13 juni 2021

V-day

Afgelopen maandag was het dan zo ver... V-day. Ik was aan de beurt om gevaccineerd te worden. En in tegenstelling tot de vele verhalen die ik had gelezen over belabberde communicatie, lange wachtrijen, chaotische organisatie en stugge zusters verliep het hier in mijn gemeente allemaal heel geordend. Het hele traject liep als een geoliede machine. Ik was onder de indruk. Van het eenvoudige online aanmeldsysteem, de daarna ontvangen sms bevestiging tot aan het controle telefoontje de dag voor de afgesproken prikdatum (op een zondag he!). Hierin werd ik keurig herinnerd aan de afspraak voor de volgende dag, kreeg ik nogmaals de locatie/adres van het vaccinatiecentrum door, hoorde ik dat ik gevaccineerd zou gaan worden met het Pfizer vaccin en werd ik gevraagd om niet te vergeten om een ID mee te nemen. En dat allemaal in het Engels.

15 minuten voor mijn afspraak meldde ik mij dan ook netjes bij het gemeente paviljoen (sportcomplex) wat voor deze gelegenheid was ingericht als het vaccinatiecentrum. Pijlen op de grond gaven de looproute aan en bij de entree stond een medewerker klaar die met zo’n voorhoofdscanner m'n temperatuur opnam en mij daarna verwees naar het handen desinfecteer apparaat. Daarna werd ik gedirigeerd naar de aanmeldbalie waar ik mij moest legitimeren. Mijn naam werd afgestreept op de lijst, ik kreeg een formuliertje (keuze Engels of Portugees) met wat gezondheidsvragen aangereikt en het verzoek om deze in te vullen en mocht daarna plaatsnemen op een van de 20 tal, op 2 meter uit elkaar staande, stoelen in de wachtruimte.



Hierna werd er steeds in groepjes van 5 de namen afgeroepen van degene die aan de beurt waren voor hun vaccinatie. We liepen een gang in, richting de ruimte waar de kleedkamers zich bevinden. Deze deden nu dienst als individuele prikstations. Hier werden we vervolgens weer verzocht plaats te nemen op de klaarstaande stoelen en één voor één werden we daarna een prik kamer in geroepen. Hier stonden een zuster en administratieve medewerker klaar. En terwijl de zuster m'n arm ontsmette en de prik zette voerde de adm. kracht alle gegevens in de computer en gaf het vaccinatiekaartje met de vervolgafspraak. Daarna moest ik de kleed-, euh prikruimte via een andere deur verlaten en kwam ik in de sporthal terecht. Hier werd je weer opgevangen door een verpleger en moest je nog 30 minuten in deze zaal wachten. Kijken of je niet vreemd reageerde op de vaccinatie. Terwijl je daar zat kon je op een groot tv scherm een promotiefilm over onze gemeente bekijken, afgewisseld met opgenomen optredens van lokale muziek- en dansgroepen. Voor mij als newbie hier in deze omgeving allemaal erg interessant. Voor anderen wat minder. Die zaten liever op hun telefoon te gluren of deden zelfs een dutje 😉. Als je 30 minuten om waren vroeg de 'arts' of je je goed voelde en zo ja mocht je daarna via de achterdeur het complex weer verlaten. Zo konden gevaccineerde en niet gevaccineerde mensen elkaar niet kruisen. Zo'n 50 min later stond ik dus weer buiten. Kortom, ik vond het allemaal super georganiseerd.



Van de prik zelf heb ik geen enorme bijwerkingen ervaren. Al had ik wel last van een wat beurs gevoel op de prikplek (vooral lastig als je op je zij slaapt) en was ik de eerste dagen ook best erg moe. Het warme broeierige weer (33 grd) hielp natuurlijk ook niet mee aan dit lamlendige gevoel. Ik heb het de rest van de week maar rustig aan gedaan. Gelukkig hadden de honden ook geen puf om veel te lopen. Wel heb ik het huis nog extra schoongemaakt en logeerkamer in orde gemaakt. Want ik zou 3 dagen visite krijgen.

De bedoeling was nl. dat afgelopen week Mats' vriendin Barbora hier 2 nachten kwam logeren. Die had met haar beste vriendin een weekje weg geboekt om te vieren dat zij hun masterdiploma hebben behaald. Engeland had juist twee weken ervoor (lees: vast alleen voor de Engelse UEFA Champions league finale in Porto !!!) Portugal als groen vakantieland gemarkeerd. Maar de dag voordat zij zouden vertrekken, en al de dure PCR test hadden gedaan, besloot de UK dit besluit weer terug te draaien. Teveel besmettingen werden geconstateerd vanuit Portugal (ja duh, als je zag hoe die voetbalsupporters alle regels aan hun broek lapten hier in Porto en stomdronken liepen te feesten....) dus werd alles weer amber = oranje . Wat betekent dat iedereen na een verblijf  in Portugal terug in de UK 10 dagen in quarantaine moet. EN verplicht op dag 2 en 8 een extra PCR test moet doen. Naast de test die al verplicht was voor de terugvlucht. Tja, niet kunnen werken -dus geen inkomen- plus de kosten voor die  extra testen is voor net afgestudeerde meiden niet op te brengen. Dus hebben zij hun reisje noodgedwongen moeten afzeggen. Flink balen dus. Dit betekent ook dat Mats voorlopig deze kant NIET opkomt. Ik word daar wel wat moedeloos van hoor. Ik (wij) heb(ben) zoonlief straks al 2 jaar niet in levende lijve gezien!!!

Afijn, voor nu tel ik de tijd af totdat Rob hierheen komt. Nog een klein maandje. Hij moet weliswaar verplicht 2 weken in quarantaine komende vanuit Brazilië maar dat hebben wij er graag voor over. 

Voor nu een fijne zondag allemaal, en voor de voetbalfans onder ons.. veel kijk- en supporter plezier vanavond. Denken jullie wel aan de corona regels tijdens het juichen!? 

30 mei 2021

Van alles wat blogje

Oops, en zo zijn er opeens drie weken voorbij. Gewoon vergeten te bloggen. Ik ben druk met van alles en niets. Maak nog steeds (bewust) niet veel mee en rommel vooral in en om het huis. Nu kindlief in Nederland zit (btw vandaag is ze jarig....28 jaar geleden werd ik moeder van deze prachtige meid...)


moet ik alles alleen doen. Geen hulp in de tuin of met de huisdieren 😉.
Ik lig er dus elke avond laat in en moet er ook weer vroeg uit. Want ja Ollie, de stuiterbal, wil graag en vaak naar buiten en heeft ook al vroeg in de ochtend honger. En 's avonds heb ik steeds een online date met mijn wederhelft die in een hele andere tijdzone zit ;-)
En ondanks dat het nog lente is zijn de temperaturen al van dien aard dat ik liever 's morgens vroeg en later op de avond met de beesten naar buiten ga. Anders is het niet te doen. Arme Dinkel trekt die hitte niet meer. Ik trouwens ook niet, zeker nu er niemand is om mijn rug in te smeren....

oops, foutje....
'n middagje werken in de tuin
Ook de planten in de (moes)tuin hebben extra aandacht (lees: water) nodig. De afgelopen tijd heb ik dan ook geen moment stilgezeten. 
Ook kwam er schot in de aanvraag voor 3 fase spanning en ons verzoek tot meer vermogen. De elektriciens waren dan ook druk in de weer. Allemaal onder het toeziend oog van een stel nieuwgierige viervoeters. Een paar dagen zat ik met rommel en een opengebroken oprit maar de nieuwe kabels zijn getrokken. Nu is het wachten op het bericht van EDP dat de aanvraag officieel is afgehandeld/ de case gesloten is en kan ik zorgen dat er een nieuwe meter vooraan bij het hek geplaatst gaat worden.




Ook had ik een 'laatste' date met de architect. Want zoals trouwe bloglezer Wim bij het vorige blogje al opmerkte dien je hier (in elk geval ruimte voor) een bidet en ligbad te moeten hebben. Dat niet alleen, ook blijkt er ook een regel te bestaan dat tenminste één badkamer rolstoelvriendelijk moet zijn. Dat wil zeggen dat er in een draaicirkel van 1,5 meter vrij met een rolstoel gemanoeuvreerd kan worden zonder dat er een wasbak of wc-pot geraakt wordt. Dat daarbij de entree van de woning en bijvoorbeeld de badkamerdeur niet rolstoeltoegankelijk zijn daar kijkt niemand naar. Afijn, de architect had daarom extra ruimte gecreëerd door een muur te verplaatsen terwijl wij juist die badkamer wilden verkleinen. Dus na wat overleg, geschuif op papier en andere aanpassingen is de tekening nu klaar en kan het met de aanvraag (of hopelijk is het al) ingediend worden bij de gemeente. De goedkeuring voor de verbouwing zal nog wel even op zich laten wachten. Ondertussen gaan we gewoon verder want er moet nu een akoestisch en thermisch onderzoek worden uitgevoerd. De woning moet straks aan de nieuwe energie eisen gaan voldoen en een hoger energielabel (minimaal B?) gaan krijgen. Deze resultaten worden dan in nieuwe specifieke, meer gedetailleerde bouwtechnische tekeningen verwerkt waarmee we dan offertes van aannemers kunnen gaan aanvragen.

Van de week was ik bezig in de tuin om de planten water te geven toen de oude eigenaresse van het huis aanbelde. Ze zag me in de weer met een gieter en tuinslang en dacht dat ik wellicht niet wist hoe de pomp en watertank werkte. Die had ik juist gevuld, maar de buis/pijp kwam niet zo ver als waar ik planten wilde  watergeven. Maar goed, heel lief kwam ze dus uitleggen hoe zij altijd de tuin onderhield en gaf advies hoe en welke planten en (fruit)bomen ik nu diende te snoeien. Ik kreeg een heleboel handige tips en informatie. Pffff, wat een werk allemaal. Ik vond dat ik al zo goed bezig was maar duidelijk valt er nog heeelll veel te leren. Ik weet niet of die groene vingers ooit nog gaan komen haha.


Verder gaan ze hier in Portugal, met name in de Algarve (en Lissabon area) versneld vaccineren. Ze zaten in de groep van 55-60 jarigen die aan de beurt waren voor de Covid prik. Maar omdat het toeristen seizoen voor de deur staat, en met name 30-45 jarigen in deze sector in de Algarve werkzaam zijn gaan ze per 6 juni deze leeftijdsgroep alvast oproepen. En vanaf dit weekend kwam daar de groep 50+ bij. Daar val ik dus in. Online kon je je dan ook inschrijven voor een vaccinatie. Gisteren kreeg ik het bevestiging-sms'je en nou ontvang ik 7 juni a.s. mijn eerste prik. Ben daar erg blij mee. Voel ik me toch een stuk veiliger en vrijer.

Fijne week allemaal.

12 mei 2021

Verveling?

 "Verveel jij je nou niet, zeker nu je daar zo in je eentje zit"? Deze vraag krijg ik zo vaak gesteld. Ik moet er altijd wat om lachen. Verveelt de vraagsteller zich zelf dan wanneer hij/zij (alleen) thuis is? Hebben die geen huishouden, (klein)kinderen, huisdieren of hobby's? Wat doet zo'n iemand dan als deze niet 'buiten de deur werkt' en vakantie, weekend of een vrije dag heeft? En een thuisblijfouder, bejaard of gepensioneerd persoon... vervelen zich die ook allemaal? 

Ik heb me nog geen dag verveeld, zelfs nu met Corona, want er is altijd wel wat te doen of te verzinnen. Tuurlijk ben ik soms lui of heb ergens geen zin in maar dat is wat anders. Niets lekkerder dan met een goed boek op de bank zitten (of in de tuin in het zonnetje) of lekker tv te kijken. Daarbij is niksen ook een lifestyle 😁. Tuurlijk is 'alleen zijn' soms ongezellig maar ik ben ook gelukkig met me, myself and I. En de viervoeters zijn er altijd nog om mij gezelschap te houden. Die beesten moeten eten, uitgelaten worden en zorgen voor een hoop haar en troep in huis. Dus dagelijks ben ik in de weer met stofzuiger en dweil. Ik ben sowieso een opruimer en poetser en vind altijd wel iets wat schoongemaakt moet worden. Nu dochterlief weg is heb ik haar hele kamer eens goed onder handen genomen en daarna gelijk alle ramen in huis binnen en buiten gezeemd. Zoals ik schreef...altijd zijn er wel klusjes te doen. Zo moest ik ook de trekhaak nog van de auto halen.

Toen ik Michou vorige week bij het vliegveld had afgezet werd ik op de terugweg weer aangehouden door de politie. Deze keer hielden ze een verkeerscontrole en werd de hele auto aan een grondige inspectie onderworpen. De kentekenregistratie-, verzekeringspapieren en groene kaart werden gecheckt. Ook mijn rijbewijs werd bekeken en aangezien dit een buitenlands/EU rijbewijs is werd gecontroleerd of ik deze al had geregistreerd bij IMT, de Portugese RDW. Ik had de bevestigingsbrief hiervan bij mij. Ook keken ze of er voldoende gele hesjes in de auto lagen, er een gevaren driehoek aanwezig was en naar het profiel van de banden. Alles was uiteraard in orde maar toen vroeg de brave agent waar mijn aanhanger was. Euh? "Trek je niets dan moet die trekhaak eraf". Ik kreeg spontaan een lachstuip. Ik dacht dat die man een grapje maakte en zei dat het een originele, vaste trekhaak was. En in Nederland bij een officiële dealer laten bevestigen. Hij is notabene zo goedgekeurd bij de invoer hier. Maar wat blijkt: met een 'uitstekende' trekhaak is de auto langer dan de officiële lengte die op het kenteken staat. Nu kan je schade maken als je achteruit rijdt. Of iemand rijdt tegen jouw auto en loopt schade op door jouw trekhaak. Echt? Daar heb je toch achteruitrijsensoren voor. En een verzekering. Trouwens, iemand die tegen mij aanrijdt moet gewoon zelf goed opletten. Maar nee, de agent was serieus. Dat is de Portugese wet. Alleen auto's die 'af-fabriek' met een trekhaak of extra reservewiel op de achterdeur geleverd worden (terreinwagen/4wheeldrive zoals Jeep of Landrover of een bedrijfswagen) mogen een permanente trekhaak hebben want dan is dit opgenomen in de totale afmeting op het kenteken. Hij duikt onder de auto en zegt: "Uw trekhaak heeft 4 bouten waarmee de trekhaak eraf kan. Boete is 200 euro maar als je zorgt dat je het er thuis direct in orde maakt zien we het nu door de vingers". En terwijl ik daar dus goed wegkom valt het mij inderdaad op dat ik onderweg naar huis geen enkele (Portugese) auto met trekhaak zie.

En zo lag ik dus onder de auto op de grond te hannesen met een dop- en een slagringsleutel. Maar kreeg met geen mogelijkheid die (verroeste) bouten losgedraaid. Gelukkig bracht de elektricien -die inmiddels weer bij ons huis aan de slag kan- uitkomst en draaide met brute kracht die dingen los. De trekhaak is er nu keurig volgens de Portugese verkeersregels afgehaald.

En of de duvel er mee speelt twee dagen later heb ik een aanrijding. Ik word van achter aangereden terwijl ik na het verlaten van de parkeerplaats van een grote bouwmarkt wil invoegen op een drukke doorgaande weg. Een jongeman in een busje dacht dat ik ging rijden en gaf gas om met mij mee in te voegen. Terwijl ik juist langzaam, een klein stukje naar voren rolde om voorbij zijn auto te kunnen kijken want hij blokkeerde mijn zicht. Zucht. Tja, daar staan we dan. De knul bleek te rijden in het (bedrijfs)busje van een vriend en is een buitenlandse student (uit Kroatië) aan de universiteit van Faro. Hij baalde enorm, verontschuldigde zich uitgebreid en gaf mij direct zijn ID en rijbewijs. De auto bleek verzekerd maar ja, was van zijn vriend en hij wilde liever geen problemen voor hem veroorzaken w.b.t. no-claim etc. Hopelijk viel de schade mee want als arme student had hij ook niet veel te makken (door Corona zijn alle bijbaantjes in horeca en toerisme hier opgedroogd). Allemaal goed en aardig maar als je een auto uitleent -of leent- weet je dat er schade gereden mee kan worden. En dat het je geld kan kosten. Daarvoor heb je een verzekering. Maar oké, ik wil die student best ter wille zijn maar moet er zelf niet de dupe van worden. Het lijkt erop dat alleen het mistachterlicht gebroken is. Maar zoiets heb ik eerder ook eens gedacht en toen bleek naderhand de (plastic) bumper en wat onderdelen erachter toch kapot te zijn. En kon ik toen zelf voor de schade opdraaien. We besluiten in elk geval een schadeformulier in te vullen en ik maak overal foto's van. Dan rijden wij samen naar een voor hem bekende garagehouder om te kijken of die ons verder kan helpen. Die man stelt voor om de volgende dag terug te komen zodat de auto op de brug kan voor nadere inspectie. Wij wisselen allemaal gegevens uit en na een toch onrustige nacht (heb ik hier wel goed aangedaan?) rijd ik de volgende dag weer terug naar die garage in Faro. Maar ook de veroorzaker van de aanrijding meldt zich daar keurig op tijd.





De schade blijkt inderdaad gelukkig mee te vallen. De achteruitrijsensor is nog intact en er zijn verder geen ernstige deuken of andere kapotte onderdelen. Er is een lichte beschadiging in de stalen carrosserie erachter maar dat heeft verder nergens invloed op. Ook het plastic rondom het mistlicht is wat beschadigd maar om daarvoor een hele nieuwe bumper te laten bestellen vind ik overdreven. Ik wil die knul geen poot uitdraaien, en er zitten tenslotte ook al krassen van hondennagels op die bumper. Dus als die jongen een nieuwe, originele mistlamp -en de arbeid van het installeren ervan- betaalt ben ik tevreden. Hij is blij dat het onderhands geregeld kan worden en ik me zo soepel opstel. Tja, je boft dat ik zelf twee studerende kids heb (gehad). Moedergevoel haha. En terwijl de auto gerepareerd wordt kletsen wij, nu wat meer ontspannen, in het zonnetje verder. Ik krijg leuke tips over Faro en omgeving en waar te klimmen en te surfen. Na een klein uurtje is de auto weer gemaakt. Eind goed, al goed.
En zo was ik weer twee dagen onder de pannen. De rest van de week werk ik verder ik in de achtertuin en begin met het plaatsen van een rasterhek. Ik had al een heleboel dode struiken en onkruid verwijderd zodat ik er beter bij kon. Maar ik kwam nog palen te kort. Daarom was ik dus naar die bouwmarkt gereden. 



Het hek staat nog niet helemaal recht, daarvoor moet je eigenlijk met twee man zijn. Ook behoren de palen dieper in de grond gegraven te worden maar die zit vol stenen en resten cement. Een klusje voor een sterke kerel. Maar voorlopig staat er al wat en kunnen de katten daar straks niet meer in de tuin van de buurvrouw springen. 

Verder had ik nog twee keer een afspraak bij de architect en hoop ik dat de laatste wijzigen in de ontwerpen voor de verbouwing nu zijn doorgevoerd.

En zo ben ik dus al dagen in de weer. Dus hoezo vervelen?

2 mei 2021

Beestjes

Ondanks dat hier in Portugal steeds meer mag -gaat gefaseerd, vanaf morgen 3 mei gaan we weer naar een lagere level- blijven we toch veelal thuis. Zolang nog niet iedereen gevaccineerd is willen wij geen risico's nemen. Ik schrijf wij maar bedoel eigenlijk IK want Michou zit sinds eergisteren weer in Nederland ;-) 

Die is afgelopen vrijdag, op mijn verjaardag, in Lissabon op het vliegtuig gestapt. Omdat regels hier versoepeld zijn en Portugal het zo goed doet qua dalend aantal coronabesmettingen heeft Nederland vorige week de verplichte PCR-COVID èn sneltest afgeschaft. Ook hoeft men niet meer in quarantaine na terugkomst vanuit Portugal. Nu er dus weer een mogelijkheid is om te vliegen (essentiële reis) heeft Michou die met beide handen aangegrepen. Zij moet nl. nog voor 1 examen van haar dog-grooming opleiding naar Nederland toe maar kon door de lockdown steeds niet reizen. Eerdere examen mogelijkheden heeft zij daardoor aan zich voorbij moeten laten gaan. De volgende kans is nu in juni. Daar gaat ze dus voor. Ze heeft gelijk contact opgenomen met haar oude stage adres en geregeld dat ze daar weer 2 maanden kan komen werken. Opa en oma zijn inmiddels  gevaccineerd dus daar is ze welkom om te blijven slapen. Een heel geregel zo op korte termijn maar inmiddels zit dochterlief dus lekker in Nederland. Nu moet ze alleen nog een KNIP-hond voor haar examen zien te vinden. Helaas is haar k9 'model' na de Nederlandse lockdown eind maart gelijk naar de hondenkapper gegaan en is nu dus te kort en niet bruikbaar voor het examen.

Dus lieve webloglezers (liefst uit Zuid-Holland maar we zijn niet kieskeurig😉) als je iemand bent/kent met een kniphond (Poedel, Labradoodle, Bichon Frise, Waterhond, Maltezer, Shi-Tzu, Bedlington /Yorshire/Tibetaanse Terrier etc.)  die een geheel gratis en bovendien een mooie knipbeurt kan gebruiken dan horen wij het graag. Michou is geweldig goed en lief met dieren en je maakt haar (en mij) hiermee heel blij🐾.

Afijn, omdat kind dus op mijn verjaardag ging vliegen hebben wij het een dag eerder gevierd. Gezellig uit eten, de keuze viel op Indiaas. Beetje saai tentje, er mocht ook maar aan een beperkt aantal gasten geserveerd worden, maar het eten was goed en daar ging 't om.


Nu is het dus me, myself and I en bewaak ik het fort hier thuis. Ik rommel veel in de tuin en loop met de honden. Dinkel is duidelijk een bejaarde dame nu. Ze doet haar ding en slaapt verder de hele dag. Aan die drukke puber heeft ze geen boodschap...iets van "mij niet bellen"... Ze zet Ollie dan ook regelmatig op z'n plaats. 

Inmiddels is meneer zo groot dat hij zelfstandig op mijn hoge bed kan springen. Ik vond hem daar dan ook van de week languit in liggen. 



En 's avonds lag hij samen met Baileys his partner in crime. Vorige week hadden wij trouwens nog een afspraak bij de dierenarts om beide honden te laten inenten tegen Leishmania. Met het zomerse weer voor de deur worden ook de zandvliegjes (muggen) die deze ziekte op honden overdragen weer actief. Onze viervoeters hebben al een goede halsband ter bescherming maar tegenwoordig is er ook een vaccin op de markt wat samen met die teken- en vlooienband een heel goede bescherming geeft. Eerst moeten ze een bloedtest ondergaan om te zien of ze niet al besmet waren en verder werden de honden gewogen. Ollie is inmiddels flink gegroeid en weegt nu al 23,5 kg. Ook de dierenarts ziet er nu duidelijk iets van een Castro Laboreiro (Portuguees cattle dog) in. Hij zal een flinke jongen worden😉.

Als ik in de tuin werk zijn ook vaak de poezen buiten. Dan kan ik ze wat in de gaten houden. Maar ze worden steeds ondernemender (en sneller). Cream sprong van de week al over het hek en dribbelde richting de rotonde. Die kon ik nog net pakken. En Baileys presteerde het om in een boom te klimmen. Die was ik in eerste instantie kwijt totdat ik hem zielig hoorde miauwen. Meneer durfde eigenlijk niet goed meer naar beneden. De held.




Verder gaat het z'n gangetje hier. Alles loopt. Weliswaar in een slakkengangetje maar dat is nu eenmaal Portugal. Slakken zie je trouwens nu veel. Letterlijk. De hele tuin zit ermee vol. Ik was al op zoek naar een (biologisch) verdelgingsmiddel maar blijkbaar kan je ze ook gewoon verzamelen. Overal zie je mensen slakken 'rapen'. De buurvrouw liep met haar shortje vol. Om te eten zei ze. En inderdaad overal zie je nu bij de cafés en restaurantjes bordjes met "Há Caracóis " (er zijn slakken) staan.


Mij niet gezien. Ik ben niet zo dol op die dingen. Ooit gegeten toen wij 1 jaar getrouwd waren maar je doet er mij geen plezier mee. 

Liever geniet ik van de zon ...en die schijnt vandaag uitbundig. Fijne zondag allemaal.

17 april 2021

De grote verbouwing

De grote verbouwing. Ik schrijf er vaak over. Iets waar ik enorm tegenop zie maar ook erg naar uitkijk.

Toen het 'eerste' huis niet doorging kozen we voor deze woning. Voor Rob en Michou altijd al een favoriet. Ik vond de tuin geweldig, ook de locatie (dicht bij een stadje maar niet in de -toeristische- drukte) en het huis was een casa térrea. Gelijkvloers, precies zoals ik wenste. Geen trappen meer voor die kluts-knieën van mij. Maar eigenlijk was ik op zoek naar een woning die al 'af' was. Eentje waar je alleen wat kleine cosmetische veranderingen aan hoeft te brengen, niet weer een heel project. Ik was na alle verbouwingen in Nederland en Brazilië wel klaar met renoveren. Of eigenlijk met alle troep die daarmee gepaard gaat. Weer alle meubelen opslaan, steeds de hele tijd moeten schoonmaken en het k(r)amperen in je huis. Of erger nog, tijdelijk elders moeten bivakkeren omdat alles opengebroken ligt of water afgesloten is. Dit huis is uit 1985 met dito, euh retro, interieur. Niet echt mijn smaak😛.

Maar zoals het thuisfront al zei, de ideale (droom)woning bestaat niet. Tenzij je een hele grote zak geld meebrengt. Dat geldt zeker in de Algarve. En dan nog is er altijd wel iets wat je wilt veranderen. Nu kun je de woning geheel naar eigen smaak aanpassen, indelen en stijlen. Ik ben dan ook helemaal om. We gaan gewoon nog één keertje onze mouwen opstropen.

Bouwen in Portugal is een langzaam proces. Als je hier een huis of beter gezegd een stuk grond koopt hangt het van de stedenkundige situatie af wat je ermee mag doen. Ze kennen hier 3 types grond: urbano (stedelijk), rustico (natuurgebied) en agrocola (landbouw), of een mix hiervan. Afhankelijk van de zone waarin het stuk grond ligt zijn de regels w.b.t. bebouwing strenger. Of zelfs geheel verboden. Zeker de laatste jaren is men - onder invloed van natuurbeschermingsorganisaties en de strengere milieu- en klimaatvoorwaarden - strikter gaan optreden. Daarbij heeft ook iedere gemeente zijn eigen bouwvoorschriften die bepalend zijn voor de bebouwbare oppervlakte. Het is dus belangrijk uit te zoeken of er nog m2 ruimte is voor uitbreiding, de aanleg van een zwembad of bijv. een bijgebouw. Ook het terrein zelf moet geschikt zijn om op te bouwen. Dat wil zeggen niet te steil, er geen rotsen in de grond zitten of bijv. leidingen over het terrein lopen. En niet te vergeten: bebouwbaar betekent niet nog niet bewoonbaar. Je mag misschien een stal, schuur of een commercieel pand neerzetten maar die zijn niet geschikt voor bewoning. Er zal dus ook een woon/gebruiksvergunning (licença de habitação/utilização) aanwezig moeten zijn of afgegeven worden.

Afijn, voor een interne verbouwing heb je in principe geen vergunning nodig. Je moet natuurlijk wel weten wat je doet en geen dragende delen verwijderen. Ook moet je voldoen aan de brandveiligheid regels. Maar men kan zo, als handige doe-het-zelver of met een aannemer, aan de slag. Ga je echter iets aan de buitenkant (facade) veranderen dan heb je een bouwvergunning nodig. Dit geldt ook voor de aanleg van een zwembad en het plaatsen van een (houten) garage zoals wij willen. Want de betonnen fundering hiervan is 'permanent' en telt dus mee in de m2.  Zo'n vergunning moet via een architect bij de gemeente (câmara) aangevraagd worden. Samen met allerlei projecttekeningen, een kadastrale opmeting en plattegrond van het terrein met de locatie wordt deze dan ingediend. Daarna gaat de gemeente er naar kijken en over tot het verstrekken van de bouwvergunning. En dat proces kan wel eens heel lang duren. Daarna kun je met een aannemer aan de slag gaan. Kortom, zeker nu in het Corona tijdperk, een traag traject en is het een kwestie van veel geduld en lange adem hebben.


Ons huis heeft 4 slaapkamers en 2 badkamers. Naast de huiskamer grenzen drie slaapkamers aan de veranda aan de voorkant van het huis. Wij willen daar allemaal schuifpuien plaatsen zodat je daarmee direct toegang tot dit overdekte terras krijgt. Van die 3 slaapkamers zijn er twee met een redelijk formaat, de middelste is wat kleiner en meer geschikt als studeerkamer. Van die kamer willen wij nu twee smallere badkamers maken zodat we twee logeerkamers met badkamer en-suite krijgen. De MBR a.k.a. hoofdslaapkamer ligt aan de andere kant van het huis. In deze kamer willen wij een doorgang maken naar een naastgelegen badkamer zodat wij dan ook een privé badkamer hebben. Bovendien is deze badkamer groot genoeg om te splitsen en van één helft een inloopkast te maken. Dan houden we in de slaapkamer ruimte genoeg voor ons absurd grote hemelbed haha. Naast die badkamer zit nog een tweede, kleinere badkamer. Ook deze willen we splitsen zodat we een apart toilet kunnen creëren. De andere helft wordt dan het washok, toegankelijk vanaf de bijkeuken. Want op dit moment zitten die aansluitingen in de keuken en nemen de wasmachine en droger daar veel plek in.

W.b.t. de keuken die is heerlijk ruim maar best donker. Dus ook hier willen we een grote schuifpui plaatsen voor meer (dag)licht en directe toegang tot de achtertuin. Een gezellig terras met pergola ervoor aanleggen en het is daar dan goed toeven. De huidige keuken is oud en ook onhandig ingedeeld. Bovendien gebouwd op werkhoogte van een klein Portugees omaatje ;-). Dus die moet helemaal worden gestript. Sowieso alle wand- en vloertegels gaan eruit. Ik vind ze niet mooi en er zijn ook veel gebarsten (wisten jullie dat Portugal en zeker de Zuid Algarve een aardbevingsgebied is en er regelmatig seismische trillingen zijn?). Ook moet er iets van een verwarming- en aircosysteem komen en betere isolatie. De woning voldoet niet meer aan de huidige energielabel eisen. Wij willen überhaupt alle houten deur- en raamsponningen vervangen voor pvc en overal dubbel glas in plaatsen.

Daarnaast is er nog een annex a.k.a. casa de apoio (aanleunwoninkje) tegen het huis aangebouwd. Dit wordt straks Michou's domein. Dit gebouwtje heeft echter een plat dak wat lekt. Dat moet dus aangepakt worden want nu zit er overal schimmel en vocht in de muren en plafond van het huisje.

           
   

Op dat dak willen we dan -indien technisch en structureel mogelijk- in de toekomst graag een dakterras maken. Volgens mij kunnen we vanaf daar nét de zee zien 😍.


Met alle plannen moet ook de elektriciteit aangepast gaan worden. Wij hebben straks meer groepen en vermogen nodig. Voordat die nieuwe kabels getrokken kunnen worden door de energiemaatschappij moeten er eerst nieuwe (+ extra) elektriciteitskasten geplaatst worden. De oude box zit nu nog bij het huis maar volgens een nieuwe regel hoort dit aan de straat geplaatst te worden. Dus is een elektricien alvast aan de slag gegaan.



Nu is het weer wachten op de energieleverancier om met de volgende fase te starten. Dat duurt al een paar weken. Toen ik afgelopen week maar eens contact met hun klantenservice opnam was volgens de medewerkster de aanvraag in het systeem geannuleerd! Huh??? Er moest dus opnieuw een verzoek gedaan worden om het proces te (her)starten. En uiteraard kreeg ik hier netjes nogmaals een rekening voor. Heel lastig debatteren met een bedrijf wat een monopolypositie heeft. Afijn, het programma 'Ik vertrek' had hier weer leuk materiaal aan gehad. Zoals ik al schreef gewoon een kwestie van een lange adem hebben. Eens komt alles goed. Wij hebben geen haast en kunnen hier voorlopig prima wonen. Michou en ik hebben het in elk geval zo gezellig mogelijk ingericht.

















Foto's van de tuin hebben jullie natuurlijk al genoeg gezien. Ook daar hebben we trouwens nog een hoop ideeën voor. Naast gemeentewater hebben wij ook een eigen waterput op het terrein. Dat water kan worden gepompt in een grote opvangbak (tanque) en gebruikt voor besproeien van de tuin en gewassen. Ik wil nog uit laten zoeken of het ook drinkbaar is. Maar ook het oude waterradsysteem (nora) staat er nog. Dit willen we t.z.t weer wat opknappen en terugbrengen in de originele staat. Soort openlucht museumpje.






Plannen genoeg dus. Maar we zullen een prioriteitenlijstje moeten samenstellen en kijken wat haalbaar is. De reeds ontvangen offertes liegen er niet om. En er groeien behalve fruitbomen nog steeds geen geldbomen in onze tuin. Ergens is het trage proces ook wel goed omdat we nu alle tijd hebben om het huis te 'ervaren'. Kunnen we uitvinden wat voor ons werkt en hoe we het gaan aanpakken. En mijn eigen handige Harrie is er voorlopig ook nog niet. Die zit in Brazilië het broodnodige geld te verdienen ;-) En laten ze nou net zijn contract met nog een jaar verlengd hebben. Niet de ideale situatie, zeker nu we door Corona elkaar minder vaak kunnen zien dan gepland, maar het is niet anders. We weten waarvoor we het doen. Straks poedelen we heerlijk in ons eigen zwembad...