Leven

Ja, we zijn er nog. Wij genieten volop van het leven. Maar het was wel een gekkenhuis de afgelopen maand(en). Maar je hoort ons niet mopperen. Het gras (lijkt) altijd groener bij de buren maar wij zijn blij met hetgeen we hebben. In mijn vorige blogje schreef ik nog dat Rob naar NL was om bij  B. te zijn die ongeneeslijk ziek was. Nog niet koud terug in Portugal kregen we het bericht dat hij was overleden.

We hebben er heel even over nagedacht, hoogseizoen, dure tickets en een kleine 3 weken later zouden wij sowieso teruggaan  voor de as-uitstrooiing van mijn schoonvader, maar eigenlijk was het een no-brainer. Ook bij de crematie van z'n beste vriend (broer) wilde Rob aanwezig zijn. Dus zijn wij samen voor een paar dagen naar Nederland gevlogen. Want ik kende B. al  jaren, net zolang als ik met Rob omga. Hij was zelfs getuige op ons huwelijk. Het was een enorm mooi en indrukwekkend afscheid en Rob kreeg een actieve rol in de rouwplechtigheid. Wij zijn blij dat we erbij geweest zijn. Mijn moeder ging trouwens mee naar de crematiedienst want ook zij kende B. al jaren. Menig wintersportvakantie was hij van de partij. Wij sliepen gezellig bij mijn ouders en hebben nog in die tijd ook nog leuke dingen gedaan. Zo konden wij nu de housewarmingsparty van mijn nichtje bijwonen en zag ik mijn zusje ook nog even voor haar vakantie.

En omdat maar weer eens blijkt dat het leven soms rare wendingen kan maken, hebben we gelijk tickets geboekt voor mijn ouders voor eind van deze maand. Niets uitstellen wat nu (bij leven) nog kan. Van het leven en elkaar moet je genieten.

Toen we weer terug in Portugal waren begon de verbouwing in de keuken en Michou's a.s. salon. Nieuwe aluminium (met HR++ zonwerend glas) deur en schuifpui werden geplaatst. Maar daarvoor moest er eerst gesloopt gaan worden. Rob moest dus flink aan de slag en terwijl alles open lag kwamen de ouders en broertjes van B. hier logeren. Volle bak dus, maar wel gezellig. Vooral voor Barbora natuurlijk.

Al zag ik 't even niet meer zitten toen na een flinke wind 's nachts ik de volgende morgen mijn hele huis onder het slijpgruis aantrof. Daarom wilde ik ook nooit meer verbouwen 😁

Was een raam, nu een deur (wordt de nwe. ingang van Michou's salon)

Na een week klussen, werken en visite, vlogen wij met ons gezin weer naar Nederland. Barbora bleef bij haar familie en kon zo mooi op Ollie en de katten passen. 

Dit tripje stond in het teken van opa Moppie. Wij gingen z'n as uitstrooien op zee.

Deze keer verbleven wij bij onze goede vrienden R&M. Het was zowaar zomers weer in Nederland en we genoten dan ook heerlijk in hun (vernieuwde) tuin. Ook bezochten we samen nog de Westfield Mall of the Netherlands, terwijl Mats ging bolderen, en hadden een heerlijke bbq met hun kroost en aanhang. Life is good. Zaterdags was de dag waarop wij het leven van mijn schoonvader zouden eren. Als boten liefhebber en echte waterman was zijn laaste wens om uitgestrooid te worden op zee. Kon hij zo op de golven terug zwemmen, euh drijven, naar Indonesie😇.

Er was dus een bootje gehuurd waarmee wij, met een klein groepje, de zee opgingen. Ons hele gezin was daarbij. De rest van de familie bleef op het havenhoofd en hief daar het glas op Opa Moppie.

Behouden vaart (o)pa.

Wij voeren een ver stuk zee mijlen uit en lieten daar mijn schoonvader gaan. We dronken een borrel en genoten van de deining op zee. De middag sloten wij af met een heerlijke rijststafel bij Indonesisch restaurant Seinpost aan de Scheveningse boulevard. Zo gezellig, de hele familie, en vooral alle neven en nichten eindelijk weer eens allemaal bijeen. En daarna, voor een kleiner gezelschap, eindigde de avond met zelfgemaakte Dropshot en Limocello bij een van Rob's zussen thuis.

Een fijn afscheid zoals mijn schoonvader het graag gezien zou hebben. Mooi te weten dat we aan zijn laatste wens hebben kunnen voldoen.

En terwijl wij twee dagen later een zeer, tropisch warm Nederland achter ons lieten, kwamen wij aan in een kouder en vooral nat Algarve. Regen? Die waterdruppels waren trouwens erg welkom. De planten  en bloemen leefden er echt van op. Het wordt dus tijd voor een automatisch sproeisysteem.

Inmiddels is het weer droog en gewoon zonnig weer. En gelukkig ook wat afgekoeld naar aangenamere temperaturen (25-28 grd). Gelukkig niet meer die bloedhitte (40+), Lekker weer om te werken en verder te klussen. Want a.s. maandag komen de rest van de ramen en een voordeur voor Michou's huisje. De oude houten zooi moet er uit gesloopt worden, raam posten moeten strak gestukt worden en de voordeur verbreed.

Dus net voordat mijn ouders komen is dat gedeelte van het huis al klaar (lees: enkel glas en houtwerk vervangen. Afwerking en schilderwerk volgt allemaal op een later tijdstip). Morgen worden de, door Michou gekochte wand- en vloertegels bezorgd. En heel lief heeft haar neef D. , die tegelzetter is, aangeboden om deze voor haar te gaan leggen. Die kan dat natuurlijk veel sneller en mooier dan mijn eigen handige Harrie. Dus die komt, samen met zijn broer M., op de dag dat mijn ouders weer vertrekken (!) voor een lang weekend hier klussen. 

Prachtig onze familie.

Veranderingen

Ik zal maar gelijk met het minder leuke nieuws beginnen. Iets met vlug een pleister afrukken zodat de pijn snel voorbij is....  en dat is dat Seb niet meer bij ons woont. Het valt mij moeilijk dit te schrijven, voelt toch als persoonlijk falen, maar het ging gewoon niet meer. Seb was hier bij ons niet op zijn plaats. Te veel prikkels waardoor hij geen rust kreeg en altijd maar 'aan' stond. Hij werd steeds agressiever, vooral naar bezoekers en logees. Maar ook soms naar mij. Af en toe was ik gewoon bang voor mijn eigen hond. Heel naar om dat te moeten zeggen. En dat voelde hij natuurlijk ook. Uiteraard hebben wij deze beslissing niet zomaar genomen of zijn over een nacht ijs gegaan. Hebben hulp gezocht. Want ik wilde niet opgeven. Maar de 'incidenten' namen de overhand en ook een honden-gedragstherapeut constateerde dat Seb continue training nodig heeft en dat wij niet het juiste gezin/omgeving voor hem zijn. Soms is liefde alleen niet genoeg. Wij hebben van alles geprobeerd maar het is ons (mij) niet gelukt hem een goed thuis te geven. In overleg is er via onze dierenarts een andere plek voor hem gevonden. Ik hoop dat Seb daar wel de juiste begeleiding krijgt en vooral zijn rust vindt. 

Ollie mist zijn vriendje gelukkig niet heel erg. Eerlijk gezegd zijn al onze huisdieren nu een stuk relaxter. De  katten lopen ook meer rond en slapen weer overal en nergens. Waarschijnlijk hebben zij al die tijd toch de stress en spanning in huis gevoeld. En we hadden de afgelopen weken volop aanloop dus afleiding genoeg.

Zo kwam eerst neef Maarten logeren. Met z'n allen gingen wij naar Rocha da Pena alwaar Mats met hem ging klimmen. Stoere bikkels. Ollie mocht ook mee en vond het daar geweldig. 

Eenmaal thuis besloten de mannen dat het een goed moment was om alvast de openhaard te gaan slopen. We willen een allesbrander gaan plaatsen om meer warmte te hebben komende winter en de heren besloten vast spijkers met koppen te slaan. Pffff, wat een bende. Maar eerlijk is eerlijk binnen een mum van tijd was dat ding afgebroken. 

En na al dat harde werken werd er niet meer gekookt en nam Maarten ons mee naar ‘t strand van Albufeira waar we heerlijk vis gegeten hebben. Echt goed. Bedankt neef.

Inmiddels is manlief druk met het stuken van de muur en de vloer en wordt er daarbij veel geschuurd. Altijd leuk dat klussen met huisdieren in huis....

Zwarte Piet bestaat, zo zie 'ie eruit als je door de schoorsteen komt

Binnenkort gaat hij de boel verven en dan kan de allesbrander geplaatst worden. Ondanks alle lakens en de plastic covers die we neer gelegd hebben is mijn hele huis één groot stofnest, zucht. Ik zie nu al op tegen de rest van de verbouwing. 

Al zal dat nog wel wat langer gaan duren want zoals we de reorganisatie in eerste instantie gepland hebben gaat 't em niet worden. Wat een regeltjes voor een project maar vooral wat een prijzen. Dat is me toch een verhaal apart. Maar daarover in een volgend blogje meer.

Verder is Barbora, Mats vriendin ook hier in Portugal gearriveerd. Dus volle bak in huis. Ollie kan zijn geluk niet op met alle aandacht die hij van hen krijgt. De twee gaan regelmatig klimmen en nemen hem dan mee de natuur in.

Tussendoor stond er opnieuw bezoek voor de deur (euh tuinhek 😜) . Vroegere buurtjes uit Ede, die inmiddels ook al jaren in het buitenland wonen, kwamen gezellig langs. Zo leuk hen na die jaren weer eens te zien.

Verder kwam na ruim 4 maanden eindelijk de pallet die Rob vanuit São Paulo had laten opsturen. Hij stond al 3 maanden hier in Lissabon bij de douane maar mocht het land niet in. Opeens moesten er allerlei extra, aanvullende documenten, met gelegaliseerde handtekeningen  (incl. 2 onafhankelijke - geen familie of medewerkers van het notariaat-, mee tekenende getuigen....kassa!!) en andere kopieën  van de Portugese ambassade in Brazilië aangeleverd worden. Gek werden we ervan.  Bureaucratie ten top. Zo hadden we het nog niet meegemaakt tijdens al onze andere internationale verhuizingen. En wat denk je, het huisraad-item waar het vooral om draaide, een grote LCD TV bleek bij aankomst stuk. Zoooo.... moe word ik van dit alles.

Maar goed, het zonnetje schijnt nog steeds en na alle drukte van afgelopen  afgelopen tijd is het voor mij de hoognodige tijd om weer in de tuin te werken. Er moet behoorlijk wat gewied en gesnoeid worden. Het onkruid staat inmiddels behoorlijk hoog.

Komend weekend organiseert een kennis een high tea en is mij gevraagd een appeltaart mee te brengen. Om wel iets eetbaars aan te leveren besloot ik gisteravond een proef tester te bakken. Een vierkant exemplaar zodat het makkelijker in kleine blokjes te snijden valt. Geloof dat de test geslaagd is want de taart is is nu al op.

Op dit moment zitten Mats en Barbora met nieuwe klimvrienden op de veranda. Ze gaan gezellig bbq-en. Ik zag lekker vlees voorbijkomen vanuit de keuken.

Manlief heeft een afspraak buiten de deur en Michou zit in haar kamer een film te kijken. Die had weer hondenklantjes vandaag en rust nu lekker uit. Geloof niet dat ik nog zin heb om te gaan koken. Gooi wel een pizza in de oven ofzo*. En er staat nog een fles Hugo koud in de koelkast. Die ga ik zo maar openen.

Cheers! Fijne weekend allemaal.

*Update: we gaan uit eten, manlief komt net thuis en heeft ook geen zin om te koken.

Voor al uw sjouwwerk...

 Ik sjouw, zij sjouwt, wij sjouwen.... Pfff mijn arme rug en knieën. De leeftijd, althans de artrose begint nu toch mee te spelen.  Bukken, tillen, sjouwen.... wij hebben geen gym of sportschool nodig.

De afgelopen dagen waren Mies en ik druk met het rapen en plukken van de alfarroba bonen (Johannesbrood zaden). Gewapend met lange uitschuifbare stok, veiligheidsbril (die vallende bonen geven nog flinke blauwe plekken) en grote zakken gingen wij aan de slag. De onderste helft is uit de bomen. Met vereende krachten sjouwden wij de zakken en tassen in de auto en brachten wij dit naar een lokaal verwerkingsbedrijfje. Leverde 144 kg en een leuk zakcentje op.

  

De bonen die hoog in de boom hangen laten we nog een weekje of twee zitten. Want als de noten nog wat droger zijn leveren ze iets meer geld op zo kreeg ik te horen. Bovendien kunnen we nu mooi wat bijkomen van al het sjouwwerk.

Want eenmaal thuis moesten we verder met het bouwafval van de gesloopte BBQ. Een gedeelte van de puinzakken stond al buiten bij het (grof)vuil. Echter na 2 weken waren die zakken nog steeds niet meegenomen. Een belletje naar de gemeente leerde dat dit soort afval apart aangemeld dient te worden. Òf je brengt het zelf naar een afvalstation òf het wordt bij je thuis opgehaald. En beiden opties kosten geld. Berekent o.b.v. gewicht (p/ton) en evt. arbeid per uur. Maar het mag niet bij de vuilcontainers neergezet worden (ook al lijkt dit een soort lokaal gebruik en wordt het door iedereen gedaan). Dus netjes als wij zijn sjouwden wij de zakken die daar al stonden maar weer naar huis. Zakken die door de felle zon inmiddels volledig verteerd waren en daardoor openscheurden. Arghhh! Konden we eerst alles  opnieuw in andere zakken doen, zucht, en het daarna naar huis sjouwen. Alwaar we het keurig tegen de muur van de oprit opgestapeld hebben. 

Daarna de overige zakken met puin, die nog allemaal opzij van het huis stonden, ook naar voren gesjouwd. We waren nu toch al vies en drijfnat van het zweet. En dat in temperaturen van ruim boven de 30 grd. (en ik schat dat zo'n zak zeker 30 kg weegt).

Vandaag zou een inspecteur van de gemeente langskomen om te kijken hoeveel ton wij hadden liggen. Keurig op tijd stond hij voor de deur en na het zien van de nette opgestapelde zakken besloot hij ter plekke mij ter wille te zijn ( tja wij betalen 😉) en belde z'n collega. Nog geen 10 minuten later kwam een vrachtwagentje voorrijden en nog geen half uur later was al het puin weg.

Dat ging nog eens vlot. Voor de officiële verbouwing (die nog wel even duurt want de aanvraag  vergunning ligt nog steeds bij de gemeente en dan moet er nog een bouw-/renovatiebedrijf gevonden worden) zullen we wel wat grote afvalcontainers nodig gaan hebben. Maar dat is voor latere zorg. Wij hebben geen haast.

Voor nu is alles weg. Opgeruimd staat netjes.

De grote verbouwing

De grote verbouwing. Ik schrijf er vaak over. Iets waar ik enorm tegenop zie maar ook erg naar uitkijk.

Toen het 'eerste' huis niet doorging kozen we voor deze woning. Voor Rob en Michou altijd al een favoriet. Ik vond de tuin geweldig, ook de locatie (dicht bij een stadje maar niet in de -toeristische- drukte) en het huis was een casa térrea. Gelijkvloers, precies zoals ik wenste. Geen trappen meer voor die kluts-knieën van mij. Maar eigenlijk was ik op zoek naar een woning die al 'af' was. Eentje waar je alleen wat kleine cosmetische veranderingen aan hoeft te brengen, niet weer een heel project. Ik was na alle verbouwingen in Nederland en Brazilië wel klaar met renoveren. Of eigenlijk met alle troep die daarmee gepaard gaat. Weer alle meubelen opslaan, steeds de hele tijd moeten schoonmaken en het k(r)amperen in je huis. Of erger nog, tijdelijk elders moeten bivakkeren omdat alles opengebroken ligt of water afgesloten is. Dit huis is uit 1985 met dito, euh retro, interieur. Niet echt mijn smaak😛.

Maar zoals het thuisfront al zei, de ideale (droom)woning bestaat niet. Tenzij je een hele grote zak geld meebrengt. Dat geldt zeker in de Algarve. En dan nog is er altijd wel iets wat je wilt veranderen. Nu kun je de woning geheel naar eigen smaak aanpassen, indelen en stijlen. Ik ben dan ook helemaal om. We gaan gewoon nog één keertje onze mouwen opstropen.

Bouwen in Portugal is een langzaam proces. Als je hier een huis of beter gezegd een stuk grond koopt hangt het van de stedenkundige situatie af wat je ermee mag doen. Ze kennen hier 3 types grond: urbano (stedelijk), rustico (natuurgebied) en agrocola (landbouw), of een mix hiervan. Afhankelijk van de zone waarin het stuk grond ligt zijn de regels w.b.t. bebouwing strenger. Of zelfs geheel verboden. Zeker de laatste jaren is men - onder invloed van natuurbeschermingsorganisaties en de strengere milieu- en klimaatvoorwaarden - strikter gaan optreden. Daarbij heeft ook iedere gemeente zijn eigen bouwvoorschriften die bepalend zijn voor de bebouwbare oppervlakte. Het is dus belangrijk uit te zoeken of er nog m2 ruimte is voor uitbreiding, de aanleg van een zwembad of bijv. een bijgebouw. Ook het terrein zelf moet geschikt zijn om op te bouwen. Dat wil zeggen niet te steil, er geen rotsen in de grond zitten of bijv. leidingen over het terrein lopen. En niet te vergeten: bebouwbaar betekent niet nog niet bewoonbaar. Je mag misschien een stal, schuur of een commercieel pand neerzetten maar die zijn niet geschikt voor bewoning. Er zal dus ook een woon/gebruiksvergunning (licença de habitação/utilização) aanwezig moeten zijn of afgegeven worden.

Afijn, voor een interne verbouwing heb je in principe geen vergunning nodig. Je moet natuurlijk wel weten wat je doet en geen dragende delen verwijderen. Ook moet je voldoen aan de brandveiligheid regels. Maar men kan zo, als handige doe-het-zelver of met een aannemer, aan de slag. Ga je echter iets aan de buitenkant (facade) veranderen dan heb je een bouwvergunning nodig. Dit geldt ook voor de aanleg van een zwembad en het plaatsen van een (houten) garage zoals wij willen. Want de betonnen fundering hiervan is 'permanent' en telt dus mee in de m2.  Zo'n vergunning moet via een architect bij de gemeente (câmara) aangevraagd worden. Samen met allerlei projecttekeningen, een kadastrale opmeting en plattegrond van het terrein met de locatie wordt deze dan ingediend. Daarna gaat de gemeente er naar kijken en over tot het verstrekken van de bouwvergunning. En dat proces kan wel eens heel lang duren. Daarna kun je met een aannemer aan de slag gaan. Kortom, zeker nu in het Corona tijdperk, een traag traject en is het een kwestie van veel geduld en lange adem hebben.

Ons huis heeft 4 slaapkamers en 2 badkamers. Naast de huiskamer grenzen drie slaapkamers aan de veranda aan de voorkant van het huis. Wij willen daar allemaal schuifpuien plaatsen zodat je daarmee direct toegang tot dit overdekte terras krijgt. Van die 3 slaapkamers zijn er twee met een redelijk formaat, de middelste is wat kleiner en meer geschikt als studeerkamer. Van die kamer willen wij nu twee smallere badkamers maken zodat we twee logeerkamers met badkamer en-suite krijgen. De MBR a.k.a. hoofdslaapkamer ligt aan de andere kant van het huis. In deze kamer willen wij een doorgang maken naar een naastgelegen badkamer zodat wij dan ook een privé badkamer hebben. Bovendien is deze badkamer groot genoeg om te splitsen en van één helft een inloopkast te maken. Dan houden we in de slaapkamer ruimte genoeg voor ons absurd grote hemelbed haha. Naast die badkamer zit nog een tweede, kleinere badkamer. Ook deze willen we splitsen zodat we een apart toilet kunnen creëren. De andere helft wordt dan het washok, toegankelijk vanaf de bijkeuken. Want op dit moment zitten die aansluitingen in de keuken en nemen de wasmachine en droger daar veel plek in.

W.b.t. de keuken die is heerlijk ruim maar best donker. Dus ook hier willen we een grote schuifpui plaatsen voor meer (dag)licht en directe toegang tot de achtertuin. Een gezellig terras met pergola ervoor aanleggen en het is daar dan goed toeven. De huidige keuken is oud en ook onhandig ingedeeld. Bovendien gebouwd op werkhoogte van een klein Portugees omaatje ;-). Dus die moet helemaal worden gestript. Sowieso alle wand- en vloertegels gaan eruit. Ik vind ze niet mooi en er zijn ook veel gebarsten (wisten jullie dat Portugal en zeker de Zuid Algarve een aardbevingsgebied is en er regelmatig seismische trillingen zijn?). Ook moet er iets van een verwarming- en aircosysteem komen en betere isolatie. De woning voldoet niet meer aan de huidige energielabel eisen. Wij willen überhaupt alle houten deur- en raamsponningen vervangen voor pvc en overal dubbel glas in plaatsen.

Daarnaast is er nog een annex a.k.a. casa de apoio (aanleunwoninkje) tegen het huis aangebouwd. Dit wordt straks Michou's domein. Dit gebouwtje heeft echter een plat dak wat lekt. Dat moet dus aangepakt worden want nu zit er overal schimmel en vocht in de muren en plafond van het huisje.

           

   

Op dat dak willen we dan -indien technisch en structureel mogelijk- in de toekomst graag een dakterras maken. Volgens mij kunnen we vanaf daar nét de zee zien 😍.

Met alle plannen moet ook de elektriciteit aangepast gaan worden. Wij hebben straks meer groepen en vermogen nodig. Voordat die nieuwe kabels getrokken kunnen worden door de energiemaatschappij moeten er eerst nieuwe (+ extra) elektriciteitskasten geplaatst worden. De oude box zit nu nog bij het huis maar volgens een nieuwe regel hoort dit aan de straat geplaatst te worden. Dus is een elektricien alvast aan de slag gegaan.

Nu is het weer wachten op de energieleverancier om met de volgende fase te starten. Dat duurt al een paar weken. Toen ik afgelopen week maar eens contact met hun klantenservice opnam was volgens de medewerkster de aanvraag in het systeem geannuleerd! Huh??? Er moest dus opnieuw een verzoek gedaan worden om het proces te (her)starten. En uiteraard kreeg ik hier netjes nogmaals een rekening voor. Heel lastig debatteren met een bedrijf wat een monopolypositie heeft. Afijn, het programma 'Ik vertrek' had hier weer leuk materiaal aan gehad. Zoals ik al schreef gewoon een kwestie van een lange adem hebben. Eens komt alles goed. Wij hebben geen haast en kunnen hier voorlopig prima wonen. Michou en ik hebben het in elk geval zo gezellig mogelijk ingericht.

Foto's van de tuin hebben jullie natuurlijk al genoeg gezien. Ook daar hebben we trouwens nog een hoop ideeën voor. Naast gemeentewater hebben wij ook een eigen waterput op het terrein. Dat water kan worden gepompt in een grote opvangbak (tanque) en gebruikt voor besproeien van de tuin en gewassen. Ik wil nog uit laten zoeken of het ook drinkbaar is. Maar ook het oude waterradsysteem (nora) staat er nog. Dit willen we t.z.t weer wat opknappen en terugbrengen in de originele staat. Soort openlucht museumpje.

Plannen genoeg dus. Maar we zullen een prioriteitenlijstje moeten samenstellen en kijken wat haalbaar is. De reeds ontvangen offertes liegen er niet om. En er groeien behalve fruitbomen nog steeds geen geldbomen in onze tuin. Ergens is het trage proces ook wel goed omdat we nu alle tijd hebben om het huis te 'ervaren'. Kunnen we uitvinden wat voor ons werkt en hoe we het gaan aanpakken. En mijn eigen handige Harrie is er voorlopig ook nog niet. Die zit in Brazilië het broodnodige geld te verdienen ;-) En laten ze nou net zijn contract met nog een jaar verlengd hebben. Niet de ideale situatie, zeker nu we door Corona elkaar minder vaak kunnen zien dan gepland, maar het is niet anders. We weten waarvoor we het doen. Straks poedelen we heerlijk in ons eigen zwembad...