Einde van een tijdperk.

Oké, ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, dit wordt mij laatste blogje. Ik stop ermee. Waarschijnlijk zagen jullie het al aankomen want de hoeveelheid blogjes werd steeds minder.  

De inspiratie is op en ik heb door mijn baan minder tijd en energie om naast het huishouden, de tuin, het klussen en de dieren ook nog achter de computer te duiken. Sowieso vind ik de online apps minder leuk geworden. Door alle reclame, gewijzigde privacy regels, AI ongein zit ik steeds minder op FB en Instagram. Ik mis regelmatig berichtjes van vrienden omdat het algoritme besloten heeft dat ik die posts niet  te zien krijg. En ik heb geen zin (of tijd) om bij iedere ‘vriend’ te kijken of er nog iets geplaatst is. Ook veel oude blogvrienden zijn gestopt met schrijven. M.a.w. de sjeu is er vanaf. 

Wij zijn helemaal gesetteld in Portugal en bouwen rustig verder aan ons leven hier. Werkwijs loopt alles prima, ik ben inmiddels in vaste dienst genomen, Michou’s trimsalon loopt goed en zij heeft veel vaste, klantjes. Ook Rob heeft het lekker druk. Genoeg elekriciteitswerk en zonnepanelen installaties. W.b. het laatste werkt hij inmiddels ook samen met een ander bedrijf. Mooie ontwikkelingen dus.

Mats en B. doen het ook leuk samen en hebben inmiddels gezinsuitbreiding gehad met de komst van Sage hun tweede k9 kindje 🐾. Samen met Benji genieten zij van de mooie Portugese natuur. Met hun busje trekken ze er vaak weekenden op uit. Hiken, klimmen, paddleboarden….Echte, actieve avonturiers. 

W.b. ons huis en tuin daarin valt nog genoeg te klussen. Er is altijd meer te doen en het kan altijd mooier. Maar we doen rustig aan. Qua geld én qua tijd. Steeds een beetje. Moet ook wel want we worden ook een dagje ouder. En we willen ook genieten. En dat doen we zeker.  Zeker nu het mooie weer terug is gekomen. Wat zeg ik. Het is opeens zomer. 35 gr! Van winter naar zomer. We hebben de lente overgeslagen. 

Manlief is de veranda aan het betegelen maar eigenlijk is dat in deze temperaturen niet te doen. Dochterlief laat zien dat je in deze hitte beter van het zwembad kan gaan genieten. Balou is het met haar eens 😀. 
Ollie zit nu een wesp achterna, lijkt me geen strak plan. Ook Spooky is ‘up to no good’. Echt een spook dat katertje. Alweer 1 jaar oud en een echte buitenkat. Cream is inmiddels een oude bejaarde dame. Zij slaapt alleen nog maar. Kijken hoe lang zij nog bij ons blijft. Denk niet dat we nog van jaren spreken. Eerder in maanden. Bijna 21 jaar is ook wel heel oud voor een poes.

Maar we leven bij dag. Blij dat we nog gezond zijn (tja ouderdom komt ook hier met gebreken) en waarderen alle geluksmomentjes samen. Je weet tenslotte nooit wat de toekomst brengt. En ik houd nog steeds vast aan mijn levensmotto: “een dag niet gelachen is een dag niet geleefd”. 

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen.  Voor alle leuke reacties en berichtjes. Jullie waren jarenlang betrokken bij mijn weblog en deel van mijn ‘online’ wereld. Ik vond het leuk om mijn (expat)leven met jullie te delen. Dankjulliewel voor de vriendschap.

Ik wens iedereen heel veel liefde.

Droom! Geniet! En wees vooral gelukkig!

Het gaat jullie goed.💖

Bouwproces

Ik heb niet zoveel te melden. Maar zoals altijd is geen nieuws goed nieuws.

Er wordt flink gewerkt in de tuin. Het aanleggen en bouwen van het zwembad vordert gestaag. Tot nu toe zijn wij erg erg tevreden met de manier waarop er gewerkt wordt. Netjes en volgens afspraak. Ook met de  bouw van de vloer van de garage zijn ze inmiddels begonnen. Kortom onze hele tuin is een grote bouwplaats. Gelukkig werkt het weer nu mee en heeft de lente echt haar intrede gedaan. Zalig, je ziet overal de bloesem- en bloemknopjes en groene blaadjes verschijnen. Voorlopig verwachten ze geen regen, dus hebben wij ook geen last meer van vieze blubber (klei)zooi in huis.

Inmiddels is het beton besteld en gaan ze daarmee komende week aan de slag. Ondertussen werken ze ook aan de fundering voor de garage zodat daar dan ook direct beton gestort kan worden.

Nog even door bikkelen maar dan poedelen we van de zomer dan toch echt in ons eigen zwembad. Wat een luxe.

Fijne (werk) week allemaal.

Veranderingen

Ik zal maar gelijk met het minder leuke nieuws beginnen. Iets met vlug een pleister afrukken zodat de pijn snel voorbij is....  en dat is dat Seb niet meer bij ons woont. Het valt mij moeilijk dit te schrijven, voelt toch als persoonlijk falen, maar het ging gewoon niet meer. Seb was hier bij ons niet op zijn plaats. Te veel prikkels waardoor hij geen rust kreeg en altijd maar 'aan' stond. Hij werd steeds agressiever, vooral naar bezoekers en logees. Maar ook soms naar mij. Af en toe was ik gewoon bang voor mijn eigen hond. Heel naar om dat te moeten zeggen. En dat voelde hij natuurlijk ook. Uiteraard hebben wij deze beslissing niet zomaar genomen of zijn over een nacht ijs gegaan. Hebben hulp gezocht. Want ik wilde niet opgeven. Maar de 'incidenten' namen de overhand en ook een honden-gedragstherapeut constateerde dat Seb continue training nodig heeft en dat wij niet het juiste gezin/omgeving voor hem zijn. Soms is liefde alleen niet genoeg. Wij hebben van alles geprobeerd maar het is ons (mij) niet gelukt hem een goed thuis te geven. In overleg is er via onze dierenarts een andere plek voor hem gevonden. Ik hoop dat Seb daar wel de juiste begeleiding krijgt en vooral zijn rust vindt. 

Ollie mist zijn vriendje gelukkig niet heel erg. Eerlijk gezegd zijn al onze huisdieren nu een stuk relaxter. De  katten lopen ook meer rond en slapen weer overal en nergens. Waarschijnlijk hebben zij al die tijd toch de stress en spanning in huis gevoeld. En we hadden de afgelopen weken volop aanloop dus afleiding genoeg.

Zo kwam eerst neef Maarten logeren. Met z'n allen gingen wij naar Rocha da Pena alwaar Mats met hem ging klimmen. Stoere bikkels. Ollie mocht ook mee en vond het daar geweldig. 

Eenmaal thuis besloten de mannen dat het een goed moment was om alvast de openhaard te gaan slopen. We willen een allesbrander gaan plaatsen om meer warmte te hebben komende winter en de heren besloten vast spijkers met koppen te slaan. Pffff, wat een bende. Maar eerlijk is eerlijk binnen een mum van tijd was dat ding afgebroken. 

En na al dat harde werken werd er niet meer gekookt en nam Maarten ons mee naar ‘t strand van Albufeira waar we heerlijk vis gegeten hebben. Echt goed. Bedankt neef.

Inmiddels is manlief druk met het stuken van de muur en de vloer en wordt er daarbij veel geschuurd. Altijd leuk dat klussen met huisdieren in huis....

Zwarte Piet bestaat, zo zie 'ie eruit als je door de schoorsteen komt

Binnenkort gaat hij de boel verven en dan kan de allesbrander geplaatst worden. Ondanks alle lakens en de plastic covers die we neer gelegd hebben is mijn hele huis één groot stofnest, zucht. Ik zie nu al op tegen de rest van de verbouwing. 

Al zal dat nog wel wat langer gaan duren want zoals we de reorganisatie in eerste instantie gepland hebben gaat 't em niet worden. Wat een regeltjes voor een project maar vooral wat een prijzen. Dat is me toch een verhaal apart. Maar daarover in een volgend blogje meer.

Verder is Barbora, Mats vriendin ook hier in Portugal gearriveerd. Dus volle bak in huis. Ollie kan zijn geluk niet op met alle aandacht die hij van hen krijgt. De twee gaan regelmatig klimmen en nemen hem dan mee de natuur in.

Tussendoor stond er opnieuw bezoek voor de deur (euh tuinhek 😜) . Vroegere buurtjes uit Ede, die inmiddels ook al jaren in het buitenland wonen, kwamen gezellig langs. Zo leuk hen na die jaren weer eens te zien.

Verder kwam na ruim 4 maanden eindelijk de pallet die Rob vanuit São Paulo had laten opsturen. Hij stond al 3 maanden hier in Lissabon bij de douane maar mocht het land niet in. Opeens moesten er allerlei extra, aanvullende documenten, met gelegaliseerde handtekeningen  (incl. 2 onafhankelijke - geen familie of medewerkers van het notariaat-, mee tekenende getuigen....kassa!!) en andere kopieën  van de Portugese ambassade in Brazilië aangeleverd worden. Gek werden we ervan.  Bureaucratie ten top. Zo hadden we het nog niet meegemaakt tijdens al onze andere internationale verhuizingen. En wat denk je, het huisraad-item waar het vooral om draaide, een grote LCD TV bleek bij aankomst stuk. Zoooo.... moe word ik van dit alles.

Maar goed, het zonnetje schijnt nog steeds en na alle drukte van afgelopen  afgelopen tijd is het voor mij de hoognodige tijd om weer in de tuin te werken. Er moet behoorlijk wat gewied en gesnoeid worden. Het onkruid staat inmiddels behoorlijk hoog.

Komend weekend organiseert een kennis een high tea en is mij gevraagd een appeltaart mee te brengen. Om wel iets eetbaars aan te leveren besloot ik gisteravond een proef tester te bakken. Een vierkant exemplaar zodat het makkelijker in kleine blokjes te snijden valt. Geloof dat de test geslaagd is want de taart is is nu al op.

Op dit moment zitten Mats en Barbora met nieuwe klimvrienden op de veranda. Ze gaan gezellig bbq-en. Ik zag lekker vlees voorbijkomen vanuit de keuken.

Manlief heeft een afspraak buiten de deur en Michou zit in haar kamer een film te kijken. Die had weer hondenklantjes vandaag en rust nu lekker uit. Geloof niet dat ik nog zin heb om te gaan koken. Gooi wel een pizza in de oven ofzo*. En er staat nog een fles Hugo koud in de koelkast. Die ga ik zo maar openen.

Cheers! Fijne weekend allemaal.

*Update: we gaan uit eten, manlief komt net thuis en heeft ook geen zin om te koken.

Rollende week

Twee dagen geleden hadden we een nachtelijke bezoeker. Aan de manier waarop Ollie blafte hadden wij door dat er weer een indringer in de tuin aanwezig was. Maar deze keer eentje van vriendelijker aard. Ollie vond hem (of haar) iets te lief dus voor zijn eigen veiligheid, en die van het diertje zelf, heeft Michou het egeltje maar naar een andere locatie gebracht.

Verder heb ik van de week maar eens geïnformeerd hoe het gaat met de jaarlijkse APK keuring hier in Portugal. Volgende maand moet volgens de autogegevens mijn auto gekeurd worden en ik wilde weten of ik daar dan automatisch bericht van krijg. Moet ik zelf een afspraak hiervoor maken (telefonisch, per e-mail of online?) en zo ja, hoe lang dient dit dan voren te geschieden? Dit met oog op het feit dat ik nog naar Schotland ga. Afijn, ik had inmiddels gezien dat het keuringsstation hier in São Brás inmiddels weer open is (dit filiaal was gedurende de Covid-19 lockdown periode gesloten) en besloot ik na boodschappen gedaan te hebben om er eens langs te rijden. Het blijkt dat je zonder afspraak, max. 3 mnd. van te voren, langs kan komen voor deze inspectie. En aangezien het er nu rustig was besloot ik dan maar gelijk spijkers met koppen te slaan en de auto te laten keuren. Na betaling van de keuringskosten mocht ik aansluiten in de rij voor personenauto's.  

Ik weet niet precies hoe dit in Nederland gaat (daar bracht ik altijd de auto naar de dealer en liet hem  tijdens een beurt gelijk APK keuren), maar hier mocht ik actief meewerken. Via een teststraat met diverse 'stations' werden de auto's, volgens lopende band systeem, geïnspecteerd.

Bij de eerste 'stop' werd o.a. de verlichting gecheckt. Eerst mocht ik de linker richtingaanwijzer aanzetten en werden de knipperlichten links voor en achter gecontroleerd. Vervolgens was het de beurt aan knipperlicht rechts en hierna volgden het groot, dim- , mist-, achteruitrij- en tot slot de remlichten. Daarna schoof de inspecteur een apparaat met twee grote schijnwerpers op de koplampen en mat hij de sterkte daarvan. Ook plaatste hij een soort meetapparaat op de uitlaat en werd er iets gemeten (gasuitstoot en roetmeting?) terwijl ik de motor moest laten draaien.

Toen mocht ik doorrijden naar het volgende station alwaar de auto op een soort rollers geparkeerd moest worden.  Daarmee werden o.a. de schokbrekers en de vering getest. Ik mocht even uitstappen en de inspecteur controleerde toen zelf de speling van het stuur t.o.v. wielstand en deed een noodstop test. Het ABS systeem en de remmen werken nog prima.

De laatste halte was boven inspectiekuil alwaar de onderkant van het chassis, profiel op de banden en de gehele uitlaat gecontroleerd werden. Ook moest ik nogmaals aan het stuur wiebelen. Wellicht heeft de inspecteur nog meer gecheckt maar zo goed is mijn Portugees (en zijn Engels) nog niet. Ik was al blij dat ik zijn aanwijzingen kon verstaan 😊. In elk geval was alles in orde en had ik zo'n 50 minuten later het nieuwe keuringsbewijs in handen. Kunnen we er weer een jaartje tegen.

Dan hebben Michou en ik het opbouwzwembad afgebroken. Het water werd te vies en bevatte te veel blaadjes en alg. Wij kregen het ondanks regelmatig vegen en scheppen, gebruik van filterpomp en chloortabletten niet meer goed schoon. Daarbij poedelen we niet meer zo vaak. Dus opruimen maar. Pfffff wat klus. Het duurde een volle dag voordat het water überhaupt weggelopen was. Daarna het frame met stalen buizen uit elkaar halen. Wat een werk. Ben blij dat Michou een stuk sterker is dan ik. De boel zat muurvast. Met brute kracht kregen we (euh lees zij) uiteindelijk alles los en kon er schoongemaakt gaan worden. Inmiddels was het een vieze blubberboel. Onderdelen van het frame worden afgenomen, filters schoongemaakt en de aan-/afvoerbuizen doorgespoten. Ook het zwembadzeil (doek?) moet worden gepoetst. Restjes alg en kalk boenen wij weg en daarna wordt alles nogmaals afgespoten. Het is zo'n grote natte glibberbende geworden dat ik mijn teenslippers uitdoe en verder werk op blote voeten. Als het zeil op ons gazon te drogen ligt wil ik het wat afnemen met een droge doek. Ik loop rondom het zeil en trap vervolgens bovenop een wesp die juist in het gras is gaan zitten. Ik word dus gestoken. AUWWWW.  Ik doe direct antiprik op de plek en koel de boel goed maar de rest van de week zit ik toch met een hele dikke, en vooral pijnlijke, teen. En 's nachts verga ik van de jeuk. Lopen gaat ook niet lekker. Dat zo'n klein rotbeestje zoveel narigheid kan veroorzaken. Bij de apotheek haal ik daarom nog antihistamine. Dat helpt gelukkig. Inmiddels is het zwembad opgeruimd en staan alle onderdelen netjes opgeborgen op zolder. Ik hoop eigenlijk dat we volgend jaar dit opbouw zwembad niet meer nodig hebben en ons definitieve zwembad er dan al ligt. 

Want afgelopen woensdag stond er een meneer van de gemeente voor het hek. Met in zijn hand een map met tekeningen van onze verbouwingsplannen. Hij had de aanvraag voor de (ver)bouwvergunning ontvangen en wilde graag nog e.e.a. controleren voordat hij verder ging met de behandeling ervan. Of hij nog wat aanvullende foto's mocht komen maken. Tuurlijk....

Dus ze zijn ermee bezig. Ben benieuwd wanneer we meer horen en vooral een akkoord krijgen. Dan kunnen we weer verder plannen. Afijn, (nog) geen nieuws is goed nieuws. 

Fijne week allemaal.

Voor al uw sjouwwerk...

 Ik sjouw, zij sjouwt, wij sjouwen.... Pfff mijn arme rug en knieën. De leeftijd, althans de artrose begint nu toch mee te spelen.  Bukken, tillen, sjouwen.... wij hebben geen gym of sportschool nodig.

De afgelopen dagen waren Mies en ik druk met het rapen en plukken van de alfarroba bonen (Johannesbrood zaden). Gewapend met lange uitschuifbare stok, veiligheidsbril (die vallende bonen geven nog flinke blauwe plekken) en grote zakken gingen wij aan de slag. De onderste helft is uit de bomen. Met vereende krachten sjouwden wij de zakken en tassen in de auto en brachten wij dit naar een lokaal verwerkingsbedrijfje. Leverde 144 kg en een leuk zakcentje op.

  

De bonen die hoog in de boom hangen laten we nog een weekje of twee zitten. Want als de noten nog wat droger zijn leveren ze iets meer geld op zo kreeg ik te horen. Bovendien kunnen we nu mooi wat bijkomen van al het sjouwwerk.

Want eenmaal thuis moesten we verder met het bouwafval van de gesloopte BBQ. Een gedeelte van de puinzakken stond al buiten bij het (grof)vuil. Echter na 2 weken waren die zakken nog steeds niet meegenomen. Een belletje naar de gemeente leerde dat dit soort afval apart aangemeld dient te worden. Òf je brengt het zelf naar een afvalstation òf het wordt bij je thuis opgehaald. En beiden opties kosten geld. Berekent o.b.v. gewicht (p/ton) en evt. arbeid per uur. Maar het mag niet bij de vuilcontainers neergezet worden (ook al lijkt dit een soort lokaal gebruik en wordt het door iedereen gedaan). Dus netjes als wij zijn sjouwden wij de zakken die daar al stonden maar weer naar huis. Zakken die door de felle zon inmiddels volledig verteerd waren en daardoor openscheurden. Arghhh! Konden we eerst alles  opnieuw in andere zakken doen, zucht, en het daarna naar huis sjouwen. Alwaar we het keurig tegen de muur van de oprit opgestapeld hebben. 

Daarna de overige zakken met puin, die nog allemaal opzij van het huis stonden, ook naar voren gesjouwd. We waren nu toch al vies en drijfnat van het zweet. En dat in temperaturen van ruim boven de 30 grd. (en ik schat dat zo'n zak zeker 30 kg weegt).

Vandaag zou een inspecteur van de gemeente langskomen om te kijken hoeveel ton wij hadden liggen. Keurig op tijd stond hij voor de deur en na het zien van de nette opgestapelde zakken besloot hij ter plekke mij ter wille te zijn ( tja wij betalen 😉) en belde z'n collega. Nog geen 10 minuten later kwam een vrachtwagentje voorrijden en nog geen half uur later was al het puin weg.

Dat ging nog eens vlot. Voor de officiële verbouwing (die nog wel even duurt want de aanvraag  vergunning ligt nog steeds bij de gemeente en dan moet er nog een bouw-/renovatiebedrijf gevonden worden) zullen we wel wat grote afvalcontainers nodig gaan hebben. Maar dat is voor latere zorg. Wij hebben geen haast.

Voor nu is alles weg. Opgeruimd staat netjes.

Weer thuis

Afgelopen zondag reed ik weer naar de luchthaven in Lissabon. Michou ophalen na ruim 2 maanden Nederland. Ze heeft weer even stage gelopen en examen gedaan voor het laatste onderdeel van haar hondentrim-opleiding. En ze is geslaagd!!! Woohoo... nu kan ze hiermee in Portugal verder gaan.

Eenmaal thuis kon ze gelijk aan de slag. Mij helpen in de tuin. En die rot ligbedjes moesten ook nog in elkaar gezet worden. Dat was nog een heel gevecht want niet alle schroefgaatjes zijn goed voorgeboord. Was dus aardig zweten. Het is sowieso volop zomer en behoorlijk warm (30+ grd). Ook voor de honden. Vooral Dinkel ziet af. Die ligt vooral in de schaduw een beetje zielig te wezen. Dus hebben wij een baby badje opgeblazen en buiten voor haar neergezet. 

Dit was zo’n succes dat we daarna een wat steviger badje speciaal voor honden hebben besteld. Wat een feest. 

Ollie vindt het allemaal nog wat eng, die zit liever achter baby vogeltjes aan. Zo zielig. Al twee keer kwam hij mij een “kadootje” brengen. Een uit het nest gevallen/gegooid kuikentje? Gisteravond leefde het vogeltje nog. Michou en ik hebben het met tegenzin maar uit zijn lijden verlost. 

Straks is het feest….dan komt Rob aan. Eindelijk heeft hij vakantie en na een half jaar heb ik mijn man weer eventjes thuis. De eerste twee weken moet hij, ondanks een negatieve PCR test en vaccinatie -want komende uit Brazilië-, in quarantaine. Maar dat geeft niet. Er ligt genoeg werk op hem te wachten. Later in de week komen onze beste vrienden ook nog. Die komen helpen klussen ;-) Rond 14 juli komt dan ook mijn schoonvader nog voor een paar dagen. Die datum is voor ons en hem erg belangrijk. Want het is (was) ons beider trouwdag. Wij zijn dan 32 jaar getrouwd maar mijn schoonvader zou die dag 60 jaar getrouwd zijn. Een groot feest was gepland. Helaas is mijn schoonmoeder vorig jaar overleden. Dus des te belangrijker om nu deze bijzondere dag dan bij zijn zoon in Portugal te zijn. 

A.s. maandag krijg ik mijn tweede vaccinatie en deze maand is ook Michou hier in Portugal aan de beurt. Gelukkig maar want helaas nemen de besmettingen (met Delta variant en met name onder jongeren) hier weer toe. O.a. zijn voor onze gemeente de maatregelen weer wat aangescherpt. Middelbare scholen zijn weer gesloten en er is o.a. weer een avondklok ingevoerd. Om circulatie te voorkomen mag je tussen 23.00 PM en 5.00 uur AM niet meer de straat op. In restaurants en cafés mogen weer minder mensen samen aan een tafeltje en ze gaan om 22.30 uur dicht. 

Dus belangrijk dat iedereen snel gevaccineerd wordt/is.

Fijn weekend allemaal.

Fris en fruitig

En zo is er weer een week voorbij. Een week met wat minder weer (het werd ‘maar’ 19-25 grd😜) en we hadden zelfs 2 nachten een bui. Op dit moment miezert het ook wat. Maar dat geeft niets, is goed voor de tuin en planten en ook de dieren konden met koeler weer even op adem komen. We hebben dan ook heerlijk gewandeld. Al kan Dinkel echt niet meer zo ver lopen. Maar bewegen is goed. Voor mij, maar zeker ook voor een stramme oude hondendame. Wij tweetjes hebben het soms moeilijk, al lopende met zo’n drukke, overactieve stuiterbal erbij. Ollie trekt ons naar alle kanten. Ik zweer je dat mijn armen inmiddels mm’s uitgerekt zijn door dat gekke beest. Moet hem echt wat meer gaan trainen en  opvoeden. Ff wachten totdat dochterlief er weer is. Dan kan ik me concentreren op één hond. Afijn, al die wandelingetjes leveren mooie plaatjes op. De bewolkte lucht met ondergaande zon was er zo een:

Ook viel het mij op toen het eenmaal donker was geworden dat de gemeente aan energiebesparing doet. Want om en om is een lamp in een lantarenpaal uitgeschakeld. Soms meerdere achter elkaar. 

Verder nog wat geklust. Ik had ligbedjes besteld en die moesten in elkaar gezet worden. Eentje is af maar de overige 3 doe ik wel als ik hulp in de buurt heb. Dat aanspannen van het liggedeelte was met met mijn artrose handen niet te doen.

Ook een bestelde ijsmachine was aangekomen. Mega enthousiast ben ik aan de slag gegaan. Room- ijs, vanille-ijs, mokka-ijs, aardbeien-blauwe bessen ijs en perzik-ijs (uit eigen tuin) heb ik gemaakt. Mijn diepvries zit vol haha. Heerlijk allemaal. Nog wat verder experimenteren totdat ik de perfecte sma(a)k(en) en combinaties heb.

Ook werd ik verwend door de buren. Mijn achterbuurman kwam ik tegen toen ik bij de vuilniscontainers stond. Hij stopte en gaf mij een doosje met kakelverse eieren. Van z’n eigen kippen. Hij heeft een kippenhok met die actieve haan in de tuin 😜. 

Dat donkere ei is ter vergelijk. Dat komt uit de supermarkt.

De dag erna duwde m’n buurvrouw mij een bakje vijgen in m’n handen. Waren helaas erg overrijp. Maar het gaat om het idee. Zo lief allemaal. Ook in onze tuin ontspruit , ontkiemt en groeit van alles. De sinaasappel-, tangerine- en mandarijnbomen zitten allemaal vol vruchten. Ook de kaki en granaatappels zijn al goed zichtbaar. De twee perzikbomen zijn al uitgebloeid en het fruit viel overrijp op de grond (vandaar het ijs). Maar een klein struikje met wilde perziken heeft nog wat vruchten. Ook de druiven en olijven gaan als een speer. Mijn verplaatste aardbeien doen het helaas wat minder. Die had ik eerder in mijn moestuintje moeten zetten. Daarentegen heb ik al regelmatig mini (tros)tomaatjes en gekleurde paprika’s.  Ook de pruimen kleuren mooi paars en de walnotenboom zit ook mooi vol.

kaki

walnoot

mandarijn

wilde perzik

peer

sinaasappel

Verder is er nog goed nieuws uit Brazilië en heeft manlief van de week zijn eerste vaccinatie gekregen. Woohoo. Een hele opluchting dat ze daar nu ook actief aan het vaccineren zijn. Werd hoog tijd.

Fijne week allemaal.