3 november 2022

Klussen

Klussen....wat heb ik daar toch een broertje dood aan. Op school zag ik op tegen de les handenarbeid. Ik ben ook helemaal niet creatief, wat onhandig zelfs, en heb een grote hekel aan rommel, stof en troep. Dus als het even kan druk ik bij zulke werkzaamheden m'n snor. Want altijd als een ander ergens aan begint komt het erop neer dat het mij (extra) werk oplevert haha. 

Afijn, onlangs hadden de mannen in huis de oude openhaard weggebroken en daarvoor in de plaats is een zuinige, energievriendelijk en meer warmte gevende allesbrander gekomen. Er ontstond hierdoor meer ruimte en ik vond dus dat de huiskamer iets anders ingedeeld moest worden. Een hoop geschuif met meubelen en spulletjes tot gevolg. De eerste, wat koudere avond zaten we daarna gezellig knus voor de tv en constateerden tevreden dat deze haard inderdaad de huiskamer (en gang!) beter verwarmde. Top! Het was even een puist werk maar daarna heb je dan ook wat.


De volgende dag(en) ging het eindelijk regenen (langverwacht en hoognodig) en moesten wij met lede ogen aanzien hoe er bovenaan bij de kachelpijp een natte plek verscheen. Zucht. Lekkage. Kon de salamandra weer weggehaald worden (weten jullie wel hoe zwaar zo'n allesbrander is?) en manlief het dak op. 


Bleek dat een betonnen afsluitdeksel in de oude schoorsteen door betonrot vol scheuren zat waardoor de regen (bij wind) naar binnen siepelde. Hij's fijn. Rob heeft een nieuwe rvs afdekplaat laten maken waarmee het probleem opgelost is. Toen alles goed droog was konden het plafond en de muur opnieuw geschilderd worden en de vuurkachel teruggeplaatst. Er kan weer gestookt worden.
Ondertussen is er een kuub hout afgeleverd dus we hebben genoeg om te de koude maanden door te komen. Het hout ligt nu nog op de veranda maar de bedoeling is dat het achter in het rommelhok komt te liggen. Daar moet echter nog de muur gestuukt worden dus dat is inmiddels het volgende klusje van manlief.




En omdat wij ook deze winter nog geen nieuwe kozijnen met dubbel glas zullen hebben besloten we  voorlopig toch maar gordijnen op te hangen. Dan blijft de gestookte warmte zeker binnen hangen. Omdat het een tijdelijke oplossing is, en wij hieraan dus niet al te veel geld wilden spenderen, besloten we (euh, mijn eega) om van lekker, warme fleece kleden gordijnen te maken. Wat betekende dat ik dus aan de slag mocht.


De naaimachine was sowieso al uit de mottenballen gehaald voor oudste kind. Die gaat binnenkort met haar nichtje in Nederland naar Comic Con en wilde daarvoor graag een outfit hebben. 

(klik op foto voor vergroting)

Online iets bestellen duurt vaak erg lang, is prijzig en je weet nooit zeker of de bestelde maat goed is. Dus besloot ze zelf iets in elkaar te flansen. Nou ja zelf.... het is inmiddels een heel familieproject geworden. Als het klaar is zal ik een foto van het eind resultaat plaatsen. Heel fijn zo´n cirkelrok met al die stroken in verschillende kleuren. Ik weet nu weer waarom die naaimachine stof stond te verzamelen. Dat gepriegel is zoooo niet mijn ding. 

Verder besloot manlief dat het weer tijd was om sambal te maken en zaten we allemaal met tranende ogen in de keuken. Pffff, wat een scherp aroma kwam daar vanaf. Ook het alfaroba meel was op en  moest aangevuld worden. Dat betekende schoonspoelen, koken, weken, open snijden en pitten verwijderen en dan in de oven laten drogen/roosteren. Om daarna de peulen heel fijn te malen. Wat een k%#@ klus. Het poeder zat overal, zucht. Maar.....we hebben weer een voorraad om de winter door te komen.




Ook jongste kind is besmet met het klusvirus. Die had in Aberdeen al eens een bolder-trainingswand gebouwd en wilde er hier ook een hebben. 

bolder muur uit Aberdeen



Heerlijk al dat geklus overal šŸ˜’.  Ik kan m'n kont niet keren of er ligt wel een onafgemaakt project....... Dat wordt nog wat als er straks echt aan het huis en tuin met zwembad begonnen wordt.

Over de tuin gesproken....die staat er na die week regen bij alsof er een groene bom is ontploft. Het onkruid tiert welig en te vroeg gevallen fruit en herfstbladeren liggen overal op de grond. Dus ook hier zijn we al wat begonnen met wieden, maaien, stekken, verpoten en snoeien.



Ondertussen loopt Ollie als een blij ei overal in de weg en sleept alles onder je handen weg. De walnoten die nu rijp zijn en in grote getale uit de boom vallen worden door hem overal en nergens begraven en verstopt. 

Dan de hele renovatie. Onze verbouwplannen zijn eindelijk (!) goedgekeurd en de vergunning kan verstrekt worden. Dus dat is goed nieuws. Alleen zijn onze wensen inmiddels wat veranderd. Onze gezinssituatie  -nu iedereen weer thuis woont- is gewijzigd maar veel belangrijker nog, ook de hele bouwmarkt. Hadden we twee jaar geleden nog allerlei prachtige ideeĆ«n & wensen ondertussen blijkt het gereserveerde renovatiebudget niet meer toereikend voor dit alles. De prijzen zijn enorm gestegen. Bovendien moet je tegenwoordig aan allerlei eisen voldoen waar wij geen rekening mee hadden gehouden. Althans niet op korte termijn. 

Als je in Portugal een huis gaat verbouwen heb je in veel gevallen toestemming en een vergunning van de gemeente nodig. Dit geld niet als je binnenshuis de boel aanpakt (daar mag je doen wat je wilt) en/of enkel de buitenkant wat opknapt. Maar zodra het aanzicht van een woning verandert of de bebouwde m2 wordt vergroot dan moet er een project gestart worden.

Zo'n project loopt via een architect. Die levert de nieuwe bouwtekeningen aan. Maar met zo´n project blijkt dat er dan ook binnenshuis opeens aan allerlei wooneisen voldaan moet worden. Bijv. in de (hoofd)badkamer moet er nu verplicht een bidet en ligbad zitten en de ruimte dient rolstoeltoegankelijk te zijn (de rolstoel moet 360 gr kunnen draaien zonder wastafel of wc te raken). Ook zijn er nu nieuwe energie- en klimaatregels. D.w.z. thermisch en akoestisch moet een huis nu zo ge- of verbouwd worden dat minimaal energielabel B+ of A gehaald wordt. Dus dubbel glas in alle ramen, isoleren van alle buitenmuren en daken,  water verwarmen via zonneboiler op dak, alle koperen waterleidingen vervangen,  plaatsen van zonnepanelen voor energie etc.etc.  Een engineer maakt daarvoor een specialistisch rapport met de technische berekeningen en ontwerpen. De verbouwing moet daarna uitgevoerd worden door een officieel, en in Portugal erkend, bouwbedrijf.  Voor velen, voor ons ook, een aardig extra kostenplaatje. Zeker als je zelf veel wilde doen. Na de hele verbouwing moet je dan een nieuwe woonverklaring aanvragen (die gekoppeld wordt aan de onroerend goed belasting ...IMI.....en woningverbetering = hogere aanslag). Vandaar dat de meesten mensen (zeker de lokalen) geen project willen en gewoon (illegaal) bij- of verbouwen. werd er vroeger veel oogluikend toegestaan de gemeentes zijn tegenwoordig streng aan het controleren.

Het "nadeel" bij ons is dat wij alles (zwembad, fundering voor houten garage en verbouwing huis) in Ć©Ć©n project hebben zitten. Achteraf blijkt dat we wellicht beter drie keer een aparte vergunning hadden kunnen aanvragen. Ja, je betaalt dan drie keer voor de toestemming maar dan kan je het stapsgewijs en door verschillende bedrijven uit (laten) voeren. Het hele project nu terugtrekken, laten aanpassen en opnieuw inleveren kost ook weer geld. En bovendien veel extra tijd. Ik wil volgend jaar toch wel graag poedelen in mijn zwembad šŸ˜Ž. Afijn, we zijn nu in gesprek met een aannemer. Wij gaan dus wel door met deze renovatie maar dan in een afgeslankte versie zeg maar. Gezien de volle agenda's zal het pas in het nieuwe jaar zijn dat er begonnen gaat worden. Ondertussen doen we het alvast kleine klusjes zelf.

Life is still good!

ps; ff reclame maken voor zoonlief. Die is ook goed op weg om hier iets voor zichzelf op te zetten.

7 oktober 2022

Veranderingen

Ik zal maar gelijk met het minder leuke nieuws beginnen. Iets met vlug een pleister afrukken zodat de pijn snel voorbij is....  en dat is dat Seb niet meer bij ons woont. Het valt mij moeilijk dit te schrijven, voelt toch als persoonlijk falen, maar het ging gewoon niet meer. Seb was hier bij ons niet op zijn plaats. Te veel prikkels waardoor hij geen rust kreeg en altijd maar 'aan' stond. Hij werd steeds agressiever, vooral naar bezoekers en logees. Maar ook soms naar mij. Af en toe was ik gewoon bang voor mijn eigen hond. Heel naar om dat te moeten zeggen. En dat voelde hij natuurlijk ook. Uiteraard hebben wij deze beslissing niet zomaar genomen of zijn over een nacht ijs gegaan. Hebben hulp gezocht. Want ik wilde niet opgeven. Maar de 'incidenten' namen de overhand en ook een honden-gedragstherapeut constateerde dat Seb continue training nodig heeft en dat wij niet het juiste gezin/omgeving voor hem zijn. Soms is liefde alleen niet genoeg. Wij hebben van alles geprobeerd maar het is ons (mij) niet gelukt hem een goed thuis te geven. In overleg is er via onze dierenarts een andere plek voor hem gevonden. Ik hoop dat Seb daar wel de juiste begeleiding krijgt en vooral zijn rust vindt. 

Ollie mist zijn vriendje gelukkig niet heel erg. Eerlijk gezegd zijn al onze huisdieren nu een stuk relaxter. De  katten lopen ook meer rond en slapen weer overal en nergens. Waarschijnlijk hebben zij al die tijd toch de stress en spanning in huis gevoeld. En we hadden de afgelopen weken volop aanloop dus afleiding genoeg.

Zo kwam eerst neef Maarten logeren. Met z'n allen gingen wij naar Rocha da Pena alwaar Mats met hem ging klimmen. Stoere bikkels. Ollie mocht ook mee en vond het daar geweldig. 







Eenmaal thuis besloten de mannen dat het een goed moment was om alvast de openhaard te gaan slopen. We willen een allesbrander gaan plaatsen om meer warmte te hebben komende winter en de heren besloten vast spijkers met koppen te slaan. Pffff, wat een bende. Maar eerlijk is eerlijk binnen een mum van tijd was dat ding afgebroken. 






En na al dat harde werken werd er niet meer gekookt en nam Maarten ons mee naar ‘t strand van Albufeira waar we heerlijk vis gegeten hebben. Echt goed. Bedankt neef.

Inmiddels is manlief druk met het stuken van de muur en de vloer en wordt er daarbij veel geschuurd. Altijd leuk dat klussen met huisdieren in huis....

Zwarte Piet bestaat, zo zie 'ie eruit als je door de schoorsteen komt







Binnenkort gaat hij de boel verven en dan kan de allesbrander geplaatst worden. Ondanks alle lakens en de plastic covers die we neer gelegd hebben is mijn hele huis Ć©Ć©n groot stofnest, zucht. Ik zie nu al op tegen de rest van de verbouwing. 
Al zal dat nog wel wat langer gaan duren want zoals we de reorganisatie in eerste instantie gepland hebben gaat 't em niet worden. Wat een regeltjes voor een project maar vooral wat een prijzen. Dat is me toch een verhaal apart. Maar daarover in een volgend blogje meer.

Verder is Barbora, Mats vriendin ook hier in Portugal gearriveerd. Dus volle bak in huis. Ollie kan zijn geluk niet op met alle aandacht die hij van hen krijgt. De twee gaan regelmatig klimmen en nemen hem dan mee de natuur in.

Tussendoor stond er opnieuw bezoek voor de deur (euh tuinhek šŸ˜œ) . Vroegere buurtjes uit Ede, die inmiddels ook al jaren in het buitenland wonen, kwamen gezellig langs. Zo leuk hen na die jaren weer eens te zien.


Verder kwam na ruim 4 maanden eindelijk de pallet die Rob vanuit SĆ£o Paulo had laten opsturen. Hij stond al 3 maanden hier in Lissabon bij de douane maar mocht het land niet in. Opeens moesten er allerlei extra, aanvullende documenten, met gelegaliseerde handtekeningen  (incl. 2 onafhankelijke - geen familie of medewerkers van het notariaat-, mee tekenende getuigen....kassa!!) en andere kopieĆ«n  van de Portugese ambassade in BraziliĆ« aangeleverd worden. Gek werden we ervan.  Bureaucratie ten top. Zo hadden we het nog niet meegemaakt tijdens al onze andere internationale verhuizingen. En wat denk je, het huisraad-item waar het vooral om draaide, een grote LCD TV bleek bij aankomst stuk. Zoooo.... moe word ik van dit alles.

Maar goed, het zonnetje schijnt nog steeds en na alle drukte van afgelopen  afgelopen tijd is het voor mij de hoognodige tijd om weer in de tuin te werken. Er moet behoorlijk wat gewied en gesnoeid worden. Het onkruid staat inmiddels behoorlijk hoog.

Komend weekend organiseert een kennis een high tea en is mij gevraagd een appeltaart mee te brengen. Om wel iets eetbaars aan te leveren besloot ik gisteravond een proef tester te bakken. Een vierkant exemplaar zodat het makkelijker in kleine blokjes te snijden valt. Geloof dat de test geslaagd is want de taart is is nu al op.


Op dit moment zitten Mats en Barbora met nieuwe klimvrienden op de veranda. Ze gaan gezellig bbq-en. Ik zag lekker vlees voorbijkomen vanuit de keuken.
Manlief heeft een afspraak buiten de deur en Michou zit in haar kamer een film te kijken. Die had weer hondenklantjes vandaag en rust nu lekker uit. Geloof niet dat ik nog zin heb om te gaan koken. Gooi wel een pizza in de oven ofzo*. En er staat nog een fles Hugo koud in de koelkast. Die ga ik zo maar openen.

Cheers! Fijne weekend allemaal.

*Update: we gaan uit eten, manlief komt net thuis en heeft ook geen zin om te koken.

4 september 2022

Zomertijd

 Jaaaa we leven nog. Ik weet, te lang niet geblogd maar ik had het dan ook te druk met van alles en niets. As usual, never a dull moment here. De afgelopen maanden was/is het volle bak in huize Salgarve. Dus ff snel een mini update.

Nadat het bezoek van mijn schoonfamilie hier in de Algarve en ons korte tripje naar Ned voor een familiereĆ¼nie stonden vrij snel daarna onze goede vrienden R & M voor de deur. Dat betekende 3 weken vakantie, ook voor ons, en alleen maar genieten. Af en toe trokken we erop uit, maar meestal relaxten wij gewoon thuis, in de tuin, in het dompelbadje of op de veranda. En werd er heerlijk gekookt door onze gasten. En omdat foto's nou eenmaal meer zeggen dan woorden:

in en om ons huis en stadje

Dagje Silves

4 gangen diner

Ilha Armona, nabij Olhao

En als het bezoek dan zaterdagmorgen naar het vliegveld is gebracht konden we direct weer in huis aan slag. De boel moest weer aan de kant, erger nog, slaapruimtes moeten omgedraaid worden, want 's middags landde de volgende logee alweer op Faro airport. Nou ja logee, deze blijft voorlopig hier wonen.

Zoals Rob zo mooi schreef: 'Mats is back with the family. He couldn't resist the climate in the Algarve. Bye, bye Scotland'. 

Als een sportief, outdoorsy persoon kan hij hier gewoon meer z'n ei kwijt dan in het toch voornamelijk grauwe en regenachtige Aberdeen. Wat wil je na opgegroeid te zijn in de tropische klimaten van Braziliƫ, Dubai en Thailand. Hij wil hier dan ook zijn (hun?) toekomst op gaan bouwen (vooralsnog is het de bedoeling dat z'n vriendin tzt ook hierheen komt). Je begrijp hier zit een blije moeder. Haar nest is weer vol.

En dus liet Mats gelijk zien waarvan hij houdt en nam ons mee op een hike naar Rocha de Pena (goed klimgebied) en outdoor trip naar Sagres.


klimwanden in Rocha da Pena

Verder heeft Rob er een fietsmaatje bij en iemand die mee kan helpen klussen. Zoonlief werd gelijk aan het werk gezet.




Verder gebeurd hier nog van alles en zijn we druk met plannen en dingen regelen. Daarover meer in een volgend, uitgebreider blogje.

nb: klik op de foto's voor vergroting

18 juli 2022

Familie-tijd

Wat een drukke en emotionele tijd hebben wij achter de rug. En het begon allemaal zo gezellig.

Nu hun broertje zich sinds kort ook definitief in Portugal gevestigd heeft kwamen begin van deze maand mijn twee schoonzusjes (met m'n zwagers) deze kant op. Eindelijk konden zij met eigen ogen onze woning zien. De droomplek waar wij oud hopen te worden. Bovendien namen zij m'n schoonvader mee. Ook voor hem was het fijn om weer bij zijn zoon te zijn. (O)pa is ziek, dus elke tijd die we samen kunnen doorbrengen is kostbaar en belangrijk. Het weer was zoals je verwacht in de Algarve. Een en al zonneschijn. Hele leuke dagen volgden. Wij verkenden de omgeving, gingen naar het strand, pakten een terrasje, gingen uit eten en maakten het thuis en in de tuin gezellig. Het zwembadje heeft goed dienst gedaan. Elke morgen werden er stokbroden gehaald en kwam er vers geperst (uit eigen tuin) sinaasappelsap, sumo de laranja, op tafel. En we bleven pastel de natas eten... Die zijn ook zooo lekker.

Emotioneel was het toen Rob met z'n zussen een speciaal momentje deelden bij het rozenperkje wat wij gecreƫerd hebben ter nagedachtenis aan hun moeder (o)ma Roos. Zij wist van onze emigratieplannen maar heeft de verhuizing naar Portugal niet meer mogen meemaken. Wat had ze het hier mooi gevonden. Op deze manier is ze er toch een beetje bij.


Het was een fijne tijd zo samen bij elkaar en we hebben weer mooie herinneringen gemaakt. En dat is o zo belangrijk. 
Helaas werd hun terugreis er eentje om heel gauw te vergeten. Door een vogel die in de vliegtuigmotor vloog moesten ze na de start weer rechtsomkeert maken, daarna heel lang op Faro luchthaven wachten (er werd uiteindelijk een nieuw toestel uit Nederland ingevlogen) en landden ze tenslotte op een ander vliegveld dan waarvan ze vertrokken waren omdat het inmiddels midden in de nacht was en alleen Schiphol nog 'open' was. Afijn, ze waren pas om 6 uur de volgende ochtend thuis. En dan te bedenken dat ze de dag ervoor al om kwart over 11 's morgens bij ons vertrokken waren!! Hoezo gesloopt zijn? Je zou haast weer een mini vakantie nodig hebben om hiervan bij te komenšŸ˜‰.

Inmiddels was ik druk met het huis weer aan kant te krijgen. De boel opgeruimd achterlaten. Want twee dagen later zouden Rob en ik ook naar Nederland vliegen. Er vond namelijk een familiereĆ¼nie plaats die wij bij nader inzien toch niet wilden missen. In eerste instantie waren wij niet van plan om te komen maar wij realiseerden ons dat het een groot voorrecht is dat wij sommigen familieleden nog in levende lijve kunnen zien. En nu ook familie uit Amerika met hele aanhang en kleinkinderen was overgekomen  konden wij niet thuis blijven. "This is a once in a lifetime opportunity". En eenmaal in Nederland konden we ook gelijk langs bij mijn ouders (Rob had hen tenslotte ook al twee jaar niet gezien) en zou mijn zusje met haar gezin daar dan ook naartoe komen.

Dus Michou bleef achter om op de dieren te passen en wij vertrokken voor een paar daagjes naar het warme Holland. Wij konden logeren bij onze beste vrienden in Zoetermeer en de lieverds boden ook aan om ons op te halen van het vliegveld. Bovendien konden wij het hele weekend hun auto lenen. De schattenšŸ’‹. Na aankomst namen ze ons eerst mee uit lunchen naar het restaurant van een andere vriend en diezelfde avond vielen wij met onze neus in de boter want dochter M. gaf een feestje voor het feit dat ze geslaagd was. Woehoe...Partytime... een silent disco!


euh, deze foto was van al wat later op de avond ;-)

De volgende dag, zaterdag, vertrokken wij richting een neef in Eindhoven alwaar de reĆ¼nie plaatsvond. Het volgende feestje. Al die gezelligheid. Zo geweldig om iedereen weer bijeen te zien en te kunnen omarmen. Neven, nichten, broers, zussen, tantes en ooms, kinderen & kleinkinderen. EĆ©n groot samenzijn. En al dat lekkere indonesische eten.... (laat dat maar aan Rob's familie over), de (live) muziek, de leuke gesprekken. Zo blij dat wij toch hiernaartoe gekomen zijn. Zulke momenten moet je koesteren.

De volgende dag hadden we bij mijn familie afgesproken. Ook daar werden wij hartelijk onthaald. Leuk m'n zusje weer te zien, m'n nichtjes, en de verhalen te horen van hun studie en de gezamenlijke vakantie met Michou. Mijn vader had nog een diapresentatie gemaakt (zodat Rob kon zien wat hij de afgelopen twee corona jaren allemaal heeft gemist haha) en we genoten van een heerlijke maaltijd. Mijn moeder doet het prima en hobbelt met haar nieuwe heup al aardig rond. Maar had nog geen puf om uren in de keuken te gaan staan. En had daarom samen met mijn vader besloten e.e.a. te laten bezorgen. Pffff, wat feestmaal. Dus ook hier weer heerlijk lopen smikkelen. 

De dag erna hebben we rustig aan gedaan. We moesten voor Michou nog speciale shampoo ophalen bij haar oude stageadres en zijn daarna met met mijn vriendin, d'r dochter en hun hond nog ff terug naar Kijkduin en het strand gegaan. Daar waar ik altijd met Dinkel wandelde. Nu liepen we er met gemengde gevoelens. 
Want inmiddels hadden wij van Michou vernomen dat het met Dinkel helemaal niet goed ging. Zondagochtend had ze haar met een soort epileptische aanval aangetroffen. Met schuim op haar bek, schokkend lijf/poten en helemaal van de wereld. Ze verkeerde in een apathische staat. (Shit, waarom gebeurd zoiets altijd in het weekend en net als dochterlief alleen thuis is?). Ze is toen naar een dierenhospitaal in Faro gereden en hoopte nog dat het een soort heatstroke was. Maar al gauw bleek dat dat niet het geval te zijn. Dinkel moest daar achterblijven en kreeg die nacht nog 2x een aanval. Foto's op maandag vertoonden een tumor in longen en men vermoedde ook een gezwel in het hoofd. Medicatie maakte haar wat rustiger en verlichtte de pijn ietwat, maar voor ons was al duidelijk dat wij dit 'leven' niet meer gingen rekken. Alleen wilde Michou, heel begrijpelijk, die beslissing niet in haar eentje nemen. Dus dat gingen we dinsdags na aankomst in Portugal gezamenlijk doen.


Dus de laatste dag zaten we op een emotionele rollercoaster. Je bent blij alle familie en vrienden weer te zien, maar je wilt ook graag thuis zijn, bij dochter en hond. Gelukkig hadden we een beetje afleiding want onze vriendjes knutselden nog een hele leuke BBQ in elkaar.

Dinsdagmorgen vertrokken we extra vroeg naar het vliegveld i.v.m. met de lange rijen voor vertrekhal/security. Wij moesten inderdaad ruim 1,5 uur wachten maar daarna verliep de terugreis vlot.
Begin van de middag landden wij ietsje vertraagd op Faro airport. Michou stond ons al op te wachten.
De rest van de middag verliep in een mineur stemming. We wisten allemaal wat er later op de dag ging gebeuren. Begin van de avond reden wij opnieuw naar Faro alwaar we met het hele gezin (Mats via Whatsappvideo) bij de dierenarts afscheid namen van Dinkel. Een vreselijk emotioneel en moeilijk moment. 


Maar we weten dat het voor haar beter is. Ze heeft 11 mooie jaren bij ons gehad.
De rest van de week ging traag voorbij. Het was (euh is) sowieso veels te warm om je druk te maken.

Fijne week allemaal. Blijf koel en geniet.