je zou een MRI kunnen doen om dit met zekerheid vast te stellen maar dat wordt alleen in Lissabon of Porto gedaan. Niet ff naast de deur. Ook heeft hij zijn gewicht en grootte tegen. Bij dit ras amputeer je t.z.t. niet ff een achterbeen. Voorlopig hopen we dat met een extra grote dosis Vit B en ontstekingsremmers we toch enige verbetering gaan zien. Over een paar weken kijken we dan verder. Gelukkig huppelt Seb, zich van niets bewust, vrolijk in de tuin rond. En voor zijn sleepvoet hebben we nu een schoentje besteld. Hopelijk helpt dat wat tegen de afslijtende nagels als we buiten op straat lopen. Tot dan krijgt hij een sok om. En meneer vindt alles prima....


27 januari 2022

Nieuw begin

Sinds het begin van het nieuwe jaar hoor ik regelmatig 'geknal'. 's Morgens vroeg, in de late namiddag maar vooral in de weekenden. Dacht ik eerst dat er nog steeds vuurwerk afgestoken werd, begreep ik later door een bericht in een facebookgroep dat het geknal door jagers veroorzaakt werd. Er wordt  geschoten! Al sinds jaar en dag wordt er in Portugal gejaagd. Het jachtseizoen in Portugal loopt van 15 augustus tot eind februari maar nu de dagen lengen en men de eerste weken van januari extra 'vrij' had vanwege corona maatregelen, wordt deze hobby momenteel fanatiek beoefent. Voor deze 'sport' heb je een jachtvergunning nodig en moet er een theorie examen afgelegd worden. Verder mag er alleen gejaagd worden in specifiek gemarkeerde gebieden. Je komt dan ook overal in de omgeving hunting signs tegen.

  
1. jachtverbod 2. door gemeente aangewezen jachtgebied 3. alleen jagen met toestemming van de landeigenaar.* 

Er zijn strikte regels voor het jagen. Officieel mag er alleen op donderdag, zondag en op nationale feestdagen gejaagd worden. Maar aan het geknal te horen (en de daarop aanslaande, wild blaffende honden) houdt men zich daar niet echt aan. Je kunt dit melden bij de politie. Maar ik begreep uit de reacties onder het lokale FB bericht dat veel agenten zelf fervent jager zijn en dat het dus weinig zoden aan de dijk zet😉. 

Een ander seizoen waar we nu middenin zitten is die van de amandelbloesem. De bloeiperiode loopt van januari tot maart. Kwamen de amandelbomen vorig jaar pas veel later tot hun pracht, dit jaar kleurt in januari alles al wit en roze. Puur genieten om nu te wandelen in deze omgeving. Zo gezellig. Vleugje lente in de winter. 


In onze tuin is het nog winter. Torenhoog staat het onkruid (wel met vrolijke gele wilde bloemen erin). Dat kwam welig opzetten na de buien in december. Achter heb ik zoveel mogelijk gemaaid en naast wat snoeiwerk is het verder onbegonnen werk om de boel netjes voorjaarsklaar te maken. Zeker met pup Seb die nu in een vernietigingsmodus zit. Samen met Ollie, zijn partner in crime, slopen ze werkelijk alles in de tuin. Regelmatig vind ik uit de grond getrokken, afgebeten en gesloopte plantjes in het gazon. Wat er trouwens ook niet echt florissant bij ligt. Ook hebben ze bloembollen opgegraven. Denk niet dat er veel bloeiends op zal komen deze lente. Ik wacht wel tot meneer zijn puppy fase voorbij is voordat ik weer wat nieuws ga planten.
 
Seb groeit als kool (inmiddels is hij al 18 kg en dat met 3,5 maand) en een echte match voor Ollie. Er zit geen uitknop op die twee stuiterballen en ze maken ons, euh elkaar, stapelgek.
Van de week, na een graafsessie in de tuin, heeft Michou hem voor het eerst gewassen en gelijk zijn nagels geknipt. Meneertje was niet echt gecharmeerd van de douche maar liet zich daarna toch braaf door haar verzorgen.


Over dog grooming gesproken, Michou's heeft haar eerste honden klantjes ontvangen en hun baasjes waren erg tevreden over haar werk. Superleuk natuurlijk. 
Daarom even reclame maken voor mijn kind!! Willen jullie allemaal haar salon's FB pagina liken? Aan een officiële website wordt gewerkt en ook aan andere vormen van promotie. 
Ze werkt inmiddels samen met onze dierenarts en ook bij de koffiecorner van friends of the museum mochten wij haar visitekaartjes neerleggen. En tijdens een gezellige koffieochtend van (internationale) mede dorpsbewoners blijkt er best interesse voor haar services te zijn. Er werd de dag erop gelijk een knip-afspraak gemaakt. Dus het begin is er.
Uiteraard is het pas echt klaar als de trimsalon is gerenoveerd en zij de dan nieuwe moderne faciliteiten kan promoten en gaan gebruiken. 

Maar ook op dat gebied zit er enige progressie in het proces. De aanvraag is nu van de gemeente doorgestuurd naar het "Agencia Portuguesa do ambiente" (het Portuguese milieu agentschap). Dit omdat een gedeelte van onze achtertuin in een natuurzone/beschermd gebied ligt. Hierop gaan wij niet bouwen maar toch dienen zij dat te verifiëren. Normaliter duurt het een maand voordat hun akkoord binnen is. Dus onze architect hoopt eind februari positief nieuws over de bouwvergunning te verkrijgen. Dan kunnen we verder met het het traject.

Dus al met al een leuk begin van het nieuwe jaar. 


Nog een filmpje van onze viervoeters. Even uitwaaien bij het stuwmeertje. Ook Seb vindt het daar geweldig. Alleen jammer dat hij niet tegen autorijden kan. Althans niet het rijden in de bergen op die haarspeldbochten Zowel op de heen- als terugweg gaf hij over. Bleh...

Fijn weekend.

*foto's van internet