End of an era

 Ja,ja, wij zijn er nog. Maar ik zit wat in (of is het met?) een schrijversblok. Wij maken dan ook niet zoveel interessants mee dat ik denk dát is nou leuk om over te bloggen.

Ik geniet veel van het huis en de tuin en ben druk met de honden. Seb is momenteel enorm aan het puberen en vindt opeens alles eng. Als hij z'n zin niet krijgt, of het gaat niet zoals hij wil, ben ik de persoon van zijn euh, aandacht. In positieve maar ook negatieve zin. Ik werk dus veel met hem om dit gedrag niet uit de hand te laten lopen. Verder groeit hij als kool en weegt inmiddels ruim 40 kg. En dat voor een pup van pas 7 maanden 😜. Wij hebben nu ook voor hem een anti-trek harnas besteld want ik ik kan hem bijna niet meer houden wanneer hij buiten plots de kolder in z'n kop krijgt. Ollie is zijn grote vriend en partner in crime en samen verramponeren ze de hele tuin. Ze rennen wat af en zijn dol op graven, zucht

Over honden gesproken: met Michou's Grooming Salon gaat het goed. Nu de zomer voor de deur staat willen veel baasjes hun hond getrimd hebben. Klanten zijn tevreden en geven dit weer door aan anderen. Erg leuk natuurlijk en wij leren hierdoor ook steeds meer mensen kennen. Van de week kwam de nieuwe, elektrische trimtafel binnen zodat ze makkelijker kan werken en vooral zwaardere honden kan trimmen. Want dat tillen is funest voor je rug. 

Beetje onduidelijke foto van M. maar het ging om de tafel ;-)

Heel af en toe wordt mijn hulp ingeschakeld omdat ze ff een extra handje nodig heeft. Als straks de verbouwing achter de rug is heeft ze alles in haar salon om nog meer te knallen. Haar huisje gaan we dan ook als eerste aanpakken zodra Rob hier definitief is.

EN DIE KOMT DIT WEEKEND!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Het zijn de laatste loodjes voor hem daar in Brazilië. Alles is ingepakt en staat klaar voor vertrek. Een krat/pallet wordt opgestuurd en de rest gaat mee in z'n koffer(s). Alles is afgehandeld, contracten zijn opgezegd en rekeningen (worden) gesloten. Manlief zit inmiddels in een hotel terwijl het appartement geschilderd wordt. Morgen is de eindcontrole en sleutelinlevering en vrijdag nog een PCR test doen voor de terugreis en gaat hij nog uit eten met collega's. Dan zit het erop. The end of an expat era. Begint een heel nieuw avontuur voor ons in Portugal. Eindelijk weer samen en gaan we hier een nieuw (werkzaam) bestaan opbouwen.

Zoals hijzelf op FB schreef:

"Ik heb besloten om 1 jaar te stoppen met werken (in overleg). Niet om naar mijzelf opzoek te gaan. Die kwibus heb ik 58 jaar geleden al gevonden."😂Ik ga alvast een beetje genieten. Je weet maar nooit 😎"

'n Heerlijk vooruitzicht. 

Warm hart

En zo was ik weer even in het warme Brazilië. Letterlijk, want het was er broeierig warm. De zinderende hitte viel als een klammerige deken op mij neer zodra ik voet op Braziliaanse bodem zette. Maar ook figuurlijk. Want WAT een levendigheid. Wat zijn de mensen hier toch vrolijk en full of life. En die taal.... zo zangerig en zwoel. Daar krijg je toch een warm gevoel van?! Klinkt zo veel gezelliger en vriendelijker dan het hardere Portugees van Portugal. Ik word gewoon blij als ik Brazilianen gepassioneerd hoor praten en druk zie gebaren met hun armen. Dat expressieve, die passie, de gastvrijheid, het eten, de muziek en feestjes. W.d.b zal dit land altijd een speciaal plekje in mijn hart behouden. 

Maar niet de stad São Paulo. Pfff, ik was alweer vergeten hoe druk het daar kan zijn. De overvolle wegen, al die auto's, het eeuwige getoeter van die kamikaze rijders op hun motorfiets, de smog, de vervuiling en de smerige hitte die tussen al de vele flatgebouwen blijft hangen. En bijna elke middag die fikse onweersbuien.

Maar tegelijkertijd was het ook weer heerlijk om terug te zijn. Tenslotte heb ik nooit fatsoenlijk afscheid genomen omdat we eigenlijk alleen voor de verkoop van ons appartement (en een korte 'verken' vakantie in Portugal) naar Nederland kwamen. Maar ja, toen kochten we een huis in de Algarve, moest er opeens een koopcontract getekend worden en een inboedel verhuisd en overleed mijn schoonmoeder plotseling. Ondertussen verslechterde de coronasituatie in Brazilië en Portugal zodanig dat de COVID regels nog strenger werden (lees: nog meer reisrestricties en quarantaine plicht). Allemaal redenen voor ons om te besluiten dat ik niet meer mee terug naar São Paulo zou gaan. Niet wetende dat Rob nogmaals een contractverlenging zou krijgen en wij langer dan gepland van elkaar gescheiden zouden zijn haha. Lang leve internet en FaceTime.

Afijn, het voelde dus goed om het appartement weer binnen te lopen en, het allerbelangrijkste, bij mijn echtgenoot te zijn. Al moest ik toch wel weer ff wennen zo tussen al die flatgebouwen in. Dat doet, na het weidse en groene Portugal, opeens zo benauwd en grijs aan. En al dat lawaai! São Paulo is nooit stil. Zeker niet als je redelijk dichtbij het nationale vliegveld Congonhas zit. Toch heb ik hier prima gewoond en veel genoten van het grote balkon met de fijne churrasco. Maar ik weet nu wel welk uitzicht ik liever heb 😉:

Rob moest tijdens mijn bezoek gewoon werken, gedeeltelijk thuis, en om niet in de weg te lopen verkende ik opnieuw de buurt waar ik toch 2 jaar rondgelopen heb. Want er is in de ca. 1,5 jaar (oops 21 mnd.) dat ik weg was best het een en ander veranderd. Sommige winkels en restaurantjes hebben de corona-sluiting niet overleefd en bleken verdwenen. Terwijl andere shops juist verbouwd en/of uitgebreid hebben. Ik zag wat nieuwe zaakjes en ook dat een grote dierenspeciaalzaak (waar ik altijd helemaal voor naar het centrum moest) een filiaal bij ons in de wijk geopend had. Tsss. Ook waren er op diverse plekken oude pandjes gesloopt en hadden plaatsgemaakt voor nieuwe, hoge flatgebouwen. Bizar hoe snel die verrezen zijn. Elke cm wordt volgebouwd, en maar weer de hoogte in. 

Ook ben ik in huis aan de slag gegaan. Met al die vervuiling, smog en stof overal in de lucht kan er nooit genoeg gepoetst worden. Ook heb ik een grote opruiming gehouden. Dan hoeft Rob over 2 maanden niet zo veel meer uit te zoeken. Een aantal spullen heb ik weggegooid maar het meeste doorgegeven aan de schoonmakers en bewakers van ons gebouw. Die waren verbaasd mij weer te zien. "Ah, je leeft nog" zei de huismeester blij verrast. En ook de guard van een van de aanpalende flatgebouwen zwaaide enthousiast toen ik weer voorbij liep. Ook bij de bakker, mini-super en de stomerij kenden ze mij nog. Bij die laatste vroegen ze zelfs naar mijn hond... W.d.b. ben ik blij dat in deze buurt gewoond te hebben. Vriendelijke community, met een dorps karakter. Een (relatief) zeer veilige wijk, overal dichtbij. Op loopafstand van winkels, restaurantjes, shopping street Avenida Paulista, div. ziekenhuizen, de metro, Parque Ibuapuera etc.. Ik heb hier veel rondgelopen, vooral met Dinkel, en het voelt weer als een warm bad. 

Voor wat extra quality time samen nam Rob nog twee dagen vrij en zijn we een lang weekend naar Salvador, Bahia gevlogen. Even niet werken maar genieten van zon, zee, strand en het heerlijke zwembad en elkaar. De cocktails smaakten heerlijk en terwijl wij lagen te relaxen zagen wij aapjes rijpe mango's uit de bomen stelen. 

De pousada lag wat buiten het centrum van Salvador, direct aan het strand van Itapuã. We maakten een lange strandwandeling, zagen de vissersboten terugkeren, aten 's middags een vers gevangen vis op het strand, genoten van het bruisende lokale avondleven en namen een avondje de taxi naar het centrum van Salvador waar we o.a. een pizza (tegenvaller) hebben gegeten. Een heerlijk mini tripje en een mooie afsluiting van dit Braziliaanse expat avontuur.

In de hal van het hotel hingen een paar mooie spreuken...deze zouden zo mijn levens motto's kunnen zijn:

Eenmaal weer terug in Sao Paulo ging de tijd snel. Wij hadden wat spullen op FB marktplaats gezet en verkochten o.a. onze lounge set. Die maakte ik nog even goed schoon voordat deze werd opgehaald. Ook haalde ik de Batik Art schilderijen en div. fotolijsten met fotocollages van de muur -en daarna uit hun frames- zodat ik die doeken en foto's mee terug kon nemen. Zo werd de flat werd steeds kaler ;-)

We liepen nog een keer door het gezellige Iberapuera park, gingen uit eten bij 'onze' Japanner, deden een voor ons nieuw Indiaans restaurant aan, aten een overheerlijke hamburger bij Mr. Mill's en haalden 's avonds een ijsje bij Bacio di Latte zoals we vaak deden als we ons avondrondje met Dinkel liepen. Wat een verschil of ze daar tussen de vele flatgebouwen op straat loopt of in Portugal waar ze heerlijk de ruimte in onze tuin heeft (en 2 nieuwe vriendjes om mee te spelen). Vandaar dat we haar met liefde altijd wegbrachten naar het hondenhotel, een waar paradijsje in het binnenland van SP.

De laatste avond kwamen onze onderburen van drie hoog gezellig bij ons langs voor een, voor mij allerlaatste, Braziliaanse BBQ. Heel jammer dat ik hen zo laat pas heb leren kennen. Een heel leuk stel van onze leeftijd. Voor corona werkten zij beiden FT buitenshuis en gingen dan via de 'elevador social' naar beneden, naar hun werk. Terwijl ik met Dinkel altijd de service lift (voor maids, werklui, goederen en huisdieren) gebruikte. Tja, dan kom je elkaar bijna nooit tegen. Tijdens de pandemie moest iedereen thuis werken en zie je elkaar opeens veel vaker. Zo zat Rob regelmatig met hen bij het zwembad.

Afijn, een hele gezellige avond volgde en voor mij was het een leuke afsluiting. Nog 2 maandjes en dan zit het er voor Rob ook op. Komt hij eindelijk naar huis. Kunnen we hier ons leven verder samen opbouwen. De laatste loodjes. Gaat nu opschieten. Met warme gevoelens kijk ik terug op een geslaagde tijd.

Tchau Brasil, você está sempre no meu coração. Saudades!

Wachten

Ja daar is ze weer. 

Het is weliswaar stil op dit blog, en in mijn online leventje, maar achter de schermen is er bij ons van alles gaande. Hoewel... op dit moment bevinden wij ons nu even in een soort niemandsland (stilte na en voor een storm) en zitten we tussen twee werelden in. Letterlijk, want Rob zit inmiddels alweer in Brazilië. En deze keer is hij daar alleen!

Want ik heb besloten om voorlopig in Nederland te blijven. De situatie in Brazilië w.b.t. Corona is nog lang niet verbeterd, integendeel zelfs, en dus heeft het niet zo veel zin voor mij om daar nu ook te zijn. Social distancing, quarantaine, mondkapjesplicht en thuiswerken is daar nog steeds de regel. Ook willen wij niet het risico lopen om bij een evt. tweede golf vast te komen zitten omdat we niet meer mogen reizen naar Europa. En ik wil snel weg kunnen. Bovendien hebben een aantal vriendinnen Sao Paulo inmiddels ook def. verlaten waardoor het helemaal saai is geworden. Dus manlief zit daar nu moederziel alleen terwijl Michou en ik tijdelijk bij mijn ouders verblijven. Dit betekent ook dat Dinkel en de katten nog langer op hun logeeradresjes blijven. Heel ongezellig allemaal. Maar goed het moet maar even zo. Wij weten waarom we dit doen. Jullie binnenkort ook hoor 😉. Wij hebben de afgelopen weken in elk geval niet stil gezeten.

Wie de afgelopen 4 jaar ook niet stil heeft gezeten is zoonlief. Die heeft vorige maand, heel stilletjes zonder  enige bombarie, zijn bul ontvangen. Gewoon via de post. Geen ceremonie, niks diploma uitreiking of gezamenlijke viering met ouders, familie en vrienden. Dat stomme virus ook. En ook al was er nu geen officiële afsluiting en gezellig feest wij zijn daarom niet minder trots op onze zoon: 

Well done Mats! 

Op dit moment geniet hij van een welverdiende vakantie in Slowakije. Het was nog even stressen toen de stad Aberdeen opeens weer in lockdown ging. Zijn vriendin zat al thuis bij haar ouders maar Mats zou pas 2 weken later naar haar toe vliegen. Dus ik heb gauw zijn vluchten aangepast en zo kon zoonlief toch nog op tijd wegkomen. En aan de geappte foto's te zien vermaakt hij zich prima in Slowakije. Heerlijk buiten sporten want dat heeft hij de laatste maanden in het koude Schotland gemist.

Ik schreef dus dat wij ook niet stil hebben gezeten. En dat klopt. De afgelopen weken waren zeer hectisch.

Toen ik eind vorig jaar dochterlief op de hoogte bracht dat wij ons huis te koop gingen zetten, en de reden waarom, gaf zij vrij snel daarna aan dat ze ook deel wil uitmaken van onze toekomstige plannen. En die houden in dat wij straks verder willen gaan in een ander Portugees sprekend land. Oud worden in een warmer klimaat maar dan wel dichter bij familie in Europa 😀. Portugal dus.

Corona gooide aan de ene kant roet in het eten maar heeft aan de andere kant ook alles in een stroomversnelling gezet (zoiets van: stel niet uit tot morgen wat je vandaag kunt doen want morgen is het misschien te laat). Toen ons huis dus ineens heel snel verkocht werd zijn wij daarna dan ook direct afgereisd naar de Algarve. De bedoeling was dat we met het vliegtuig zouden gaan maar ook hier was Corona weer een spelbreker. Nederland wijzigde vlak voor vertrek het reisadvies voor regio Lissabon naar code oranje. Dus flexibel als ik ben (ahum) hebben wij gauw onze vluchten gecanceld en zijn  halsoverkop met de auto in twee dagen (!) naar Portugal gereden. Want we hadden al allerlei afspraken met advocaat, makelaar(s) en andere mensen & bedrijven gepland staan. 

Afijn, het werden ruim drie, hele dynamische en drukke weken. We kwamen hier tenslotte niet om vakantie te houden (al hadden we af en toe een ochtend of een middag vrij) maar waren actief op zoek naar een woning. Hier was ik al maanden intensief mee bezig en had al veel uitgezocht, voorbereid en contact over gehad. En toch bleek het nog niet zo gemakkelijk te zijn. Hierover later meer. Maar we zijn met iets bezig en het is nu weer wachten op een reactie van de verkopende partij. En dat gaat net zo wispelturig als in Brazilië. 

Het blijft spannend allemaal.

Vreemde gewaarwording

Wat een rust. Het normaliter zo drukke en lawaaierige Sao Paulo is stil (lees hier) geworden. Inmiddels ben ik na het schrijven van mijn laatste blogpost (hier) wat rustiger geworden. Tenslotte zit bijna iedereen in dezelfde situatie. Ik had mijn twijfels maar ben verrast hoe goed de Paulistanos zich houden aan de, voorlopig, 14 daagse opgelegde maatregelen en sociale isolatie/quarantaine houden.

Een hele rare gewaarwording om nu in deze metropool te wonen. Geen (toeterende) auto's of voorbijrazende motoren, geen files, geen sirenes de hele dag door, geen overvliegende helikopters. Er is haast niemand op straat, geen buitenspelende kinderen, nergens hoor je muziek en overal gesloten winkelpanden en kantoorgebouwen. Een saai straatbeeld. Beetje apocalyptisch gevoel als je nu buiten bent. Zelfs Dinkel vindt het maar vreemd. Geen dogwalkers die honden uitlaten of vriendjes om tegen te blaffen. Dus gauw een plas en ze wil weer naar binnen.
Behalve de motorboys van de deliveryservice, de bewakers en portiers bij de flatgebouwen en wat klanten bij de bakker of in de supermarkt is het echt uitgestorven in onze wijk. We horen nu overal vogels fluiten en het lijkt wel of de lucht lekkerder ruikt. Tja, de smog die altijd boven de stad hangt is natuurlijk nu afgenomen.

Ook wij blijven binnen, behalve als de hond uit moet en dan lopen we gelijk naar de supermarkt. Ook daar nemen ze het Covid-19 virus heel serieus en er zijn 'afstand-houden' stickers geplakt, alcohol gel dispensers opgehangen en spatschermen bij de kassa's geplaatst.

Verder wordt iedere keer dat je een winkelwagentje of -mandje gebruikt daarvan eerst de handvaten/ -greep ontsmet voordat je deze meekrijgt. De karretjes staan ook niet meer buiten maar binnen met een medewerker erbij. Die let er ook op of er niet te veel klanten in de winkel zijn. Anders wordt je gevraagd even buiten te wachten. En de pinautomaat wordt voor elke transactie eerst gereinigd door de kassamedewerker zodat iedere klant het veilig kan gebruiken.

Ook bij de drogist zijn er afstand markeringen op de grond aangebracht en is er een lint voor de kassa gespannen. En bij de bakker om de hoek is het restaurant/bargedeelte gesloten en zijn de krukken en stoelen weggehaald. Verder maken ze nu extra reclame voor bezorging/delivery service en hebben ze een soort drive-through systeem gecreëerd. 2 witte blokken op de weg markeren nu de plek waar je kunt parkeren om je bestelling op te halen zonder dat je de auto uit hoeft.

 

Degenen die nog wel buitenhuis werken en van het openbaar vervoer afhankelijk zijn houden ook bij de bushalte 1-1,5 m afstand zag ik. Maar hoe het er in de bus aan toegaat weet ik natuurlijk niet. 

Ik volg al het nieuws omtrent dit corona virus niet meer zo fanatiek. Want, naar mijn mening, word je overspoeld met (nep)nieuws en allerlei tegenstrijdige adviezen. Ik word daar wat onrustig van. Daarom heb ik ook nu even wat afstand genomen van alle social media. Maar kreeg natuurlijk wel de videobeelden mee van alle zingende en klappende mensen in Italië en Nederland. Klappen voor de zorg en voor degenen die in de frontlinie hun werk doen en de economie zoveel mogelijk draaiende houden. Super!

Dus toen hier 's avonds ook flink geklapt en geslagen werd op pannen en pannen dacht ik ...leuk ze waarderen hier die beroepsgroepen ook. En die waardering uiten ze elke avond. Wat mooi. Niets is minder waar zo bleek. Het is een protest. Het blijkt dat sommigen denken dat het met dit virusje wel mee valt en dat mensen gewoon moeten/kunnen gaan werken. Dat de economie voor gaat. Gelukkig is niet iedereen het daarmee eens. Prettig idee dat de meeste gouverneurs van de grootste steden en van sommige staten wel de gezondheid van haar inwoners voorop stellen. Maar ja, als mensen hier te lang thuis komen te zitten en er geen voldoende financiële steun of sociaal opvangnet komt kan daar anders over gedacht gaan worden. Ik hoop echt dat dan de situatie hier niet uit de hand gaat lopen. 

NB: klik op de foto's voor vergroting en op gekleurde links met doorverwijzingen

@ artikels zijn v/h internet

Hallo 2020

Jaaa daar ben ik weer. Na ruim 4 weken verblijf in Europa sinds eergisteren terug in Sao Paulo. Gezellig bij manlief die al een weekje eerder terug gevlogen was. Iemand moet tenslotte het uitgegeven geld weer gaan verdienen ;-). Gisteren kwam ook Dinkel thuis dus ons gezinnetje is weer compleet. Mevrouw ligt nog steeds voor dood op de bank, die moet echt bijkomen van haar actieve hondenvakantie.
Ook wij zijn behoorlijk sportief bezig geweest en hebben optimaal gebruik gemaakt van alle tijd met familie en vrienden. Ik ben online niet veel aanwezig geweest maar heb des te meer quality time met dierbaren doorgebracht. Wij hebben echt een geweldige tijd gehad. Vooral met kerst hebben familie en vrienden flink uitgepakt en stond er bij iedereen een overdadig feestmaal voor ons klaar. En het was enorm gezellig om daarna met ons eigen gezinnetje in een camper samen erop uit te trekken. Een reis met vele hoogtepunten. Via Duitsland, Tsjechië en Praag (wat een geweldige stad!) naar Slowakije (zeer aangenaam verrast door dit mooie land), via Oostenrijk (o.a. Gerlos) weer terug naar Nederland. Rob moest toen alweer terug naar 'huis' maar ik had nog een week vol afspraken staan. En wat heerlijk om dan even terug in onze woning te zijn, voelt nog steeds als thuis.

Zoals gebruikelijk moet ik nog alle gemaakte foto's sorteren dus een uitgebreid reisverslag volgt zodra ik hier wat meer tijd voor heb. Eerst maar eens de (vakantie)was wegwerken, huis poetsen ( wat een stof en bagger komt er toch binnen en dat terwijl er 3 weken geen hond in huis was -letterlijk en figuurlijk haha-),  boodschappen doen en wat administratie wegwerken.

In elk geval is 2020 voor ons heel goed begonnen en ik wens dan ook mijn blogvrienden en lezers een geweldig, liefdevol en vooral gezond en gelukkig nieuw jaar.

Tot gauw!

(Lichaams) art?

Ja,ja ik ben er nog. Op een enkele afspraak na heb ik de afgelopen weken vooral, veelal vloekend, achter de computer gezeten. Ik wilde perse aan mijn weblogboek 'Over the border Bangkok' werken. Dit project duurt nou al veel te lang. Het moest maar eens klaar zijn. En dit jaar nog! Mezelf flink boosmakend, mopperend waarom editing programma's opeens zo nodig gewijzigd moeten worden was het voornamelijk veel bakken koffie en doortypen maar. Van alles zat tegen... maar het ei is gelegd. Wat een bevalling. Mijn proefdruk is echter klaar en ligt in geprinte versie in Nederland op mij te wachten. Nog eenmaal alles nalezen en dan kan het officieel gedrukt en besteld gaan worden Pffff. Deel 3 is een feit.

Dus veel heb ik hiernaast niet gedaan of beleefd. Ik loop natuurlijk dagelijks met Dinkel en zie dat iedereen hier klaar is voor de feestdagen. Volop kerstversiering overal. Heel gezellig, vooral in de avond.Wat dat betreft zijn sommigen heel artistiek en creatief met en in hun decoraties. Ook is er weer een grote kerstboom bij park Ibirapuera neergezet. De opening van het kerstseizoen en de inauguratie van deze boom werd groots gevierd met de komst van de Coca Cola kerst truck. Een hele feestelijke en artistieke happening.

Sowieso is Sao Paulo een culturele stad. 'n Urban vibe. Er is veel (moderne) kunst met musea, theaters, galeries en overal zie je graffiti. En dan niet het lelijke bekladder, al is dat er ook genoeg te vinden, maar er wordt hier volop ruimte gegeven aan de graffiti artiest. Sommige muurschilderingen zijn ware kunstwerken. Er zijn dan ook diverse rondleidingen zoals de (gratis) graffiti tour  of Urban cult tour (in 't Nederlands) die je kunt doen. Ook bij mij in de buurt vind je best wat graffiti en van de week werd er een oud kunstwerk overgeschilderd en de muur vrij gemaakt om ruimte te bieden aan nieuw artistiek talent.

Zelfs de recycle guy (oud papier en blikjes) heeft zijn karretje laten bespuiten. Ook worden kunstenaars ingezet om bijvoorbeeld aan te geven dat er geen rolstoel-/kinderwagen vriendelijke stoep of drempel is. Vind ik wel een attent :-). Ook shops laten soms hun façade pimpen met graffiti art. Draagt in elk geval bij aan een vrolijk straatbeeld.

"stoep zonder afrit"

Überhaupt vind ik de mensen hier in Brazilië hip en modern. Zo hebben velen lichaamsversieringen en/of permanente art op hun lichaam. Jong of oud, vaak hebben ze wel een of meerdere tatoeages. In al die zomerse kleding valt het natuurlijk ook meer op. Ik wil hier geen discussie starten of je het mooi of niet mooi vind want dat is een persoonlijk iets ;-).  Maar dat het hier totaal geaccepteerd is blijk wel uit het feit dat er bij mij in de buurt al 3 tattooshops/piercingstudio's zitten. Dus dat zegt wel wat.

Afgelopen zondag was er een holiday party van INC en daar liet ik even mijn gezicht zien. En terwijl ik aan een tafeltje zit te kletsen met een kennis kruis ik mijn benen over elkaar en raak (beter gezegd; schop) daarbij per ongeluk mijn gesprekspartner. Automatisch kijkt zij naar beneden en valt haar blik op mijn enkel tattoo. Ze kijkt ernaar en zegt vervolgens dat ze het prachtig vindt, heel elegant en fijntjes, maar totaal niet bij mij verwacht had ("You don't strike me as a tattoo type".... ik heb haar maar niet gevraagd wat voor een type ze me dan wel vond, vast een stijve tut haha). Ik laat haar nog meer schrikken door te zeggen dat het niet mijn enigste tatoeage is. Ik heb er sinds vorige week zelfs 4. Maar inderdaad vallen de meesten niet direct op. Ik loop er ook niet mee te koop. En ondanks dat ik zelf tatoeages heb vind ik ze bij anderen vaak helemaal niet mooi en denk ik wat zonde om dat permanent op je lijf te hebben. Hoezo hypocriet?

Afijn, mijn eerste tatoeage stamt nog uit de tijd dat het niet zo gewoon was om er een te hebben. Toen werd het nog geassocieerd met stoere zeelui en ruige bikers;-). Toen Rob en ik (in januari 2002) 12,5 jaar getrouwd waren hebben wij hebben samen eenzelfde tatoeage genomen. Een platte knoop (reef or square knot). Deze knoop wordt gebruikt om twee gelijke touwen samen te voegen/aaneen te rijgen en trekt zich, wanneer goed gelegd, stevig vast. Een verbindingsknoop. Maar kan indien gewenst ook snel losgemaakt worden. M.a.w. elkaar ook vrij kunnen laten indien nodig. Dat vonden wij als watersportliefhebbers een mooie symboliek.
Deze tatoeage heb ik toen laten zetten in m'n lies, waar deze niet direct voor iedereen te zien is. Zeker omdat in die tijd werkgevers niet echt op zichtbare lichaamsversiering zaten te wachten. Inmiddels is de perceptie t.a.v. tatoeages veranderd maar persoonlijk vind ik het nog steeds belangrijk dat ze niet direct in het oog springen.
Na bijna 20 jaar waren de kleuren van deze tattoo wat vervaagd en onlangs hebben wij deze dan ook laten bijwerken.

Mijn volgende tatoeage heb ik in 2004 laten zetten toen wij in Curitiba, Brazilië woonden. Was daar  in die tropische omgeving al veel meer in. Het werd een tribal met mijn sterrenbeeld erin verwerkt (stier) onderaan mijn rug (de zgn. trampstamp haha). Al zit die van mij iets lager, meer boven mijn bil dan op mijn onderrug omdat ik een littekentje daar gelijk wilde bedekken. Normaliter valt hij dus niet zo op in lingerie of bikini.

 

Daarna is er jaren niets meer bijgekomen. Ik was 'klaar'. Maar hoe ouder, hoe gekker (zoals mijn thuisfront zo lief opmerkte..) en toen wij vorig jaar weer uitgezonden werden naar Brazilië wilde ik graag iets om mijn Nederlandse roots te gedenken. Dus een tijdje geleden heb ik toch weer moed verzameld en mij laten inkten. Ik wilde wel iets fijns, vrouwelijks en niet te groot. Bij 595 Tattoo vond ik tattoo artieste Aline en was meteen weg van haar werk. Op haar Instagrampagina blijkt duidelijk dat zij gespecialiseerd is in fijn lijnwerk en watercolour tatoeages. Bij haar moest ik dus zijn.
Ik koos voor onze nationale bloem de tulp in de Hollandse kleur oranje (ook nog eens mijn lievelingskleur) samen met wat zomers geel erin. De tattoo zit op mijn enkel dus hier goed zichtbaar in een zomers schoentje of flipflops maar in Nederland met lange broek, sokken en laarzen aan niet.

Maar ik was nog niet klaar. Ik wilde niet alleen mijn band met Nederland vastleggen maar ook onze manier van leven. Alle verhuizingen, de vele verandering(en), het vliegen, de vrijheid maar ook de link met onze kinderen die liefde, geluk en een hoop vrolijkheid in mijn leven brengen.
Ook Rob wilde al een tijdje zijn liefde voor zeilboten, het water en vrijheid vastleggen met een door hem zelfontworpen tattoo. Dus vorige week zijn wij opnieuw bij Aline langs geweest. Om onze oude tatoeages opnieuw te laten inkleuren en een nieuwe tattoo te laten plaatsen.
Rob heeft nu zijn eigen schets op zijn bovenarm vereeuwigd. En ook hier geen werkgever of klant die zich er aan kan storen omdat het precies onder een korte mouw van een T-shirt of blouse valt.

 

Ik heb voor een wegvliegende vlinder gekozen. Een vlinder is elegant. Staat voor vrijheid, fladderen van bloem naar bloem (in mijn geval land naar land), voor een nieuw begin, transformatie en adaptatie (expatleven) en voor liefde (love gives me butterflies). En in sommige culturen staat een vlinder voor blijheid en wijsheid. Ik heb voor de kleur turquoise blauw gekozen omdat deze mij ook aan zeilen, zee en water doet denken maar ook omdat het staat voor 'joy and good luck'.
Het allerbelangrijkste vind ik de gevlogen weg van de vlinder die speels is en waarin je de letter M ziet ...van Michou en Mats. Vanaf mijn borst zijn die uitgevlogen. Maar blijven zo altijd met mij verbonden. En hier geldt ook weer dat met een T-shirt met V-hals deze tattoo niet direct in het oog springt.

De tatoeage moet nog wat op kleur komen (wordt iets lichter en helderder) omdat de huid moet helen maar ik ben er erg blij mee.
'T was even op m'n tanden bijten maar dan heb je ook wat. Nu ben ik wel klaar overigens. Geen inkt meer voor mij.
Wij mogen niet in de zon om het helingsproces niet te verstoren maar het weer werkt toch niet zo mee. Qua temperatuur is het prima maar we hebben de hele week al fikse onweersbuien 's middags. Ben al 3x natgeregend met Dinkel. Volkomen doorweekt waren we.
Ach, nog 10 dagen en dan gaan we sowieso de kou opzoeken. Dan komen we naar Nederland. Kan niet wachten mijn familie weer in de armen te sluiten.

Nb: klik op de foto's voor vergroting.

Relax, take it easy

En zo waren wij even 'off grid'. Letterlijk, want de pousada waar wij afgelopen week naar toe waren lag off the beaten track, in the middle of nowhere, er was geen gsm bereik, de wifi bleek niet constant en de tv had maar 2 zenders die bovendien een verstoord beeld (ruis) gaven. Dus wij konden nergens door afgeleid worden en er zat niets anders op dan alleen maar te relaxen op 't strand. Een hapje, drankje en 'n boekje erbij. Wat een straf ;-)

De zaterdag voorafgaand aan onze vakantie brachten wij zelf Dinkel naar haar vakantieadresje. Ik had de eigenaren daar geappt: "wij komen haar 's morgens brengen en blijven dan nog ff gezellig koffie drinken". Bleek er een heel ontbijt klaar te staan. Haha, een cafe de manha is ontbijt in Brazilië terwijl ik als koffieverslaafde echt alleen een 'bakkie doen' bedoelde. Afijn, de ontvangst was dus allerhartelijkst, 't is ook zo'n gezellig stel. En wat hebben ze toch er toch een waar honden walhalla van gemaakt. Zeker nu het helemaal klaar is en alle terreinen omheind en aangekleed zijn (i.t.t. tot de vorige keer toen wij er waren en ze net verhuisd waren naar dit nieuwe stuk land ietsje verderop). Dinkel was ons gelijk vergeten en rende als een gek met de andere honden rond. Het was er dan ook erg druk met viervoeter logees i.v.m. het lange weekend door een nationale feestdag.
Afijn, mevrouw D. lieten we wederom met een gerust hart achter.

Eenmaal terug in Sao Paulo besloten we lekker te gaan eten bij een pizzeria. Onze minivakantie was officieel begonnen, en dan wordt er niet gekookt.

Proost vanuit Brasil!

Ondertussen was er druk app- en facetime contact met mijn familie die in Nederland een groot feest hadden. Mijn nichtje werd die nacht 18 jaar en dat werd daar uitgebreid gevierd.

Met partytenten in de tuin, muziek, 'n foodtruck waaruit de heerlijkste gerechten werden geserveerd, nog meer hapjes en drankjes, een grote groep vrienden en familie bijeen....  kortom een en al gezelligheid.
Wij hebben absoluut een bevoorrecht leven zo als expats in het buitenland en ik geniet daar dan ook met volle teugen van. Maar ik mis mijn kinderen enorm en baal ervan om dit soort feestjes (of andere familieaangelegenheden) te moeten missen. Ondanks alle moderne communicatiemiddelen ben je er, fysiek, niet op belangrijke momenten. Dit geldt voor de leuke evenementen maar ook voor de mindere dingen. Gewoon knuffelen, een arm om iemand heen leggen, een vriend steunen die het even moeilijk heeft, of familieleden helpen bij ziekte of een verhuizing is er niet bij. Dat vind ik dus wel eens jammer. Maar zoals ik op mijn FB pagina heb staan: "Friendship & Love isn't measured in miles". Je leeft maar 1x, en ik weet maar al te goed dat het ook zo afgelopen kan zijn, dus wij halen eruit wat erin zit. Make it count! Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd is mijn motto, dus geniet!

En dat deden wij afgelopen week. Wij zaten in een simpele, eenvoudige en kleine pousada maar op een toplocatie direct aan het strand. Waar de zon al vroeg op komt maar ook vroeg, en heel snel, ondergaat. En dan verlaten de dagjesmensen het  prachtige strand en blijf je alleen over, zittend voor je kamertje op je eigen terrasje, starend in das dunkel hinein. Zo romantisch ;-)

Wij vlogen op Joao Pessoa, een super klein en rustig vliegveldje in de staat Paraiba waardoor wij gelijk al de laid back sfeer opsnoven. We kwamen laat in de avond aan en 't was aardedonker op de verlaten parkeerplaats. Via het uitgestorven strand liepen we, onder de verlichting van de sterren, naar onze pousada. Wat een rust daar, nou ja op de aanrollende golven in de branding na dan. Maar je waant je echt in Paradise. De eerste dagen waren we zelfs de enigste gasten in het pensionnetje en stond er 's morgens een privé ontbijt voor ons klaar. En 's avonds werd het bestelde eten gewoon bij onze kamer geserveerd. Just relax, take it easy en enjoy.

En omdat plaatjes meer zeggen dan woorden:

                                      

m'n vriendje

Nu zijn we weer thuis, Dinkel is ook al terug en er moet gewoon weer gewerkt worden. De wasmachine draait volop, mijn agenda staat nog vol met allerlei (medische) afspraakjes en ondertussen streep ik af naar onze volgende reis. Nog ruim 3 weken (Rob gaat eerst nog een paar dagen naar Colombia) en dan komen wij naar Nederland. Woehoe, lekker knuffelen met de kinderen, de poezen en de rest van vrienden en familie die we gemist hebben. Gezellig samen de feestdagen doorbrengen en dan met ons gezin vakantie vieren. Heerlijke vooruitzichten.