Einde van een tijdperk.

Oké, ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, dit wordt mij laatste blogje. Ik stop ermee. Waarschijnlijk zagen jullie het al aankomen want de hoeveelheid blogjes werd steeds minder.  

De inspiratie is op en ik heb door mijn baan minder tijd en energie om naast het huishouden, de tuin, het klussen en de dieren ook nog achter de computer te duiken. Sowieso vind ik de online apps minder leuk geworden. Door alle reclame, gewijzigde privacy regels, AI ongein zit ik steeds minder op FB en Instagram. Ik mis regelmatig berichtjes van vrienden omdat het algoritme besloten heeft dat ik die posts niet  te zien krijg. En ik heb geen zin (of tijd) om bij iedere ‘vriend’ te kijken of er nog iets geplaatst is. Ook veel oude blogvrienden zijn gestopt met schrijven. M.a.w. de sjeu is er vanaf. 

Wij zijn helemaal gesetteld in Portugal en bouwen rustig verder aan ons leven hier. Werkwijs loopt alles prima, ik ben inmiddels in vaste dienst genomen, Michou’s trimsalon loopt goed en zij heeft veel vaste, klantjes. Ook Rob heeft het lekker druk. Genoeg elekriciteitswerk en zonnepanelen installaties. W.b. het laatste werkt hij inmiddels ook samen met een ander bedrijf. Mooie ontwikkelingen dus.

Mats en B. doen het ook leuk samen en hebben inmiddels gezinsuitbreiding gehad met de komst van Sage hun tweede k9 kindje 🐾. Samen met Benji genieten zij van de mooie Portugese natuur. Met hun busje trekken ze er vaak weekenden op uit. Hiken, klimmen, paddleboarden….Echte, actieve avonturiers. 

W.b. ons huis en tuin daarin valt nog genoeg te klussen. Er is altijd meer te doen en het kan altijd mooier. Maar we doen rustig aan. Qua geld én qua tijd. Steeds een beetje. Moet ook wel want we worden ook een dagje ouder. En we willen ook genieten. En dat doen we zeker.  Zeker nu het mooie weer terug is gekomen. Wat zeg ik. Het is opeens zomer. 35 gr! Van winter naar zomer. We hebben de lente overgeslagen. 

Manlief is de veranda aan het betegelen maar eigenlijk is dat in deze temperaturen niet te doen. Dochterlief laat zien dat je in deze hitte beter van het zwembad kan gaan genieten. Balou is het met haar eens 😀. 
Ollie zit nu een wesp achterna, lijkt me geen strak plan. Ook Spooky is ‘up to no good’. Echt een spook dat katertje. Alweer 1 jaar oud en een echte buitenkat. Cream is inmiddels een oude bejaarde dame. Zij slaapt alleen nog maar. Kijken hoe lang zij nog bij ons blijft. Denk niet dat we nog van jaren spreken. Eerder in maanden. Bijna 21 jaar is ook wel heel oud voor een poes.

Maar we leven bij dag. Blij dat we nog gezond zijn (tja ouderdom komt ook hier met gebreken) en waarderen alle geluksmomentjes samen. Je weet tenslotte nooit wat de toekomst brengt. En ik houd nog steeds vast aan mijn levensmotto: “een dag niet gelachen is een dag niet geleefd”. 

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen.  Voor alle leuke reacties en berichtjes. Jullie waren jarenlang betrokken bij mijn weblog en deel van mijn ‘online’ wereld. Ik vond het leuk om mijn (expat)leven met jullie te delen. Dankjulliewel voor de vriendschap.

Ik wens iedereen heel veel liefde.

Droom! Geniet! En wees vooral gelukkig!

Het gaat jullie goed.💖

Hieperdepiep hoera

Er was er een jarig hoera, hoera. Dat kon je wel zien dat was ik 😀. Eergisteren kreeg ik bij het opstaan, via Michou, een grote bos bloemen van mijn vriendin Helena voor mijn verjaardag. Die had zij die dag ervoor (toen haar hond geknipt werd) al afgegeven.  Dat is nog eens leuk wakker worden.

Ook mijn e-mail, FB en Whatsapp liepen vol met lieve berichtjes. Maar ik moest, net als de rest  werken, dus had niet veel tijd om alles te lezen. 's Morgens is het hier thuis altijd spitsuur. Maar 's middags was ik eerder thuis en bleek dat ze toch aan mij gedacht hadden. Er lagen zowaar een hele boel kadootjes op tafel en ze hadden slingers opgehangen. Verrassing! Wat een vrolijkheid opeens. 

's Avonds zijn we gezellig gaan eten bij Horta. Altijd een feestje. Vieren dat ik er weer een levensjaar bij mag tellen én mijn proeftijd goed doorgekomen ben😉.

W.b.t. mijn nieuwe baan: ik werk sinds begin April bij GGZ Interventie, locatie Portugal. Hier doe ik voor het Portugese gedeelte de (financiële) administratie en ben verantwoordelijk voor het office management. 

Wat valt er nog meer te vertellen? 

Dat we er sinds donderdagavond een nieuw huisdier bij hebben. Eigenlijk is het waarom helemaal geen leuk nieuws. Want Rob heeft deze, samen met een Nederlandse vriendin tijdens het uitlaten van hun honden, gevonden in een vuilcontainer. Ze hoorden daaruit gepiep komen en bij nader onderzoek bleek in een plastic zak een piepklein zwart katje te zitten. GEDUMPT, gewoon bij het huisvuil! Uiteraard konden ze het beestje daar niet achterlaten en namen het mee naar huis. Michou en vriendin A. zijn daarop 's avonds laat nog in de auto naar een 24hr dierenarts in Faro gereden. De kitten bleek een mannetje, ongeveer 3 weken oud en -op het oog- kerngezond. Wat een zieke geest moet je hebben om zo'n hulpeloos wezentje levend weg te gooien? Bijgeloof? Omdat hij zwart is? En ook niet pasgeboren maar 'al' 3 weken oud. Nog veel te jong om al bij de moederpoes weg te halen. Afijn, ik zat niet te wachten op nog een extra huisdier. Zorgen genoeg, zeker om Baileys die aan het eind van z'n latijn lijkt te zijn. Maar dit vonden wij zo wreed. En hij is zo'n lieverd. Een pittig baasje met al een heel eigen willetje. Een vechtertje!

Dus maak kennis met Spooky. Onze nieuwe huisgenoot:

   

Voorlopig slaapt hij nog even apart. De andere viervoetige huisgenoten zijn nog iets te nieuwsgierig en willen wat te enthousiast met hem spelen. 

Never a dull moment here in Portugal. 

Daar zijn we weer..

Pfff, het goede voornemen voor het nieuwe jaar was om vaker te bloggen. En inmiddels zitten we alweer in maart. Ik bedoel maar. Ik beloof jullie niets meer. 

Er speelt genoeg om over te bloggen maar op een of andere manier was de lol er even van af. Ik was moe en ben druk geweest. Erg druk. Het laatste blogje van vorig jaar bevatte vooral goed nieuws en in principe zijn we daar in dit nieuwe jaar mee verder gegaan. Zo haalden wij onze nieuwe ID kaarten op bij de NL-se ambassade in Lissabon, gingen we nogmaals die kant op om een eigen werkbusje voor Rob te halen en vierden we het heugelijke feit dat mijn wederhelft eind januari 60 kaarsjes mocht uitblazen.

Rob en ik waren uitgenodigd voor een housewarmingparty van een Nederlandse kennis  en Barbora en ik volgden samen een interessante Essential oil workshop bij haar. 

Maar het hoogtepunt van de afgelopen maanden was toch wel de opening van Body Habitat, de Movement Studio van Barbora en Mats. Na de hele maand januari nog hard gezwoegd te hebben konden ze dan eindelijk op 1 februari de deur officieel openen.

En het gaat goed. De reviews over hun privé (1:1) werk zijn erg positief en ook de groepslessen beginnen te lopen. Dus een trotse (schoon)moeder hier.

Ondertussen hebben wij zelf ook niet stil gezeten. Zo heb ik nog opgepast op de woning en huisdieren van iemand die een heupoperatie kreeg en daarvoor naar Porto moest. Heb ik een hele uitgebreide sollicitatie procedure met goed gevolg doorlopen, om vervolgens te horen: "Gefeliciteerd je bent de perfecte kandidaat". Maar daarna het bericht: "Maar voor nu kom je op een stand-by lijst want we weten nog niet hoe druk het van de zomer wordt". Huh, die optie had ik ff niet zien aankomen. Ik was daar eerlijk gezegd best boos en erg teleurgesteld over. (Heb er namelijk iets anders voor afgezegd). Had dan vooraf verteld dat dit een mogelijkheid zou kunnen zijn. Dat was wel zo netjes geweest. Afijn, ik ga niet zitten wachten en ben dus ook weer met iets anders bezig. Bovendien hoorden we dat bij een neef van ons een chronische ziekte is geconstateerd en word je weer met beide benen op de grond gezet. Realiseer je je weer wat echt belangrijk is.

Gelukkig kwamen mijn ouders op visite en kon ik mijn gedachten even verzetten. Altijd gezellig, logees in huis. We hebben dan ook weer leuke dingen samen gedaan. Na een wat koudere start liet de zon daarna weer van zich spreken en sloten zij hun vakantie zonnig af.

En de dag dat papa en mama vertrokken begonnen we gelijk met de renovatie van onze keuken. Inmiddels kampeer ik dus al een tijdje in eigen huis. Hellupp, mijn man is klusser...….

Voor:

Tijdens:

                                           

Na plaatsing nieuwe keuken:

We zijn er nog niet maar wat een verschil al. Ik mopper dan wel veel (ga nooit meer renoveren haha), want overal stof, kan nergens meer bij en niets staat op z'n plek maar ben maar wat blij met m'n handige Harrie. Er moet nog verder getegeld worden, wat gevoegd, de bijkeuken moet worden afgemaakt voor aansluiting wasmachine en droger en dan nog wat cosmetisch werk. Maar de eindstreep is in zicht.  

En wat ben ik blij met de nieuwe keuken!!! Groter aanrechtblad -dus meer werkruimte-, extra opbergruimte en eindelijk weer een VAATWASSER. Die natuurstenen, marmeren bladen plaatsten was trouwens nog een dingetje. Die zijn zoooooo zwaar.

En als we dan toch een puinhoop in huis hebben dan ga ik maar gelijk verder in een van de badkamers. Daar zat nog behang (?) wat aardig was gaan schimmelen de afgelopen winter. Dus eraf met die zooi:

Kortom het is een lekker zooitje in huis. Gelukkig hebben wij af en toe hulp van een hele lieve handige Harriette. Zij vindt het heerlijk om haar handen uit de mouwen te steken. Gelukkig maar want mijn kluslijstje is nog heeeel lang haha.

Afijn, nog even doorbijten. Van de zomer zitten we er prinsheerlijk bij in ons Portugese paleisje.

Wordt vervolgd...

Stom

Ik kijk naar links. Ik kijk naar rechts. Dan kijk ik weer naar links en dan recht vooruit. Maar 't maakt geen verschil. De achterkant kan ik via een extra spiegel zien. Maar hoe ik ook kijk het verandert de situatie niet. Het is wat is. Ik sta in de badkamer en kijk zuchtend naar mijzelf. En de kinderen hadden mij nog zo gewaarschuwd.

Twee weken geleden stond ik weer eens op met een 'coupe ontploffing´. Zo fijn die overgang. Overdag valt het allemaal nog wel mee, maar vooral 's nachts breekt het zweet mij uit. En slaap ik slecht. Ik draai en woel en word regelmatig wakker met vooral een warm hoofd, zeiknatte nek en plakkend (en daardoor vet) haar. Ik droeg mijn lange haar daarom steeds vaker in een knot of vlecht want los zag het er niet uit. Te veel werk om het te stylen en na een opvlieger zat het toch niet meer in model.

Dus toen ik weer eens slecht geslapen had omdat ik steeds op mijn eigen plakkerige haar lag besloot ik de schaar erin te zetten. Dat piekhaar moest er NU af. De kapper had die ochtend nog tijd en samen besloten we er een flink stuk af te halen. Ik wilde eigenlijk tot op mijn schouders maar uiteindelijk viel het nog korter uit. Te kort. Zodra het geföhnd was zag ik al dat ik een grote fout had gemaakt. Want zo'n bob kapsel is alleen leuk als je het ook steeds föhnt of krult. En daar heb ik helemaal geen zin in iedere dag. Bovendien vind ik het nu door m'n (te korte) pony en bril, helemaal geen leuk model. Beetje stijf en tuttig. En in een staartje doen gaat ook niet echt. Zucht. Ik ben weer eens te impulsief geweest. Is dat ook een overgangs symptoom? Domme beslissingen nemen? De kids zeiden al "jij hebt altijd spijt als je naar de kapper bent geweest en iets radicaals hebt gedaan". Ik herinner mij inderdaad eens een roodbruine kleur die meer oranje uitviel haha.

Afijn, het zal wel weer aangroeien maar iedere keer als ik nu voor de spiegel sta denk ik wat heb ik toch weer gedaan. Krijg het gewoon niet leuk in model. Ik lach een beetje als een boer met kiespijn. Ze was een beetje dom.... 😏

Gelukkig had ik genoeg afleiding de afgelopen dagen omdat mijn ouders weer eens in het land waren. Wie had dat ooit gedacht nadat mijn moeder afgelopen mei haar heup hier nog gebroken had? Maar ze loopt weer als een kievit en durfde de reis naar de Algarve aan. Dus zag ze deze keer haar kleinzoon in het echie en niet vanaf een afstandje door een ziekenhuisraam. Ook Rob ontmoette zijn schoonouders  weer na hele lange tijd.

Gelukkig werkte het weer goed mee en konden we lekker genieten van de zon. Mats liet aan zijn grootouders zien hoe hij klimt, we gingen uit eten, bezochten het stadje Loulé,  relaxten op de veranda en werkten wat in de tuin. Ook keken we naar wedstrijden van het wk voetbal en genoten in de avonden volop van de warmte van onze salamandra. Ik  hielp nog een paar uurtjes als vrijwilliger bij de Christmas fair van friends of museum (Rob strikte ik voor het opruimen en afbreken van de stands) terwijl de rest van de familie genoot van glühwein, cakes en meatpie.

*klik op foto voor vergroting

*klik op foto voor vergroting

Een en al gezelligheid dus. Inmiddels zijn mijn ouders weer naar huis, is Mats ook even in Nederland en gaat Rob volgend weekend voor een paar dagen naar zijn (zieke) vader. Genoeg activiteit dus. Sowieso komt er van dat sabaticallen van Rob weinig terecht hihi.

De tijd vliegt, het is alweer december. Van de week de kerstversiering maar te voorschijn halen en het huis gezellig maken. 

Fijn weekend allemaal.

 Nou ja, het is dus een maandblog geworden ;-)

Inmiddels is Rob eindelijk thuis. Woehoe!!! Best vreemd om nu niet meer dagelijks te hoeven whatsappen of videobellen. Manlief  is nu overal bij. Gek hoor na 2 jaar 'gescheiden' te zijn weer alles samen te kunnen doen. Bij de zaterdagse 'buurtkoffie' konden ze eindelijk zien dat ik mijn echtgenoot niet verzonnen had. "He does exist, that husband of yours"😄. 

Al duurde het even voordat wij samen naar die koffieochtend konden gaan. Want de eerste twee weken zaten wij aan huis gebonden. Na twee jaar had Corona ons toch nog te pakken gekregen. Hoe of waar wij het virus opgelopen hebben, geen idee? Voor zijn vlucht van Brazilië naar Portugal moest Rob nog een negatieve PCR test laten zien. En dat was allemaal in orde. Gelukkig hebben wij niet heel veel last van de symptomen gehad. Het leek meer op een griepje. Ik was vooral erg verkouden. Als ik de thuistest niet had gedaan zou ik nooit geweten hebben dat ik positief was. Helaas heeft manlief hierdoor wel zijn (afscheids)reis naar Zweden moeten annuleren omdat hij niet op tijd een herstelbewijs van de SNS24 (zeg maar de Portugese GGD) binnen had. 

In elk geval hebben wij de eerste tijd dus thuis in isolatie doorgebracht. Onze coronabesmetting was een goed excuus om het huis eens extra goed schoon te maken (lees: te desinfecteren) en gelijk de boel wat te reorganiseren. Nu Rob weer bij ons woont heb ik (euh, hij) meer kastruimte nodig en hebben wij met Michou van slaapkamer gewisseld. Die heeft nl. een grote inbouwkast zodat Rob ook wat kleding kwijt kan. De rest van de dagen hebben wij vooral in de tuin gewerkt. Lekker samen buiten bezig zijn en heb ik eindelijk hulp bij het zwaardere werk!! Het opzet-zwembad staat weer en een oude, niet functionerende, tv-schotel is van het dak gehaald. Ook heeft mijn echtgenoot van oogst uit eigen tuin wat abrikozen- en perzikjam gemaakt (en ook wat abrikozen gedroogd). Van de buurvrouw kregen wij een zak grote vijgen waarvan hij ook een gelei heeft gemaakt. Onze eigen vijgen zijn nog niet rijp. Net als de pruimen. Ook de kakivruchten, peren, olijven, druiven en granaatappels zijn nog niet volgroeid. Die kunnen we later in de zomer gaan oogsten. Wel genieten we nog steeds iedere dag van vers geperste jus' Orange, uit de onze sinaasappelbomen.

Eenmaal beter en officieel hersteld mochten we weer het huis verlaten en zijn we een dagje naar het strand van praia do Barril gegaan. Je kunt met een 'treintje' overgaan of lopen over het voetpad langs het spoor. Dat laatste hebben wij gedaan en een klein half uurtje later waren we op het strand. Hier lekker op een handdoek gelegen, ff een paar uurtjes bijgetankt en vit. D opgesnoven. Het vakantiegevoel beleven. En voordat we weer begonnen aan de wandeling terug naar de auto hebben wij eerst nog wat gedronken bij een restaurantje aldaar.

De afgelopen week stond in het teken van klussen (o.a. nieuwe afzuigkap in de keukenschouw monteren), nieuw elektrisch bad in Michou's trimsalon installeren, en wat administratieve zaken regelen zodat Rob zich binnenkort hier als inwoner van Portugal kan inschrijven. En we gingen een avondje het dorpscentrum in waar een feest-/koopavond gehouden werd; Noite de prata (zilveren nacht). Alle winkels waren die avond geopend, er stonden kraampjes en was een soort curiosa markt, en door het hele centrum waren podia neergezet waar div. optredens plaatsvonden. Heel gezellig al die bedrijvigheid. Helaas zijn de avond foto's niet echt duidelijk maar jullie krijgen in elk geval een indruk:

En natuurlijk wordt er volop gespeeld met de honden. Heerlijk dat nu ieder met een 'eigen' hond kan gaan wandelen. Loopt toch wat gemakkelijker ;-) Dinkel doet het voor haar leeftijd nog best goed al is ze nu wel volledig doof. En d'r artrose maakt het opstaan niet gemakkelijk. Dus blijft ze gewoon de hele dag lekker liggen. Als het even kan lekker in het zonnetje onder de veranda. Zo slijt ze de dagen en geniet van haar oude dag. 

Nog een paar dagen en dan komt er familie op bezoek. Altijd gezellig logees in huis. Het weer is prachtig, lekkere zomerse temperaturen, dus de visite kan heerlijk gebruik maken het zwembad.

Rituelen

Ritueel.... één van de betekenissen van dit woord is 'een vast patroon van handelingen'. Ik heb daarvan genoeg. 

Zoals mijn ochtendritueel. Iedere morgen, na het opstaan, als eerste handeling de voordeur openzetten en de honden naar buiten laten. Zij mogen nog eerder plassen dan ikzelf 😉. De buitenverlichting uitdoen en dan richting de keuken waar de katten geslapen hebben. Daar de keukenvloer aanvegen en uit de twee kattenbakken (ja, ze hebben beiden een eigen bak, maar eentje wordt gebruikt voor het -vele- plassen en de ander voor de grote boodschap) vies kattengrit wegscheppen. Daarna krijgen alle beesten eten, de katten eerst, dan Dinkel en Ollie en dan Seb die apart genomen moet worden. Die laatste heeft nl. erge baknijd en daar werken wij aan. (Het ging een lange tijd goed, ik dacht dat we al aardig progressie hadden geboekt, maar vanmorgen ging het opeens helemaal mis. Ik ben me kapot geschrokken. Dus beginnen wij maar weer van vooraf aan, o.a. door kleine beetjes met de hand te voeren en niet meer op 1 vaste plek/aparte kamer die hij daardoor als  zijn 'territorium' gaat zien).

Afijn, normaliter is het dan de allerhoogste tijd voor mijn broodnodige shot cafeïne (euh, tweede of derde kop) en bel ik met mijn wederhelft. Lopen we 'samen' een rondje door de tuin en laat ik, bijvoorbeeld zoals nu, de bloeiende lentepracht zien. En meestal loop ik al pratende gelijk met de poop-scooper rond 💩. Dan vul ik alle waterbakken buiten zodat onze viervoeters schoon drinkwater hebben en raap en/of pluk ik sinaasappelen. Want we starten de dag natuurlijk met vers geperste vitamientjes.

Een heel ander ritueel is het tegenwoordig met mijn verjaardag uit eten gaan. Jarenlang was 30 april een nationale feestdag en hadden de meesten mensen vrij. Zat òf m'n hele huis vol visite (vaak met slecht weer haha) òf had men juist andere plannen. Want op Koninginnedag waren familieleden, vrienden -maar ook onze eigen kinderen-  liever druk met de vele oranje festiviteiten. En geef ze eens ongelijk.  Eenmaal wonende in het buitenland was die laatste dag van april geen bijzondere datum meer en gaan we sindsdien gezellig uit eten met het hele gezin. Trouwens, nu hebben we Koningsdag en is 30 april in NL ook niet speciaal meer. Maar goed, de niet 'hoeven koken-traditie' wilde ik dit jaar toch in ere herstellen, zeker nu er na Covid weer zonder problemen buiten de deur gegeten kan worden.

Dus Michou en ik zijn gaan dineren bij Lagar da Mesquita. Bedoeling was om hier te gaan eten met mijn moeder voor haar verjaardag drie weken geleden maar ja dàt liep toen allemaal wat anders. Dus hebben wij tweetjes het restaurant (in een oud, voormalig olijfpers fabriekje) uitgeprobeerd.

Cheers, 'n Aperol Spritz op 54 jaar jong!

Een gezellig, culinair avondje volgde. Aangezien ik aan de alcohol zat reed dochterlief ons aan het eind van de avond veilig terug naar huis. Daar dronk ik, virtueel, nog even verder met mijn wederhelft. Proost. 

En de eerstvolgende volgende verjaardag, die van Michou eind van deze maand, is hij er gelukkig persoonlijk bij. Ik tel de dagen af....

Warm hart

En zo was ik weer even in het warme Brazilië. Letterlijk, want het was er broeierig warm. De zinderende hitte viel als een klammerige deken op mij neer zodra ik voet op Braziliaanse bodem zette. Maar ook figuurlijk. Want WAT een levendigheid. Wat zijn de mensen hier toch vrolijk en full of life. En die taal.... zo zangerig en zwoel. Daar krijg je toch een warm gevoel van?! Klinkt zo veel gezelliger en vriendelijker dan het hardere Portugees van Portugal. Ik word gewoon blij als ik Brazilianen gepassioneerd hoor praten en druk zie gebaren met hun armen. Dat expressieve, die passie, de gastvrijheid, het eten, de muziek en feestjes. W.d.b zal dit land altijd een speciaal plekje in mijn hart behouden. 

Maar niet de stad São Paulo. Pfff, ik was alweer vergeten hoe druk het daar kan zijn. De overvolle wegen, al die auto's, het eeuwige getoeter van die kamikaze rijders op hun motorfiets, de smog, de vervuiling en de smerige hitte die tussen al de vele flatgebouwen blijft hangen. En bijna elke middag die fikse onweersbuien.

Maar tegelijkertijd was het ook weer heerlijk om terug te zijn. Tenslotte heb ik nooit fatsoenlijk afscheid genomen omdat we eigenlijk alleen voor de verkoop van ons appartement (en een korte 'verken' vakantie in Portugal) naar Nederland kwamen. Maar ja, toen kochten we een huis in de Algarve, moest er opeens een koopcontract getekend worden en een inboedel verhuisd en overleed mijn schoonmoeder plotseling. Ondertussen verslechterde de coronasituatie in Brazilië en Portugal zodanig dat de COVID regels nog strenger werden (lees: nog meer reisrestricties en quarantaine plicht). Allemaal redenen voor ons om te besluiten dat ik niet meer mee terug naar São Paulo zou gaan. Niet wetende dat Rob nogmaals een contractverlenging zou krijgen en wij langer dan gepland van elkaar gescheiden zouden zijn haha. Lang leve internet en FaceTime.

Afijn, het voelde dus goed om het appartement weer binnen te lopen en, het allerbelangrijkste, bij mijn echtgenoot te zijn. Al moest ik toch wel weer ff wennen zo tussen al die flatgebouwen in. Dat doet, na het weidse en groene Portugal, opeens zo benauwd en grijs aan. En al dat lawaai! São Paulo is nooit stil. Zeker niet als je redelijk dichtbij het nationale vliegveld Congonhas zit. Toch heb ik hier prima gewoond en veel genoten van het grote balkon met de fijne churrasco. Maar ik weet nu wel welk uitzicht ik liever heb 😉:

Rob moest tijdens mijn bezoek gewoon werken, gedeeltelijk thuis, en om niet in de weg te lopen verkende ik opnieuw de buurt waar ik toch 2 jaar rondgelopen heb. Want er is in de ca. 1,5 jaar (oops 21 mnd.) dat ik weg was best het een en ander veranderd. Sommige winkels en restaurantjes hebben de corona-sluiting niet overleefd en bleken verdwenen. Terwijl andere shops juist verbouwd en/of uitgebreid hebben. Ik zag wat nieuwe zaakjes en ook dat een grote dierenspeciaalzaak (waar ik altijd helemaal voor naar het centrum moest) een filiaal bij ons in de wijk geopend had. Tsss. Ook waren er op diverse plekken oude pandjes gesloopt en hadden plaatsgemaakt voor nieuwe, hoge flatgebouwen. Bizar hoe snel die verrezen zijn. Elke cm wordt volgebouwd, en maar weer de hoogte in. 

Ook ben ik in huis aan de slag gegaan. Met al die vervuiling, smog en stof overal in de lucht kan er nooit genoeg gepoetst worden. Ook heb ik een grote opruiming gehouden. Dan hoeft Rob over 2 maanden niet zo veel meer uit te zoeken. Een aantal spullen heb ik weggegooid maar het meeste doorgegeven aan de schoonmakers en bewakers van ons gebouw. Die waren verbaasd mij weer te zien. "Ah, je leeft nog" zei de huismeester blij verrast. En ook de guard van een van de aanpalende flatgebouwen zwaaide enthousiast toen ik weer voorbij liep. Ook bij de bakker, mini-super en de stomerij kenden ze mij nog. Bij die laatste vroegen ze zelfs naar mijn hond... W.d.b. ben ik blij dat in deze buurt gewoond te hebben. Vriendelijke community, met een dorps karakter. Een (relatief) zeer veilige wijk, overal dichtbij. Op loopafstand van winkels, restaurantjes, shopping street Avenida Paulista, div. ziekenhuizen, de metro, Parque Ibuapuera etc.. Ik heb hier veel rondgelopen, vooral met Dinkel, en het voelt weer als een warm bad. 

Voor wat extra quality time samen nam Rob nog twee dagen vrij en zijn we een lang weekend naar Salvador, Bahia gevlogen. Even niet werken maar genieten van zon, zee, strand en het heerlijke zwembad en elkaar. De cocktails smaakten heerlijk en terwijl wij lagen te relaxen zagen wij aapjes rijpe mango's uit de bomen stelen. 

De pousada lag wat buiten het centrum van Salvador, direct aan het strand van Itapuã. We maakten een lange strandwandeling, zagen de vissersboten terugkeren, aten 's middags een vers gevangen vis op het strand, genoten van het bruisende lokale avondleven en namen een avondje de taxi naar het centrum van Salvador waar we o.a. een pizza (tegenvaller) hebben gegeten. Een heerlijk mini tripje en een mooie afsluiting van dit Braziliaanse expat avontuur.

In de hal van het hotel hingen een paar mooie spreuken...deze zouden zo mijn levens motto's kunnen zijn:

Eenmaal weer terug in Sao Paulo ging de tijd snel. Wij hadden wat spullen op FB marktplaats gezet en verkochten o.a. onze lounge set. Die maakte ik nog even goed schoon voordat deze werd opgehaald. Ook haalde ik de Batik Art schilderijen en div. fotolijsten met fotocollages van de muur -en daarna uit hun frames- zodat ik die doeken en foto's mee terug kon nemen. Zo werd de flat werd steeds kaler ;-)

We liepen nog een keer door het gezellige Iberapuera park, gingen uit eten bij 'onze' Japanner, deden een voor ons nieuw Indiaans restaurant aan, aten een overheerlijke hamburger bij Mr. Mill's en haalden 's avonds een ijsje bij Bacio di Latte zoals we vaak deden als we ons avondrondje met Dinkel liepen. Wat een verschil of ze daar tussen de vele flatgebouwen op straat loopt of in Portugal waar ze heerlijk de ruimte in onze tuin heeft (en 2 nieuwe vriendjes om mee te spelen). Vandaar dat we haar met liefde altijd wegbrachten naar het hondenhotel, een waar paradijsje in het binnenland van SP.

De laatste avond kwamen onze onderburen van drie hoog gezellig bij ons langs voor een, voor mij allerlaatste, Braziliaanse BBQ. Heel jammer dat ik hen zo laat pas heb leren kennen. Een heel leuk stel van onze leeftijd. Voor corona werkten zij beiden FT buitenshuis en gingen dan via de 'elevador social' naar beneden, naar hun werk. Terwijl ik met Dinkel altijd de service lift (voor maids, werklui, goederen en huisdieren) gebruikte. Tja, dan kom je elkaar bijna nooit tegen. Tijdens de pandemie moest iedereen thuis werken en zie je elkaar opeens veel vaker. Zo zat Rob regelmatig met hen bij het zwembad.

Afijn, een hele gezellige avond volgde en voor mij was het een leuke afsluiting. Nog 2 maandjes en dan zit het er voor Rob ook op. Komt hij eindelijk naar huis. Kunnen we hier ons leven verder samen opbouwen. De laatste loodjes. Gaat nu opschieten. Met warme gevoelens kijk ik terug op een geslaagde tijd.

Tchau Brasil, você está sempre no meu coração. Saudades!