Mission impossible?

Afgelopen vrijdag was het zover. Rob en ik gingen op avontuur. Onze missie:  het paspoort van Michou ophalen. Zoals ik in de vorige posting al geschreven had, hebben wij dit paspoort nodig voor verlenging van onze visa en lag het nog in Michou's studentenkamer in het ondergelopen Salaya.

Donderdags heb ik eerst contact gehad met een proffesor van de universiteit en tevens eigenaresse van MU place. Zij vertelde dat het campus + appartementengebouw droog lagen maar dat de omgeving blank stond. Salaya was alleen bereikaar via bus (en alleen enkele lijnen), trein, legertruck of  verhoogde 4 wheeldrive/ pickup truck. Rob en ik besloten heen met de trein te gaan. Online had ik al eea uitgezocht. We zouden wel zien tot  hoever we konden komen.

Al vroeg vertrekken we naar Hua lamphong trainstation. Vanaf dit main railway station in Bangkok vertrekken treinen naar allerlei bestemmingen in geheel Thailand. Het is een heel mooi oud gebouw, vol historie en we hadden voldoende tijd om op ons gemak koffie te drinken en wat rond te kijken.

Om 9.20 uur vertok onze trein richting Hua Hin. Een rit van zo'n 25 km, enkele reis a 8 bath p.p (0,20 eurocent). Een oud treinstel, klasse 3, geen airconditioning maar met ventilatoren aan het plafond en houten luiken als ramen die gewoon open stonden. Echt om te gillen. Normaliter duurt de reis trouwens ongeveer een uur. Maar ivm de overstromingen deden we er bijna een uur en drie kwartier over. Maar dat gaf niet. We waren een dagje uit, 't is mooi weer en voor ons een geweldige manier om wat van Bangkok en de omgeving te zien. Als je zag hoe dicht de trein soms langs 'woningen' reed....brrr.

En hoe dichter we bij Salaya kwamen hoe meer we van de overstromingen zagen. Het spoor lag wel wat hoger maar toch moest ook de trein soms door het water. Eenmaal aangekomen bij Salaya station stonder er nu geen taxi's of tuk-tuks klaar maar mensen met bootjes die reizigers tegen betaling verder wilden vervoeren. Maar omdat Michou's appartementen gebouw zo'n 3 km verderop aan de spoorlijn ligt wilden Rob en ik in eerste instantie verder over de rails en een aangelegd zandzakkenspoor naar haar kamer lopen. Helaas liep dit 'pad' dood of althans tegen een muur aan. Daar konden we niet overheen. Er zat dus niets anders op dan teruglopen en via de normale doorgaande weg naar de ingang van haar flatgebouw te lopen. En dat betekende door het water waden!!!. Het eerste stuk was knie-diep maar meer aan de zijkant van de 'straat' was het wat beter te doen. Daar was het waterpeil ietsje lager. Maar wat een gedoe zeg. Echt bizar om al dat water en ondergelopen huizen en winkels te zien. Wat een ellende voor al die mensen. Je kon aan de muren van de huizen goed zien hoe hoog het water heeft gestaan. Het waterniveau is dus nu wel aan het zakken maar 40+cm is nog steeds te veel :-(.

Eenmaal in de hoofdstraat zagen we dat de campus van Mahidol, Michou's universiteit het inderdaad redelijk droog gehouden had. Men had met spoed een hele dijk rondom de campus aangelegd en deze heeft het gelukkig gehouden. Maar aan de andere kant van deze barriere lag het dus allemaal onder water. Al lopend door het water kwam er net een legervoertuig voorbij en mochten we instappen. Zij zetten ons daarna netjes bij MU place af.

Omdat de straat hier wat omhoog loopt bleek het inderdaad droog. Dus gelukkig heeft het appartementengebouw geen waterschade opgelopen. Michou's fiets stond dan ook nog netjes in de stalling -_-

Wij hebben buiten toen gauw onze natte schoenen uit gedaan en zijn naar binnen, naar de 7e verdieping gegaan, naar Michou's kamer...alwaar we als eerste haar paspoort hebben gepakt. JOEHOEE missie geslaagd!!  Hoe we verder weer thuis komen dat zien we wel maar we hebben het in elk geval het geen waarvoor we kwamen! Snel nog even de kamer en koelkast geinspecteerd maar omdat de stroom gewoon is aangebleven was alles prima in orde. Geen ontdooide vriezer en/of bedorven levensmiddelen. Pfff. Alleen een laag stof maar dat mag dochterlief straks zelf schoonmaken ;-)

Toen weer gauw naar buiten, natte schoenen aan en weer door het water richting station lopen. De trein naar Bangkok gaat pas weer eind vd dag maar met een beetje gelukt halen we de trein naar station Bangkok Noi (Thonburi). Dan zijn we in elk geval weer dichter bij Bangkok centrum. Maar al lopende zag ik opeens een bus staan waarvan ik aan het busnummer te zien vermoedde dat deze richting Bangkok ging.  Dus door het water naar de overkant en dit gevraagd. Chauffeur sprak geen Engels maar het woord Bangkok verstond hij wel en hij knikte. Dus besloten we om terug dan maar met de bus te gaan. Is weer wat anders en zien we wellicht nog wat meer van de omgeving. Het buskaartje kostte wel 9 bath (0,24 eurocent) p.p en dan mag je plaatsnemen op houten banken en voor een open raam zitten. Een vreselijk oud barrel, gaten zaten in de houten vloer! maar wederom een hele belevenis. En je zit tussen de locale Thai. De bus reed een alternatieve route maar moest nog steeds door 'n flinke laag water. De meesten rijbanen waren dan ook onbruikbaar dus tegemoetkomend verkeer (vrachtwagens, pick up trucks of andere bussen) manouvreren maar ternauwenood langs elkaar. En die tegenliggers veroorzaken ook golven dus tot 2x toe sloeg de bus af en hield ik mijn hart vast of de chauffeur de motor weer aan de praat zou krijgen. Maar het moet gezegd, hij was een prima mechanicien.

Onderweg weer veel gezien en ruim een uur later kwamen we Bangkok binnen. Bij een shopping mall uitgestapt en eerst even gauw wat gegeten. Daarna met een taxi (77 bath = 1,95 eurocent) terug naar Hua Lamphong station alwaar onze auto geparkeerd stond.

Al met al waren we om 4 uur weer thuis. MET paspoort...

Mission IM POSSIBLE!!

Nu dinsdag de visa stempels regelen. Kunnen we weer 3 mnd vooruit.

Hebben wij dat weer

Tjonge alweer ruim 1,5 week voorbij na mijn laatste posting.  En deze keer was er genoeg gaande om over te bloggen.

Maar door Facebook heb ik veel minder de behoefte mijn weblog bij te houden. Tegenwoordig knal ik via FB mobiel a la minuut wat ik doe of wat op dat moment mij bezighoudt online, fotootje er bij et voila .......iedereen is gelijk op de hoogte. Je krijgt direct reacties op je status en bovendien zitten veel van mijn webloglezers ook op FB. Dan voelt het bloggen een beetje als mosterd na de maaltijd. Maar.... aangezien er ook nog steeds trouwe lezers zijn die geen facebook account hebben en het blog een leuk naslagwerk voor mij persoonlijk is nu toch maar weer een nieuw blogje.

Michou's universiteit heeft nog steeds te lijden van de overstromingen en heeft maar weer eens openingsdatum van de campus & colleges  opgeschoven van 28 november naar 13 december (gevolg: alle semester data schuiven door en vakanties en vrije dagen schieten erbij in). Dus is een gezamenlijk kerst- EN zomervakantie als gezin nu definitief van de baan. Flink balen maar 't is niet anders.
Plannen gewijzigd. Gelukkig komen  mijn ouders met de feestdagen. Voor ons is Bangkok en Thialand ook nog onbekend dus gaan we gezellig samen de toerist uithangen. Mats heeft daar niet zo'n behoefte aan en voor hem hebben we daarom een ticket Dubai geboekt. Hij gaat naar Cody en viert kerst en oud & nieuw bij en met zijn vrienden. Dat is natuurlijk voor een tiener ook veel leuker. OF feesten, naar Ski Dubai, surfen en op het strand hangen met je vriend(inn)en OF met je oma in een tuk tuk....'n erg moeilijke keuze  -_-
En zoals Rob's zo mooi schreef op zijn FB page:

Mijn dochter vloog op haar 16de alleen naar de USA. Mijn zoon vliegt met 15 jaar alleen naar Dubai. Ik vloog voor het eerst in mijn eentje op mijn 30ste. Tijden veranderen.

Me dunkt, onze kids zijn bevoorrecht.

Ook heb ik van de week het geld voor  Global Citizens Week (aka Week without Walls) voor zoonlief betaald. Dit jaar blijft hij nog 'gewoon' IN  COUNTRY gaat hij o.a. mountainbiken en kajakken in westen van Thailand. Tja, is weer eens wat anders dan op de fiets naar de Ginkelse hei.

Verder kon ik nog meer de portemonee trekken want we gaan op 2 december met een groep Nederlanders Sinterklaas-dobbelen (?) en moeten er dus mooie, leuke, grappige of heel foute kadootjes gekocht worden. Samen met Felicia (baasje van Binkel en Bonus) ben ik naar een van de vele shoppingmalls in downtown Bangkok gereden (wat een luxe; vriendinnen met een prive chaffeur!) om eens flink te gaan schoppen. Daar ook nog heerlijk gelucht en wederom vinden Dr. Frank of Sonja B. geen klant in mij -_-

Mango sticky rice & yakisoba with chiken.

Eenmaal weer thuis bleek dat onze XL Hoover koel-/vriescombinatie de geest gegeven had. Natuurlijk zat deze net aardig vol met eten :-( Rob kon zo gauw niet het probleem ontdekken en ook het servicenummer dan wel internet bood geen oplossing. Afijn, om een lang verhaal kort te maken hebben we dezelfde avond maar een nieuwe koelkast gehaald. Er was niet veel keus, veel warenhuizen staan nog onder water of hebben waterschade geleden, en dus hebben we een modelletje gehaald die nog in de winkel op voorraad was. Hij is vanmorgen afgeleverd en over een uurtje kan ik hem dan aanzetten en gebruiken (vanavond wordt het kliekjes eten van hetgeen inmiddels ontdooid is).

En blijven we nog even in het rijtje van hebben wij dat weer...... het is blijkbaar zo dat, al bezitten we een Thai residentie visa voor 1 jaar (non-immigrant visa) toch moeten we ons elke 3 maanden melden bij immigratie. Die oproep kwam van de week binnen. Locale regeltjes he. Rob heeft hier geen last van want hij reist zo veel dat iedere keer dat langs de douane komt zijn visastempel automatisch vernieuwd wordt. Maar Michou, Mats en ik moeten daarvoor naar het immigratie kantoor toe. Persoonlijk gaan, maar je kan ook een gemachtigde sturen. Zolang het ingevulde en ondertekende 'long stay' formulier met origineel paspoort maar meegebracht worden. Tja, nu mogen jullie raden waar Michou's paspoort zich op dit moment bevindt. Bingo....in haar appartementje.... waar de boel nu ondergelopen is. Area is alleen te bereiken via legertruck. Dus dit weekend maar uitdokteren hoe we evt. per trein, bootje en legertruck bij haar kamer kunnen komen. Gelukkig woont ze op de 7e verdieping dus haar spullen zijn droog. Tja toen ze in oktober even een paar dagen thuis kwam hadden we nooit gedacht dat waar zij woont ook alles zou onderlopen en dat de universiteit zo lang dicht zou gaan. Anders hadden we uiteraard veel meer kleding en belangrijke papieren meegenomen. Off topic; ik ben benieuwd hoe haar koelkast er nu trouwens uitziet euh ruikt?

Ook vandaag maar eens bellen met immigration wat de uitzonderingen zijn en anders hoe hoog de boete is bij je niet melden (of althans niet kunnen tonen van een paspoort)....

Never a dull moment hier in huize Kemper.

updeetje

Inmiddels zullen jullie de verhalen en nieuwsberichten over de overstromingen in Bangkok wel zat zijn. Wij in ieder geval wel -_-.
Gelukkig houden we het nog steeds droog in onze wijk en lijkt het erop dat onze buurt goed wegkomt. Maar pas als AL het water is afgevoerd weten we dit zeker. Tot dan .......

Aangezien de situatie vorig weekend nog kritisch was, en ik opeens de mogelijkheid had om de tickets van mijn ouders kosteloos om te boeken, heb ik dit toch maar gedaan. Beter safe then sorry. Anders zouden opa en oma volgende week al komen maar nu bezoeken ze ons in december. En nu hoef ik ook niet gauw alle opgeslagen meubelen uit de logeerkamer te sjouwen. Bovendien is het nu niet echt leuk toeristje spelen hier in de omgeving met al dat water. Hopelijk is in December beter. Verder heb ik de geboekte vakantie naar Phuket eind van het jaar ook maar geannuleerd omdat Michou's vakantie veranderd is. Zij is dus niet vrij. Nu zijn in elk geval mijn ouders gezellig met kerst hier. En we zien wel wat we dan in die periode nog gaan doen. Ik boek in elk geval niets meer op voorhand.

Zoals geschreven in de omgeving om ons heen is het aardig nat. Dus toen Mats en ik eergisteren vanuit downtown Bangkok met de taxi terug naar huis gingen reed de -niet Engels sprekende- chauffeur lina recta het ondergelopen gebied binnen. Zucht, we hadden blijkbaar  een watertaxi besteld.

 Na een giga omweg kwamen we uiteindelijk toch nog droog thuis aan. Mats had al visioenen dat hij moest gaan zwemmen haha.

Inmiddels is Mats herfstvakantie afgelopen en is school weer 'begonnen'. Althans virtueel want volgens Thai Goverment resolution (verordening) moeten alle scholen tot 15 nov. gesloten blijven. Dus hij zit deze week thuis maar volgt E-learning. Online, via speciale schoollink, staan de div. lessen en het huiswerk wat gemaakt moet worden. En had de school nog even hoop op dispensatie en dat ze toestemming kregen om volgende week open te gaan blijkt vandaag dat ook zij nog een week langer dicht moeten blijven. Nog een week van E-learning. Niet ideaal natuurlijk. Je zult maar senior zijn en dit jaar  eindexamen doen. Afijn, het is overmacht en om de gemiste instruktiedagen in te halen worden o.a. alle early-dismissal days, parent-eacher conferences (normaliter een vrije dag voor studenten) ingetrokken en de springbreak ingekort. Je begrijpt Mats was erg blij :-(. Maar liever dat dan, zoals bij Michou, men de kerstvakantie opoffert .

Verder is het best een beetje 'saai' hier want veel ondernemen we niet. Deze week is het gelukkig wel weer wat drukker in ons compound. Michou zit hele dag met haar neus in de e-boeken, Mats speelt x-box en doet nu wat aan school en manlief werkt. Hij kan nog steeds kantoor bereiken al duurt de reis erheen wat langer. Ik drink koffie bij Starbucks, al dan niet met vriendinnen, haal mijn boodschappen, heb een keer een footmassage geboekt, loop dagelijks met Dinkel (of beter gezegd Dinkel loopt met mij of nog beter gezegd neemt een loopje met mij....dat beest is niet wijs met uitlaten) en kreeg ik vandaag een traditional Thai oil massage van Maleise vriendin Felicia aangeboden waarna we op mijn kosten uitgebreidt zijn gaan luchen.

Tja, je moet jezelf in deze barre tijden toch verwennen nietwaar.

overstromingen

Een week geen update hier geplaatst. We maken ook niet zo veel mee. Alles draait momenteel om de overstromingen die thailand en 'the greater area of Bangkok' getroffen hebben. Gaat downtown Bangkok overstromen of houden ze het droog? Dat is nu de centrale vraag.  Het nieuws brengt zeer tegenstrijdige berichten en op dit moment vooral doemscenario's. Men vreest het ergste. Het water is niet meer tegen te houden en de komende dagen wordt het erop of eronder. Een bulk water vanuit de noordelijke (al overstroomde ) provicies wat op weg is naar Bangkok en wederom high tide in de Golf van Thailand plus miscommunicatie en slecht beleid blijken een funeste combinatie. Het normale leven in Bangkok houdt een beetje op.

In ons compound is het nog droog. Wij wonen officieel in een provincie ten noorden van Bangkok stad. In Nonthaburi, Pakkret. Maar eigenijk loopt het allemaal in elkaar over en is het een groot Bangkok.

Pakkret aan de Chao Phraya rivierkant is deels ondergelopen en ook aan de andere kant van het Klong Prapa kanaal richting Lak Si ligt alles onder water. Schuin boven ons ligt het Don Muang nationale airport wat sinds vandaag ook een laag water heeft staan en dus gesloten is. Maar wij houden het (nog) steeds droog.

Wel is het in ons compound erg rustig. Vooral omdat de school van Mats deze week herfstvakantie heeft en velen al een weekje weg hadden gepland. Die gezinnen zijn dus vertrokken en nu bovendien de school een week extra dicht blijft ivm de onrustige situatie, blijven de meesten -of gaan ze nu juist- weg....op de vlucht voor water....
Dus zoals gezegd is het best stil hier. Behalve dijken en zandzakkenbarricades die op strategische plekken zijn aangelegd, is er niets te merken van alle problemen om ons heen.

Ja sommige winkeltjes in het buurtcentrum hebben hun zaak leeggemaakt en deuren gesloten en ook water, eieren en rijst zijn niet meer te krijgen in het Villa supermarktje. Maar als je verder geen nieuws zou volgen heb je hier geen weet van het drama wat om ons heen zich afspeelt. Het is het stralend weer en zonnig. Ook Rob kan nog 'gewoon' naar zijn werk (al staat de snelweg wel vol met geparkeerde auto's  in  veiligheid gebracht door bewoners van ondergestroomde gebieden). Al met al een vreemde gewaarwoording. Gelukkig is de Starbucks nog gewoon open en heb ik daar o.a. koffie gedronken met wat andere achtergebleven Ned. en Belgische dames.

Ook Michou is thuis. Zij had geen herfstvakantie maar haar Salaya campus ligt in de provincie Nakhon Pathon, ten westen van Bangkok, waar ze ook erg te lijden hebben van overstromingen. Haar Universiteit dient nu ook als soort opvangcentrum. Zij kreeg dan ook de melding dat haar klassen niet eerder dan 15 november zullen gaan beginnen en misschien nog later, pas 1 december. Arghhhh.  Dit houdt zo wie zo in, welk scenario het ook wordt, dat ons kerstvakantie in Phuket dus in de soep loopt. Want Michou 's academisch kalender is omgegooid. Idem dito voor de zomer 2012. Ook daar ziet het ernaar uit dat Mats' en Michou's kalender niet meer in sync lopen. Grrrrrr.

Nu eerst maar eens de komende dagen afwachten. Voor het geval dat het water ook hier komt hebben we wel alvast de belangrijkste spullen een verdieping hoger gezet. Ook heb ik voldoende (houdbaar)eten en water in huis.  Batterijen, zaklamp, plastic zakken etc hebben we ook bij de hand dus als electra wordt afgelsoten kunnen we in elk geval kamperen op de slaapkamers. We gaan niet ergens heen. Ik zou niet weten waarheen en bovendien laat ik mijn huisdieren niet alleen achter. De meeste dierenpensions zitten uiteraard vol (of zitten zelf in een probleem gebied) en andere animal opvangcentra hebben hun handen vol aan het redden en verzorgen van achtergelaten dieren.
Gezien onze geografische ligging zouden we nooit meer dan 0,5- 1 meter water moeten krijgen hier. In dat geval  dus kunnen we ons redden op de bovenste verdieping van ons huis.
Maar laten we hopen dat het niet zo ver komt.

En over 2 weken zouden mijn ouders komen. Hopelijk kan dat  nog doorgang vinden.
Pff ik had mij een ander begin van een nieuw avontuur in den vreemden voorgesteld.

Nat

Het kan niemand ontgaan zijn dat Thailand op dit moment te maken heeft met de ergste overstromingen sinds tijden. Het is volop in het nieuws en de beelden zijn dramatisch. Mensen hebben huis, bezittingen en inkomen verloren, de landbouw (vooral rijst) en industrie ( industrieterreinen en dus fabrieken staan blank) zijn zwaar getroffen en helaas zijn er ook doden te betreuren. Als je de ziet in wat voor onhygenische omstandigheden de getroffenen nu leven.... zo erg. Ook ziekenhuizen staan blank en artsen kunnen de vraag voor medische hulp maar nauwelijks aan. En wat dacht je van al het ongedierte. In een oostelijke provincie waren krokodillen ontsnapt uit een farm en ook slangen komen nu uit hun schuilplaatsen. Brrrrr. Drinkwater en voedsel worden schaars en prijzen gaan omhoog. Overal worden dan ook inzamelacties gehouden voor de getroffen 'flood victems'.

Al dit water komt nu vanuit het noorden richting het zuiden. Ook Bangkok zet zich schrap. Men probeert met man en macht deze 'economic and historical city' te beschermen maar het blijft een gevecht tegen de moeder natuur. Er zijn al gebieden in de Bangkok die last hebben van overstroming. En met nog meer hevige regenval voor de deur, in combinatie met de te verwachten hoge waterstand van de zee (high tide) gaat het komende tijd spannend worden.

Behalve veel regen (met name 's avonds) en de bijbehorende stroomuitval (gisteravond en een groot gedeelte vd nacht zaten we in het donker) hebben wij zelf nog geen water overlast. Ons compound ligt vrij gunstig al is de provincie Nonthaburi waar wij wonen wel 'at risk'. In ons compound zie je wel dat op strategische punten een soort dijkjes gebouwd worden. Vooral rondom de internationale school.

Ook de provincie waar Michou studeert heeft te lijden van de overstromingen maar gelukkig de regio waar haar universiteit ligt nog niet. Wel hebben we haar gisteren op tijd weggebracht voor het geval we onderweg problemen zouden tegen komen. We moeten tenslotte de Chao Phraya rivier over....

Vooralsnog zitten wij dus droog en houden we gewoon het weer en het nieuws in de gaten.
Maar wat een ellende zo om ons heen. De enigste die echt lol heeft is Dinkel... want regen betekent plassen...en die zijn leuk.

Maar als er ergens een hulpactie op gang komt, denk dan....Thailand (en andere getroffen landen in Azie) kan alle steun goed gebruiken.

Ik ga maar eens op zoek naar kaplaarzen.