Einde van een High School tijdperk

En zo zat ik opeens alleen thuis. 

It's now Me, Myself and I (en de huisdieren....).

Zojuist heb ik Rob en Michou op het vliegtuig gezet die naar Nederland afreizen en zoonlief is vannacht/vanmorgen heel vroeg met zijn vrienden vertrokken naar het eiland Koh Samui voor hun senior trip. Vieren dat ze verlost zijn van hun middelbare schooljaren. WANT.....gisteren vond Mats z'n diploma uitreiking plaats.

Tijdens een indrukwekkende ceremonie ontving zoonlief dan eindelijk zijn High School diploma. Zeer officieel, getogen in gown en gap, kreeg hij het bewijs dat zijn middelbare schooljaren nu echt over zijn in handen gedrukt. He graduated! Papa en Mama en grote zus Michou zijn erg trots.

Vriendin Hannah had zelfs twee seniors te feliciteren; haar broer en haar vriendje ;-)

We hebben ook nog officiele (familie)portretten laten maken, die foto's volgen over 2 weken.

Na de feestelijkheden op school zijn we downtown getogen (en zaten 2 uur muurvast in de file, zucht) om daar, met een grote groep vrienden, bij restaurant Bacco nog even verder te feesten. Maar de graduates verlieten ons al snel om toch nog even naar een After Grad Party in een club in de Thonglor area te gaan. Helaas geldt er in Bangkok nog steeds een avondklok en 'moesten' de teens dus om 12 uur  weer 'thuis' zijn. Maar dat mocht de pret niet drukken, ze feestten gewoon verder bij een vriend om vandaar uit in de vroege ochtend naar het vliegveld te vertrekken. Die zijn dus gewoon de hele nacht opgebleven. (Ik heb zoonlief dan ook niet meer gezien na het eten gisteravond).

Op donderdagavond hadden we nog een pre-graduation GUMBO party bij een vriend van Mats thuis. De moeder komt uit Louisiana en had het locale eten van die streek bereid. Zalig! De champagne, wijn en bier vloeiden in overvloed en toen de vaders uitgedaagd werden voor een spelletje beer pong kon Rob zich natuurlijk niet laten kennen. 

Later was het nog siblings tegen siblings en bleek dat Michou niet voor Mats onderdoet. Die krijgt dat bier ook wel weg. De kids lijken hierin duidelijk niet op hun moeder ;-)

Twee weken geleden was trouwens ook nog Senior Prom. En dus heeft Mats, tussen de IB examens door, ook nog een pak daarvoor laten maken. Wat zeg ik; 2 pakken. Dat is hier in Thailand zeer goed te doen dus beter gelijk wat meer laten aanmeten. We moesten wel een paar keer op en neer rijden voor het passen maar het resultaat is twee mooi zittende outfits.

Op de dag van de Prom verzamelde een aantal vrienden zich en nadat iedereen omgekleed en opgetut was, gingen ze in groepjes richting het chique Peninsula Bangkok hotel. Lang leve vrienden met drivers!

Helaas werd juist dat weekend de noodtoestand afgekondigd en was er een curfew van 10 PM - 6 AM ingesteld. Dat betekende dat de tijd van de Prom dus aangepast moest worden. I.p.v. 8-11 PM werd het feest nu van 5-8 PM gehouden. En ook de After Prom Party downtown (nog belangrijker dan prom zelf ) kon daardoor niet doorgaan. What a bummer! Gelukkig boden de ouders van een senior hun huis ter beschikking aan om daar dan verder te feesten. Een mega groot huis dus er was ruimte genoeg voor al die tieners. Het werd wederom een latertje voor zoonlief.

En vlak voordat school voor de seniors afgelopen was werden er nog groepsfoto's gemaakt voor diverse artikelen in de schoolkrant en voor de senior grad. presentations. Onderstaande foto vind ik gewoon een hele leuke foto. Geeft een goed beeld van Mats z'n vriendengroep.

En zo is het nu aardig stil in huis na alle feestelijkheden en activiteiten. Van de week nog koffie drinken met wat vriendinnen, zal de pedicure maar weer met een bezoekje vereren en voordat ik definitief Thailand verlaat moet ik ook nog een keer een Thaise massage nemen.

Nog een kleine 3 weken. Dan zit ons buitenland avontuur na ruim 11 jaar (in elk geval voor mij en de kids) erop. Manlief blijft het zelfde werk doen en zal nog veel (naar Azie) reizen.

Gelukkig is het inmiddels mooi weer in Nederland lees ik net, dus we komen op een goed tijdstip weer terug.

NB: en lijkt het net alsof alleen Mats feestjes heeft gehad, vergeet ik helemaal te vermelden dat Michou eind vorige maand 21 jaar !!! is geworden en we dat natuurlijk ook nog gevierd hebben. Als kadootje gaan Mies en ik  o.a. samen  5 dagen naar Barcelona in juli. 

Abraham

Gisteren was het feest in huize Kemper. Sinds vannacht slaap ik met Abraham in bed.
Oftewijl mijn lieftalige echtgenoot vierde zijn 50e verjaardag. Veel geeft hij niet om feestjes of verjaardagen en hij moest bovendien werken en dochterlief was ook niet thuis, maar helemaal ongemerkt wilde ik het toch niet voorbij laten gaan.






Dus hier en daar wat gekke posters in het huis opgehangen, hielp zoonlief met de slingers in de huiskamer en blies ik 50 ballonnen op.
Die ballonnen gooiden we in zijn auto, samen met wat Abraham posters. Dus toen manlief naar zijn werk wilde moest hij eerst zijn auto ontruimen.
Verder had ik een appelcake gebakken en 's avonds gingen we met z'n drieen uit eten bij Le Bouchon. Toch even wat speciaals doen. Dit weekend is dochterlief thuis en zullen we ook nog wel een restaurantje bezoeken.

Verder gaat het z'n gangetje hier thuis. School en studie zijn in full swing en ik heb nog steeds 3x in de week fysiotherapie. Na wat sessies in het zwembad begon ik eergisteren aan wat oefeningen op de ligfiets en loopband. De (weer)stand werd steeds zwaarder gezet en dat leek allemaal goed te gaan. Maar gisteren voelde ik behalve spierpijn (ik heb zoooo geen conditie of spierkracht meer) maar ook weer pijn. Dat laatste hoort natuurlijk niet dus kijken wat ze morgen bij de fysio zeggen.
Maar over het algemeen schiet het herstel aardig op en loop ik nagenoeg zonder krukken (of bij lange afstanden met 1 kruk). Doe het huishouden helaas weer helemaal zelf en loop ook al met de hond. Zolang we geen andere honden tegen komen gaat dat prima. Zien we een speelkameraadje dan wordt Dinkel druk en erg actief en kan ik haar moeilijker houden. Ik ben nog niet zo flexibel met opeens draaien en kan mijn evenwicht nog niet goed bewaren bij die gekke opspringende hond. Maar overall it's going good.

In Nederland wordt er nog steeds druk gewerkt in ons huisje en op afstand wordt de boel goed gecoordineerd. Mama en vriend Bert houden ons goed op de hoogte. Verder is er een start gemaakt met het schilderwerk. Dus zo langzaamaan komt het einde in zicht.

Rob aka mijn handige harrie, enthousiast geworden door al het geklus, is hier thuis verder gegaan. Hij heeft een gedeelte van ons bureau doorgezaagd en maakt er een wastafelframe van. Voor zijn verjaardag heeft hij dan ook een cirkelzaag en decopeerzaag van ons gekregen.  Rob de bouwer kan het maken haha.

Nog even over de ongeregeldheden in Bangkok. Daar krijg ik nog wel eens vragen over. Vooralsnog zijn alle demonstraties vreedzaam en ondervinden toeristen of  buitenlanders weinig last  hiervan zolang je maar niet op de protest sites komt.  A.s. zondag worden er hier in Thailand nieuwe verkiezingen gehouden. Daar zijn de demonstranten op tegen en dreigen ze de stemburo's te bezetten. Dus hopelijk escaleert de boel dan niet. Maar vooralsnog wonen wij ver weg van alles en zitten wij goed.

Nog 2 dagen en dan is het weekend. Manlief moet weer weg, naar Sri Lanka  (of Bangladesh?) geloof ik. Tot aan onze verhuizing in juni zal ik hem weinig zien. Hij heeft behoorlijk wat reisjes geboekt staan.

De tijd vliegt voorbij. Februari staat alweer voor de deur. Dan nog maar een paar maandjes in Bangkok en begint hier al snel het hele circus van verhuizen.

Gelukkig 2014

Allereerst iedereen nog de allerbeste wensen voor 2014. Ik wens jullie een gezellig,  gelukkig en vooral gezond jaar. Voor ons wordt het een spannend jaar. Mats doet in mei eindexamen en we gaan weer verhuizen. Remigreren zoals dat deze keer heet.

Maar eerst nog even over vorig jaar. Dat sloten wij gezellig en in stijl af. Wij vierden Kerst en Oud & Nieuw in Europa.
Met kerst gingen we, samen met mijn zusje en haar gezin skiën in Oostenrijk (met een camper!) en de week erna verbleven we in Nederland en vierden we Oudejaarsavond bij mijn ouders. En op nieuwjaarsdag hadden we een familie etentje bij Rob's ouders.

Tijdens de wintersport hadden we erg mooi, zonnig weer, nog redelijk goede sneeuw (het begon daar pas te sneeuwen nadat wij alweer vertrokken waren) en was het super gezellig om zo onderaan de piste met een groep mede 'camperaars' te staan. De meesten kennen elkaar en ook mijn zusje en zwager komen hier al jaren met hun eigen camper. Er was deze keer ook een grote groep tieners mee, dus leuk voor onze kids. En de plek is ideaal;  je loopt zo naar de skilift en skiet terug tot aan de camper. En de apres-ski vond gewoon buiten tussen de campers plaats, een dolle boel.
Voor mij was het natuurlijk ergens wel wat saai omdat ik niet kon skiën. En bang om te vallen op het ijs of in de sneeuw verbleef ik daarom voornamelijk in de camper. Maar ex-blogster, en nu FB vriendin, Ineke die al jaren in Oostenrijk woont kwam nog gezellig op de thee.
En verder was het gewoon leuk om bij mijn zusje en haar gezin te zijn. We hadden elkaar al eventjes niet gezien. Op kerstavond gingen we met de hele camper groep uit eten bij een restaurantje onderaan de piste. Dat kon ik net belopen met mijn krukken.
We kijken dan ook terug op een leuke week. Al was het voor Rob iets minder want die werd de tweede dag onderuit geskied door een kind wat niet kon remmen en heeft de hele week erg veel (rug)pijn gehad.

De week erna in Nederland stond, vooral voor Rob, in het teken van klussen in ons nieuwe huis. Ik moet zeggen hij en vriend Bert keihard gewerkt hebben. Het meeste grove sloop- en breekwerk is gedaan, elektriciteit- en waterleidingen zijn (om)gelegd, een muurtje is gemetseld, verlaagd plafond is gesloopt en wanden zijn afgestreken en gestuct. Nu kan begonnen worden aan het afwerken en het schilderwerk.

Terwijl de mannen klusten ging ik met mijn moeder op pad (hobbelend op krukken) op zoek naar tegels, vloerbedekking (euh pvc laminaat), hangtoilet, glazen douchewand, boiler etc. etc. Ook de kleur verf werd uitgekozen en nog meer van dat soort klusjes. Dus dat is allemaal geregeld. Ons paleisje wordt echt super.

Oudejaarsavond aten we pizza en keken we het vuurwerk bij mijn ouders en op nieuwjaarsdag zagen we de andere kant v.d. familie bij mijn schoonouders. Rob's vader had weer heerlijk Indonesisch gekookt.

Michou ging nog winkelen met oma en zag met opa de IMAX 3D film The Hobbit in de bioscoop. Mats ging ook nog shoppen en chatte verder veel met zijn vriendinnetje. De week was zo om.

En omdat foto's meer zeggen zie deze LINK van het skiën en de verbouwing.

Inmiddels zijn we weer in Bangkok. Michou ging direct door naar haar kamer want die had begin v.d. week haar (uitgestelde) examens. Mats kreeg gelijk zijn vriendin hier over de vloer. De afgelopen dagen waren ze of hier of bij haar thuis in downtown Bangkok.
Verder mocht ik op controle komen bij de orthopeed en sinds gisteren ben ik begonnen met fysiotherapie. 3x in de week mag ik mij nu daarvoor in het ziekenhuis melden. Fijn dat deze bij ons om de hoek is. Ik rijd er zo naar toe in het golfkarretje.

Nu is het bijna weer weekend, komt Michou weer thuis en vanaf volgende week mag Mats ook weer naar school. Dan is 2014 pas echt begonnen.

revalideren

Oops en zo zijn we alweer een maand verder na mijn laatste blogpost.
Tja, er valt dan ook niet zo veel te vertellen. Ik zit maar thuis want ik kan nog niet veel. Inmiddels kan ik geen tv, computer, puzzel- of (e-)boek meer zien. Dat niets doen valt nog niet mee voor dit persoontje.

Twee weken geleden mochten de hechtingen eruit en dat scheelde een stuk qua pijn. Geen 'strakke huid' meer of trekkende hechtingen. De opgegeven oefeningen deed ik braaf en elke dag voelde ik dat het wat beter ging. Kon mijn knie steeds verder buigen. Vriendinnen smst-en of belden regelmatig hoe het ging en of ze nog wat konden doen voor mij. Maar eigenwijs als ik ben doe ik graag dingen zelf. Dus reed ik heel voorzichtig met de golfcart zelf naar de nieuwe supermarkt (lang leve het zeer behulpzame Thaise winkelpersoneel) of naar Starbucks voor mijn dagelijkse shot coffeine. Op krukken strompel ik dan rond. Vriendin Marion nam mij nog een dagje mee naar de Central Mall waar zij mij rondsjeeste in een rolstoel en we  gezellig een lunch gebruikten. En op vrijdagmiddag ging ik met haar en een andere vriendin naar de HS play. Even een middagje cultuur snuiven en wat andere gezichten zien. Zaterdag kwam manlief weer thuis en gingen we uiteraard koffie drinken en lieten 's avonds gezellig "samen" de hond uit. En eenmaal in bed voelde ik al dat ik die afgelopen week veel te veel gedaan had. Knie en enkel waren dik (vocht ophoping), knie klopte vreselijk en alles voelde mega stijf. Dus de dagen erna maar weer braaf thuis gebleven, met been omhoog op de bank gelegen, knie gekoeld met koude compressen en 'niets' gedaan. De pijn nam inderdaad af en de zwelling werd minder. M.a.w. ik moet gewoon de tijd nemen en niets forceren.
Afgelopen vrijdag had ik weer een controle bij de arts en hij was zeer tevreden over hoe mooi mijn hechtingen er uit zien en de flexibiliteit van mijn knie. Dat ik weer pijn kreeg is normaal omdat vooral mijn MCL nog herstellende is en die inderdaad gewoon moet rusten. Dus ook al wil ik graag vooruit, iedereen herstelt op z'n eigen tempo en ik moet gewoon geduld hebben. Nog even mijn medicijnen blijven slikken, de oefeningen blijven doen en dan na de wintersport (euh rust vakantie voor mij) beginnen we met Fysiotherapie c.q. krachttraining. (Al moet ik zeggen dat ik thuis al wat oefen op de hometrainer naast mijn andere oefeningen).
Tot zover relaas revalidatie.

Verder is het hier in Bangkok onrustig. De meesten zullen hierover in de krant of op journaal wat meegekregen hebben. Net als in 2010 zijn er weer zijn er weer protesten tegen de huidige regering. Verliepen die demonstraties in het begin nog vreedzaam, sinds de afgelopen 3 dagen lopen ze wat uit de hand. Vooralsnog merken wij er hier weinig van (Bangkok is een grote stad) maar omdat afgelopen weekend er doden zijn gevallen blijven een aantal scholen en universiteiten met locaties in de binnenstad gesloten. Zo ook die van Michou (al zit zij op een andere locatie). En ze had net komende week examens. Die worden nu uitgesteld. Zucht.
En Mats zat afgelopen weekend in de stad bij zijn vriendin (en zou nog uitgaan) dus daar was ik niet gerust op als je hoort dat er overal demonstraties zijn. Gelukkig is zoonlief weer veilig thuis.

Wat ik trouwens verontrustender vind is dat ik van mijn maid hoorde ik dat zij het afgelopen weekend geld aangeboden kreeg om te gaan demonstreren. 1000 bath p.p per dag (terwijl minimum loon 300 bath per dag is) en als je 's avonds/'s nachts blijft krijg je het dubbele. Dus je krijgt dat mensen gaan demonstreren, niet omdat ze achter het gedachtengoed van de protesten staan, maar puur omdat ze geld krijgen van de organisatoren. Tel daarbij het evt. drank- en drugsgebruik en dan is de kans groot dat de stemming omslaat.
Afijn, we wachten het allemaal wel af. De politie is afhoudend en wil niet te fanatiek optreden tegen de demonstranten, het leger houdt zich nog afzijdig en het is vooral een politieke strijd tussen de opositieleider die nu wil dat het kabinet zich ontbindt en de huidige PM die weigert af te treden (kort  gezegd, want er speelt nog wel wat meer).
Donderdag 5 december is een nationale feestdag, King's birhtday, en zal het wel een rustdag zijn voor de demonstranten en eren ze hun vorst. Iedereen is dan vrij. En daarna?
Zolang ze maar niet het vliegveld gaan bezetten (net zoals in 2010) want ik wil graag op vakantie eind van de maand.  Ik werk juist zo hard om mijn knie te kunnen buigen zodat ik 'lekker' in een vliegtuigstoel kan zitten ;-)

Verder is mijn gewaardeerde echtgenoot weer aan het reizen. Nigeria moest weer eens met een bezoekje vereerd worden. Maar..... daarna blijft hij tot aan ons vertrek naar Nederland in Bangkok. Nog een kleine 3 weken en dan vieren we kerst in Europa. Daar kijken we echt naar uit.

Dokteren

Tijd voor een updeetje. Weinig nieuws hier uit het Thaise want twee weken "verplicht" binnen zitten levert geen leuke verhalen op. Vriendin Marion kwam een paar keer langs, ik heb oude Maid Na weer over de vloer en heb veel gezelschap van onze trouwe viervoeters.

Afijn, de 2 weken bedrust zijn voorbij en afgelopen zaterdag mocht ik terugkomen in het ziekenhuis. Deze keer had ik een afspraak met een orthopeet, gespecialiseerd in knieen, en die vertelde ons dat inderdaad twee van mijn kruisbanden gescheurd zijn. De ACL en MCL en wellicht nog een kleine kwetsuur aan de meniscus. Op de MRI was heel veel bloed te zien wat nu hopelijk na 2 weken rust en medicatie afgenomen is. Afijn, om een lang consult kort weer te geven in mijn geval is een operatie gewenst.
Afhankelijk van de aangetroffen schade in mijn knie wordt het 'alleen' hechten of  als de arts verwacht dat de boel instabiel blijft dan wordt de MCL verstevigd c.q vervangen door een stuk van mijn hamstring. In dat laatste geval wordt de jaap op mijn knie groter en loop ik dus met een hele ritssluiting. De ACL kan gerepareerd worden via twee kleine kijkgaatjes. Althans dat begreep ik van de, overigens voortreffelijk Engels sprekende, arts (USA gestudeerd). Al die medische termen blijven abracadabra voor mij.
Na de operatie moet ik dan eerst 4-6 weken in gips en daarna wordt het een knie-brace en krukken.  En revalideren. Blijkt echter mijn meniscus ook wat beschadigd te zijn, en moet daar nog ook wat aan gebeuren, dan wordt het 6-8 weken gips. Maar dit laatste gaat niet gebeuren want ik wil wel graag in december naar Nederland vliegen. En tja, met een gipsen poot kan dat natuurlijk niet.
Kijk dat ik nu niet kan skien is tot daaraan toe maar kerst wil ik dan wel graag bij familie en vrienden zijn. Dus we gaan er gewoon van uit dat de rontgenfoto gelijk heeft en er inderdaad geen trauma aan mijn meniscus is.

Ik zou opgeroepen worden wanneer de operatie plaats gaat vinden, woensdag of zaterdag, en aangezien ik vandaag nog gewoon thuis zit wordt het dus zaterdag :-)

Verder is ook Dinkel aan het dokteren. Vorige week ontdekte ik een bultje bij Dinkel maar dacht er niet veel van. Mevrouw zit altijd onder de plekjes en schaafwondjes en we hebben weer veel vliegen, muggen en insecten buiten. Ze zal wel gestoken zijn dacht ik. Het bultje stoorde haar ook niet, ze krapte veel meer op andere plekken. Maar het bultje werd groter en gisteren vertrouwde ik het niet meer. Rob is na werktijd dan ook naar de dierenarts gereden en die zei dat het een tumor was en weggesneden moest worden. Euh? Geen idee of het goed- of kwaadaardig is, weet wel dat boxers al gauw bultjes en gezwellen kunnen hebben, maar dit leek niet zo 'serieus'. Eerder een schaafwond die opzette.  How wrong can you be?  En van groeiende dingen moeten wij niets hebben en Rob heeft dus direct een afspraak gemaakt om het weg te laten halen.

Dus is Mats vandaag in zijn pauze naar huis gekomen (voordeel van senior zijn, die hebben een aantal privilege's o.a. onder schooltijd met speciale pass van het terrein mogen) en is hij zojuist in de golfcart met Dinkel naar de dierenarts gereden. Mevrouw moest nuchter blijven en heeft de hele morgen rond haar etensbak gelopen maar dit vrouwtje gaf geen thuis.
Vanmiddag om 5 uur kan Dinkel weer opgehaald worden en horen we hopelijk meer.

Bah, ik vind zulke dingen helemaal niets en moet dan altijd denken aan Vogue onze oosterse korthaar die ook allerlei bultjes kreeg en die wij uiteindelijk hebben moeten laten inslapen en aan onze boxer Figo die ook aan uitgezaaide tumoren is overleden.

Maar we blijven optimistisch. Vanavond liggen deze twee kwakkelaars dus weer samen op de bank.

Opa en Oma are in town

Mijn ouders zijn hier op bezoek. Vorige week maandag kwamen ze aan en toen was Michou ook nog vrij. Dus dat betekende direct de hort op, niets acclimatiseren voor opa en oma maar actief bezig zijn. Even qualitytime met opa en oma voordat een nieuw college jaar begint.
En dus maakten we ons compound onveilig met de golfcart, werd er geluncht en gedineerd buiten de deur, vond er een dagje cultuur snuiven plaats, brachten we Mats weg naar zijn vriendinnetje downtown en verkenden we op de fiets nabijgelegen eilandje Ko Kret. Dwars door de drukte, go with the flow en staken met het pontje over naar het kleine eilandje in de Chao Praya rivier.
Mats had al die dagen gewoon school en bleef 's middags bij Dinkel.

Afgelopen weekend kwam Rob weer terug uit Australie & Nieuw Zeeland en daarom is hij er deze week ook (in elk geval 's avonds) gezellig bij. En uiteraard gingen we eten bij River Tree House en brachten we Michou terug naar haar studentenwoninkje en verkenden we daar in Nakon Pathon nog de buurt. Uiteraard werd er weer veel gegeten (o oh die kilo's) en omdat foto's meer zeggen dan woorden hieronder een compilatie:

Morgen vertrekken Rob en ik dan voor onze vakantie naar Griekenland. Eindelijk onze boot 'ophalen'. Neef Maarten en vriendin Sylvia zullen ons daar gezelschap houden. Ondertussen houden opa en oma hier thuis in Bangkok de boel in de gaten en passen ze op onze huisdieren (en houden ze stiekem ook een oogje op Mats ;-) ).

Vanndaag nog gauw wat boodschappen gedaan en de laatste handelingen afgerond voor een activiteit van de boosterclub. Moeders is nu klaar.... kom maar op met die vakantie. Rock the boat!

Pijn

Inmiddels ben ik alweer even 'thuis' in Thailand. De overgang was niet zo groot deze keer door het mooie  weer wat  Nederland nu ten dele valt. Er is officieel sprake van een hittegolf daar. Zo behoren de hollandse zomers altijd te zijn ;-) De klamheid of liever gezegd de hoge luchtvochtigheid hier valt dan als een vieze deken over je heen.

Het weerzien met man en kinderen was fijn, ik zat vol verhalen over 'ons' nieuwe huisje. Al realiseer ik me dat het voor de kinderen minder leeft omdat ze er waarschijnlijk nooit echt zullen gaan wonen. Die zijn tegen die tijd dan beiden het huis uit. Minder fijn was de stapel strijk die op wij te wachten lag. Er was door de kids gewassen maar daarmee hielden de gedane huishoudelijke klussen op. Er stond een stapel afwas op het aanrecht en ook de vloer had geen mop gezien de afgelopen dagen. Niet zo fijn met huisdieren en hun loslatende haren. Laten we zeggen dat de hond een warmer welkom kreeg. De kids zagen sinds lange tijd weer eens mijn minder vriendelijke kant en ruimden daarna zowaar 'spontaan' hun eigen kamer op.

Met Michou ben ik daarna twee ochtenden gaan sporten (Thaibo en bodysculpt), we hebben samen geluncht en gingen nog met Rob samen richting haar kamer/Uni om daar bij immigration haar 90 dgn 'adres meldingsplicht'  weer door te geven.
Vrijdagmiddag voelde ik me wat stijf en ging 's avonds op tijd naar bed. Die nacht sliep ik slecht, kreeg last van mijn rug en vanaf zaterdag ging het dan ook volledig mis. De vreselijkste rugpijn sinds tijden speelde mij parten. Ik kon niet liggen, draaien, staan of zitten. M.a.w ik kon helemaal niets. Ik wist niet meer hoe ik het had. Elke beweging deed zeer. Ik werd er misselijk van. Alsof iemand met een mes in je rug steekt en dat mes nog lekker even flink ronddraait. Bukken... een drama. Naar de wc gaan, je onderbroek aantrekken, tandenpoetsen en dan je mond willen spoelen....overal buig je bij. De tranen hebben dan ook gevloeid, dat zeg ik eerlijk. Alle medicijnen die ik nog had van de vorige keer heb ik ingenomen, warmte op mijn rug, harde douchestraal.... niets hielp de scherpte van de pijn af te nemen. Uiteindelijk na een paar dagen maar naar het ziekenhuis gegaan waar ik een injectie kreeg en zwaardere medicijnen. Dat alles heeft geholpen want ik kan weer lopen en bewegen, nagenoeg, zonder pijn. Ik moet nog wel rustig aan blijven doen de komende twee weken en mag niet meer zo actief sporten van de arts. In beweging blijven is wat anders dan (fanatiek) sporten, tja. A.s. woensdag moet ik terugkomen bij de orthopeet op de spinal-center afdeling van het hospital en kijken we verder waarom ik opeens weer zo'n last van mijn rug hebt. Maar ja versleten wervels blijven gewoon versleten wervels. Gelukkig ziet het er naar uit dat ik straks in september gewoon kan zeilen.

Nu is het weer weekend. Morgen nog een dagje vrij (birthday of the Thai queen) en dan dinsdag begint school voor Mats. Eindelijk! Je merkte de afgelopen dagen al dat het steeds drukker werd in ons compound. Alle vakantiegangers kwamen terug. Wel een stuk gezelliger hoor, het was zo stil op straat. Het houdt ook in dat Mats vriendjes hier de deur weer plat lopen. De een na de ander zie ik naar zijn slaapkamer verdwijnen. Of zoonlief gaat er met de golfcar vandoor en bivakeert bij een ander thuis. Maar de pret zal gauw minder worden nu hij als senior aan zijn laatste IB jaar begint. Er staat hem een druk 1e semester te wachten. Ikzelf ga trouwens de boosterclub helpen dit komende jaar.

Michou heeft pas vakantie gekregen en is nog vrij tot mid. september. Wel leuk want dan kan ze nog de 1e week met mijn ouders doorbrengen als die hier tegen de tijd op bezoek komen.

In beweging blijven is goed voor mijn rug dus we gaan Dinkel maar eens uitlaten. De hond is de enige die baat heeft bij mijn rugpijn want er is nog nooit zo veel met haar gewandeld.

Prettige zondag!

Gezelligheid alom.

En zo zijn er weer twee weken voorbij na mijn vorige blogje.
Life is as usual, de dagelijkse routine sluipt erin.
Dochterlief kwam vorig weekend gezellig naar huis (maar blijft dit weekend op haar kamer), zoonlief had gewoon school (saai) en manlief was zowaar twee weken 'in den lande' en is gisteren weer vertrokken voor een twee-weekse reis naar Nederland en Zweden. Die eerste week is trouwens een vakantieweek waarin hij veel leuke afspraakjes maar ook twee 'nautic' examens heeft staan. Toi toi toi.

Ondertussen ben ik begonnen met surveilleren bij de IB examens op school en naast het laten draaien van ons huishouden, het uitlaten van Dinkel, doen van de boodschappen, koken enzovoort houdt dit 'werk' me weer even van de straat. Verder was er nog een end of year meeting van de Boosterclub waar ik mijn gezicht ook even liet zien. Ik heb mij nl. door een landgenote laten overhalen om dit team volgend jaar te gaan versterken. Tja, als we maar van de straat blijven...

Eergisteren ben ik nog met een 7 tal Nederlandse dames wezen borrelen bij Breeze, gedeeltelijk nog voor mijn verjaardag maar vooral omdat wij dames eens hoognodig aan een ladies night out toe waren /^0^\. Wat hebben we gelachen. En wij hadden zo'n pret dat we vergeten zijn om foto's te maken (al vraag ik me af of die uberhaupt duidelijk en scherp geweest zouden zijn, want de drank vloeide aardig).
Het bleek dat het juist die avond quiz-night in de pub was en we werden vriendelijke doch dringend euh, gevraagd om mee te doen. Oke, om dit varkentje te wassen hadden we wel wat wijn en bier nodig. Dus daar zaten we dan tussen al die fanatieke quizers (vooral leraren van school) en andere wandelende encyclopedieen. Wij, als moeders, haddden nog wel een jonker ingezet bij de 'kinderboeken-ronde' maar weet ik veel hoe al die Amerikaanse/Engelse kinderboeken van tegenwoordig heten. Ik ben van het Dikkie Dik, Nijntje , Pluk vd Petteflat en  het Jip & Janeke tijdperk. Al schijnt Rupsje Nooitgenoeg vertaald te zijn vanuit het Engels. En wisten jullie dat ze met de vraag "welk mannelijke orgaan is gemiddeld 4 inches lang?" de tong bedoelen????  Humpff, ik vond onze antwoorden toch allemaal veel origineler.
Maar de Muziek ronde die hadden we wel 'in da pocket'. Al wisten de andere teams ook gelijk alle antwoorden doordat wij de hits zo luid en duidelijk meeblerden euh, zongen. Team "Ride Sally Ride" heeft in elk geval goed van zich laten horen. We belanden op de 7e, de een na laatste plaats. Hadden we toch bijna mooi de poedelprijs te pakken hihi.
Na de quiz zijn we nog blijven hangen en veels te laat lag ik die avond dan ook in bed. Oef, en de volgende morgen moest ik al om 7 uur weer op school zijn. Gelukkig dat de examenkandidaten druk met hun opgaven bezig waren zodat mijn slaperige kop en chagerijnige uitdrukking niet zo opviel.

Nu is het dus weekend. Rob is weg, Michou op haar kamer en Mats is zojuist vertrokken naar de stad om met een vriend kleding te kopen (laten maken?) voor HS prom van volgende week. Dus het is rustig in huis, heerlijk koel (JAAA eindelijk is de airco gemaakt en die op de slaapkamer zelfs vervangen) en liggen hond en katten gezellig bij, of zeg je aan, mijn voeten. Wat een huiselijk tafereeltje. Gezelligheid alom.

Fijn weekend allemaal!

Allerlaatste Koninginnedag

Afgelopen dinsdag was het de allerlaatste keer dat mijn verjaardag viel op Koninginnedag.  Na 45 jaar wordt  mijn verjaardag op 30 april weer een 'gewone' dag en vieren we vanaf volgend jaar Koningsdag op 27 april.  Dus nooit meer een vlag die voor mij wordt uitgehangen hihi.

Net als miljoenen medelanders heb ik afgelopen dinsdag voor de buis gezeten en zag ik hoe Willem Alexander onze nieuwe koning werd. Wat een mooie dag. Wat zag Maxima er prachtig en stralend uit, de prinsesjes in hun mooie jurkjes en overal feest.  Zelfs het zo afgekraakte koningslied vond ik mooi. En al die oranje en blije mensen op straat. Wat een genot om te zien hoe wij dan bijeen komen met z'n allen. Op zulke momenten ben ik echt trots om een Nederlandse te zijn.

Ook hier in Bangkok werd de kroning groots gevierd en waren we 's avonds uitgenodigd  op de Nederlandse ambassade. Via grote schermen en onder het genot van een hapje en een drankje (nou ja hapje.... het was een heel Hollands buffet) konden de ca.1200 gasten de beediging en inhuldiging van Koning Willem Alexander volgen. Wat een gezelligheid. De bitterballen smaakten  goed.

 

 

 

Er stond nog een leuk stukje over de warm inhuldigingsfeest in Bangkok op de NOS site !

 

W.b.t. mijn verjaardag heb ik dat verder niet echt gevierd.  Wel nog even koffie gedronken met een vriendin bij Starbucks en ik moet zeggen dat ik door mijn mannetje nog verwend werd met een mooie  Buddha to Buddha ringen- en armband set. Woehoe. En volgende week donderdag gaan we nog met wat dames mijn verjaardag vieren bij Breeze beer bar.

 

Verder heb ik weinig te melden. Vandaag zijn de IB examens op school begonnen en ben ik de komende weken een van de surveillanten daarbij.  En zo ben ik dus weer even van de straat.

Als je maar plezier hebt...

Inmiddels zijn we weer 2 weken verder na mijn laatste blogposting. Time flies when your having fun. Ik moest trouwens aardig wennen om in het juiste ritme te komen na die extra vakantie (en wat had ik een last van de jetlag) maar tja met een schoolgaand kind en huisdieren is dat zo gebeurd.

Michou heeft alweer haar 1e week college achter de rug en afgelopen zondag kwam Rob weer thuis terug van zijn reisje Europa. Volgens mij hebben Michou en ik hem geinspireerd met alle leuke dingen die wij saampjes in Nederland hebben ondernomen want ook manlief heeft de nodige logeerpartijen, avondjes uit en een geslaagde familie bbq achter de rug. Gelukkig las hij ook zijn email tussendoor en kwam hij netjes met een extra koffer Hollandse boodschappen terug.

De afgelopen weken stonden vooral in het teken van gezelligheid. Zo kreeg ik Danielle op de koffie, heb ik met haar en nog een andere Nederlandse de algemene ledenvergadering van de Nederlandse Vereniging in Thailand bijgewoond in downtown Bangkok (ook een bijzondere ervaring; vergaderen in een  toch wel foute kroeg), ben ik met Michou gaan lunchen, ging ik met mijn Maleise vriendin Felicia een hapje eten bij Capri in het onlangs geopende Asiatique the Riverfront shoppingcenter (en hebben we daarna nog leuk geshopt en goedkoop kleding gescoord) en waren wij Nederlandse Nichada dames bij Susanne uitgenodigd voor koffie met zelfgebakken Hollandse appeltaart......Mmmmm.

 

 

Ook ben ik na die luie en vreetvolle zomer maar weer eens wat actiever of liever gezegd sportiever gedrag gaan vertonen. Wat inhield dat ik met de Pathum Thani Jakayans (aka Nichada Thani fietsgroep) op maandag mee ging mountainbiken. Rob fietst met hun op zondag maar die gasten gaan mij veel te hard. Op maandag zal het wel meer een huisvrouwen tempo zijn....dacht ik.....  Pffff mijn, euh, derierre doet nog zeer. Maar het was wel super gaaf en ik zal zeker hieraan nog vaker deelnemen . Een hele leuke manier om sportief bezig te zijn, mensen te leren kennen EN wat van de omgeving Bangkok te zien.

 

skeleton bridge

 

De volgende dag was ik 'in dire need'  for a massage -_-  Lang leve Bamboo Spa. Ook heb ik mijn membership van de Nichada Clark Hatch gym maar weer eens geactiveerd en de club met een sportief bezoekje vereerd.

 

Ondertussen kwamen ze thuis eindelijk het dak repareren (na de omgevallen boom), was het weer tijd voor de maandelijkse pestcontrole, moest de tuinman hoognodig aan het werk gezet worden en vond Dinkel het nodig om weer een gezellig bezoekje aan de dierenarts te brengen. Een nagel liet los en ze kreeg weer jeuk en kale plekken op haar huid. Dus maar weer een antibiotica kuurtje erbij en een andere medische shampoo proberen.

 

Verder vonden wij dames het hoognodig om een ladies night out te organiseren en ben ik afgelopen vrijdag met een groepje wezen stappen bij The Nest  rooftopbar op Sukhumvit soi 11.

 

 

Volgende week ga ik ook nog lunchen met Marion, op vrijdag met de Nonthaburi Neighborhood Reach een dagje uit naar Ayutthaya en verder krijgen we hoogstwaarschijnlijk 2 studenten van een buitenlandse internationale school te logeren. ISB host dan het IASAS tournement en wij zijn reserve gastgezin (maar ik begreep dat er een tekort aan slaapadressen is dus waarschijnlijk krijgen we gezellig logees). En in datzelfde weekend komen mijn ouders aan in Thailand. Eerst 3 dagen Bangkok, daarna 2 weekse rondreis en dan nog een weekje relaxen bij ons thuis.

 

Kortom een en al drukte en gezelligheid hier in huize Kemper. 

 

Terug naar het 'dagelijkse leven'

De eerste schoolweek is een feit. En wat heb ik toch een hekel aan de wekker. Die gaat mij veuls te vroeg. Om 6 uur... dat is toch geen normale tijd? Afijn, wakker (nou ja wat daar voor door moet gaan) ben ik toch al, want manlief is op dat tijdstip allang naar z'n werk vertrokken. Ook hondebeest geeft aan dat ze naar buiten wil en de katten lopen te mopperen dat hun etensbak nog steeds leeg is. Wat dat betreft hoef ik eigenlijk helemaal geen wekker te zetten want die beesten hebben hun eigen ingebouwde alarm.

En zo komen we dan weer langzaam in het dagelijkse ritme. Mats begint vol, euh, enthousiasme als junior aan het nieuwe schooljaar. Wel een verschil met vorig jaar toen hij duidelijk nog moest wennen. Nu kent hij voldoende jongelui en de zondagavond voordat school begon (maandag was nog een Thaise vrije dag) hield hij nog een 'end of holiday gathering' bij ons thuis. Dat werd een dolle boel getuige de mooie poster die we de volgende ochtend op de muur aantroffen. Onder het mom van: "my parents will never know the difference :-)"

Kids you gotta love them |^0^|. Rob kon dus weer klussen.

Aan het klussen waren we trouwens toch al want op diezelfde zondag hadden we 's middags inprincipe nog een soort welcome back borrel bij Nederlandse vrienden. Gezellig om iedereen weer te zien na de vakantie en kennis te maken met de nieuwe gezichten. Leek me een heel strak plan. We stonden dus al helemaal klaar om de deur uit te gaan toen ik nog even de wc moest (tja je bent een vrouw of niet). Terwijl ik de toiletruimte binnenstap merk ik dat mijn voeten opeens erg vochtig worden en ik in een laagje water blijk te staan. EIUWWW ..... de toilet is overstroomd. Vies rioolwater staat enkelhoog in onze toilet. En stinken!!!!  En het blijkt dat als je boven naar de toilet gaat - of de douche gebruikt -  het 'water' dan via de toilet beneden overloopt. Grrrr... dat werd dus niet gezellig borrelen maar dweilen. Wat een smerig karweitje. Ondertussen onze contactpersoon vd huisbaas gebeld en het probleem gemeld. Maar ja, op zondag en met de vrije dag erna kon er niet heel veel gedaan worden. Later bleek dat de hoofdleiding verstopt zat, dus de halve tuin werd opengebroken, en ook de tank (of opvangruimte) onder het huis bleek al jaren niet geleegd te zijn. Daarvoor moest er dus een soort pomp komen. Afijn, twee dagen piesen in een emmer en onhandig douchen later lijkt de boel nu gerepareerd. Voortaan maar weer, net als in Brazilie, het toiletpapier in een afvalemmertje gooien. Hij's fijn. Zucht!

Verder loopt Dinkel weer eens met een kraag om. Na de vakantie had ze wat wondjes op haar hoofd (van het spelen met andere honden dachten wij) en waarvan ze de korstjes steeds openkrabde. Maar ze bleef  jeuk houden zodat wij toch even langs de dierenarts zijn gegaan. Mevrouw blijkt ringworm te hebben (soort huidschimmel) en zit dus nu aan de medicijnen. En we mogen haar wassen met een speciale shampoo. Dat laatste betekent veel waterpret. Ik weet niet wie natter was: Dinkel of wij. Voor de zekerheid haar kleedje en mand ook maar gewassen en de plaatsten waar ze graag ligt goed schoongeboend (lang leve de maid!). Dinkel vindt alles best en loopt stug met haar kap om.

Vandaag heeft Michou haar laatste examen en dan zit het 1e studiejaar erop. We zijn benieuwd naar de eindresultaten. Ik vind het toch een hele prestatie; studeren in een vreemd land. Blijft toch een universiteit in Azie met een hele andere cultuur ondanks dat het internationaal georienteerd is.

Vanavond halen we haar op en dan heeft ze een kleine 4 weken vakantie.  Waarvan wij saampjes nog ruim 2,5 week in Nederland zijn. Blijkt trouwens dat de universiteit de data van het inschrijven voor de nieuwe vakken voor het komende studiejaar met een week vervroegd heeft. Dit registreren gaat op studentennummer en voor elke nummerreeks/studiejaar heeft men 1 vast dagdeel om dit te doen. Dat betekent voor Michou dat op de dag dat we weer in Bangkok aankomen zij gelijk van het vliegveld door kan naar de universiteit. Pfff dat wordt stressen.
Maar dat is nu voor latere zorg. Eerst gaan we lekker vakantie houden en moet Michou vooral nog mee naar Belfrit. Want ze verkopen sinds kort echte Belgische frieten maar ook Hollandse kroketten, bitterballen, loempia's en nog veel meer lekkere vette snacks in Bangkok. Geopend in de shopping bij ons om de hoek.

Uiteraard hebben Rob en ik deze 'snackbar' al uitgeprobeerd. En ik kan je vertellen het smaakt naar meer!

Mei feestmaand

En zo is het Mei. Weer een maand voorbij. De tijd gaat gestaag vooruit en nog 5 weken en dan is het einde schooljaar voor Mats (Michou moet nog tot eind augustus) en wonen we alweer 9 jaar in het buitenland en 1 jaar hier in Thailand.
Ik zag laatst een interessante documentaire/film op FB over 'Third Culture Kids Identity. Iets wat ook opgaat voor onze kinderen en zeker speelt bij Mats. Die woont nu al langer in het buitenland dan de tijd dat hij in Nederland heeft doorgebracht. Ik kan mij dan ook volledig vinden in de uitspraak van medeblogger Sandra "We take home with us wherever we go".

Afgelopen weken hadden we (ik) weer het eea aan afspraken staan. Zo hebben we onze vernieuwde Ned. paspoorten opgehaald, T-shirts laten bedrukken bij de MBK mall, moest ik mijn resultaten ophalen bij het ziekenhuis, ging Rob ondertussen voor ruim een week naar Nigeria, vierde ik mijn 44e verjaardag (en was de zelf gebakken appeltaart deze keer uitstekend gelukt!!), organiseerde een kennis een 'ladies only' borrel, heb ik een dag voor piet snot zitten wachten op onze landlord en een andere dag uren zitten wachten totdat ze eindelijk langs kwamen voor de maandelijkse pestcontrol (athans ze doen alleen bestrijding van termieten) en haalden 'en passant' de guards nog een Tree Snake-je uit mijn struiken. En vingen dezelfde guards gisteravond een Python bij buren in het naastgelegen compound. Wij hebben even gekeken in de zak waarin de slang zat en ik vond het een aardig groot beest. Bleek het nog maar een jongvolwassene te zijn, ze kunnen dus nog veel groter worden.  Brrrr, dat vind ik dus echt mindere dingen van het wonen in Thailand. Vorige week hoorde ik ook al dat een hond overleden was nadat het door een Cobra gebeten werd. Moge duidelijk zijn dat onze katten dus absoluut niet naar buiten mogen en dat ik 's avonds met Dinkel netjes op de paden blijf -_-

Afijn, we denken gewoon niet aan al die enge beesten en concentreren ons op de leuke dingen in hier Bangkok. Zo was gisteren het Kinder oranje feest, georganiseerd door de Nederlandse vereninging Thailand. Mats en ik hadden ons opgegeven om te helpen bij de oud Hollandse spelletjes. Kon zoonlief gelijk zijn community uren voor school vol maken. En Rob die net terug was uit Nigeria besloot ook gezellig mee te gaan. Het Nederlandse bier en de kroketten smaakten trouwens erg goed.

Deze maand mei staat zo wie zo in het teken van feestjes. Zo zijn er weer de nodige afscheidsfeestjes van gezinnen die Thailand gaan verlaten maar ook wordt mijn vader deze maand 70 jaar en vieren Rob's zussen het feit dat ze Sara gaan zien. Helaas kunnen wij er niet bij zijn maar vanaf een afstandje proosten we gewoon gezellig mee. Ook Michou viert einde van de maand haar verjaardag en natuurlijk bouwen we ook een feestje als onze oude buren uit Ede hier dan gezellig in Bangkok op bezoek komen.

Dus zo tellen we langzaam af tot aan de zomer. Rob krijgt het nog even druk en moet nog een aantal (verre) zakenreizen in een paar weken zien te proppen terwijl hij ook nog hier in Thailand op kantoor aanwezig moet zijn. Wellicht vindt hij uit hoe je meer uren uit een dag kunt halen -_-.  Michou zit nu midden in haar 'end of term' examens en heeft dan een kleine 1,5 week vrij voordat haar laatste schooltrimester begint. Zij moet dus nog even doorwerken.

En als nu ook het weer nog mee gaat werken door ietsje af te koelen (het lijkt verdorie Dubai wel met temperaturen van boven de 40 grd) dan houden we het nog wel eventjes vol tot aan onze zomervakantie in juli.

Van alles en niets

En zo zijn we weer 2 weken verder. Zojuist kwam manlief terug van een van zijn vele zakenreisjes, Sri Lanka was de bestemming deze keer, en ligt hij nu even een uurtje plat op bed. Al die tijdsverschillen, maar vooral die nachtvluchten, doen hem geen goed. Vandaag blijft hij dan ook lekker thuis werken. Gezellig. Nu heb ik dus even een uurtje rust en heb ik mooi de tijd om dit blog maar weer eens bij te werken.

Afgelopen weken heb ik een beetje lopen rommelen. Druk met van alles en niets. Weer een half dagje geholpen bij second hand shop White Elephant, wat gesport (al had ik even weer last van mijn rug en heb ik de frequentie wat omlaag geschoefd), deed ik de dagelijkse boodschappen en heb wat adm. zaakjes geregeld en uitgezocht. Zo hebben we onze plannen voor de zomervakantie gefinaliseerd en heb ik def. alle vliegtickets geboekt. Uiteraard gaan we weer naar onze boot in Griekenland en zeilen onze goede vrienden Rienke en Mike & kids, net als een paar jaar geleden, weer mee.

Michou is er deze keer niet bij zij heeft helaas nog colleges in juli. Met haar ga ik waarschijnlijk in aug/sept nog apart weg.

Verder ben ik mij alvast gaan verdiepen in de 'terugkomst' van onze boot die volgend jaar uit de verhuur komt en dan alvast naar Nederland gaat. Want wat moeten we daarvoor allemaal regelen en  plannen, hoe brengen/transporteren we haar (een zeiljacht is toch vrouwelijk?) naar Nederland en vooral waar willen we de boot leggen? Zijn er -weer- wachtlijsten voor een ligplaats en niet onbelangrijk wat kost tegenwoordig een box? Deze boot is wel een stukje langer dan ons oude waarschip 7.30 :-) Duidelijk is wel dat we ergens aan het Ijsselmeer willen liggen. Onze vorige haven Roggebotsluis was een goede optie, daar hebben we vroeger heerlijk vertoefd,  maar eigenlijk willen we deze keer directe toegang tot het grote water. Het is uiteindelijk Regatta Center Medemblik geworden alwaar we nu een optie op een (koop)ligplaats hebben. Verder diverse offertes binnen gekregen van jachttransport bedrijven, al dan niet over land of over zee, en al zou Rob het liefst de boot zelf helemaal naar Nederland varen dat is geen optie want het ontbreekt hem daarvoor aan zoveel vakantiedagen. Waarschijnlijk varen we hem volgend jaar nu zelf van Griekenland naar Koper in Slovenie en gaat de boot daar dan op transport richting Medemblik. Voorlopig maar even minder naar de Starbucks gaan want we moeten aardig gaan sparen voor dat geintje -_-

Over geld gesproken, afgelopen dinsdag moesten Michou en ik ons persoonlijk melden bij de Thaise visa want deze mama was het TOTAAL ontschoten dat we een 90-dagen meldingsplicht hebben en we dus in februari iets van ons hadden moeten laten horen. Rob reist zo veel dat hij elke keer een nieuw stempel in zijn paspoort krijgt en ook Mats was in januari nog vanuit Dubai weer Thailand binnengekomen en zat dus nog binnen de 90 dagen termijn. Maar Mies en ik waren wel te laat en kregen daarvoor een boete. Bovendien moesten we ons nu persoonlijk melden en konden we niet via een tussenpersoon een nwe stempel halen. Afgelopen dinsdag had Michou geen colleges en hebben we ons maar netjes bij immigration gemeld. Het zat me allemaal niet lekker trouwens en ik baalde enorm dat ik mij niet aan de regels gehouden had. Ik zat er dus een beetje tegenaan te hikken.
(Het is trouwens dat ik mijn Nederlandse paspoort nakeek omdat deze binnenkort vernieuwd moet worden anders had ik waarschijnlijk nu nog niet opgemerkt. Vorige keer kregen we een seintje via Rob's werk maar die dachten vast dat we het na de 1e keer wel zelf in de gaten zouden houden). Afijn 't leed is geleden, boete is betaald en we mogen weer 90 dagen blijven. De nieuwe vervaldatum staat nu koeiendik in mijn agenda en BB genoteerd!
Michou is inmiddels weer op haar studentenkamer afgeleverd en alles loopt weer op rolletjes.

Wat nog meer loop(t) is Dinkel. Althans loop met een S. Mevrouw is 'in heat' oftewijl loops.
Wat een gedoe zeg. Al een tijdje vond ik dat andere honden haar meer besnuffelden dan anders maar ik zag of merkte nog niets bijzonders bij ons boxerinnetje. Maar vorige week vond ik al wat bruinige veegjes op de grond en op het dekbedovertrek (!) en dit weekend zag ik toch echt wat druppels bloed en had Dinkel duidelijk een opgezet geslachtsorgaan. Dus naar de dierenwinkel en op zoek naar een soort broekje. Dat kennen ze hier niet maar wel hondenluiers. De grootste maat gekocht (al zit die toch wat strak) en bij madam omgedaan. Ik denk dat jullie het resultaat wel kunnen raden:

In no time had ze die, euh, 'uit'. Ook een onderbroek eroverheen was geen succes en ik zelf vond het te zielig om haar naast een luier ook nog een halskraag om te doen.
Ze is trouwens erg hygienisch en likt zich behoorlijk schoon maar ook zit ze zichzelf wel in de weg. Zo sneu. Gevalletje van PMS?

Toch maar eens met de dierenarts praten of straks sterilisatie een optie is. Wij hebben onze oude boxer (reu) wel laten 'helpen' maar bemerkten toch wel een gedragsverandering. Over het steriliseren van een vrouwtjes boxer bestaan verschillende theorien en meningen. Iedere site die ik raadpleeg of dierenarts die ik spreek heeft een ander oordeel. Bij een boxerteefje is er na sterilisatie duidelijk een zeer verhoogde kans op incontinentie. Maar door (vroege) sterilisatie verklein je weer de kans op melkliertumoren. Een boxer is zowie zo er gevoelig voor tumoren en Figo is inderdaad overleden aan kanker. Pfff. Wat is dus wijsheid?

In elk geval loopt Dinkeltje nu weer even met een luier om. Kijken hoe lang deze aan blijft....

bijna weekend

Morgen krijgen we de paspoorten weer terug. Ben blij dat het dan allemaal geregeld is en we voor 3 mnd weer klaar zijn. Ik sprak andere medelanders die hier al langer wonen en hoogstverbaasd waren dat wij ons moesten melden. Daar hadden ze nog nooit van gehoord (hoefden zij nooit te doen?) en kenden alleen de verhalen van mensen of maids die hier op een toeristenvisum zijn en die dan na die 3 mnd gauw een visa run doen. Even dagje over de grens. Maar wij hebben toch echt de juiste visa plus werkvergunning, geregeld mbv de Thaise werkgever hier, maar blijkbaar zijn de immigratie regels 'veranderd' en hebben wij nu als houder van een non immigrant B en -O visa (O voor ons als partner en kinderen zijnde) met multiple entry van 1 jaar een meldingsplicht na 90 dg. Officieel is het dat ze permission to stay for 90 days afgeven en dan weer verlenging volgt. Afijn, zo is er iedere keer weer wat anders. Het melden gaat vrij eenvoudig en kan je dus ook laten doen door een gemachtigde. En anders zal ik/wij gewoon wat meer reisjes moeten maken. Dan wordt de entry stamp automatisch vernieuwd ;-)

Inmiddels is het alweer bijna weekend, ik vergis me nog wel eens met de donderdag en vrijdag. 4 jaar 'ander weekend' in Dubai is niet gauw vergeten. Helaas, we moeten dus nog een dag. Morgenavond ook eerst nog de Sinterklaas-dobbel bij vrienden.
Rob vertrekt a.s. zaterdag voor 2 weken richting Europa, hij heeft meeting(s) en een training in Zweden. Het weekend tussenin gaat hij nog even gauw naar Nederland; er is een kleine familiereunie van de Kemper-kant en hij heeft een afspraak gemaakt met oude schoolkameraden.
Allemaal leuke dingen dus.

Gelukkig hoef ik me ook niet te vervelen want a.s. woensdagochtend komen mijn ouders hier aan. Gezellig. Ons eerste bezoek in Bangkok. En ze blijven 3 weken dus Rob zien ze gelukkig ook nog. En Michou, want haar universiteit begint pas de 13e. Tot dan is ze ook nog gezellig thuis.

Nu we met kerst weer eens echt thuis zijn zal ik maar eens de kerstversieringen tevoorschijn halen. Kijken wat nog werkt en goed is. Bovendien moet ik op zoek naar een nieuwe kerstboom. Ons oude kunstgeval, een van de allereerste (20 jr geleden gekocht!), zag er inmiddels zo troosteloos uit dat ik hem bij de laatste verhuizing euh, misplaats heb. Dat ding heeft na al die jaren echt wel z'n geld opgebracht en ik was hem gewoon zat. Naalden vielen uit etc. En tegenwoordig heb je veel mooiere exemplaren. Want ik geloof niet dat je hier een echte denneboom kan kopen -_- Maw tijd om te gaan shoppen. Hopelijk laat Dinkel dat ding dan wel heel.

Mission impossible?

Afgelopen vrijdag was het zover. Rob en ik gingen op avontuur. Onze missie:  het paspoort van Michou ophalen. Zoals ik in de vorige posting al geschreven had, hebben wij dit paspoort nodig voor verlenging van onze visa en lag het nog in Michou's studentenkamer in het ondergelopen Salaya.

Donderdags heb ik eerst contact gehad met een proffesor van de universiteit en tevens eigenaresse van MU place. Zij vertelde dat het campus + appartementengebouw droog lagen maar dat de omgeving blank stond. Salaya was alleen bereikaar via bus (en alleen enkele lijnen), trein, legertruck of  verhoogde 4 wheeldrive/ pickup truck. Rob en ik besloten heen met de trein te gaan. Online had ik al eea uitgezocht. We zouden wel zien tot  hoever we konden komen.

Al vroeg vertrekken we naar Hua lamphong trainstation. Vanaf dit main railway station in Bangkok vertrekken treinen naar allerlei bestemmingen in geheel Thailand. Het is een heel mooi oud gebouw, vol historie en we hadden voldoende tijd om op ons gemak koffie te drinken en wat rond te kijken.

Om 9.20 uur vertok onze trein richting Hua Hin. Een rit van zo'n 25 km, enkele reis a 8 bath p.p (0,20 eurocent). Een oud treinstel, klasse 3, geen airconditioning maar met ventilatoren aan het plafond en houten luiken als ramen die gewoon open stonden. Echt om te gillen. Normaliter duurt de reis trouwens ongeveer een uur. Maar ivm de overstromingen deden we er bijna een uur en drie kwartier over. Maar dat gaf niet. We waren een dagje uit, 't is mooi weer en voor ons een geweldige manier om wat van Bangkok en de omgeving te zien. Als je zag hoe dicht de trein soms langs 'woningen' reed....brrr.

En hoe dichter we bij Salaya kwamen hoe meer we van de overstromingen zagen. Het spoor lag wel wat hoger maar toch moest ook de trein soms door het water. Eenmaal aangekomen bij Salaya station stonder er nu geen taxi's of tuk-tuks klaar maar mensen met bootjes die reizigers tegen betaling verder wilden vervoeren. Maar omdat Michou's appartementen gebouw zo'n 3 km verderop aan de spoorlijn ligt wilden Rob en ik in eerste instantie verder over de rails en een aangelegd zandzakkenspoor naar haar kamer lopen. Helaas liep dit 'pad' dood of althans tegen een muur aan. Daar konden we niet overheen. Er zat dus niets anders op dan teruglopen en via de normale doorgaande weg naar de ingang van haar flatgebouw te lopen. En dat betekende door het water waden!!!. Het eerste stuk was knie-diep maar meer aan de zijkant van de 'straat' was het wat beter te doen. Daar was het waterpeil ietsje lager. Maar wat een gedoe zeg. Echt bizar om al dat water en ondergelopen huizen en winkels te zien. Wat een ellende voor al die mensen. Je kon aan de muren van de huizen goed zien hoe hoog het water heeft gestaan. Het waterniveau is dus nu wel aan het zakken maar 40+cm is nog steeds te veel :-(.

Eenmaal in de hoofdstraat zagen we dat de campus van Mahidol, Michou's universiteit het inderdaad redelijk droog gehouden had. Men had met spoed een hele dijk rondom de campus aangelegd en deze heeft het gelukkig gehouden. Maar aan de andere kant van deze barriere lag het dus allemaal onder water. Al lopend door het water kwam er net een legervoertuig voorbij en mochten we instappen. Zij zetten ons daarna netjes bij MU place af.

Omdat de straat hier wat omhoog loopt bleek het inderdaad droog. Dus gelukkig heeft het appartementengebouw geen waterschade opgelopen. Michou's fiets stond dan ook nog netjes in de stalling -_-

Wij hebben buiten toen gauw onze natte schoenen uit gedaan en zijn naar binnen, naar de 7e verdieping gegaan, naar Michou's kamer...alwaar we als eerste haar paspoort hebben gepakt. JOEHOEE missie geslaagd!!  Hoe we verder weer thuis komen dat zien we wel maar we hebben het in elk geval het geen waarvoor we kwamen! Snel nog even de kamer en koelkast geinspecteerd maar omdat de stroom gewoon is aangebleven was alles prima in orde. Geen ontdooide vriezer en/of bedorven levensmiddelen. Pfff. Alleen een laag stof maar dat mag dochterlief straks zelf schoonmaken ;-)

Toen weer gauw naar buiten, natte schoenen aan en weer door het water richting station lopen. De trein naar Bangkok gaat pas weer eind vd dag maar met een beetje gelukt halen we de trein naar station Bangkok Noi (Thonburi). Dan zijn we in elk geval weer dichter bij Bangkok centrum. Maar al lopende zag ik opeens een bus staan waarvan ik aan het busnummer te zien vermoedde dat deze richting Bangkok ging.  Dus door het water naar de overkant en dit gevraagd. Chauffeur sprak geen Engels maar het woord Bangkok verstond hij wel en hij knikte. Dus besloten we om terug dan maar met de bus te gaan. Is weer wat anders en zien we wellicht nog wat meer van de omgeving. Het buskaartje kostte wel 9 bath (0,24 eurocent) p.p en dan mag je plaatsnemen op houten banken en voor een open raam zitten. Een vreselijk oud barrel, gaten zaten in de houten vloer! maar wederom een hele belevenis. En je zit tussen de locale Thai. De bus reed een alternatieve route maar moest nog steeds door 'n flinke laag water. De meesten rijbanen waren dan ook onbruikbaar dus tegemoetkomend verkeer (vrachtwagens, pick up trucks of andere bussen) manouvreren maar ternauwenood langs elkaar. En die tegenliggers veroorzaken ook golven dus tot 2x toe sloeg de bus af en hield ik mijn hart vast of de chauffeur de motor weer aan de praat zou krijgen. Maar het moet gezegd, hij was een prima mechanicien.

Onderweg weer veel gezien en ruim een uur later kwamen we Bangkok binnen. Bij een shopping mall uitgestapt en eerst even gauw wat gegeten. Daarna met een taxi (77 bath = 1,95 eurocent) terug naar Hua Lamphong station alwaar onze auto geparkeerd stond.

Al met al waren we om 4 uur weer thuis. MET paspoort...

Mission IM POSSIBLE!!

Nu dinsdag de visa stempels regelen. Kunnen we weer 3 mnd vooruit.