Fijne jaarwisseling

Nog ff snel dan. Op de valreep. We zwaaien een mooi, (te) druk, klusrijk, energiek, emotievol maar vooral mooi en gelukkig 2024 af en maken ons klaar voor een nieuw avontuurlijk 2005. Vol nieuwe plannen, goede voornemens en het hopelijk, het belangrijkste, een gezond nieuw jaar. Met gezin, familie en vrienden om ons heen.

Bedankt voor het lezen, alle reacties en mooie woorden.

Dat al jullie wensen uit mogen komen en geniet vooral van het leven. Heb elkaar lief.

Tot in 2025.

Goed nieuws.

 Pfff, toch nog even gauw een verhaaltje voor de kerst. Er is voldoende gebeurd in en rond casa Salgarve maar had gewoon geen puf om te bloggen. Te druk met allerlei afspraken, klussen en werk. Beetje chaotisch allemaal. Iets met soms zit het mee en soms zit het tegen. Dat laatste sloeg op een paspoort wat ik mee gewassen heb. Een vieze werkbroek, haast en dommigheid mijnerzijds leverde dus een nat paspoort van manlief op. Zucht. Dus op stijl en sprong moest er een afspraak gepland worden bij de ambassade in Lissabon voor nieuwe ID's. In een volgend blogje zal ik wel wat uitgebreider verhalen. Nu even in vogelvlucht de afgelopen maand bespreken. Dat vooral nieuws wat meevalt bevat.

• De nieuwe kozijnen met dubbelglas zijn afgelopen maand geplaatst. Het is nu heerlijk licht en vooral warmer in huis. De rolluiken worden vervangen begin van het nieuwe jaar (januari/februari) dus dan kunnen we ook die oude, bruine houten bakken/bekistingen binnen vervangen. ook moet er nog wat gestukt worden. Maar voor nu zijn we al zo blij met het resultaat.

• Ik ben dus nu begonnen met het schilderen van alle binnendeuren in de gang.  In een frisse, witte kleur. Wel een  kl...klus want er moet zoveel grondlagen op om die bruine houtkleur weg te krijgen. Vandaag is Michou mij komen helpen met schilderen. Gelukkig maar want zij heeft een vastere hand dan ik heb.
• Michou heeft het sowieso erg druk gehad met hondjes zo vlak voor de feestdagen.  Maar komende week heeft ze vrijgehouden. Lekker rommelen in huis en tuin. Het is hier momenteel prachtig weer (20 grd) en dus heerlijk genieten en ff bijtanken.
• Rob is ook een bezige bij. Veel werk dus dat is goed. Daarnaast valt er voor hem ook veel te klussen. Op dit moment haalt hij de tuin/terrein van vrienden die Portugal gaan verlaten (in de categorie: valt tegen) leeg en mag hij allemaal planten, hout en potten meenemen (in de categorie: valt mee).
• Mats en Barbora schieten ook al aardig op met hun movement studio. Er wordt -tussen het werken met klanten door- hard geklust. Nog even en dan kunnen alle grote apparaten die nu hier thuis opgeslagen staan ook die kant op. Ze hopen eind januari open te kunnen gaan.

• Maar op dit moment zitten ze in Slowakije. B's oma is ziek geweest en ze wilden toch graag de feestdagen daar bij haar familie doorbrengen. Maar de slechtere gezondheid van die oma was voor Mats niet de enige reden om daarheen te gaan........               

She said YES 💞💍

• Sinds gisteren zijn Barbora en Mats verloofd. Heel idyllisch heeft hij haar gevraagd bij het  magische kasteel van Bojnice, nadat hij eerst haar vader officieel om de hand van zijn dochter heeft gevraagd. Zoonlief is romantischer dan zijn vader haha.

Wij zijn heel blij voor dit prachtige stel. Er zit hier een gelukkige moeder. Dit worden hele mooie kerstdagen. Hier thuis zijn we aan het bakken geslagen en verheugen we ons op morgen, Top 2000 aan en lekker verder kokkerellen. Ik geniet altijd zo van deze periode.

Ik wens iedereen dan ook hele fijne feestdagen. Geniet van elkaar en maak er een mooie kerst van.

Tot het volgende, weer wat uitgebreidere blogje.

Beloofd!

(NB: klik op de foto's voor vergroting)

Feliz Natal

Even heel snel. Ja, wederom is het rustig op dit blog geweest. Maar zeker niet achter de schermen. Daar gebeurt van alles. Grootse plannen voor het nieuwe jaar. Zo spannend allemaal. Daarover later meer.  Maar zoals altijd is het never a dull moment. Van die sabatical komt in elk geval weinig terecht😉

Hier in de keuken wordt door m’n kroost hard gewerkt. Kerstkoekjes bakken en al wat voorbereidingen voor het kerst diner morgen. Wij zijn dit jaar met ons viertjes, B. is na 10 dagen Portugal weer naar huis en is de feestdagen bij haar familie.

Wij wensen wij alle bloglezers hele fijne feestdagen. Prettige kerst en veel gezelligheid met jullie geliefden en dierbaren. 

Tot gauw,

Rob, Sally, Michou en Mats

Gedaan met de rust

Het leven is weer op gang gekomen in Sao Paulo.

Wat was het heerlijk rustig de afgelopen dagen op straat. Carnaval.... en dan ligt heel Brazilie plat. Maar als je niet wist waar de feestelijkheden plaatsvonden zou je niet het idee hebben dat het carnaval was.
Bijna iedereen is vrij en velen trekken eropuit. Meestal richting het strand.
En daar kon je maar beter ook zitten wat het weer werkte, in elk geval hier in de grote stad, absoluut niet mee. Wat een slechte zomer hebben we dit jaar toch. Veel regen en bijna elke dag bewolkt. Het is weliswaar niet koud maar er is geen zon om even lekker bij het zwembad te gaan liggen bakken.
En laat dat nou net onze bedoeling zijn geweest.
Wilden wij eerst nog op reis, maar na alle 'carnavals' prijzen gezien te hebben, besloten wij om dit jaar rustig 'thuis' te blijven. Er staat ons sowieso nog genoeg te wachten.

Rob was dus een kleine week vrij. Het was zo heerlijk rustig en stil op straat, geen geluid van voorbijrazende auto´s, vele winkels en bedrijven waren gesloten en je hoorde nu de vogeltjes fluiten. Het leven lag stil. Af en toe zagen we groepjes verklede mensen richting het park of naar Avenida Paulista lopen. Daar werd feest gevierd maar verder was uitgestorven bij ons in de buurt. Eigenlijk super om dan thuis te zijn. Wij hebben dan ook heerlijk uitgeslapen, elke dag wat gesport, uitgebreid gewandeld met Dinkel (voor zover dat ging met mijn nog ietwat geblesseerde knie), klusjes afgemaakt in huis, lekker de churrasco aangestoken en gingen buiten de deur wat borrelen.

   
Tenslotte moet je als je in Brasil bent wel wat van de echte carnaval sfeer opsnuiven ;-).
Verder hadden we nog een ander project waar we intensief aan gewerkt hebben en zijn onze eettafelstoelen nu ook allemaal opnieuw bekleed.

Rob is inmiddels weer aan het werk en bij de buren zijn ze sinds vandaag weer begonnen. Er wordt flink gehakt, geboord en geschuurd. Daar wordt een hoop verbouwd. Ik zit in elk geval in het lawaai. Ook hoor ik weer sirenes en getoeter buiten en als ik met Dinkel buiten loop zie ik weer drukte op straat. Het is gedaan met de rust. Brazilie leeft weer.

Versieringen

Het is alweer november. Ik moest lachen om een stukje wat ik bij een FB vriendin las. Maar het gaat inderdaad snel. Nog maar een paar weken en dan zitten wij midden in de feestdagen. In Nederland hebben we eerst nog Sinterklaas maar hier in Brazilië zijn ze al weer volop bezig met Kerst. Overal poppen de versieringen op. En in de winkels tref je de eerste panettones al in de schappen. Ergens vind ik het nog best vroeg voor al deze gezelligheid maar het heeft ook wel weer wat ...die kerstsfeer.

Verder heb ik eigenlijk niet veel te melden. Het weekend na terugkomst uit Barcelona hadden wij een verjaardagsfeestje van Amerikaanse vrienden waarvan de echtgenoot 55 jaar werd. Gezellig avondje met diner-dansant. Heel het restaurant bleek te zijn afgehuurd en een goed bandje zorgde voor de nodigde live entertainment. We hebben dan ook ouderwets de hele avond staan swingen op de dansvloer. Oef, dat heb ik geweten de volgende dag(en).

De 2 weken erna moest Rob veel reizen, binnen Brazilië deze keer, en was ik alleen thuis. Met een steeds luiere hond. Mevrouw begint toch wel heel stram te worden en heeft niet heel veel zin meer in lange wandelingen. Nou was het die week ook wel heeel warm in Sao Paulo (35-38 grd) en ook ik had niet veel puf om ver te lopen. 't Leek Dubai wel met die hoge luchtvochtigheid. Overal vies heet. Ben blij dat we vorig jaar een mobile airco hebben gekocht. Daarmee was het in huis nog een beetje uit te houden. In de slaapkamer was het een ander geval. Daar stonden de plafondfan en een ventilator flink te blazen maar heel veel verkoeling gaven ze niet. Zeker niet toen mijn hondenvriendinnetje besloot naast mij te komen slapen ;-)

Afgelopen week vond de 'INC incoming-outgoing board lunch' plaats. Potluck-style, en ik had o.a. een lekkere (lees: simpele en fail proof) appetizer gemaakt. Samen met de culinaire hoogstandjes van de andere bestuursleden werd er een waar feestmaal op tafel gezet. Zalig en natuurlijk veelste veel. Er werden nog wat kadootjes uitgedeeld en na al dat lekkers heb ik die avond dan ook niet veel meer gegeten.
Ook had ik in die dagen nog een andere afspraak staan waardoor ik helaas de INC Christmas bazaar moest missen.

Inmiddels is mijn wederhelft weer thuis. Dit weekend is het qua temperatuur weer wat afgekoeld en vandaag is het ook wat bewolkt. Maar met 22-25 grd is het wel beter uit te houden.
Nog een klein weekje werken voor manlief (vrijdag is een nationale feestdag) en dan brengen wij Dinkel zelf weg naar haar pension. Drinken we daar gezellig een bak koffie en mogen we daarna onze koffers inpakken voor een weekje vakantie. Er wordt gevlogen naar Joao Pessoa en vandaar is het nog een half uurtje rijden naar onze pousada aan het strand. Hopelijk hebben wij weinig last van de olie. Want wat een stille ramp is dit.

Give a man his meat

De afgelopen twee weekenden stonden in het teken van vlees, BBQ, drank en gezelligheid.  Brazilianen zijn dol op gegrild vlees. Elke gelegenheid wordt aangegrepen om de BBQ aan te steken. Vamos fazer um churrasco?  Die vraag hoor je geregeld.  Met vrienden, familie, grote stukken vlees, salades, taarten als nagerecht, (zelfgemaakte) drank en wat muziek erbij ......
e voila, alle ingrediënten voor een gezellig samenzijn.

Vorig week zondag werd Rob gevraagd door een collega of wij zin hadden om bij hem thuis te komen. Het was dia dos pais....vaderdag.... en hij vierde dit met  zijn familie en uiteraard een churrasco. Collega Andre woont voor ons meer dan een uur rijden buiten Sao Paulo in de bossen. Dinkel mocht mee aangezien A. zelf ook een heleboel honden op zijn terrein heeft lopen. Bijna alle familieleden wonen daar op de berg, allemaal op een eigen stukje land. Geweldig wat een ruimte daar. Meerdere generaties, van jong tot oud, waren dus gezellig bijeen gekomen. Ondanks dat wij geen familie waren, werden we door iedereen enthousiast welkom geheten.
Grote hompen vlees hingen al aan een rooster, ander vlees lag te garen op een gril, caipirinha, zelfgestookte  kombucha, muziek  aan en (vr)eten maar. De mannen waren helemaal in hun element. Iets met vuurtje stoken en padvindersgevoel volgens mij ;-)

Mega gezellig en zooo leuk om echt tussen de lokale bevolking te kunnen en mogen zitten. Er is geen betere manier om de Braziliaanse cultuur en haar inwoners te leren kennen. En ook goed om mijn Portugees te oefenen. Zulke warme mensen allemaal.

Afgelopen zaterdag hadden wij nogmaals een BBQ. Deze keer had collega Edson ons weer uitgenodigd. Geen bijzondere reden, gewoon omdat het alweer even geleden was dat wij elkaar gezien hadden. En omdat het altijd tijd is voor een churrasco ging ook bij hun de churrasqueira aan. Ook Dinkel kon weer mee dus mevrouw hoefde niet alleen thuis te blijven. Een andere collega, tevens buurman van E., kwam ook ff langs met zijn gezin en al gauw stonden hier ook de flessen alcohol op tafel. Je zou haast denken dat alle mannen zuipschuiten zijn haha. Echter deze keer was Rob de BOB en genoot ik van een (euh twee, zelfs drie) heerlijke caipirinha (s). De meeste Braziliaanse vrouwen nemen een zoetere versie met kiwi of aardbeien maar ik blijf de klassieke versie met limoen het lekkerste vinden. De picanha smaakte voortreffelijk en het gezelschap was meer dan OK. Wat genieten wij toch van zulke uitjes.

Om in de 'eet' sfeer te blijven grilde Rob zondags thuis nog een  heerlijke anchova vis op onze BBQ. Drankje erbij en toen was alweer een zalig weekend voorbij.

En zeer grote kans dat komend weekend de BBQ ook weer aangaat want dan gaan wij een lang weekend naar vrienden Carlos & Lia in Curitiba. Dat zijn ook zulke levens-, en churrasco, genieters net als wij.

Yeah, Brazilian life is good........

Vertrouwen

Na het lange blogje van nog maar deel 1 van onze Japan-reis even een kort blogje tussendoor. Dit weekend volgt deel 2 van die reis en dan ben ik weer bij met bloggen. Precies voordat wij volgende week weer aan onze volgende vakantie gaan beginnen ;-)

Afgelopen dagen was ik druk met de laatste voorbereidingen voor de INC Monthly Meetup waarvoor ik verantwoordelijk ben. Voor de organisatie ervan dan hè. Was ik al druk met het aanvragen van allerlei offertes voor een nieuwe locatie waar wij deze bijeenkomsten straks kunnen gaan houden (lees e-mailen, opvolgen, nabellen en daarna onderhandelen over de prijs) moest ik mij nu vooral concentreren op de uitnodigingen, de catering, decoratie en deelnemerslijst voor deze maand. Thema: Até logo (wat zoiets betekent als Tot Ziens). In de expat wereld is weer de beruchte eind van het schooljaar a.k.a relocatie periode aangebroken. Voor velen vaak een drukke en stressvolle maand. Met veel laatste schoolactiviteiten, afscheidsfeestjes en verhuizingen. Dus voor INC een reden om vertrekkende leden te bedanken voor hun vriendschap, bijdrages, ideeën en tips, deelname aan onze activiteiten oftewel hun lidmaatschap van onze club. Geen 'good bye' want er is niets goeds aan het afscheid moeten nemen van vrienden in het mooie land wat je voor even ‘thuis’ heb mogen noemen maar een tot ziens! Até logo.....till we meet again.

En zo was ik gistermorgen dus vroeg op, wandelde -in de miezer- met de hond en zorgde er daarna voor dat alle spullen die ik mee moest nemen in de keuken klaar stonden. Stel je dan even voor: tassen met decoratiespullen, een paar helium ballonnen, cadeautjes voor de vertrekkende leden, lange doos met chocolade rozen voor nieuwe leden, nog een tas met wat klein plastic stuff wat ik niet bij de cateraar qua serviesgoed had kunnen bestellen en dan nog een tas met wat papierwerk. Mijn naam is pakezel. Na alles bijeen gesprokkeld te hebben stap ik daarna in de lift om richting de bakker te lopen. Hier moest ik een grote 3 kg taart, 1 meter sandwich-stokbrood en andere bestelde zoetigheden ophalen. Sta ik in de lift stopt deze er plots mee. Gelijk is het aardedonker...  de stroom blijkt uitgevallen. Maar de portier zegt via de intercom dat de noodaggregaat vanzelf zal aanspringen en inderdaad floept het (nu wat zwakkere) licht even later aan en zet de lift zich in beweging. Pffff, wat opluchting. Het duurde misschien een minuutje maar ik kreeg het al aardig benauwd.
Vervolgens loop ik buiten -inmiddels in de stromende regen en natuurlijks zonder plu-, of ik hoor een mega knal. Op hetzelfde moment zie ik een enorme vuurbal en een (stuk) boom blijkt afgebroken. Boven op een geparkeerde auto, een portiershuisje rakend en alle stroomkabels met zich meetrekkend. En dan zit de hele straat zonder stroom. Bovendien is de weg volledig geblokkeerd. Lekker dan.

Bij de bakker zitten ze dus in het donker en de ontbijtende mensen aldaar willen allemaal afrekenen. Tja, de koffiemachine doet het nu toch niet. Maar de kassa dus ook niet. Gelukkig werkt de pinautomaat op accubatterijen. 't Duurt even voordat ik aan de beurt ben maar dan kan ik mijn bestelling afrekenen. Maar goed nu die boom de straat blokkeert kan ik mij niet voor m'n deur op laten pikken. Ik besluit de bestelling bij de bakker te laten staan en ga de rest van mijn tassen thuis ophalen. Eenmaal weer terug bij de bakker zie ik eruit als een verzopen kat want met al die zooi in m'n handen kon ik niet ook nog een paraplu vast houden. Tot zover mijn mooi geföhnde kapsel. Ben ik daar nu op tijd voor opgestaan?

Afijn, ik bestel een Uber en wacht bij de donkere bakker. Met m'n ballonnen en tassen en al. Ik zie op de app dat het 8 min duurt voordat mijn driver er is. Maar hij moet rondjes rijden aangezien hij niet in de straat kan komen en het verder overal eenrichtingsverkeer is. Ik zie de voorrij-tijd steeds meer oplopen. Arghhh, dit gaat 'em niet worden. Ik annuleer de Uber en loop naar de hoek waar een taxipunt is. Daar vraag ik of ik ook met debetkaart kan betalen en wanneer dat wordt bevestigd loopt de taxichauffeur met me naar de bakkerij en helpt mij alles in z'n taxi te laden. Dan rijden we, gezellig kletsend, naar de locatie waar de bijeenkomst is. Meneer de taxichauffeur ‘kent’ mij zegt hij. Hij ziet me nl. steeds met die grote hond lopen. Ja,ja Dinkel is bekend, of moet ik zeggen berucht.
Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming wil ik afrekenen. Dan blijkt dat zijn pinapparaat niet werkt. Zucht, dat kan er ook nog wel bij deze morgen. Ik raak al in de stress want ik wil niet nog meer tijd verliezen met het zoeken en rijden naar een pinautomaat. Waarom heb ik ook nooit cash op zak? Maar dan verbaast de taxichauffeur mij door te zeggen: "betaal mij later maar". Huh? Ja zegt hij, ik weet dat je in de buurt van de bakker woont want zie je dagelijks met de hond. Betaal mij maar als je weer langsloopt. Ik kijk hem met open mond aan. Wat een vertrouwen. Ik wil hem mijn telefoonnummer geven maar dat is niet nodig. Hij gelooft me op mijn blauwe ogen dat ik hem kom betalen. Daarna helpt hij mij in de regen alle zakken en tassen het gebouw in te dragen. Wat een lieverd die man. Waar vind je nog zo'n goedzak?

Binnen decoreer ik gauw de ruimte. Ik krijg nog wat extra help en de bijeenkomst wordt erg gezellig. Helaas had ik wel de verkeerde koffiekopjes geleverd gekregen, kleine espresso i.p.v. grote americano size -die we ook voor thee hadden kunnen gebruiken- maar oh well.. that's life. Kan er ook nog wel bij vanmorgen ;-). Het kan de pret verder niet drukken.
Met een gezellige groep zijn wij bijeen. Iets minder mensen dan aangemeld komen opdraven, maar dat is meestal het geval als het rotweer is in Sao Paulo. Dan is het met het verkeer een puinhoop en vaak geen doorkomen aan. Al met al een geslaagde meet-up. Ondanks mijn chaotische start. Als afsluiting gaan een paar dames uit de Red area en ik nog lunchen bij Japans restaurant Kinoshita. Heerlijk, voor sushi ben ik altijd in. Daarna ga ik gauw met een Uber naar huis om de hond uit te laten. Die heeft lang genoeg alleen gezeten.

En uiteraard heb ik later die middag mijn schuld aan de taxichauffeur voldaan. Hijzelf stond er niet  maar zijn collega wel en die belde ff en nam toen het geld voor hem aan. Vanmorgen stond mijn chauffeur er wel en bedankte hij MIJ voor het netjes komen betalen. Nee, jij bedankt voor het vertrouwen. Ik weet niet of een chauffeur dat in Nederland had gedaan.

Hierbij nog wat foto's. Een paar maar en dan vooral van mij. Niet uit egoisme maar omdat INC een besloten groep is en ik tegenwoordig, met alle nieuwe privacy regels, niet zomaar foto's van iedereen mag plaatsen op mijn blog haha.

30 April

De verjaardagswensen vlogen mij al vroeg om de oren vanmorgen en mijn whatsapp was al volgestroomd met vrolijke berichtjes. Altijd leuk wakker worden zo. Eerlijk gezegd kreeg ik gisteren de eerste felicitatie al vanuit Japan. Blijft toch apart; vrienden over de hele wereld en al die verschillende tijdzones. Afijn, heppie burzdee toe mie. De andere kant van de 50 heeft zijn intrede gedaan, auch.

Tegenwoordig is het ook nooit meer oranje op mijn verjaardag. Koninginnedag heeft plaatsgemaakt voor Koningsdag.  En dus hadden wij afgelopen weekend het Oranjefeest van de Nederlandse vereniging Sao Paulo. Amstel had er een leuk Amsterdams plein van gemaakt en er waren nederlandse snacks, zoals patatje special of oorlog, bitterballen, frikandel, speculaas en stroopwafels. Al biedt de eerlijkheid mij te zeggen dat er een wat 'verbrasiliaanst' smaakje aan zat want ze waren hier lokaal gemaakt. In de andere landen werd altijd, speciaal voor het Oranjefeest, Nederlands lekkernij en drank door de blauwe vogel ingevlogen. Maar tegenwoordig zijn de invoereisen natuurlijk ook steeds strenger en als je een grote Nederlandse gemeente hebt ga je er natuurlijk geen onnodig geld voor uit geven. Dus helaas geen oranjebitter, haring of een echte Van Dobben kroket deze keer.  't Mocht de pret niet drukken. Het werd een gezellig avondje. Hulde aan de organisatie!

Wat nu ook wat anders is geworden is het straatbeeld van Sao Paulo. Al wandelend met Dinkel breek ik mijn nek over achtergelaten stepjes en fietsen. Hadden we al de vrolijk oranje ITAU huurfietsen  en de rode CicloSampa van Bradesco bank, tegenwoordig zijn er nieuwe spelers op de markt met o.a. elektronische stepjes (patinetes). Op de zelfde wijze als de huurfietsen kun je die via een appje op je telefoon huren. En als de batterij leeg is kun je de step achterlaten en wordt deze via de gps-tracker weer opgehaald. Er zijn twee partijen op de markt. De gele Yellow bike (die trouwens ook fietsen verhuurt) en de groene GRIN scooter. Overal zie je nu dan ook gele en groene 'parkeer hier' bordjes verschijnen. Veel restaurantjes en barretjes doen er aan mee, al dan niet alleen met Yellow bike, alleen Grin of met beiden. In de hoop dat het extra klanten trekt en men wat komt eten en drinken als de step wordt geparkeerd. Alleen zijn de meesten te beroerd om even fysiek door te steppen tot ze bij zo'n parkeerplek zijn. En dus wordt de step gewoon neergezet waar deze ermee gestopt is. En dat ze populair zijn blijkt wel uit het feit dat ik ze overal tegenkom. Jammer alleen dat ze niet achtergelaten worden daar waar het eigenlijk hoort.

Ik snap trouwens best dat de stepjes enorm populair zijn. Want waarom vermoeiend een heuvel op trappen als je je ook per elektronische step kan laten vervoeren. Zelfs de bezorgers maken gebruik van deze scooters.

Morgen is het hier 'Dia do Trabalhador', 1 mei, oftewel dag van de arbeid. Een vrije dag in Brazilië. Rob hoeft dus niet te werken en vanavond gaan wij lekker uitgebreid uit eten voor m'n verjaardag. Morgen staat een dagje shoppen op het program. Weliswaar voor manlief maar wellicht dat ik er (nog) een extra verjaardagscadeautje uit kan slepen. Ik had onlangs al nieuwe Pandora bedels aan mijn armband  gehangen maar ik heb nog een ruimte voor een nieuwe charm.

(voor vergroting klik op foto)

Nieuw jaar

En zo zitten we alweer 2 weken in 2015 en is het ongeveer een half jaar geleden dat we Thailand achter ons hebben gelaten. Wat vliegt de tijd.

Iedereen uit ons gezinnetje is nagenoeg gewend in Nederland (de een wat sneller dan de ander), al missen we op dit moment met de storm aan de kust (de wind giert momenteel om ons apartement) wel het lekkere zonnige en warme weer van daar. Al vindt Mats het zowaar meevallen na temperaturen van -20C te hebben meegemaakt de afgelopen week.
Hij vloog nl. na de kerstdagen naar een vriend in Roemenie en vierde oud en nieuw daar o.a. in een 'cabin in the woods'. Lekker back to basics, zonder electra, stromend water en centrale verwarming. Dat werd dus hout hakken voor de kachel en veel drank om warm te blijven haha. Er lag daar behoorlijk veel sneeuw en het was er dus erg koud. Geloof niet dat meneer de juiste winterkleding of schoenen bij zich had haha. Maar hij heeft het er erg naar zijn zin gehad en de omgeving daar was ronduit prachtig. Ongerepte natuur. De dagen erna bracht hij door bij zijn vriend in de stad en gingen ze veel uit. O.a. eten in Dracula's kasteel.

Wij vierden ondertussen oud en nieuw bij vrienden die een feestje gaven en Michou hield een rustig filmavondje bij opa en oma L.
De volgende dag togen we, enigszins nog duf van de feestelijkheden van de avond ervoor, naar Scheveningen waar Michou en manlief zich waagden aan de traditionele nieuwjaarsduik. De bikkels. Brrrr, zij liever dan ik dus samen met oma stond ik gereed met een droge handdoek.

Zoals gezegd togen we voor de kerstdagen naar Groenlo in de Achterhoek waar we een mooie lodge met de rest van mijn familie hadden gehuurd. Super gezellig, iedere avond kookte er iemand wat heerlijks en onder het genot van een glaasje en een hapje, 'n knapperig haardvuur werd er volop geluierd, gediscusseerd en vooral fanatiek spelletjes gespeeld.
De organisatoren, nicht Sanne met haar handige Harrie, hielden nog een ouderwetse bingo waarbij   onze kerstkadootjes als prijzen verdeeld werden. Wat een (kerst)mutsengedoe ;-) Hilariteit alom.
Kortom het was super gezellig om, na vele jaren, weer met de feestdagen zo samen te zijn.

Na alle deze feestelijkheden vierde nicht Manouche ook nog een verjaardag/nieuwjaarsborrel, compleet met vuurkorf, gluhwein, warme choolademelk, snert en 2 soorten stampot. Het was die dag zooooo koud (had net gesneeuwd) dat dat er allemaal goed in ging. Manlief en ik hielpen wel de boel opwarmen in haar keuken. Lekker warm boven the stove hihi.

Inmiddels zitten we alweer twee weken in het nieuwe jaar en is het 'echte' leven weer begonnen. De kids zijn druk met school en (her)tentames, al begint Mats nieuwe semester pas echt weer in februari.
Ik ben begonnen met het surveilleren tijdens de year 11, GCSE en IB (mock) eamens die deze maand worden gehouden op de The British School in the Netherlands. Leuk om weer wat bezig te zijn.

Manlief heeft de komende dagen training in Ede en gaat begin februari weer reizen. Zijn agenda staat alweer aardig vol gepland voor het komende jaar.
Over reizen gesproken.... Rob is uitgenodigd om dit jaar deel te nemen aan het TMHG World Convention 2015 van zijn werk in Japan. En guess what..... spouses mogen mee. Dus ik heb een leuk tripje in het vooruitzicht. Woehoe!!!

Volgens mij word dit een heel goed jaar voor ons.

Happy 2015 to you all!

Einde van een High School tijdperk

En zo zat ik opeens alleen thuis. 

It's now Me, Myself and I (en de huisdieren....).

Zojuist heb ik Rob en Michou op het vliegtuig gezet die naar Nederland afreizen en zoonlief is vannacht/vanmorgen heel vroeg met zijn vrienden vertrokken naar het eiland Koh Samui voor hun senior trip. Vieren dat ze verlost zijn van hun middelbare schooljaren. WANT.....gisteren vond Mats z'n diploma uitreiking plaats.

Tijdens een indrukwekkende ceremonie ontving zoonlief dan eindelijk zijn High School diploma. Zeer officieel, getogen in gown en gap, kreeg hij het bewijs dat zijn middelbare schooljaren nu echt over zijn in handen gedrukt. He graduated! Papa en Mama en grote zus Michou zijn erg trots.

Vriendin Hannah had zelfs twee seniors te feliciteren; haar broer en haar vriendje ;-)

We hebben ook nog officiele (familie)portretten laten maken, die foto's volgen over 2 weken.

Na de feestelijkheden op school zijn we downtown getogen (en zaten 2 uur muurvast in de file, zucht) om daar, met een grote groep vrienden, bij restaurant Bacco nog even verder te feesten. Maar de graduates verlieten ons al snel om toch nog even naar een After Grad Party in een club in de Thonglor area te gaan. Helaas geldt er in Bangkok nog steeds een avondklok en 'moesten' de teens dus om 12 uur  weer 'thuis' zijn. Maar dat mocht de pret niet drukken, ze feestten gewoon verder bij een vriend om vandaar uit in de vroege ochtend naar het vliegveld te vertrekken. Die zijn dus gewoon de hele nacht opgebleven. (Ik heb zoonlief dan ook niet meer gezien na het eten gisteravond).

Op donderdagavond hadden we nog een pre-graduation GUMBO party bij een vriend van Mats thuis. De moeder komt uit Louisiana en had het locale eten van die streek bereid. Zalig! De champagne, wijn en bier vloeiden in overvloed en toen de vaders uitgedaagd werden voor een spelletje beer pong kon Rob zich natuurlijk niet laten kennen. 

Later was het nog siblings tegen siblings en bleek dat Michou niet voor Mats onderdoet. Die krijgt dat bier ook wel weg. De kids lijken hierin duidelijk niet op hun moeder ;-)

Twee weken geleden was trouwens ook nog Senior Prom. En dus heeft Mats, tussen de IB examens door, ook nog een pak daarvoor laten maken. Wat zeg ik; 2 pakken. Dat is hier in Thailand zeer goed te doen dus beter gelijk wat meer laten aanmeten. We moesten wel een paar keer op en neer rijden voor het passen maar het resultaat is twee mooi zittende outfits.

Op de dag van de Prom verzamelde een aantal vrienden zich en nadat iedereen omgekleed en opgetut was, gingen ze in groepjes richting het chique Peninsula Bangkok hotel. Lang leve vrienden met drivers!

Helaas werd juist dat weekend de noodtoestand afgekondigd en was er een curfew van 10 PM - 6 AM ingesteld. Dat betekende dat de tijd van de Prom dus aangepast moest worden. I.p.v. 8-11 PM werd het feest nu van 5-8 PM gehouden. En ook de After Prom Party downtown (nog belangrijker dan prom zelf ) kon daardoor niet doorgaan. What a bummer! Gelukkig boden de ouders van een senior hun huis ter beschikking aan om daar dan verder te feesten. Een mega groot huis dus er was ruimte genoeg voor al die tieners. Het werd wederom een latertje voor zoonlief.

En vlak voordat school voor de seniors afgelopen was werden er nog groepsfoto's gemaakt voor diverse artikelen in de schoolkrant en voor de senior grad. presentations. Onderstaande foto vind ik gewoon een hele leuke foto. Geeft een goed beeld van Mats z'n vriendengroep.

En zo is het nu aardig stil in huis na alle feestelijkheden en activiteiten. Van de week nog koffie drinken met wat vriendinnen, zal de pedicure maar weer met een bezoekje vereren en voordat ik definitief Thailand verlaat moet ik ook nog een keer een Thaise massage nemen.

Nog een kleine 3 weken. Dan zit ons buitenland avontuur na ruim 11 jaar (in elk geval voor mij en de kids) erop. Manlief blijft het zelfde werk doen en zal nog veel (naar Azie) reizen.

Gelukkig is het inmiddels mooi weer in Nederland lees ik net, dus we komen op een goed tijdstip weer terug.

NB: en lijkt het net alsof alleen Mats feestjes heeft gehad, vergeet ik helemaal te vermelden dat Michou eind vorige maand 21 jaar !!! is geworden en we dat natuurlijk ook nog gevierd hebben. Als kadootje gaan Mies en ik  o.a. samen  5 dagen naar Barcelona in juli.