Leven

Ja, we zijn er nog. Wij genieten volop van het leven. Maar het was wel een gekkenhuis de afgelopen maand(en). Maar je hoort ons niet mopperen. Het gras (lijkt) altijd groener bij de buren maar wij zijn blij met hetgeen we hebben. In mijn vorige blogje schreef ik nog dat Rob naar NL was om bij  B. te zijn die ongeneeslijk ziek was. Nog niet koud terug in Portugal kregen we het bericht dat hij was overleden.

We hebben er heel even over nagedacht, hoogseizoen, dure tickets en een kleine 3 weken later zouden wij sowieso teruggaan  voor de as-uitstrooiing van mijn schoonvader, maar eigenlijk was het een no-brainer. Ook bij de crematie van z'n beste vriend (broer) wilde Rob aanwezig zijn. Dus zijn wij samen voor een paar dagen naar Nederland gevlogen. Want ik kende B. al  jaren, net zolang als ik met Rob omga. Hij was zelfs getuige op ons huwelijk. Het was een enorm mooi en indrukwekkend afscheid en Rob kreeg een actieve rol in de rouwplechtigheid. Wij zijn blij dat we erbij geweest zijn. Mijn moeder ging trouwens mee naar de crematiedienst want ook zij kende B. al jaren. Menig wintersportvakantie was hij van de partij. Wij sliepen gezellig bij mijn ouders en hebben nog in die tijd ook nog leuke dingen gedaan. Zo konden wij nu de housewarmingsparty van mijn nichtje bijwonen en zag ik mijn zusje ook nog even voor haar vakantie.

En omdat maar weer eens blijkt dat het leven soms rare wendingen kan maken, hebben we gelijk tickets geboekt voor mijn ouders voor eind van deze maand. Niets uitstellen wat nu (bij leven) nog kan. Van het leven en elkaar moet je genieten.

Toen we weer terug in Portugal waren begon de verbouwing in de keuken en Michou's a.s. salon. Nieuwe aluminium (met HR++ zonwerend glas) deur en schuifpui werden geplaatst. Maar daarvoor moest er eerst gesloopt gaan worden. Rob moest dus flink aan de slag en terwijl alles open lag kwamen de ouders en broertjes van B. hier logeren. Volle bak dus, maar wel gezellig. Vooral voor Barbora natuurlijk.

Al zag ik 't even niet meer zitten toen na een flinke wind 's nachts ik de volgende morgen mijn hele huis onder het slijpgruis aantrof. Daarom wilde ik ook nooit meer verbouwen 😁

Was een raam, nu een deur (wordt de nwe. ingang van Michou's salon)

Na een week klussen, werken en visite, vlogen wij met ons gezin weer naar Nederland. Barbora bleef bij haar familie en kon zo mooi op Ollie en de katten passen. 

Dit tripje stond in het teken van opa Moppie. Wij gingen z'n as uitstrooien op zee.

Deze keer verbleven wij bij onze goede vrienden R&M. Het was zowaar zomers weer in Nederland en we genoten dan ook heerlijk in hun (vernieuwde) tuin. Ook bezochten we samen nog de Westfield Mall of the Netherlands, terwijl Mats ging bolderen, en hadden een heerlijke bbq met hun kroost en aanhang. Life is good. Zaterdags was de dag waarop wij het leven van mijn schoonvader zouden eren. Als boten liefhebber en echte waterman was zijn laaste wens om uitgestrooid te worden op zee. Kon hij zo op de golven terug zwemmen, euh drijven, naar Indonesie😇.

Er was dus een bootje gehuurd waarmee wij, met een klein groepje, de zee opgingen. Ons hele gezin was daarbij. De rest van de familie bleef op het havenhoofd en hief daar het glas op Opa Moppie.

Behouden vaart (o)pa.

Wij voeren een ver stuk zee mijlen uit en lieten daar mijn schoonvader gaan. We dronken een borrel en genoten van de deining op zee. De middag sloten wij af met een heerlijke rijststafel bij Indonesisch restaurant Seinpost aan de Scheveningse boulevard. Zo gezellig, de hele familie, en vooral alle neven en nichten eindelijk weer eens allemaal bijeen. En daarna, voor een kleiner gezelschap, eindigde de avond met zelfgemaakte Dropshot en Limocello bij een van Rob's zussen thuis.

Een fijn afscheid zoals mijn schoonvader het graag gezien zou hebben. Mooi te weten dat we aan zijn laatste wens hebben kunnen voldoen.

En terwijl wij twee dagen later een zeer, tropisch warm Nederland achter ons lieten, kwamen wij aan in een kouder en vooral nat Algarve. Regen? Die waterdruppels waren trouwens erg welkom. De planten  en bloemen leefden er echt van op. Het wordt dus tijd voor een automatisch sproeisysteem.

Inmiddels is het weer droog en gewoon zonnig weer. En gelukkig ook wat afgekoeld naar aangenamere temperaturen (25-28 grd). Gelukkig niet meer die bloedhitte (40+), Lekker weer om te werken en verder te klussen. Want a.s. maandag komen de rest van de ramen en een voordeur voor Michou's huisje. De oude houten zooi moet er uit gesloopt worden, raam posten moeten strak gestukt worden en de voordeur verbreed.

Dus net voordat mijn ouders komen is dat gedeelte van het huis al klaar (lees: enkel glas en houtwerk vervangen. Afwerking en schilderwerk volgt allemaal op een later tijdstip). Morgen worden de, door Michou gekochte wand- en vloertegels bezorgd. En heel lief heeft haar neef D. , die tegelzetter is, aangeboden om deze voor haar te gaan leggen. Die kan dat natuurlijk veel sneller en mooier dan mijn eigen handige Harrie. Dus die komt, samen met zijn broer M., op de dag dat mijn ouders weer vertrekken (!) voor een lang weekend hier klussen. 

Prachtig onze familie.

Va.kan.tie

Vakantie is een meerdaagse periode waarin iemand zijn gewoonlijke dagelijkse bezigheden staakt en tijdelijk niet naar school, studie of werk gaat. Het woord vakantie is afgeleid van het Latijnse vacare dat staat voor leeg of vrij zijn.Vakantie staat voor het vrij zijn van verplichtingen. Gaandeweg is vakantie gekoppeld aan het maken van een reis of  het bezoeken van een bepaalde bestemming (bron: Wikipedia). Volgens de dikke VanDale betekent va.kan.tie o.a.: reis naar en verblijf elders voor zijn plezier: op vakantie gaan.

Het (grote) vakantieseizoen is aangebroken. Portugal, en vooral de Algarve met haar zon, zee en strand en mooie achterland is een zeer gewilde bestemming. Overal zie je enthousiaste vakantiegangers opduiken. Nog meer dan anders hoor je nu allerlei buitenlandse talen (of wellicht beter gezegd: dialecten) om je heen. En in de supermarkt zijn de flessen wijn, kratjes bier en chips steevast als eerste uitverkocht. Ik grijp nu ook steeds vaker mis in de vrieskist waar de zakken met ijsblokjes liggen. Want iedereen wil met deze temperaturen een goed gekoeld glas wijn of (fris)drank. En wees nou eerlijk, een Mojito, Pink Gin of andere tropische cocktail is zonder ijs toch niet achter over te slaan. Laat staan dat zo'n lauwwarm drankje zonder iets te knabbelen erbij bijdraagt aan het ultieme vakantiegevoel. Ik snap dan ook niet waarom de supermarkten hier niet op anticiperen. Je schroeft het aantal bestellingen toch op als je weet dat er een grote invasie van vakantiegangers voor de deur staat. Het is niet dat ze hier pas voor 't eerst met toeristen te maken krijgen. Niets zo irritant als misgrijpen omdat er geen voldoende voorraad is. Maar ik zal wel weer te blond zijn om dit te begrijpen.

Anyway, het zomerseizoen draait inmiddels op volle toeren en ook wij hebben het druk als kleine baasjes. Oh wacht.... dat zijn wij nu ook haha. Rob krijgt allerlei verzoeken om elektrische probleempjes op te lossen, Michou draait overuren om alle hondjes van hun warme (winter)vacht te ontdoen, Mats en Barbora zijn lekker actief met het geven van (Personal) fitness training en Mobility & yogalessen  en ik check allemaal vrolijke en uitgelaten gasten in (en ook weer uit😉) nu ik tijdelijk een aantal vakantievilla's voor een vriendin beheer. Allemaal families in vakantiestemming. Reuze enthousiast over het weer, de locatie, de villa’s, en de gezellige restaurantjes. Op een mooie plek waarin zij optimaal van hun vrije tijd kunnen genieten.

"Jij boft, jij woont gewoon op vakantie" hoorde ik een klein kind laatst zeggen. Wat een geweldige, treffende opmerking. Want hij heeft helemaal gelijk. Zo voelt het ook. Wij wonen in een heerlijk klimaat, in een leuk stadje, hebben strand, natuur en cultuur in de buurt, leren steeds meer mensen kennen en nemen iedere dag een duik in ons eigen zwembad. Wat een luxe. Wat een vrijheid. 

Dat er nu tijdens de zomer overal van alles wordt georganiseerd draagt ook zo bij aan dat ultieme thuis- vakantie gevoel. Vorige week was er een zomerbuurtfeest in de 'bairro social' bij ons om de hoek. 

Volop muziek, dans en vrolijke mensen. Er was wat te drinken en sardientjes van de grill..... meer hoeft het niet te zijn. Een en al gezelligheid.  

Ook Mats en Barbora vermaken zich prima en trekken de weekenden er steeds meer op uit. Nu het voor klimmen en hiken te warm is, gaan ze surfen en snorkelen in de omgeving van Sagres.

Vooral de voldoening wanneer je dan na een dag werken 's avonds op de veranda zit, de BBQ aansteekt en geniet tuin en huis -ons eigen paradijsje-  maakt elke tegenslag of  gevoel van gemis weer goed. 

Want familie en goede vrienden missen doen wij natuurlijk best wel. Vooral als iets tegenzit of er iets is. Zo was Rob van de week een paar dagen naar zijn oudste vriend in Nederland die ongeneselijk ziek is. Dan wil je graag nog wat quality time met elkaar doorbrengen. En is het balen dat je dan zo ver weg woont en niet vaker ff gewoon bij elkaar kan binnenvallen. Maar afstand mag in zulke gevallen geen obstakel zijn. Je boekt een ticket en gaat. Je bent er dan gewoon voor elkaar. 

 

Kleine irritaties zijn hier natuurlijk ook. De bestelde cover van het zwembad is niet goed gestikt en moet worden hersteld. Ook duurde lang voordat ze de cementen vloer van de garage kwamen afmaken. Wij moesten ook nog extra betalen voor werk van een opzichter/architect die niet eens is komen controleren. Maar goed de vloer is nu afgemaakt.

En zo stond ik ook begin van de week al heel vroeg bij de garage. Ik had een rare uitstulping in mijn linker voorband en ook het profiel van beide voorbanden bleek totaal versleten. Erg vreemd, want beiden zijn vorig jaar nog vervangen. En een paar maanden ervoor had ik al een nieuw setje achter moeten kopen want herinneren jullie DIT verhaal nog? 

Afijn, ik dus heel vroeg naar de garage maar ik bleek niet de enigste met dat idee. Voor openingstijd stond er al een hele rij. Zucht. Ik meteen in de stress want ik had juist allerlei afspraken staan die ochtend en had de auto echt nodig. En zoonlief was weg met zijn busje. Maar ondanks de enorme drukte  (en daaruit voortvloeiende wachttijd) was de service van de garage uitstekend. Vroeg ik eerst of er dan tijdelijk de reserve a.k.a. thuiskomband eronder gelegd kon worden, zodat ik in ieder geval naar mijn gasten kon, werd ik er zowaar tussen gepropt en snel (nou ja, al met al was het toch 1,5 uur later) geholpen. Afijn, 't zweet stond op m’n rug want ik was maar net op tijd bij m’n afspraak. En ik had het al zo warm. Niet alleen vanwege het bloedhete weer maar ik zit nu ook midden in de overgang /menopauze (stom woord) en heb regelmatig last van opvliegers. Ik zal jullie niet vervelen met al die ellende maar ik vraag me wel af waar wij vrouwen al deze onzin aan hebben verdiend. Ik ben er wel zooo klaar mee. En m'n huisgenoten vast en zeker ook😁.

Veel drinken en bewegen is goed zeggen ze. Dus dat doen we dan maar. Afgelopen week had ik met vriendin H. 's morgens vroeg afgesproken voor een stevige wandeling met de honden. En die we  afsloten met een gezellig ontbijtje in het cafeetje onderaan de berg.

Inmiddels is Rob weer thuis en druk aan het klussen geslagen. We kregen bericht dat de aluminium kozijnen voor in de keuken en Michou's salon klaar zijn. 

Het is nog wel wachten op het speciale, dubbel glas wat erin gaat. Maar de verwachting is dat ze in twee weken de eerste ramen en deuren komen installeren. En aangezien een raam in Michou's salon een deur gaat worden en in de keuken nog helemaal geen schuifpui zit moet er in de muur gebroken worden. 

Dus geen echte vakantie voor ons. Er moet worden gewerkt. Wel komt eind augustus B.'s familie hier naartoe en gaan wij rond die periode nog met ons gezin nog een paar dagen naar Nederland voor een herinneringsbijeenkomst & as uitstrooiing van mijn schoonvader.

Fijne vakantie en geniet van de zomer allemaal.

Moeder wat is het heet....

Bleh, het is vreselijk heet, benauwd en ik heb nergens zin in. De zon schijnt oogverblindend en zonder wind is het met ruim 40 grd. niet uit te houden. Alle rolluiken voor de ramen zijn neergelaten in de hoop in huis wat koelte te brengen. De plafondventilators draaien overuren. Zojuist heb ik zelfs met liefde het zwembad schoongemaakt. Er zit een vreemde, hardnekkige aanslag op bepaalde plekken (zucht) die ik met de stofzuiger niet weg krijg dus ben ik maar in het zwembad gesprongen en met de handborstel en bezem aan de slag gegaan. Gelijk ff afkoelen. Heerlijk. Wij hebben trouwens een zoutwater bad. Geen prikkende chloor ogen meer en het is natuurlijk ook beter voor je huid. En hoewel wij alvast aansluitingen hebben laten plaatsen voor een evt. verwarming is dat momenteel absoluut niet nodig. De temperatuur van het water is zalig. Nog warmer en het voelt zoals de zee in zomers Dubai. Alsof je in een warm bad stapt. 

Het zwembad is dus klaar. Al moet het terras en de landscaping eromheen nog aangelegd worden. Ook  willen wij een buitendouche plaatsen. Dat doen we (euh lees: voornamelijk Rob) allemaal zelf. Maar alles op z'n tijd. 

We hebben al goed gebruik gemaakt van onze pool en het is genieten als je ziet dat iedereen er zo'n plezier van heeft. Eergisteren had Barbora een verlaat verrassingsfeestje voor Mats verjaardag georganiseerd en iedereen genoot van een koele avondduik.

Voor nu zijn wij eerst in de keuken begonnen. Voorbereidingen treffen voor het plaatsen van de nieuwe aluminium schuifpui. Aftekenen van de maat op de muur en dan gaat Rob binnenkort het gat maken waarin de pui geplaatst wordt. En nu we dan toch in de keuken bezig zijn heeft Rob alvast het nieuwe gastfornuis aangesloten. Want die stond nog steeds ingepakt op de plaats waar straks de extra raampartij komt. T.z.t. komt er ook nog een geheel nieuwe keuken, maar ja we kunnen het geld maar 1x uitgeven. Dat zal dus nog ff moeten wachten. Eerst wat geld verdienen 😄. Maar de oude keuken moest in elk geval aangepast worden zodat de nieuwe cooker er tussen paste. Wat een werk. En dat in deze tropische temperaturen. Pffff, niet te doen.

De afgelopen weken hebben wij vast meer gedaan maar ik ben een beetje de draad kwijt. Veels te warm om na te denken... Ik heb in ieder geval nog geholpen tijdens een koffieochtend van Friends of the Museum waar ik wat vrijwilligers werk doe. Ook ben ik nog een dag op pad geweest met een vriendin die ik van de zomer ff ga helpen met haar werk. Rob is ondertussen ook met allerlei klusjes bezig en is verder nog steeds druk met het opzetten van zijn eigen bedrijf. En dat kost tijd, zeker in een nieuw land. Want ondanks de goede intenties en eerdere voorstellen is hij er met zijn vorige werkgever toch niet uitgekomen om vanuit Portugal te gaan werken. En weer terug naar Nederland was voor ons geen optie. Dus beginnen we hier gewoon opnieuw.

Verder vierde vriendin Helena nog haar verjaardag en nodigde zij mij uit voor een borrel bij haar thuis, en gingen manlief en ik even buurten bij Nederlandse camperaars waar wij langskwamen toen wij Ollie uitlieten. Uiteindelijk zijn we daar een paar uur blijven plakken 😁

Michou is ook beredruk. Met deze tropische hitte wil iedereen zijn of haar hond z.s.m. kortgeknipt dan wel geschoren hebben. Haar salon draait overuren. Gisteravond heeft ze gauw een nieuwe mobiele airco gekocht nadat ze onze Braziliaanse AC kapotmaakte omdat ze de omvormer vergat in te pluggen. Oeps, foutje bedankt. Tja, 110 V past niet zo goed op 220V netspanning. Maar extra koelte heeft ze daar absoluut nodig met al die hijgende honden, een waterblazer en warme föhn.  

Komende week vertrekken Rob en ik voor twee dagen naar midden Portugal, een plaatsje ergens in het Coimbra district. Hij heeft daar een werk gerelateerd solar power event en ik ga gezellig mee. Even er samen op uit en zo zien we gelijk wat van een ander deel van Portugal.

Ik wens iedereen een hele fijne week, met wat minder tropisch klamme nachten.

P.S.: voor die anonieme bloglezer (reactie heb ik verwijderd) die het zo nodig vond om te moeten afgeven op ons leven en emigratie naar Portugal: je hoeft niet te reageren. Je kunt ook gewoon door scrollen en dit blog overslaan. Maar even voor alle duidelijkheid, NEE ook hier is niet alles koek en ei. Elk huisje heeft z'n kruisje maar wij werken hard voor hetgeen we nu hebben en nog gaan bereiken. Wij kiezen ervoor om gelukkig te zijn en niet bij de pakken neer te gaan zitten. Wij gaan de uitdaging aan en kiezen daardoor niet voor zekerheid en/of stabiliteit. Mijn motto is: "If you' re brave enough to say goodbye, life will reward you with a new hello". 

En lachen maakt het leven zo veel mooier. Moet je ook eens proberen💖 

Heerlijk herfstweer

Geen nieuws onder de Portugese zon. Die heerlijke gele knoert die bijna iedere dag schijnt. Wel merk je duidelijk dat de herfst zijn intrede heeft gedaan want, zoals al eerder geschreven, de dagen worden korter en de nachten langer. Ook is het langer fris 's morgens en 's avonds wat killer in huis. Ik had van de week voor het eerst een vest aan op de bank tijdens het tv kijken. 

Overdag is het nu zo'n 23-24 graden en dat is heerlijk. Zeker als je aan het werken bent in de tuin. Want daar moet een hoop gebeuren. Onkruid groeit welig en veel planten en struiken moeten winterklaar gemaakt worden. Wij harken bergen bladeren bijeen en schoffelen er flink op los. En ondanks het andere seizoen lijkt het ergens ook wel lente. Er zitten opeens een hoop vogeltjes in de tuin (overwinteraars?) die er druk op los kwetteren. Ook veel planten en struiken blijken herfstbloeiers en de tuin kleurt uitbundig. Veel rozen zitten volop in de knop en andere bloembollen zijn uitgekomen. Ook hoor ik een hoop zoemende bijen. 

Verder genieten de dieren ook van het heerlijke herfstweer en zoeken de katten elk streepje zon wat binnenkomt op om lekker te chillen:

Ook de fruitbomen in de achtertuin hangen vol met sinaasappelen, mandarijnen en andere citrusvruchten. Zo leuk. Nog eventjes en wij hebben weer liters verse jus orange. De eerste sinaasappelen zijn al gevallen, al smaakten die nog niet zo zoet.

Al met al zijn wij dus druk bezig in de tuin. Elke dag werken we een paar uurtjes en voor de rest relaxen wij wat. Vooral ik, want ik ben snotverkouden teruggekomen uit Schotland (nee geen corona, heb getest). Uiteraard gaat het huishouden ook door en ben ik bezig met andere administratieve zaken. Zo zat ik vorige week al erg vroeg bij IMT (Portuguese RWD) voor het verkrijgen van een kenteken voor onze aanhangertje. Dit blijkt nog niet zo eenvoudig. Afijn, de aanhouder wint denk ik dan maar. Uiteraard lopen we ook dagelijks met de honden. Vorige week maar weer een andere hike bij park Fonte Ferrea gedaan.

Nog een leuke foto van dochterlief tijdens de olijvenpluk: 

Fijne week allemaal.

Tuinieren

 ♫ "Soldier on"♫, luisterend naar muziek hobbel ik door het huis. Met een natte doek in de aanslag tackle ik de stofnesten en neem ik de meubelen af. Ik ben een natte poetser en geloof niet in het verplaatsen van stof met enkel een droge stofdoek of ragebol. Heb genoeg anti-statische of stof-aantrekkende poetsdoeken gehad maar ik blijf de natte methode prefereren. Ik zie graag resultaat en het ruikt gelijk lekker als je een aangenaam geurend sopje gebruikt. Afijn, het huis is weer eventjes fris en fruitig. Alles is hier oud en versleten, tegeltjes in badkamer en keuken zien er niet meer uit, keukenkastjes vallen uiteen en gaan niet meer dicht... maar het is in ieder geval wel weer schoon. Straks nog even stofzuigen en dweilen maar dat mag dochterlief doen. 

Want zoals ik schreef hobbel ik door het huis. Ik heb de afgelopen twee weken te fanatiek gesport (wilde de teruggekomen kilootjes er weer af hebben) waardoor mijn linkerknie besloten heeft niet meer mee te werken: overbelast. Blijft natuurlijk een zwakke plek die knieën van mij. Links is ruim een jaar geleden ook weer beschadigd maar dat moest toen met fysio weer goed komen. Door Corona ging die kliniek dicht en daarna is er niet veel van terecht gekomen. Ik oefen/sport iedere dag, loop veel met de honden maar met het klussen in huis en tuin erbij is dat nu een beetje te veel geweest. Gevolg mega dik, rondom vocht in de knie, pijn en ik kan hem (want als iets problemen geeft is het vast mannelijk 😜 ) niet meer buigen. 

Er zat afgelopen weekend dan ook niets anders op dan verplicht rust te nemen. Been omhoog, insmeren met anti-inflammatory crème, knieband om en verder niet belasten. Geen straf want de lente liet goed van zich spreken en zij werd vergezeld door een stralend blauwe lucht en een heerlijke temperatuur. We brachten het weekend dan ook voornamelijk in de fijne tuin door. Een van de punten waardoor ook ik toch voor deze woning heb gekozen na het niet doorgaan van de koop van de andere woning. 

in bikini met verse jus van eigen bodem

Michou moest dus alleen de honden uitlaten. Gelukkig waren die beesten wat lui en lagen zij ook liever in de zon. Beetje de boel in de gaten houden en af en toe druk blaffen tegen indringers in de tuin. Vooral de Pica-Pao a.k.a. specht maakt Ollie helemaal gek als die door de tuin hipt. Geeft niet maar Sir Oliver heeft zo'n schelle blaf. Hoor je bij Dinkel alleen een dof "BLOEF, BLOEF" uit haar keel komen, schelt het "WREFF, WREFF" van Oliver over het hele terrein. Dat gekef moeten we dus gauw de in de kiem smoren.

Ook ging Michou verder in de tuin aan de slag. Ik was begonnen om de grote water-opvangbak (caixa de agua of tanque cisterna) schoon te spuiten met een hoge druk spuit. Dat ding is in al die jaren nog nooit goed schoongemaakt en er hebben ook schildpadden en vissen in geleefd. Bovendien vielen er in de herfst steeds dode bladeren van de ernaast staande granaatappelboom in. Het alg heeft dus jaren lang vrij spel gehad. Dit zat dan ook in hele dikke lagen aangekoekt op de wanden en bodem. Dus al 2 weken ben ik in etappes bezig dat bassin schoon te spuiten. Een vreselijk vies, vooral stinkend, klusje. Gewapend met mondkapje, kaplaarzen en beschermende bril spuit ik stukje bij beetje het alg eraf. Dan is het wachten totdat het spuitwater weggevloeid is, de overgebleven dikke laag groene drab hard is geworden (opgedroogd) en weg geschept kan worden. Afgevoerd naar onze compostbak in de achtertuin. Dus dat betekende bak in- en uitklimmen, sjouwen met emmers en volle kruiwagens. En tja, degene die mij kennen weten dat ik niet de meest lenigste figuur ben. Bovendien is die professionele hogedrukspuit ook best zwaar om te hanteren. Gelukkig is dochter een bikkel en een stuk handiger dan haar moeder. Samen komen we er wel. Ze houdt in elk geval rekening met het feit dat ik een 50 plusser ben haha.

voor

halverwege

Maar ik had ook al 2 dagen lang de plafonds en binnenmuren (die grenzen aan de buitenzijde) in de keuken, bijkeuken, 1 badkamer en in de a.s. master bedroom afgenomen met chloor omdat hier, na de natte winter, schimmel was verschenen. En dat op een trap staan en boven je hoofd werken had mij ook al gesloopt. 

Maar met die blauwe lucht, de fluitende vogels, ontluikend groen van blaadjes en bloemknopjes, bloesem in de bomen blijf je gewoon zin hebben om in de tuin te werken. We hebben dan ook allerlei frutsels voor in de tuin gekocht. Want natuurlijk had de Lidl juist allerlei tuinartikelen in de aanbieding....

Veel meer willen wij niet planten of veranderen want de voortuin gaat nog opengebroken worden. T.z.t. zullen er met de verbouwing andere elektriciteitskabels door de tuin worden getrokken, nieuwe extra rioleringsbuizen worden aangesloten op de hoofdafvoerbuis en er zijn plannen voor de aanleg van een zwembad. Dus voor nu maken we het gewoon gezellig met klein spul en genieten we gewoon van al het groen in de tuin.