20 oktober 2020

Furry friends reunited

Vorige week stond in het teken van veel administratie en dingen regelen, shoppen en verder gewoon bijkomen en acclimatiseren. En met die heerlijke temperaturen* van de afgelopen dagen kostte dat geen enkele moeite.

De katten vinden de 'tuin' van ons tijdelijk verblijf erg interessant. Als we niet oppassen glippen ze zo naar buiten. Dat vinden wij niet zo'n strak plan dus we lieten ze onder begeleiding uit. Voorbereiding op als Dinkel er is en wij weer dagelijks voor een ommetje naar buiten moeten....


Gekke beesten, zij gedragen zich echt als een hond haha.

Ook openden wij alvast een bankrekening, hadden een afspraak met onze advocaat en lieten een defnitieve datum voor overdracht bij de notaris vastleggen. Verder deden wij al wat vooronderzoek voor wat betreft keukenapparatuur. Want al gaan we in de toekomst de gehele keuken (wat zeg ik... het hele huis ) verbouwen, voor de eerste paar maanden zullen we toch een gasfornuis en koelkast moeten hebben. Deze blijven namelijk niet achter in de woning. Uiteindelijk wat uitgekozen en direct besteld. Ook werd Ikea (en de daarnaast gelegen Mar shopping en de Designer Outlet mall) weer met een bezoekje vereerd en heeft Michou alvast haar bed gekocht. Alles zal volgende week in ons nieuwe huis bezorgd gaan worden.

Maar het drukste was ik wel met het regelen van alle papieren voor de vliegreis van Dinkel. Toen dat allemaal rond was werd mevrouw afgelopen vrijdag door Rob afgeleverd bij Zoommpet. Onze kennel moest omgewisseld worden voor een nog grotere maat (ook zo'n nieuwe regel wanneer een snub-nosed animal vliegt) en ze kreeg een knal geel exemplaar. Nou die kunnen ze niet over het hoofd zien en kwijtraken zoals ooit met Baileys en Cream gebeurde.





Daar zit ze. Klaar voor de lange reis naar Europa. Eerst vloog zij met een nachtvlucht naar Frankfurt, daar moest ze een dag wachten, om vervolgens met de laatste (avond)vlucht verder naar Lissabon te reizen. Ondertussen had ik contact met Cargo Handling Lisboa om een snelle en vlotte afhandeling te bewerkstelligen. Want het was al duidelijk dat we haar pas op z'n vroegst om 1 uur in de ochtend konden afhalen. En aangezien het zeker 2,5 rijden van Tavira naar Lissabon is had ik voor de zekerheid maar weer een diervriendelijk hotel in de buurt van het vliegveld geboekt. Zo hoefde ik niet meer midden in de nacht dat hele eind weer terug te rijden.

En dat was maar goed ook want dat had achteraf geeneens gekund. Om Dinkel mee te krijgen moest ik na het invullen van allerlei documenten bij de cargo terminal eerst nog terugrijden naar de passagiers terminal om daar bij de douane nog meer tempels te halen (lees: 'import' tax betalen).  En zo in het donker en door alle stress (want inmiddels was het al half 2 en zat onze boxer dame al die tijd ergens in een kooi bij cargo) reed ik op de ringweg over verhoogde uitdrijfstrepen en raakte daarbij een achterband lek. Nee he, hebben wij weer. Gelukkig waren wij vlak bij de terminal en terwijl ik een inmiddels verlaten arrivals hall binnen rende om bij customs die verdraaide stempels te halen hielp een aardige taxichauffeur Michou met het verwisselen van de band. Het reservewiel wat erop ging is zo'n thuiskomertje waarmee je maar 80 km p/u mag en niet nog 270 km in het donker gaat kachelen. Gelukkig wist de taxichauffeur een garage die ook op zondag open was. Dus dat adres in onze telefoons opgeslagen en daarna weer als een gek terug naar de cargo terminal gereden (waarom liggen die dan ook zo uiteen?) en konden we dan eindelijk Dinkel in onze armen sluiten.




Pas om 3 uur lagen we dan ook uitgeteld in bed. Zelfs Dinkel plofte op haar bedje neer. 4 uurtjes later ging echter bij mij de wekker alweer want ik wilde graag om 8 uur als eerste bij die garage zijn.  Gelukkig werd ik inderdaad direct geholpen. 



Achter moesten er zelfs twee nieuwe banden op en alle wielen werden daarna netjes uitgebalanceerd. De prijs viel wederom mee en we konden weer met een gerust hart de weg op.
Eenmaal terug in ons tijdelijke woning vond de weder kennismaking met de katten plaats. Cream moest even wennen dat na 2 jaar rust dat gekke beest weer in huis kwam. Relaxte Baileys vond alles prima en lag 's avonds gelijk weer samen met haar hondenvriendin op de bank.


Nu maar hopen dat Dinkel nog een tijdje, in redelijke gezondheid, van haar nieuwe leven hier in Portugal kan gaan genieten.

Want helaas kregen we vlak voor haar vertrek uit Sao Paulo van de gespecialiseerde dierentandarts (die haar onlangs heeft geopereerd aan goedaardige epuliden) te horen dat hij ook een verdacht uitziend zwart plekje in haar mond gevonden had. Dat had hij weggesneden en opgestuurd voor nader onderzoek. Daarvan kwam een paar dagen geleden de uitslag binnen en het blijkt kwaadaardig. Een melanoom, een vaak zeer snelgroeiende vorm van pigmentcel kanker, met een slechte prognose. Gelukkig heeft ze vooralsnog nergens last van en is ze haar gekke zelf. Maar we moeten dit in de gaten houden en direct reageren als we veranderingen zien. Het kan helaas zeer snel gaan. Gezien haar leeftijd en de al aanwezige leverproblemen hebben wij al wel besloten om geen agressieve chemotherapieën of bestralingen meer te doen mocht ze last en pijn gaan krijgen. Liever knuffelen we haar nu 'dood' en halen we binnenkort een K9 vriendje uit het asiel waarmee ze nog een tijdje leuk kan spelen. We gaan haar tijd bij ons zo fijn mogelijk maken. Want ze heeft het zooo naar haar zin gehad bij het hondenhotel in Brazilië dat het duidelijk is dat zij het gelukkigst is als ze vriendjes heeft om mee te spelen. 


Wij zijn Wanadis en Ricardo van Mimos e Focinhos eeuwig dankbaar voor alle goede zorgen. Dinkel heeft daar genoten en maakte echte deel uit van hun K9 gezin.

*op dit moment trekt er een storing over het land en hebben we wind en regen. Overmorgen moet het weer voorbij zijn en zien we hopelijk die gele knoert weer schijnen. Nu loop ik zowaar met een regenjas en paraplu buiten als ik Dinkel uitlaat. Tsssss....

10 oktober 2020

Chegamos!

Pfff wat een monsterrit was de reis hierheen. Maar we zijn veilig en wel in Portugal aangekomen.

Nadat maandag Michou eerst nog een belangrijk examen had was het daarna inpakken en wegwezen. Ik was inmiddels op van de zenuwen. Gestrest door alle verhalen over de stijgende aantallen corona besmettingen, strengere maatregelen overal en lokale lockdowns. Straks zitten we vast en kunnen we niet weg. Dus op dinsdagmorgen vroeg de katten opgehaald, de aanhanger met fietsen (die al die tijd veilig bij mijn zusje geparkeerd stond.... waarvoor mega dank!) achter de auto gehangen en gaan met die banaan, euh karavaan.


2 ladies and their cats en route

Daar gingen wij dan. De hele achterbak hadden we ingericht als kattenverblijf. Er zat al een hondenrek/rooster (nog van Dinkel) in de auto. Dus de katten konden niet op de achterbank komen en zaten veilig achter de 'vijfde deur'. Hier hadden ze hun eigen mand, een kattenbak en drinken allemaal bijeen. Maar ze moesten niets hebben van deze luxe accommodatie. En dat lieten ze ons merken ook. Tsssss. Gelukkig werkte de radio gedurende de hele autorit goed 😉.

Onderweg had ik hotelletjes uitgezocht die diervriendelijk waren en een ruime, veilige parking hadden. Daarbij had ik erop gelet dat deze zoveel mogelijk in geel of oranje reisadvies gebieden lagen. En overal namen wij de geldende corona voorschriften in acht. Wij sliepen de eerste nacht in noord Frankrijk nabij Arras, daarna in Cestas, iets onder Bordeaux.

De derde nacht verbleven wij in Spanje (waar we een een luxer hotel geboekt hadden) en reden toen via Sevilla door naar Portugal.

Die laatste dag viel trouwens vies tegen. Het was nog een lange rit. Zeker toen bleek dat juist die vrijdag herfststorm Alex over Zuid-Europa trok. Ik kan je zeggen dat rijden met een dakkoffer en aanhanger in die wind (en regen) -en ook nog eens door bergachtig gebied- geen pretje was. Ik vroeg mijzelf toen echt even waar wij in vredesnaam aan begonnen waren. Maar toen we eenmaal over de Guadiana tuibrug de Algarve binnenreden was alle stress snel verdwenen. We hebben het veilig en wel gehaald.

Nou ja bijna... Want precies toen ik de verwaarloosde tuin van ons tijdelijke huurhuis in Tavira wilde binnenrijden bleef een onderstuk van de (al kapotte zo bleek achteraf) bumper/grill aan een dode struik hangen.  Dus die hing opeens op de grond.  Pffff hebben wij weer. Maar we zijn op de plaats van bestemming gekomen. Chegamos...bem-vindo em Portugal.

Het weekend stond in het teken van uitpakken, boodschappen doen en vooral bijkomen. We draaiden een was en bij een megagrote supermarkt kochten wij o.a. ducttape. Daarmee plakten we zo goed en zo kwaad als dat ging het loshangende stukje bumper weer vast. En we regelden mobiel internet voor in ons tijdelijke woonhuisje. Goed en snel contact kunnen hebben met het thuisfront is tenslotte zeer belangrijk 😊. Verder genoten we van het mooie weer. En van al het lekkers uit de 'heimwee naar Nederland' manden. Die hadden wij van alle buren uit ons oude portiek (en Michou had er eentje van haar ex-collega's) als afscheid gekregen.

Op maandag gingen we op zoek naar een garage om naar die bumper te laten kijken. Deze waren echter allemaal gesloten (lunchpauze?) dus stopten wij eerst ergens voor een kop koffie en thee. En namen er een pastel de nata bij. Die typische Portuguese lekkernij moet je eenmaal hier zijnde toch gegeten hebben. We besloten door te rijden naar de officiële Ford dealer in Faro maar ook die was niet open. Bleek dat het een nationale feestdag was in Portugal. Oops.... foutje bedankt. Maar niet getreurd, via een mooie omweg langs de kust reden wij weer terug naar ons tijdelijk verblijf.

Dinsdags reden wij nogmaals naar de garage waar we allervriendelijkst te woord werden gestaan en men even naar de auto keek. Hij ging op de brug, de onderkant van de voorbumper was inderdaad stuk, maar  ze hadden het onderdeel op voorraad. Een half uur later reden wij weer met een gerepareerde auto de werkplaats uit. Top service en dat ook nog eens voor een hele schappelijke prijs 😉.

Via ons toekomstige woonplaats reden we weer terug naar 'huis'. Hier haalden wij de katten op en vertrokken vervolgens naar de dierenarts waar we voor het eind van die middag een afspraak hadden. Want wij vonden onze fuzzy friends nog steeds wat gestrest overkomen en wilden graag even een extra check up. Bovendien konden dan gelijk hun chipnummers geregistreerd worden. Iets wat verplicht is als je voor langere tijd met je huisdieren in Portugal gaat verblijven.

Broer en zus bleken ietwat afgevallen te zijn en Baileys oogde wat uitgedroogd. Die 4 dagen in de auto, maar zeker ook die 3 maanden in het kattenpension, heeft niet gezorgd voor een relaxte state of mind zullen we maar zeggen. Gelukkig waren ze verder gezond. Voor de zekerheid kregen ze een antiworm tabletje en druppels in hun nek tegen vlooien, muggen en teken en toen mocht het stel weer naar huis. Ze eten en drinken (inmiddels) goed en liggen samen weer als vanouds op een stoel.


Op woensdag hadden we o.a. een afspraak bij ons nieuwe huis. Om nogmaals alles  goed te bekijken en nog het e.e.a. door te nemen. Het was wederom prachtig weer. Wat een genot om dan hier door de natuur en bergachtig landschap te rijden. De tuin staat daar vol met fruitbomen. We kregen dan ook een hele bak met kaki fruit mee. Heerlijk. Ik heb nog geen groene vingers maar met dat stukje land zal ik me er toch eens in gaan verdiepen. Tuinierder in spé.



De rest van de week stond in het teken van allerlei zaken voorbereiden. Afspraak maken bij een bank voor het openen van een rekening, verzekeringen uitzoeken en nog meer van dat soort dingen. 
Ook had ik intensief contact met Brazilië. Want ook daar zit nog een viervoeter die deze kant op moet komen. De transporteur vroeg om veel gelegaliseerde documenten en op afstand kan ik niet zoveel doen. Dus manlief moest daar in São Paulo ook aan de bak. Ondertussen herstelde Dinkel van haar operatie en werd ik op de hoogte gehouden over het verloop. Afijn, als het goed is vliegt onze viervoeter nu a.s. vrijdag naar Europa (met een transfer) waar ze dan op zaterdagavond laat (!!!) in Lissabon zal arriveren. Dat wordt dus nog even een dingetje met ophalen. Ik zal blij zijn als ze veilig en wel is geland en weer herenigd is met de andere viervoeters in dit gezin.

Eind van deze maand is dan de overdracht. Dus nog eventjes en dan kunnen we onze intrek nemen in de nieuwe woning. Gaan we kamperen totdat de meubels arriveren.  

Fijn weekend allemaal.

27 september 2020

Emotionele rollercoaster

Pffff, wat een heftige tijd hebben we achter de rug. Emotioneel totaal uitgeput. Ik ben in 1,5 maand tien jaar ouder geworden. We hadden een mooie aflevering voor "Ik vertrek" kunnen zijn.

Slecht nieuws komt altijd in drieën.

Rob was nog niet lang in Sao Paulo of hij belde mij dat 'ie steeds een (terugkomende) pijn in z'n zij had. Nadat hij op een nacht van de stekende pijn niet had kunnen slapen is hij toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Men vermoede nierstenen en er werden echo's, contrast vloeistof scan en tomografie gemaakt. Er zat inderdaad een niersteen en die moest operatief verwijderd worden. Lekker dan, ligt je man moederziel alleen in het ziekenhuis (en daarna geen mantelzorgster 😉) en jij zit duizenden km verder op. 

de boosdoener

Ik was sowieso al gestrest want met de aankoop van de woning in Portugal wilde het ook al niet vlotten. Zoiets van: als het te gemakkelijke gaat is het 'too good to be through'. We hadden ons huiswerk gedaan. Alles zag er veel belovend uit en we hadden goed onderzoek laten doen. In zee met een gedegen makelaar en een pro-actieve advocaat. Alles aan het huis klopte. Het papierwerk, de vergunningen en alle benodigde documentatie waren juist. Wat alleen niet in orde bleek waren de eigenaren. Die lagen in een (vecht)scheiding zo vernamen wij achteraf. Van alles werd uitgespeeld over onze hoofden heen en we werden continue aan het lijntje gehouden. Door de eigenaresse werden wij van het kastje naar de muur gestuurd. Afspraken kwam ze niet na en diverse keren werden beloftes verbroken. Dit kostte mij (maar ook onze advocaat en beide makelaars) zoveel energie en ik werd er steeds zenuwachtiger van. Het overgeleverd zijn aan de grillen van een ander en waar je geen invloed op hebt. En hier in Nederland was al wel een verhuizing in gang gezet. Toen de ex-echtgenoot weer niet kwam opdagen om te tekenen, en allerlei smoesjes volgden, wisten we genoeg. Wij laten ons niet verder ge- (lees: mis)bruiken en gaan verder. Wij besloten de stekker er uit te trekken en plan B in werking te stellen. En dat was toch even slikken na alle energie die ik erin gestoken had. Ik had de woning in mijn gedachten al compleet ingericht 😛. Afijn, 'n nieuwe mindset en omschakelen maar. Op naar het volgende droomhuis. Dat is ook een beauty, zeker als er straks flink verbouwd is (en daar had ik zooo geen zin meer in hahaha).

En juist toen we hoorden dat de verkopers van dat huis akkoord gingen met ons bod, en ik de boel weer zonnig in ging zien, kregen we ander verschrikkelijk nieuws. Mijn schoonmoeder Roos, oma "Moppie" was plots overleden!!

Bam... dat hadden we nog niet zien aankomen. De afspraak was dat ze 100 zou worden, niet 82 jaar. Tuurlijk had ze haar pijntjes- en heeft ze een aantal jaar geleden nog een zware operatie aan haar hart gehad- maar toch. Ze zat nog vol levenslust. Een geweldige mens is er niet meer. Ze beschouwde mij altijd als haar 3e dochter. Ik ben direct opgenomen in hun gezin en was altijd welkom. Ik prijs me dan ook erg gelukkig dat ik haar als schoonmoeder had. En ik weet dat ze supertrots was op al haar kinderen, klein- EN achterkleinkinderen. W.d.b. was ze een gezegend mens met zo'n grote familie. Moederkloek ten top! 

Dus halsoverkop moest Rob naar Nederland komen. Gelukkig was hij net weer uit het ziekenhuis. Maar zoals je snapt was en is het een emotionele en moeilijke tijd. Mijn schoonmoeder had nog zo graag naar ons toekomstige huis in de Algarve gekomen. Net zoals ze al onze andere woningen in het buitenland heeft gezien. Maar we hebben tijdens een mooie, intieme ceremonie vorige week donderdag liefdevol afscheid van haar genomen. 



En via een livestream konden vrienden en familie in het buitenland (en vanwege de corona maatregelen) er gelukkig ook bij zijn.

Daarna kreeg ik een berichtje van het hondenpension dat Dinkel pijn in haar mond had. Ze had last van woekeringen van het tandvlees. Of een collega dierenarts gespecialiseerd in het gebit daar wat aan mocht doen. Duh.... ja. Dus mevrouw is eergisteren onder het mes gegaan en daar bleek ook nog eens dat 6 kiezen getrokken moesten worden. Ik zal jullie de foto's die ik van de tandarts gewhatsappt kreeg besparen. Wow.... arm beest. Dus later die dag lag Dinkel heel groggy en super zielig haar roes uit te slapen. 



Nou gauw herstellen Dinkel zodat je snel naar ons toe kan komen. Hopelijk vliegt ze binnenkort onze kant op.

We laten deze emotionele tijd nu dan ook achter ons en kijken vol goede moed voorruit. Komende week rijden Michou en ik richting Portugal en hopen we daarna snel de sleutels van ons nieuwe stulpje in ontvangst te kunnen nemen. Eerst nog de katten ophalen, die we ook al een paar maanden niet gezien hebben. Ben benieuwd hoe de dames op zo'n lange autorit zullen reageren.

Volgend blogje komt hopelijk vanuit de Algarve. 

23 augustus 2020

Wachten

Ja daar is ze weer. 

Het is weliswaar stil op dit blog, en in mijn online leventje, maar achter de schermen is er bij ons van alles gaande. Hoewel... op dit moment bevinden wij ons nu even in een soort niemandsland (stilte na en voor een storm) en zitten we tussen twee werelden in. Letterlijk, want Rob zit inmiddels alweer in Brazilië. En deze keer is hij daar alleen!

Want ik heb besloten om voorlopig in Nederland te blijven. De situatie in Brazilië w.b.t. Corona is nog lang niet verbeterd, integendeel zelfs, en dus heeft het niet zo veel zin voor mij om daar nu ook te zijn. Social distancing, quarantaine, mondkapjesplicht en thuiswerken is daar nog steeds de regel. Ook willen wij niet het risico lopen om bij een evt. tweede golf vast te komen zitten omdat we niet meer mogen reizen naar Europa. En ik wil snel weg kunnen. Bovendien hebben een aantal vriendinnen Sao Paulo inmiddels ook def. verlaten waardoor het helemaal saai is geworden. Dus manlief zit daar nu moederziel alleen terwijl Michou en ik tijdelijk bij mijn ouders verblijven. Dit betekent ook dat Dinkel en de katten nog langer op hun logeeradresjes blijven. Heel ongezellig allemaal. Maar goed het moet maar even zo. Wij weten waarom we dit doen. Jullie binnenkort ook hoor 😉. Wij hebben de afgelopen weken in elk geval niet stil gezeten.

Wie de afgelopen 4 jaar ook niet stil heeft gezeten is zoonlief. Die heeft vorige maand, heel stilletjes zonder  enige bombarie, zijn bul ontvangen. Gewoon via de post. Geen ceremonie, niks diploma uitreiking of gezamenlijke viering met ouders, familie en vrienden. Dat stomme virus ook. En ook al was er nu geen officiële afsluiting en gezellig feest wij zijn daarom niet minder trots op onze zoon: 

Well done Mats! 

Op dit moment geniet hij van een welverdiende vakantie in Slowakije. Het was nog even stressen toen de stad Aberdeen opeens weer in lockdown ging. Zijn vriendin zat al thuis bij haar ouders maar Mats zou pas 2 weken later naar haar toe vliegen. Dus ik heb gauw zijn vluchten aangepast en zo kon zoonlief toch nog op tijd wegkomen. En aan de geappte foto's te zien vermaakt hij zich prima in Slowakije. Heerlijk buiten sporten want dat heeft hij de laatste maanden in het koude Schotland gemist.

Ik schreef dus dat wij ook niet stil hebben gezeten. En dat klopt. De afgelopen weken waren zeer hectisch.

Toen ik eind vorig jaar dochterlief op de hoogte bracht dat wij ons huis te koop gingen zetten, en de reden waarom, gaf zij vrij snel daarna aan dat ze ook deel wil uitmaken van onze toekomstige plannen. En die houden in dat wij straks verder willen gaan in een ander Portugees sprekend land. Oud worden in een warmer klimaat maar dan wel dichter bij familie in Europa 😀. Portugal dus.

Corona gooide aan de ene kant roet in het eten maar heeft aan de andere kant ook alles in een stroomversnelling gezet (zoiets van: stel niet uit tot morgen wat je vandaag kunt doen want morgen is het misschien te laat). Toen ons huis dus ineens heel snel verkocht werd zijn wij daarna dan ook direct afgereisd naar de Algarve. De bedoeling was dat we met het vliegtuig zouden gaan maar ook hier was Corona weer een spelbreker. Nederland wijzigde vlak voor vertrek het reisadvies voor regio Lissabon naar code oranje. Dus flexibel als ik ben (ahum) hebben wij gauw onze vluchten gecanceld en zijn  halsoverkop met de auto in twee dagen (!) naar Portugal gereden. Want we hadden al allerlei afspraken met advocaat, makelaar(s) en andere mensen & bedrijven gepland staan. 




Afijn, het werden ruim drie, hele dynamische en drukke weken. We kwamen hier tenslotte niet om vakantie te houden (al hadden we af en toe een ochtend of een middag vrij) maar waren actief op zoek naar een woning. Hier was ik al maanden intensief mee bezig en had al veel uitgezocht, voorbereid en contact over gehad. En toch bleek het nog niet zo gemakkelijk te zijn. Hierover later meer. Maar we zijn met iets bezig en het is nu weer wachten op een reactie van de verkopende partij. En dat gaat net zo wispelturig als in Brazilië. 

Het blijft spannend allemaal.

12 juli 2020

Het roer om

Het is alweer een maandje rustig op dit blog. Maar die rust werd niet weerspiegeld in huize Kemper. Integendeel, daar bruiste het van de activiteit (en stress).
Enige maanden geleden (voor Corona haar intrede deed) schreef ik al dat wij vol plannen zaten en bezig waren met een project. Dat bevond zich echter in, voor ons, (te) ondiep water en we wilden niet het risico nemen vast te lopen. We besloten ruimer sop te kiezen en een andere koers te gaan varen. Maar sommige al in gang gezette zaken bleven op de achtergrond doorlopen. En weer even terug in Nederland ging het opeens razendsnel. 

huis verkocht 🗹
garage verkocht 🗹
zeilboot verkocht 🗹

En dus moest er binnen 2 weken een verhuizing geregeld worden. Verhuisbedrijf zoeken, dozen ontvangen , al onze spullen sorteren en inpakken en flink opruimen. Vele ritjes naar grof vuil volgden (net als vele anderen....wat een wachttijden daar zeg) en de kringloopwinkel werd ook met een bezoekje vereerd. Gelukkig konden wat "grote, zware spullen" langs de kant van de weg gezet worden. Dat werd door de gemeente opgehaald. Verder moest de woning worden schoongemaakt en schilderde manlief nog de garage muren en werkte hij wat gaatjes in huis bij. 

Oops, en toen was ons huis leeg. Nou ja "ons" huis, de flat heeft nu andere eigenaren. Dus vertrokken wij naar een paar deuren verder, waar opa en oma voor Michou (en tijdelijk ook voor ons) een bedje klaar hebben staan. Zo fijn ... zulke flexibele ouders.


 En de poezen moesten nog ergens ondergebracht worden. Ook zij zitten nu op een geweldig opvang/vakantieadresje. Die huisdieren van ons boffen maar.


Tja, en wat nu? Daarover hopelijk meer nieuws in een volgend blog. Wordt vervolgd............

12 juni 2020

Weer 'thuis'

Het was even stil op dit blog. Met een goede reden. 
Eergisteren was het namelijk precies 2 weken geleden dat wij in het vliegtuig stapten en een dag later in Nederland aankwamen. Om vervolgens, keurig volgens de RIVM richtlijnen, 14 dagen thuis in quarantaine te gaan. En omdat wij geen ziekteverschijnselen vertonen mogen wij ons nu weer normaal onder de mensen gaan begeven. Wel de 1,5 meter regel in acht nemend natuurlijk. 

Een kleine 2,5 week geleden besloten wij na ruggespraak met, en op advies van, de werkgever tijdelijk terug naar Nederland te gaan. De situatie wordt er in Brazilië niet beter op en de vooruitzichten qua corona besmettingen en IC capaciteit stemden ons ook niet bepaald hoopvol. Rob werkt al maanden vanuit huis en mag/kan niet reizen. Dus bepaald werk ligt daardoor stil. En omdat meerdere kantoren en fabrieken gesloten zijn (dan wel op minimale capaciteit draaien) gaat alles nu telefonisch en per mail. Dan kan er net zo goed vanuit Nederland gewerkt worden. Met dien verstande dat zijn werktijden wat naar de middag en avond verschoven zijn  i.v.m. het tijdsverschil met Brazilië. Wij hebben bovendien momenteel nog wat andere belangrijke zaken spelen in Nederland (daarover later meer) en wilden niet het risico lopen straks in een totale lock down in Brazilië vast te zitten. Of niet meer terug te kunnen reizen omdat Europese grenzen dan potdicht zitten voor reizigers uit Zuid-Amerika.
Dus toen snel de beslissing viel dat wij terug naar Nederland zouden gaan moest er opeens heel veel geregeld worden. 

- Zo moesten er tickets geboekt worden. Wie vliegen er nu nog op Sao Paulo? Op welke dagen? En is er nog plek? Dinkel kon in elk geval niet mee. Vliegtuigen nemen op dit moment, vanwege corona, geen huisdieren mee. Überhaupt zijn per 1 januari 2020 de IATA regels veranderd en blijkt dat geen enkele luchtvaartmaatschappij nog vliegt met snub nosed animals als bagage (dus dat gaat nog een dingetje worden in de toekomst). Gelukkig kan Dinkel langer blijven bij het hondenhotel. Mevrouw de boxer is zo meteen meer dan een half jaar op vakantie geweest, wat een hondenleven ;-(
- Een reis- en medische verzekering moest nagekeken en extra afgesloten worden
- Verder moest er nog kleding worden gewassen, een strijk weggewerkt en koffers ingepakt. Ik ruimde  als een gek ons huis op, leegde de koelkast en gaf een hele tas eten weg aan de portier en 2 klusjesmannen. Ook sjouwde ik met de conciërge van ons condominio 8 grote planten in hun zware pot naar de gemeenschappelijke tuin beneden zodat deze water blijven krijgen tijdens onze lange afwezigheid.
- Daarna moest er een gezondheidsverklaring ingevuld worden, een brief van de NL-se ambassade/consulaat (dat wij naar Nederland mogen reizen) moest er nog komen en ik printte voor de zekerheid een bewijs met reistoestemming van de werkgever. 
- Tot slot regelde ik een statement over de status van onze Braziliaanse visa. Want die zijn inmiddels verlopen maar kunnen nog niet verlengd worden omdat alle overheidsinstanties i.v.m. de Covid-19 uitbraak momenteel gesloten zijn. En alvorens die visa verlengd kunnen worden moet eerst Rob's work permit vernieuwd zijn. En ook dat proces staat 'on hold'. Afijn, daarvan hadden we dus een case-nummer en het leek me handig dat ook maar bij ons te hebben. Met een hele map aan documenten en paperassen gingen wij een dag later richting het vliegveld.

En WAT een rare gewaarwording.....vliegen in Corona-tijd. De gehele reis leek wel een scene uit een futuristische film. Apocalyptisch. Guarulhos airport was totaal uitgestorven. Maar 1 in-/uitgang was open in de vertrekhal en op het moment dat wij er waren was alleen de KLM desk bemand. Alles verder gesloten. Zo vreemd. En er waren weinig reizigers die wilden inchecken. Alle incheckbalies waren voorzien van een plexiglas tussenwand en scherm en de iedereen droeg een mondkapje (verplicht). De ingevulde health formulieren werden inderdaad gecontroleerd en vermeld op onze boarding passen. Daarna waren we snel ingecheckt. Ook waren we zo voorbij de security check. Niemand te zien hier. En bij de douane waren er maar 3 balies open. Eentje voor Braziliaanse nationals en twee voor mensen met een buitenlandse paspoort. Normaliter sta je hier erg lang in de rij. Wij waren er in principe zo door, ware het niet dat men inderdaad problemen maakten van onze verlopen visa. Gelukkig stond Rob bij de balie naast mij en kon hij met het uitgedraaide bewijs aantonen dat zijn werkvergunning in een verlengingprocedure zit. Dus wij waren niet nalatig maar de huidige pandemie is de schuldige, m.a.w. overmacht . De douanebeambte liep vervolgens met 't document, onze paspoorten en verlopen RNE's (=verblijfsvergunning ID kaart) naar een kantoortje opzij waar ze onze visa in het systeem vrijgaf. Pfff, was blij met alle uitgeprinte paperassen die ik bij me had. Wij mochten (zonder boete) het land verlaten. Hoera. Nu maar hopen dat we er straks ook zo zonder problemen weer inkomen ;-)

Bij de vertrekterminal/gates was het uitgestorven op een enkele koffieshop (Starbucks) na. De Business Sky Team lounge was wel geopend maar je kon niet overal zitten en het zelfbediening buffet was gesloten. Je kon van een beperkte menukaart wat bestellen dat vervolgens verpakt naar je tafeltje of stoel werd gebracht.


Boarding bij de gate verliep ook volgens een corona-proof protocol. In kleine groepjes zodat er 1,5 meter afstand gehouden kon worden. Ook hier werd nogmaals je gezondheidsverklaring gecheckt en zonder mondbedekking mocht je het vliegtuig niet in.
Het vliegtuig had ruim 200 zitplaatsen over (zat 1/3 vol?) dus we hadden ruimschoots plek en er zat voldoende afstand tussen alle passagiers. Wel heel vreemd om de hele reis (11,5 uur lang) met een mondkapje op te moeten zitten. Vooral ermee slapen voelde wat vreemd ;-0). Gelukkig hield iedereen zich keurig aan deze regel.
Ook was verder er geen service aan board maar lag er een voedselpakketje klaar op je stoel. 1x werd er een warme maaltijd geserveerd waarbij er geen keuze was (alleen pasta) en dit kwam ook zonder drank of los broodje. Ook werd er geen koffie, thee of alcohol geschonken.Verder werd er door het cabinepersoneel ook niet rondgelopen. Extra drank (enkel water, jus d'orange, appelsap of cola) kon je achterin het vliegtuig halen. Wel werden de toiletten vaker gedurende de reis ontsmet.




Maar ondanks dit alles verliep de reis voorspoedig en hebben we zelfs heerlijk (languit) kunnen slapen nu er volop ruimte was. En we waren allang blij dat KLM nog vloog en dat we naar huis konden. 

De aankomst op Schiphol was ook al zo apart. Nagenoeg de meeste medepassagiers waren op doorreis. Die werden opgevangen en doorgeleid naar de transfer gate.
Het handje vol mensen (waaronder wij) die Schiphol als eindbestemming hadden werden opgewacht door medewerkers van de GGD.  Hier moesten wij wederom onze gezondheidsverklaring laten zien (en ik zag dat aan andere nationaliteiten gevraagd werd om een Schengen-visa en bewijs van urgentie/essentiële reis te tonen) en werden ons de regels van de RIVM uitgelegd: 14 dagen quarantaine in acht nemen, het 1,5 meter afstand houden en mondkapje in het openbaar vervoer. En kwetsbare  personen in de risicogroep zoveel mogelijk ontwijken. Tja, In Sao Paulo deden we al niet anders. Daar zijn ze nog veel strenger/strikter in hun beleid.

Afijn, na aangegeven te hebben deze regels netjes te zullen opvolgen konden we via een verlaten terminal, via eng rustige paspoortcontrole, naar de DOODSTILLE bagage hal. Heel bizar. Het normaliter zo drukke, levendige Schiphol was echt uitgestorven. Met een mannetje of 8 stonden wij als enigen op onze koffers te wachten bij de bagageband. En waar (schoongemaakte) bagage karretjes al klaar gezet waren zodat je 1,5 meter afstand kon houden. Verder was ook hier alles afgesloten. 't Voelde allemaal als een hele foute film. Een muisstil Schiphol...






Dochterlief (die de dag ervoor pas door ons op de hoogte was gesteld van onze plannen) stond buiten, ook met mondmasker, op een verlaten parkeerdeck met de auto op ons te wachten. Helemaal blij dat papa en mama weer veilig en wel in het land waren. Althans dat begreep ik uit de boodschap op de Pindakaas potjes ;-)


Verder waren niet veel mensen op de hoogte van onze terugkomst. Wij hebben dit ook niet uitgebreid rondgebazuind want we zaten tenslotte nog in quarantaine. Wij wilden niet het risico nemen dat we per ongeluk, in ons of andermans enthousiasme, evt. iemand zouden besmetten. Rob heeft dus gewoon thuis gewerkt en ik heb hier het huis (en alle houten meubels) maar eens flink gepoetst. 
Maar de 2 weken van zelf isolatie zijn voorbij dus nu kunnen we weer officieel naar buiten. Genieten van het mooie weer :-)

25 mei 2020

Geen nieuws...

is goed nieuws. Dat is de uitdrukking. Maar dat geldt niet voor het aantal Covid-19 besmettingen in Brazilië. Die aantallen lopen nog steeds op. Ik kijk of lees inmiddels geen nieuws meer want word er alleen maar triest en angstig van. Gelukkig zijn wij nog steeds gezond.

In Sao Paulo blijven alle maatregelen van kracht. Openbare gebouwen, scholen en winkels (behalve banken, supermarkten, dierenwinkels en drogisterijen) zijn nog steeds gesloten en restaurants mogen alleen delivery/take away aanbieden.Thuiswerken en binnen blijven (quarantaine) geldt ook nog steeds. Net als regelmatig je handen wassen en alles ontsmetten als je buiten bent geweest. Inmiddels is het dragen van een mondkapje buiten verplicht (op straffe van een boete). Dus overal worden ontsmettingsmiddelen en mondkapjes verkocht.




Maar hoe langer deze situatie voortduurt hoe moeilijker het voor sommigen wordt om zich aan deze regels te blijven houden. Wegblokkades en afgezette wegen, aangescherpte rodizio (dagen wanneer je mag autorijden) om circulatie naar en in de stad te beperken hebben allemaal niet tot het gewenste effect geleid.
Laatste poging om mensen meer thuis te houden is dat de  overheid in Sao Paulo een lange vakantie heeft gecreëerd. Feestdagen die normaliter in juni, september, oktober en november vallen zijn 'naar voren gehaald' zodat er 6 vrije dagen zijn ontstaan (van afgelopen woensdag t/m vandaag). Of dit geholpen heeft weet men nu nog niet. Normaliter willen/gaan mensen er juist op uit als ze vrij zijn. Voor ons maakte het in elk geval geen verschil want wij zaten toch al in thuis-isolatie. Daarbij moet Rob gewoon doorwerken omdat hij ook veel internationaal overleg heeft en die collega's en/of klanten hebben geen vrij ;-).

Verder heb ik nog niet zo veel te melden. De dagen lopen in elkaar over. Bleef ons huis in het begin spik & span ben ik inmiddels wel uitgepoetst. Na alleen nog een schoonmaakaanval te hebben gehad, waarbij ik met gevaar voor eigen leven alle ramen op het balkon hebt gezeemd van binnen en buiten,  krijgt de rest van ons appartement steeds minder aandacht haha. Zonder hond in huis hoeft er tenslotte ook minder gedweild en gezogen te worden.

Dinkel heeft het nog steeds reuze naar haar zin op d'r vakantie adresje. Zij herkent ons straks echt niet meer.... Dat wordt vast een hele boze dame als ze weer terug bij ons is.

Allemaal een zonnige en vooral gezonde week gewenst.

6 mei 2020

Sleur

Zo nu mijn weblogboek "Over the border Thailand" eindelijk klaar is gelijk de eerste twee blogboeken ook onderhanden genomen. Hier en daar nog wat spelfouten eruit gehaald en de boeken opnieuw gepubliceerd, 2e versie/ herdruk. Ga van de week ook de blogjes over deze nieuwe uitzending naar Sao Paulo maar eens controleren.

Verder is het hier saai, net als bij zovelen thuis denk ik. Al lees ik net dat in Nederland (net zoals in sommige andere Europese landen) de 'stay at home' maatregelen meer versoepeld worden. Zolang iedereen maar wel voldoende afstand blijft houden. Tenslotte is het virus niet verdwenen en zolang er nog geen antivirus/medicijn voor is blijft het opletten. Maar wel fijn dat het dagelijkse leven bij jullie iets meer vorm krijgt en sommigen weer buiten de deur aan het werk mogen. Lekker naar buiten. Zeker nu met het heerlijke weer wat voor de deur staat.
Hier is het herfst en ondanks goede temperaturen komt de zon niet meer zo hoog. Wij hebben nog net 1 uurtje zon tussen de middag wanneer de gele knoert precies tussen twee flatgebouwen piept. Iedere dag proberen wij dan ook dit uurtje zon mee te pakken en houdt Rob gelijk zijn lunchpauze. Ff vitamine D opdoen. Ons vaste uitje samen ;-)


Onze dagen lopen volgens vast stramien. Belangrijk om een beetje regelmaat te hebben in deze rare tijd. Rob is altijd vroeg op en begint zijn dag keurig om 8 uur 's morgens. Hij moet tenslotte ook werken. Meestal heeft hij dan direct een telephone conference met collega's van over de hele wereld. Ik blijf nu wat langer in bed liggen (er is toch geen hond om uit te laten) zodat ik hem niet in de weg zit. Kijk dan meestal het nieuws op tv vanuit bed en lees mijn e-mails en check FB. Als ik dan een uurtje later eruit ben ga ik tegenwoordig gelijk sporten beneden in de gym. Dat is mijn uurtje bewegen want ik kom ook niet meer aan mijn 10.000 stappen zonder Dinkel. Ik heb wat sport app's gedownload, volg een oefenschema van mijn personal trainer of luister naar de tips van zoonlief. Mijn conditie komt weer terug (na mijn knie blessure deed ik niet veel meer) en ik voel me een stuk prettiger in m'n vel zitten. Ook de weegschaal slaat weer uit naar de goede kant ;-). Daarna ga ik douchen en is manlief (meestal) net klaar met zijn telefonische meeting. Koffietijd!!!!
Dan ga ik boodschappen doen of iets in het huishouden. Dat moet ook doorgaan. Daarna houden we  lunchpauze. Met een beetje geluk dus in de zon. s' Middags zit ik samen met Rob aan de grote eettafel en duik ik ook achter de computer. Of ik lees een boek en doe een puzzel-spelletje. Beetje m'n hersens trainen ;-)

Ook maak ik sinds januari deel uit van een fotogroep op FB. Wij 'moeten' elke dag een foto volgens een bepaald thema plaatsen (black/white, close-up, colour red etc....). Erg leuk om te doen. Zeker toen we nog gewoon buiten konden komen gaf dit mij iedere dag een doel. Leuke opdracht om een passende foto te maken terwijl ik met Dinkel liep. Sommige deelnemers zijn heel creatief en maken de prachtigste composities. Ik maak de foto's gewoon met mijn mobieltje (ga hier in SP niet met een dure camera lopen) en heb dus niet hele goede foto's. Maar vind het wel enorm leuk om mee te doen. Afijn, dus daarmee ben ik ook dagelijks even in de weer.

Verder bel /whatsapp ik veel met het thuisfront. Met onze ouders maar vooral met de kinderen.
Sinds deze week is Mats klaar met zijn studie. Woehoe!!! Vorige week waren de laatste online examens en presentaties. Gek idee hoor.... 4 jaar studie zit er erop maar dat wordt nu niet afgesloten met een officiële bul uitreiking. (Hij gaat ervan uit dat hij al zijn examens heeft gehaald en dus geslaagd is LOL). Wij zijn dan ook mega trots op hem en hadden graag volgende maand dit uitgebreid met hem en alle vrienden/ mede examenkandidaten en professoren ceremonieel gevierd. Zo jammer dit. Maar goed het is niet anders. Hij is niet de enigste die dit overkomt.

De social distancing regels zijn hier in Sao Paulo weer aangetrokken nu de besmettingsgevallen nog steeds oplopen. Zo zijn bepaalde toegangswegen naar de stad nu afgesloten en alleen toegankelijk voor beroepsvervoer. Ook het dragen van een gezichtsmasker op straat wordt geadviseerd en is nu zelfs verplicht in het openbaar vervoer en de meeste gebouwen. Ik zag hier bij ons in het appartementencomplex nu op verschillende plekken een alcohol/desinfectie dispenser hangen. Er hing al een waarschuwingsbriefje in de lift.
Wij lopen al een tijdje met mond en neus bescherming rond als we ons buiten bevinden. Heb er inmiddels 3 zodat ik kan afwisselen en de gedragen versie in de wasmachine kan doen.


Ik hoop echt dat de situatie hier snel verbeterd en we ons allemaal weer 'gewoon' kunnen verplaatsen. Maar ik vrees dat wij hier in Brazilië nog wel even vast zitten. In elk geval heeft Dinkel het enorm naar haar zin en mag deze hele situatie wat haar betreft nog hééél lang doorgaan /^0^\.
Wij ontvangen dagelijks foto's van onze viervoeter en gisteren kregen we weer een leuk filmpje geappt. Hier een kort stukje, spelend met haar grote K9 friend:


Een fijne week allemaal. Begrijp dat het mooi weer gaat worden. Geniet, maar met gepaste afstand ;-)

30 april 2020

Hoera....

Ex-Koninginnedag. Zo blijf ik mij deze dag herinneren. Nogal makkelijk want vandaag is, al 52 jaar lang, het mijn verjaardag. Heppie burzdee toe mie.
Er verschenen gisteren al leuke berichtjes op WhapsApp en mijn FB pagina. Want ja, als heuse wereldvrouw heb ik inmiddels vrienden over de hele aardbol ;-). En met de verschillende time zones was het ergens al 30 april geworden haha.
En vandaag word ik veel gebeld, dat is ook leuk. Verder doe ik er niet zo veel aan. Vanavond een stukje vlees op de BBQ gooien met een glaasje bubbles erbij. Thats' it. Wel verwende ik mezelf vorige week, toen ik toch bij apotheek stond, met een gezichtsverzorging-setje van Vichy. Ook trof ik van de week al een lief verjaardagskaartje van het thuisfront in de bus aan. Dus ondanks deze gekke periode werkt de post nog verbazend goed in Brazilië.

En ik blijf het maar een vreemde wereld vinden op dit moment. Trouwe bloglezer Wim vroeg zich al ongerust af of alles nog goed gaat hier. Het bleef zo stil op dit blog.
Ik bekend schuld, maar had niet zo veel om over te schrijven. Wij zitten al weken thuis, in quarantaine, en maken daarom niet veel mee.
Ondanks de koekwous die hier aan dit land leiding moet geven luisteren veel Paulistanos gelukkig liever naar het advies van het ministerie van gezondheid en de gouverneur van deze staat. De meesten inwoners blijven dus keurig thuis. Zeker in de wat rijkere wijk waar wij wonen, waar voornamelijk Japanse Brazilianen wonen, is het erg rustig en stil op straat. Nagenoeg iedereen draagt hier een mondkapje en houdt gepaste afstand van een ander. Ook in ons appartementen complex hangen waarschuwingsbriefjes (o.a. in de lift) en worden de algemene ruimtes extra vaak schoongemaakt.
Maar veel kom ik niet buiten nu Dinkel zich nog steeds opperbest bij het hondenpension vermaakt. En omdat dit virus Brazilië in zijn greep blijft houden (we zijn hier nog niet op het hoogtepunt qua besmettingen en zitten -helaas- nog in een stijgende lijn) blijft onze boxerdame nog een maandje langer daar logeren. Het is dus reuze saai zonder haar in huis.

Aan de andere kant kon ik nu al mijn aandacht wijden aan mijn echtgenoot. Die heeft nl. ruim 3 weken geleden een operatie ondergaan. Deze stond al gepland voordat Corona zijn intrede deed en kon gelukkig nog doorgaan. Na al die jaren te lopen met een irritant probleem was het hoognodig tijd dat daar wat aangedaan werd ;-).




Rob werd geholpen in een goed, efficiënt (private) ziekenhuis, met perfecte zorg. De operatie zelf viel mee maar het herstel daarentegen niet (lees: veel pijn). Wat dat betreft kwam het 'goed' uit dat hij nu vanaf huis moet werken. De eerste twee weken kon hij dat mooi liggend op bed doen. Gelukkig gaat het nu al een stuk beter met meneer en a.s. maandag gaan de hechtingen eruit. Dat zal ook weer een stuk schelen.

En terwijl manlief revalideerde in de slaapkamer heb ik mij maar eens gestort op project Weblog boek. Wat een zware bevalling was dat. Bloed, zweet en een hoop frustratie tranen. Er zaten een paar hardnekkige fouten in mijn manuscript die ik er maar niet uit kreeg. Gek werd ik ervan. Waarom worden layouts dan ook steeds weer veranderd en blijven fonts en foto's niet op hun plaats in de pdf? Ook bleef de spellingscontrole maar fouten herstellen die ik niet hersteld wilde hebben. Het is tenslotte geen literatuur maar geschreven in mijn eigen (spreek)taal. Afijn......het ei is gelegd. It's done. Althans, ik ben er klaar mee. Je moet dit blogboek maar lezen met een neut op. Zo heb ik het ook gecontroleerd :-). Grammaticale fouten krijgt de lezer op de koop toe. Die staan ook al zo in mijn webblog. Deel 3 is een feit, Gepubliceerd! Hoera /^0^\.


Tjonge, wat moet ik nu de hele dag gaan doen?