Va.kan.tie

Vakantie is een meerdaagse periode waarin iemand zijn gewoonlijke dagelijkse bezigheden staakt en tijdelijk niet naar school, studie of werk gaat. Het woord vakantie is afgeleid van het Latijnse vacare dat staat voor leeg of vrij zijn.Vakantie staat voor het vrij zijn van verplichtingen. Gaandeweg is vakantie gekoppeld aan het maken van een reis of  het bezoeken van een bepaalde bestemming (bron: Wikipedia). Volgens de dikke VanDale betekent va.kan.tie o.a.: reis naar en verblijf elders voor zijn plezier: op vakantie gaan.

Het (grote) vakantieseizoen is aangebroken. Portugal, en vooral de Algarve met haar zon, zee en strand en mooie achterland is een zeer gewilde bestemming. Overal zie je enthousiaste vakantiegangers opduiken. Nog meer dan anders hoor je nu allerlei buitenlandse talen (of wellicht beter gezegd: dialecten) om je heen. En in de supermarkt zijn de flessen wijn, kratjes bier en chips steevast als eerste uitverkocht. Ik grijp nu ook steeds vaker mis in de vrieskist waar de zakken met ijsblokjes liggen. Want iedereen wil met deze temperaturen een goed gekoeld glas wijn of (fris)drank. En wees nou eerlijk, een Mojito, Pink Gin of andere tropische cocktail is zonder ijs toch niet achter over te slaan. Laat staan dat zo'n lauwwarm drankje zonder iets te knabbelen erbij bijdraagt aan het ultieme vakantiegevoel. Ik snap dan ook niet waarom de supermarkten hier niet op anticiperen. Je schroeft het aantal bestellingen toch op als je weet dat er een grote invasie van vakantiegangers voor de deur staat. Het is niet dat ze hier pas voor 't eerst met toeristen te maken krijgen. Niets zo irritant als misgrijpen omdat er geen voldoende voorraad is. Maar ik zal wel weer te blond zijn om dit te begrijpen.

Anyway, het zomerseizoen draait inmiddels op volle toeren en ook wij hebben het druk als kleine baasjes. Oh wacht.... dat zijn wij nu ook haha. Rob krijgt allerlei verzoeken om elektrische probleempjes op te lossen, Michou draait overuren om alle hondjes van hun warme (winter)vacht te ontdoen, Mats en Barbora zijn lekker actief met het geven van (Personal) fitness training en Mobility & yogalessen  en ik check allemaal vrolijke en uitgelaten gasten in (en ook weer uit😉) nu ik tijdelijk een aantal vakantievilla's voor een vriendin beheer. Allemaal families in vakantiestemming. Reuze enthousiast over het weer, de locatie, de villa’s, en de gezellige restaurantjes. Op een mooie plek waarin zij optimaal van hun vrije tijd kunnen genieten.

"Jij boft, jij woont gewoon op vakantie" hoorde ik een klein kind laatst zeggen. Wat een geweldige, treffende opmerking. Want hij heeft helemaal gelijk. Zo voelt het ook. Wij wonen in een heerlijk klimaat, in een leuk stadje, hebben strand, natuur en cultuur in de buurt, leren steeds meer mensen kennen en nemen iedere dag een duik in ons eigen zwembad. Wat een luxe. Wat een vrijheid. 

Dat er nu tijdens de zomer overal van alles wordt georganiseerd draagt ook zo bij aan dat ultieme thuis- vakantie gevoel. Vorige week was er een zomerbuurtfeest in de 'bairro social' bij ons om de hoek. 

Volop muziek, dans en vrolijke mensen. Er was wat te drinken en sardientjes van de grill..... meer hoeft het niet te zijn. Een en al gezelligheid.  

Ook Mats en Barbora vermaken zich prima en trekken de weekenden er steeds meer op uit. Nu het voor klimmen en hiken te warm is, gaan ze surfen en snorkelen in de omgeving van Sagres.

Vooral de voldoening wanneer je dan na een dag werken 's avonds op de veranda zit, de BBQ aansteekt en geniet tuin en huis -ons eigen paradijsje-  maakt elke tegenslag of  gevoel van gemis weer goed. 

Want familie en goede vrienden missen doen wij natuurlijk best wel. Vooral als iets tegenzit of er iets is. Zo was Rob van de week een paar dagen naar zijn oudste vriend in Nederland die ongeneselijk ziek is. Dan wil je graag nog wat quality time met elkaar doorbrengen. En is het balen dat je dan zo ver weg woont en niet vaker ff gewoon bij elkaar kan binnenvallen. Maar afstand mag in zulke gevallen geen obstakel zijn. Je boekt een ticket en gaat. Je bent er dan gewoon voor elkaar. 

 

Kleine irritaties zijn hier natuurlijk ook. De bestelde cover van het zwembad is niet goed gestikt en moet worden hersteld. Ook duurde lang voordat ze de cementen vloer van de garage kwamen afmaken. Wij moesten ook nog extra betalen voor werk van een opzichter/architect die niet eens is komen controleren. Maar goed de vloer is nu afgemaakt.

En zo stond ik ook begin van de week al heel vroeg bij de garage. Ik had een rare uitstulping in mijn linker voorband en ook het profiel van beide voorbanden bleek totaal versleten. Erg vreemd, want beiden zijn vorig jaar nog vervangen. En een paar maanden ervoor had ik al een nieuw setje achter moeten kopen want herinneren jullie DIT verhaal nog? 

Afijn, ik dus heel vroeg naar de garage maar ik bleek niet de enigste met dat idee. Voor openingstijd stond er al een hele rij. Zucht. Ik meteen in de stress want ik had juist allerlei afspraken staan die ochtend en had de auto echt nodig. En zoonlief was weg met zijn busje. Maar ondanks de enorme drukte  (en daaruit voortvloeiende wachttijd) was de service van de garage uitstekend. Vroeg ik eerst of er dan tijdelijk de reserve a.k.a. thuiskomband eronder gelegd kon worden, zodat ik in ieder geval naar mijn gasten kon, werd ik er zowaar tussen gepropt en snel (nou ja, al met al was het toch 1,5 uur later) geholpen. Afijn, 't zweet stond op m’n rug want ik was maar net op tijd bij m’n afspraak. En ik had het al zo warm. Niet alleen vanwege het bloedhete weer maar ik zit nu ook midden in de overgang /menopauze (stom woord) en heb regelmatig last van opvliegers. Ik zal jullie niet vervelen met al die ellende maar ik vraag me wel af waar wij vrouwen al deze onzin aan hebben verdiend. Ik ben er wel zooo klaar mee. En m'n huisgenoten vast en zeker ook😁.

Veel drinken en bewegen is goed zeggen ze. Dus dat doen we dan maar. Afgelopen week had ik met vriendin H. 's morgens vroeg afgesproken voor een stevige wandeling met de honden. En die we  afsloten met een gezellig ontbijtje in het cafeetje onderaan de berg.

Inmiddels is Rob weer thuis en druk aan het klussen geslagen. We kregen bericht dat de aluminium kozijnen voor in de keuken en Michou's salon klaar zijn. 

Het is nog wel wachten op het speciale, dubbel glas wat erin gaat. Maar de verwachting is dat ze in twee weken de eerste ramen en deuren komen installeren. En aangezien een raam in Michou's salon een deur gaat worden en in de keuken nog helemaal geen schuifpui zit moet er in de muur gebroken worden. 

Dus geen echte vakantie voor ons. Er moet worden gewerkt. Wel komt eind augustus B.'s familie hier naartoe en gaan wij rond die periode nog met ons gezin nog een paar dagen naar Nederland voor een herinneringsbijeenkomst & as uitstrooiing van mijn schoonvader.

Fijne vakantie en geniet van de zomer allemaal.

Het is weer voorbij...

....die mooie zomer. Althans voor manlief. Op dit moment zit hij alweer in São Paulo. Zijn euh, vakantie is voorbij. Waarschijnlijk heeft hij een nieuwe vakantie nodig om bij te komen van deze. Want echt uitgerust heeft (is) hij niet. Maar het was heerlijk om hem weer een maandje thuis te hebben. Want zo voelt het hier in Portugal toch echt al.

Ook mijn weblog had vakantie. Even een weblogstilte. Niet bewust maar ik had het gewoon (gezellig) druk. En daardoor geen puf om 's avonds nog uitgebreid te gaan bloggen, andere blogs te lezen of FB bij te houden. Die schade ga ik nu inhalen.

De eerste twee weken van Rob's vakantie moest hij hier, komende uit 'rood land' Brazilië, in quarantaine. En of dit nu wel of niet gecontroleerd ging worden... hij heeft zich er keurig aan gehouden. Je wilt tenslotte geen moeilijkheden hebben mocht er toch een controle plaatsvinden. De boetes liegen er niet om. Overigens ben ik inmiddels volledig gevaccineerd en heeft Michou ook haar eerste prik ontvangen. Volgende week krijgt zij nummer twee.

De dag nadat Rob aangekomen was werden we opgeschrikt door overvliegende blus-helikopters en voorbij razende brandweerauto's. Met loeiende sirenes reden die langs ons huis. Bleek dat een stuk verderop een bosbrand was ontstaan. Best dichtbij de 'bewoonde wereld'. Met de hoge temperaturen (35 grd) en enorme wind die er waaide was dit geen goede combinatie. Gelukkig waren ze er op tijd bij. Deze omgeving, vooral het droge achterland, staat bekend als hoog risicogebied w.b.t. brandgevaar. In het voorjaar kregen wij dan ook een foldertje met verplichte instructies hoe je terrein deint te ontruimen (takken te rooien en ontdoen van tuinafval) ter voorkoming van brand. En in de zomers een folder hoe te handelen in geval van een natuurbrand.

folder voorjaar

folder zomer

Wij hadden al besloten de grote, stenen barbecue te slopen om zo meer uitzicht en doorgang naar de achtertuin te creëren. En met het oog op brandgevaar (houtskool en harde wind zijn nooit een goede combinatie) moest dat ding nu op zeker weg.

Dus toen twee dagen later onze goede vrienden met hun dochter arriveerden was dat een van de eerste dingen die ik ben gaan kopen. Een nieuwe BBQ op gas. Terwijl manlief erop los kluste in en rondom het huis, de meiden zich in de zon vermaakten, vriendin Rienke voor de boodschappen en ons dagelijkse natje en droogje zorgde gingen vriend Mike en ik steeds op pad. Als plaatsvervangend echtgenoot hielp hij mij met het kopen van een BBQ, een opbouw zwembad en allerlei bouw- en klusmateriaal uit te zoeken. Die arme kerel heeft zowat alle bouwmarkten in de Algarve gezien ;-). Maar daarna heb je ook wat. Zo hing eindelijk onze Braziliaanse hangmat op een mooi plekje op de veranda van waaruit je prachtig van de ondergaande zon kunt genieten, werd het zwembad opgebouwd waarin het na een dag hard werken heerlijk toeven is, werd de BBQ in elkaar gezet en stond er een nieuwe waternevelventilator buiten op de veranda om de gezellige, zwoele (en erg late) avonden wat aangenamer te maken. Prachtig zomerweer, lekker eten, (veel) drinken, en dat allemaal in goed gezelschap. Wat wil een mens nog meer?

Rob had de dagen ervoor al geregeld dat een -door mij aangesloten- koppelstuk in een grote slang van de waterpomp in tuin niet meer lekte. Hij had er ook voor gezorgd dat de ligbedjes wat stabieler lagen en alle bouten en moeren steviger aangedraaid en de stof opnieuw aangespannen. Verder had hij een nieuw glasplaatje in de voordeur gezet (waarbij ik nog achter nieuwe glaslatjes aan moest en deze -gratis- op maat gemaakt meekreeg bij een plaatselijke houthandel), een nieuwe mengkraan in de keuken gemonteerd, ons huis van een toepasselijke naam voorzien en de authentieke keramische lettertegeltjes hiervoor op de tuinmuur gelijmd en een douchegordijn boven het bad in de grote badkamer opgehangen. Want Michou en ik kregen daar met geen mogelijkheid gaten in het plafond geboord. Daarnaast schuurde en lakte hij een houten tafelblad en hing hij een bewegingssensor lamp buiten bij keuken op. En tussendoor maakte hij alvast een beginnetje met het met rieten matten bedekken van het dakje van de 'kippenren' a.k.a fietsenhok. En dan was mijn 'to do'-lijstje nog lang niet afgewerkt 😜.

Maar het belangrijkste project was het dak van Michou's huisje. Dat lekt en moet voor de komende winter dicht zijn. Wij hadden al allerlei offertes hiervoor aangevraagd maar werden niet vrolijk van de prijzen. Dus besloot Rob dit in zijn vakantie zelf te gaan repareren. Online, in Nederland, de isolatieplaten, het EPDM rubber, de lijm en andere benodigdheden besteld en voor Rob's komst naar Portugal werd dit op twee pallets hier afgeleverd.

                                             

Waarna Michou en ik het met vereende krachten alle spullen naar binnen hebben lopen sjouwen. 

Met Mike heeft Rob eerst alle oude dakbedekking verwijderd en daarna de isolatieplaten en de zware, zwarte rubberen rollen naar boven gesjouwd. De opstaande rand moest worden vlak geschuurd en daarna de platen op het dak vast geboord. Een flinke klus, die eigenlijk niet te doen was in deze hitte.

Inmiddels was ook mijn schoonvader aangekomen in Portugal. En omdat Rob nog steeds in quarantaine zat zijn Michou en ik daarom met hem op pad gegaan. O.a. naar het vissersplaatsje Olhão.

De volgende dag gingen we weer de hort op en waren onze vrienden ook van de partij. Dit keer bezochten wij het kleine vissersdorpje Santa Luzia (bekend om zijn octopus) alwaar we heerlijk gelucht hebben.

En arme Rob thuis maar werken ;-)  

En toen was het feest. Rob en ik vierden op 14 juli j.l. onze 32e trouwdag. En noemt men dit ook een koperen bruiloft. Dat wisten wij niet, maar Rienke en Mike wel. Zij verrasten ons dan ook heel lief met een originele koperen cataplana. Handgemaakt, gekocht in Loulé bij een ambachtelijk bedrijfje waar de kopersmeden nog op traditionele wijze deze 'stoofpannen' vervaardigen. Wat een geweldig kado.

Op deze dag zouden ook mijn schoonouders 60 jaar getrouwd zijn. Helaas heeft mijn schoonmoeder Roos dit niet meer mee kunnen maken. Toch was zij in spirit bij ons aanwezig want een prachtige rode roos bloeide juist deze dag uitbundig in de tuin. 

Op verzoek van mijn schoonvader gingen we die avond gezellig BBQ-en. De bedoeling was om spareribs te grillen. Echter waren we die, na het marineren de dag ervoor, vergeten om in de koelkast te zetten. En met temperaturen van ruim boven de 30 grd leek het ons geen goed plan dit dan nog te gaan eten. Het werd dus kip. Ook lekker.

Toen mijn wederhelft eindelijk niet meer binnen hoefde te blijven zijn we met z'n allen, inclusief Dinkel en Ollie, eropuit getrokken. Naar een stuwmeertje hier in de buurt. Daar konden de honden (en de meiden) even lekker afkoelen. Daarna reden wij naar het park Fonte Férrea waar we bij café Avalanche heerlijk, en vooral lang, hebben geluncht. Ze serveerden daar zo'n zalige, ijskoude pink gin tonic. Lang leve een dochter met rijbewijs.

Toen zat het bezoekje van opa Rob sr. er weer op en vloog hij terug naar Nederland. Blij dat hij ons nieuwe huis in Portugal met eigen ogen heeft kunnen zien. Maar vooral dat hij op die voor hem toch emotionele (trouw)dag afleiding had en in de gezelschap van zijn zoon verkeerde. Het was fijn om hem hier bij ons te hebben.

Daarna was het nog twee dagen genieten van onze andere visite. Er werd nog wat geklust, maar ook gepoedeld in het zwembadje, gewinkeld, geluierd in de zon en vooral veel gelachen. Ter afsluiting gingen we op de laatste avond nog sjiek ut eten bij Ysconderijo. Hier hebben we gezellig buiten gezeten omdat nog niet iedereen in ons gezelschap volledig ingeënt was en covid app had. Dat is hier verplicht als je binnen in een restaurant wilt eten (of je moet elke keer een recente neg. covid test laten zien).

En toen was het gedaan met de pret. Onze vrienden gingen weer naar huis en er moest nu serieus gewerkt gaan worden 😇. Het dak moest af èn de gemetselde BBQ moest nog worden gesloopt. Wat heb ik dàt ding vervloekt. Dagen heb ik grote stenen en brokken cement kleingeslagen en in puinzakken gedaan. Daarna in gedeeltes die (te) zware zakken afgevoerd. De blaren stonden op m'n handen. Wat een puist werk. En dat in een hittegolf. 

voor & na

de sloopwerkzaamheden

Michou hielp ondertussen haar vader verder op het dak. Want voordat die man weer weggaat moet de boel daar wel waterdicht zijn. Maar in die hitte was het eigenlijk niet te doen. Ze gingen dan ook vaak in de 'koelere' avond door. Maar het harde werken heeft zich geloond. Het dak is bekleed. 

eindresultaat

Zodra we van de architect/aannemer te horen krijgen wat het exacte max. gewicht en draagvermogen van het dak is willen we alles verder betegelen en maken we er een dakterras van.

En na al dit klussen ( manlief heeft ook nog pruimenjam en meloen ijs gemaakt) was ook Rob's vakantie alweer om. De tijd is voorbij gevlogen. Dus de laatste dag hebben we de cataplana uit geprobeerd en heb ik een seafood gerecht erin klaargemaakt. En al ben ik geen keukenprinses het resultaat was zeker goed te eten.

    

    

Tja, aan al het goede komt altijd weer een eind en zo zitten Michou en ik dus weer vader- en manloos thuis.

Maar er valt voor ons dames nog genoeg te klussen. We gaan deze week eerst beginnen met het oogsten van de Alfarroba peulen. Het is hoogste tijd hiervoor...

Fijne week allemaal.

Dog walhalla

Even een vrolijk filmpje van Dinkel. Gewoon omdat het kan.
Wat heeft ze het toch naar haar zin. Helemaal blij word ik ervan. Het is absoluut saai zonder haar in huis. En ook kom ik nu bijna helemaal niet meer buiten. Maar hierom laat je je hondenkind op vakantie gaan...

Wat een paradijsje is het daar toch ook. Al die vriendjes, de ruimte en mogelijkheden om te zwemmen en lekker te rennen. Mevrouw wil nooit meer terug 😉

© video Mimos e Fochinos

Gedaan met de rust

Het leven is weer op gang gekomen in Sao Paulo.

Wat was het heerlijk rustig de afgelopen dagen op straat. Carnaval.... en dan ligt heel Brazilie plat. Maar als je niet wist waar de feestelijkheden plaatsvonden zou je niet het idee hebben dat het carnaval was.
Bijna iedereen is vrij en velen trekken eropuit. Meestal richting het strand.
En daar kon je maar beter ook zitten wat het weer werkte, in elk geval hier in de grote stad, absoluut niet mee. Wat een slechte zomer hebben we dit jaar toch. Veel regen en bijna elke dag bewolkt. Het is weliswaar niet koud maar er is geen zon om even lekker bij het zwembad te gaan liggen bakken.
En laat dat nou net onze bedoeling zijn geweest.
Wilden wij eerst nog op reis, maar na alle 'carnavals' prijzen gezien te hebben, besloten wij om dit jaar rustig 'thuis' te blijven. Er staat ons sowieso nog genoeg te wachten.

Rob was dus een kleine week vrij. Het was zo heerlijk rustig en stil op straat, geen geluid van voorbijrazende auto´s, vele winkels en bedrijven waren gesloten en je hoorde nu de vogeltjes fluiten. Het leven lag stil. Af en toe zagen we groepjes verklede mensen richting het park of naar Avenida Paulista lopen. Daar werd feest gevierd maar verder was uitgestorven bij ons in de buurt. Eigenlijk super om dan thuis te zijn. Wij hebben dan ook heerlijk uitgeslapen, elke dag wat gesport, uitgebreid gewandeld met Dinkel (voor zover dat ging met mijn nog ietwat geblesseerde knie), klusjes afgemaakt in huis, lekker de churrasco aangestoken en gingen buiten de deur wat borrelen.

   
Tenslotte moet je als je in Brasil bent wel wat van de echte carnaval sfeer opsnuiven ;-).
Verder hadden we nog een ander project waar we intensief aan gewerkt hebben en zijn onze eettafelstoelen nu ook allemaal opnieuw bekleed.

Rob is inmiddels weer aan het werk en bij de buren zijn ze sinds vandaag weer begonnen. Er wordt flink gehakt, geboord en geschuurd. Daar wordt een hoop verbouwd. Ik zit in elk geval in het lawaai. Ook hoor ik weer sirenes en getoeter buiten en als ik met Dinkel buiten loop zie ik weer drukte op straat. Het is gedaan met de rust. Brazilie leeft weer.

Kruk

Tja, daar zit ze dan achter de computer. Met haar been omhoog en twee mooie, metallic roze krukken naast haar. Deze muts heeft weer eens iets onnozels gedaan. Eindelijk is het prachtig zomers weer,  blauwe lucht en 'n stralende zon. Na onze winterse vakantie in Europa een aangename verandering. Dus niet binnen zitten, werkend aan m'n weblog, boek of ander huishoudelijk klusje (was bezig om de eettafel stoelen opnieuw te bekleden), maar lekker naar buiten. Vit D. opsnuiven.
Omdat afgelopen zaterdag de 466e verjaardag van de stad Sao Paulo gevierd werd, en overal activiteiten waren, trokken velen Paulistanos eropuit. Hoewel het relatief rustig op straat was, althans hier in de wijk, want het is nog zomervakantie. De meeste scholen beginnen vanaf 4 februari weer.

Afijn, na een gezellig weekend gaan Rob en ik zondagavond nog even wandelen met Dinkel. Ik klets natuurlijk weer de oren van z'n hoofd en let daarbij niet goed op waar ik loop. De stoep wordt smaller door een grote boom. Als een kip zonder kop loop ik verder en heb niet door dat Rob al achter mij is gaan lopen. Ik ga dus wat opzij om ruimte voor hem te maken en stap/zwik daarbij met mijn linkervoet van de stoeprand. En voel het gelijk in mijn knie. Misselijk van de pijn strompel ik naar het lage muurtje wat om die boom gemetseld is. Ik moet zitten. Ooow, niet weer m'n knieën hé. Waarom let ik ook niet op? Verder lopen gaat echt niet meer. Ik blijf met Dinkel wachten terwijl Rob naar huis snelt om de auto te halen. We droppen eerst de hond en rijden dan door naar de EHBO van een ziekenhuis in de buurt. Daar word ik redelijk vlot geholpen en maken ze gelijk een röntgenfoto van mijn knie. Daarop is gelukkig niets te zien. Geen gebroken botten (wat ik ook niet verwachtte). Na een korte pijn- & flexibiliteitstest denkt de arts dat het niet mijn kruisbanden zijn. Wellicht een spierscheur? Maar voor de zekerheid adviseert hij om ook nog een MRI scan te laten maken. Daarop kan meer worden gezien. Omdat ik verder geen spoedgeval ben krijg ik tegen de pijn twee injecties in mijn bil en kan dan naar huis. Met een recept voor extra pijnstillers en een verwijskaart voor de MRI verlaat ik het ziekenhuis. Tot zover een onnozel einde van een leuk weekend.

De volgende morgen koopt manlief als eerste een paar krukken. Dan kan ik mij wat verplaatsen in huis. Ook laat hij de hond uit, haalt mijn medicatie bij de apotheek en vertrekt dan gauw naar kantoor.
Voor Dinkel regel ik ondertussen een hondenuitlaatservice die deze week met haar gaat wandelen. Dat gaat mij als kruk op krukken niet lukken. Verder maak ik een afspraak voor die MRI en kan ik daarvoor nog dezelfde dag (om 23.30 uur!!) terecht. Wow, wat een service. 24 uur geopend, daar is geen woord van gelogen!
Gisterenavond dus de scan laten maken en a.s. donderdag kan de uitslag daarvan opgehaald worden. Die ga ik dan vrijdagmorgen bespreken met een orthopeed.

Nu een dag later lijkt het erop dat de pijn afneemt (door de medicatie?). Al zijn mijn knie en kuit wel behoorlijk stijf. Ik hoop toch zo dat het gewoon een behoorlijke verzwikking is geweest. Iets wat met rust en lichte oefening vanzelf overgaat. Zit niet op een lang herstel te wachten, zucht.

Morgen maar een klein feestje bouwen dan is Rob jarig. Ik kan toch niet in de keuken staan dus we laten lekker wat bezorgen. Lijkt me een strak plan.

En als voorproefje op het reisverslag van onze kerstvakantie, hierbij alvast de foto's:

Tsjechië, Praag:

  

Onderweg met de camper: 

In Slowakije:  waar we een dag gingen hiken in het national park van de The Low Tatras mountains: 

  

      

In Hrebienok, skigebied van Stary Smokovec, Visoky Tatry in de High Tatras Mountains, 

 

                                                                            

In Bojnice, bij Barbora thuis

 

 en in Gerlos, Oostenrijk waar we onze neven opzochten die daar op wintersport waren:

En dan vierden wij ook nog kerst in Nederland met vrienden en familie en waren er nog andere gezellige uitjes. Genoeg over te schrijven dus.

Wordt vervolgd....