Handige Harriëtas

Pffff, wat ben ik moe. Gesloopt zijn we. De bedoeling was dat het huis gesloopt zou worden, niet wij. Ik word te oud voor deze shit ;-) Plof dan ook iedere avond uitgeput in bed. Geen energie om nog ff te bloggen of te mailen. Bovendien is ons tijdelijke mobiele internet erg traag.

Jullie begrijpen dat wij inmiddels in ons nieuwe huis zitten. Ons toekomstige paleisje. Maar voordat het die status bereikt heeft moet er wel eerst grondig verbouwd gaan worden. Dat gaat in de toekomst plaatsvinden maar de woning moet voor nu wel schoon en enigszins woon (en toon-) baar zijn. En dat betekent dat Michou en ik flink de armen uit de mouwen moeten steken. Bob de bouwer...kunnen we het maken? Ohhh wat mis ik nu mijn handige Harrie. Jarenlang kluste manlief er flink op los en hielp ik hem daar een handje bij. Meer een vingertje blijkt nu achteraf. Tja, ik was ook meer van de koffie en thee tijdens het klussen en daar pluk ik nu de vruchten van, NOT. Maar al doende leert men.

Op woensdag 27 oktober jl.. vond om 14.00 uur de overdracht plaats bij de notaris. 's Morgens hadden wij de inspectie van het huis en zouden wij de meterstanden op nemen. Eenmaal bij de woning troffen we een chaos aan. De volledig gestreste a.s. oud eigenaresse (hele lieve oude vrouw, weduwe) was nog volop bezig met het leeghalen en schoonmaken van de woning. Ze had de afgelopen tijd niet veel hulp van haar zonen gehad en pas de avond ervoor was men komen helpen met het verhuizen van grote, zware spullen. Met name de tuin zat nog vol troep. Zo lag er (tuin)afval, stonden er twee oude auto's en allerlei andere dingen die niet in een tuin thuishoren. Meer op een schoothoop. Ook hun 3 honden waren nog op het terrein aanwezig. Binnen was het nagenoeg leeg al hingen er nog allerlei rekjes en kastjes in badkamer en keuken. Ook was alles een vieze bende want het had net de dagen ervoor flink geregend en al die blubber liep men steeds naar binnen. Maar er kwamen nog meer hulptroepen en eind van de dag zou alles weg zijn? Nou ja eerst zien dan geloven.

Want die middag wilden wij al het een en ander overbrengen naar, dan onze, woning. Er was nl. van vrijdag t/m dinsdag een soort lockdown afgekondigd i.v.m. Halloween a.k.a. Dia de Todos os Santos (1 nov) en Dia dos Mortos (2 nov). Normaliter reizen Portugezen deze dagen volop en gebruiken ze de korte vakantie om familie in het land te bezoeken. De Portugese overheid wilde circulatie en wegverkeer zo veel mogelijk beperken om verdere Covid-19 besmettingen te voorkomen. Dus vanaf vrijdag mocht je niet meer jouw gemeente uit. Dus wij wilden dan al in ons nieuwe huis gaan slapen.

Afijn, 's middags na de overdracht (YEAH we zijn nu de trotse eigenaars van een woning in São Brás de Alportel!) reden we met een volgeladen auto en aanhanger richting ONS huis. En waar inderdaad meerdere mensen druk in de weer waren. De sloopauto's waren verdwenen, de honden werden meegenomen en het arme oude vrouwtje lag op haar knieën de keukenvloer te dweilen. Uiteindelijk gezegd dat de laatste troep wel door ons weggegooid zou worden en ook het schoonmaken gingen we zelf wel doen. Wegwezen uit mijn huis haha. Wel een heerlijk gevoel als je dan de deur op slot doet en het hek sluit wetende dat het nu allemaal jouw terrein is.

Bedankt Divine Home

Zo jammer dat Rob nog in Brazilie zit. Tja, iemand moet de centen blijven verdienen maar natuurlijk had hij hier graag bij willen zijn.

Donderdagmorgen hadden we eerst nog een afspraak bij de bank in Albufeira om o.a. onze pasjes op te halen. Daarna direct door naar ons huis waar ik Michou en Dinkel achterliet terwijl ze daar wachtte op een levering van een bed en matras van Ikea. Ook de koelkast zou bezorgd worden, net als een  gasfornuis. Die laatste is niet gekomen en terwijl ik dit nu schrijf zit ik te wachten op een nieuwe bezorgpoging (de afgelopen weken hebben we maar gekookt op een klein elektrisch kookplaatje wat we vonden bij de Lidl).

Ik reed ondertussen weer terug naar het huurhuisje in Tavira, laadde daar onze laatste spullen in, deed de poezen in hun reismandje en maakte het huurhuis extra goed schoon. Want het moet toch corona-proef schoon zijn voor de nieuwe huurder die deze avond al zou komen (ook zij wilde voor de lockdown erin). Inmiddels belde Michou dat Ikea inderdaad gekomen was. Maar door alle hectiek en bezorging van meerdere dingen tegelijkertijd had zij de bon afgetekend maar bleek bij het uitpakken van alle dozen de belangrijke middenstang van het bed ontbrak. ZUCHT. Ze had al met hun klantenservice gebeld en we konden nu in de winkel dat onderdeel gratis komen ophalen. Dus 's avonds richting Loulé gereden waar we bij de Ikea die stang opgehaald hebben. Gelijk nog wat borden, bestek en andere zooi meegenomen en in de mall gegeten. We waren klaar om de komende weken in het huis te k(r)amperen totdat onze meubels komen.

De rest van het weekend hebben we inderdaad heel veel lopen sjouwen en slepen en onze voor- en achtertuin opgeruimd. Ook op 'zolder' lag nog het e.e.a. aan ijzer etc. Wij voelden ons net de Meilandjes met al die loopjes naar grof vuil en al het geklus in huis. Zij hadden tenminste nog een behang-afstomer. Wij doen het met spuitflacons behang afweek of water met een sopje. (Dat werkt overigens ook prima hoor).

Verder hebben wij de afgelopen weken veel geregeld. Bijv. de auto import. Je kunt hem als onderdeel van je inboedel belasting vrij invoeren maar daar zitten voorwaarden aan. Zo kan in ons geval alleen Michou er dan in rijden als zijnde officiële eigenaar en mag de auto dan ook het 1e jaar niet verkocht worden. Afijn, wij hebben om allerlei redenen besloten de auto wel in te voeren maar dat moet dan binnen 20 werkdagen -na 1e aankomst dag in Portugal- aangevraagd worden. Hiervoor moeten allerlei documenten ingevuld en opgestuurd worden en werd de auto (heel minutieus en strikt) gekeurd. En was het soms een catch 22 situatie omdat je voor de aanvraag van het ene document eerst een ander formulier moest hebben waarbij je het eerste document juist weer nodig had. Maar wij hebben hierbij goede hulp ingeschakeld. Want ook al spreek ik de taal, na jarenlang ervaring in het buitenland weet ik dat het zinloos is om het wiel nogmaals uit te vinden. Kost veel te veel tijd en energie. Inmiddels is de auto voorzien van Portugese kentekenplaten en is de verzekering geregeld. Ook staan we ingeschreven bij de gemeente en hebben we o.a. onze zorgverzekering geregeld. Dan hebben wij nu beiden een Portugees mobiel nummer en komt volgende week de internet en tv provider om de boel aan te sluiten. Dus er is niet stilgezeten. Al is het soms even op je tanden bijten omdat nu i.v.m. corona afspraken alleen online of telefonisch gemaakt kunnen worden en er door gewijzigde openingstijden veel vertraging is of men gewoon niet opneemt. En we moeten wennen aan de lange lunchpauzes hier waarbij dan veel dicht is 😉.

Volgende week zaterdag komt als het goed is eindelijk de verhuiswagen met onze spullen. Heel fijn, dan kunnen we weer normaal zitten en vooral met goed gereedschap klussen. Nu is het maar wat behelpen. Ik ga natuurlijk niet te veel kopen want dan hebben we straks alles dubbel. Maar de plaatselijke DHZ winkel kent me al als een goede klant haha. Zo meteen de laatste gaatjes in de muren vullen en dan kunnen we gaan schilderen. Ziet het er in elk geval weer licht, fris en schoon uit in huis. 

En we hebben geen excuus om andere dingen te doen want sinds vandaag heeft de regering van Portugal een 'lichte' noodtoestand afgekondigd en daarbij voor 121 gemeentes een avondklok ingesteld. Mag je door de weeks tussen 23.00-5.00 uur niet naar buiten en in het weekend al van 13.00 tot 5.00 uur niet. En in de Algarve geldt dat nu voor één gemeente. Mogen jullie raden welke ;-)

N.B.: binnenkort meer foto's van het huis en de voor- en achtertuin met allerlei fruitbomen.

Chegamos!

Pfff wat een monsterrit was de reis hierheen. Maar we zijn veilig en wel in Portugal aangekomen.

Nadat maandag Michou eerst nog een belangrijk examen had was het daarna inpakken en wegwezen. Ik was inmiddels op van de zenuwen. Gestrest door alle verhalen over de stijgende aantallen corona besmettingen, strengere maatregelen overal en lokale lockdowns. Straks zitten we vast en kunnen we niet weg. Dus op dinsdagmorgen vroeg de katten opgehaald, de aanhanger met fietsen (die al die tijd veilig bij mijn zusje geparkeerd stond.... waarvoor mega dank!) achter de auto gehangen en gaan met die banaan, euh karavaan.

2 ladies and their cats en route

Daar gingen wij dan. De hele achterbak hadden we ingericht als kattenverblijf. Er zat al een hondenrek/rooster (nog van Dinkel) in de auto. Dus de katten konden niet op de achterbank komen en zaten veilig achter de 'vijfde deur'. Hier hadden ze hun eigen mand, een kattenbak en drinken allemaal bijeen. Maar ze moesten niets hebben van deze luxe accommodatie. En dat lieten ze ons merken ook. Tsssss. Gelukkig werkte de radio gedurende de hele autorit goed 😉.

Onderweg had ik hotelletjes uitgezocht die diervriendelijk waren en een ruime, veilige parking hadden. Daarbij had ik erop gelet dat deze zoveel mogelijk in geel of oranje reisadvies gebieden lagen. En overal namen wij de geldende corona voorschriften in acht. Wij sliepen de eerste nacht in noord Frankrijk nabij Arras, daarna in Cestas, iets onder Bordeaux.

De derde nacht verbleven wij in Spanje (waar we een een luxer hotel geboekt hadden) en reden toen via Sevilla door naar Portugal.

Die laatste dag viel trouwens vies tegen. Het was nog een lange rit. Zeker toen bleek dat juist die vrijdag herfststorm Alex over Zuid-Europa trok. Ik kan je zeggen dat rijden met een dakkoffer en aanhanger in die wind (en regen) -en ook nog eens door bergachtig gebied- geen pretje was. Ik vroeg mijzelf toen echt even waar wij in vredesnaam aan begonnen waren. Maar toen we eenmaal over de Guadiana tuibrug de Algarve binnenreden was alle stress snel verdwenen. We hebben het veilig en wel gehaald.

Nou ja bijna... Want precies toen ik de verwaarloosde tuin van ons tijdelijke huurhuis in Tavira wilde binnenrijden bleef een onderstuk van de (al kapotte zo bleek achteraf) bumper/grill aan een dode struik hangen.  Dus die hing opeens op de grond.  Pffff hebben wij weer. Maar we zijn op de plaats van bestemming gekomen. Chegamos...bem-vindo em Portugal.

Het weekend stond in het teken van uitpakken, boodschappen doen en vooral bijkomen. We draaiden een was en bij een megagrote supermarkt kochten wij o.a. ducttape. Daarmee plakten we zo goed en zo kwaad als dat ging het loshangende stukje bumper weer vast. En we regelden mobiel internet voor in ons tijdelijke woonhuisje. Goed en snel contact kunnen hebben met het thuisfront is tenslotte zeer belangrijk 😊. Verder genoten we van het mooie weer. En van al het lekkers uit de 'heimwee naar Nederland' manden. Die hadden wij van alle buren uit ons oude portiek (en Michou had er eentje van haar ex-collega's) als afscheid gekregen.

Op maandag gingen we op zoek naar een garage om naar die bumper te laten kijken. Deze waren echter allemaal gesloten (lunchpauze?) dus stopten wij eerst ergens voor een kop koffie en thee. En namen er een pastel de nata bij. Die typische Portuguese lekkernij moet je eenmaal hier zijnde toch gegeten hebben. We besloten door te rijden naar de officiële Ford dealer in Faro maar ook die was niet open. Bleek dat het een nationale feestdag was in Portugal. Oops.... foutje bedankt. Maar niet getreurd, via een mooie omweg langs de kust reden wij weer terug naar ons tijdelijk verblijf.

Dinsdags reden wij nogmaals naar de garage waar we allervriendelijkst te woord werden gestaan en men even naar de auto keek. Hij ging op de brug, de onderkant van de voorbumper was inderdaad stuk, maar  ze hadden het onderdeel op voorraad. Een half uur later reden wij weer met een gerepareerde auto de werkplaats uit. Top service en dat ook nog eens voor een hele schappelijke prijs 😉.

Via ons toekomstige woonplaats reden we weer terug naar 'huis'. Hier haalden wij de katten op en vertrokken vervolgens naar de dierenarts waar we voor het eind van die middag een afspraak hadden. Want wij vonden onze fuzzy friends nog steeds wat gestrest overkomen en wilden graag even een extra check up. Bovendien konden dan gelijk hun chipnummers geregistreerd worden. Iets wat verplicht is als je voor langere tijd met je huisdieren in Portugal gaat verblijven.

Broer en zus bleken ietwat afgevallen te zijn en Baileys oogde wat uitgedroogd. Die 4 dagen in de auto, maar zeker ook die 3 maanden in het kattenpension, heeft niet gezorgd voor een relaxte state of mind zullen we maar zeggen. Gelukkig waren ze verder gezond. Voor de zekerheid kregen ze een antiworm tabletje en druppels in hun nek tegen vlooien, muggen en teken en toen mocht het stel weer naar huis. Ze eten en drinken (inmiddels) goed en liggen samen weer als vanouds op een stoel.

Op woensdag hadden we o.a. een afspraak bij ons nieuwe huis. Om nogmaals alles  goed te bekijken en nog het e.e.a. door te nemen. Het was wederom prachtig weer. Wat een genot om dan hier door de natuur en bergachtig landschap te rijden. De tuin staat daar vol met fruitbomen. We kregen dan ook een hele bak met kaki fruit mee. Heerlijk. Ik heb nog geen groene vingers maar met dat stukje land zal ik me er toch eens in gaan verdiepen. Tuinierder in spé.

De rest van de week stond in het teken van allerlei zaken voorbereiden. Afspraak maken bij een bank voor het openen van een rekening, verzekeringen uitzoeken en nog meer van dat soort dingen. 

Ook had ik intensief contact met Brazilië. Want ook daar zit nog een viervoeter die deze kant op moet komen. De transporteur vroeg om veel gelegaliseerde documenten en op afstand kan ik niet zoveel doen. Dus manlief moest daar in São Paulo ook aan de bak. Ondertussen herstelde Dinkel van haar operatie en werd ik op de hoogte gehouden over het verloop. Afijn, als het goed is vliegt onze viervoeter nu a.s. vrijdag naar Europa (met een transfer) waar ze dan op zaterdagavond laat (!!!) in Lissabon zal arriveren. Dat wordt dus nog even een dingetje met ophalen. Ik zal blij zijn als ze veilig en wel is geland en weer herenigd is met de andere viervoeters in dit gezin.

Eind van deze maand is dan de overdracht. Dus nog eventjes en dan kunnen we onze intrek nemen in de nieuwe woning. Gaan we kamperen totdat de meubels arriveren.  

Fijn weekend allemaal.

Emotionele rollercoaster

Pffff, wat een heftige tijd hebben we achter de rug. Emotioneel totaal uitgeput. Ik ben in 1,5 maand tien jaar ouder geworden. We hadden een mooie aflevering voor "Ik vertrek" kunnen zijn.

Slecht nieuws komt altijd in drieën.

Rob was nog niet lang in Sao Paulo of hij belde mij dat 'ie steeds een (terugkomende) pijn in z'n zij had. Nadat hij op een nacht van de stekende pijn niet had kunnen slapen is hij toch maar naar het ziekenhuis gegaan. Men vermoede nierstenen en er werden echo's, contrast vloeistof scan en tomografie gemaakt. Er zat inderdaad een niersteen en die moest operatief verwijderd worden. Lekker dan, ligt je man moederziel alleen in het ziekenhuis (en daarna geen mantelzorgster 😉) en jij zit duizenden km verder op. 

de boosdoener

Ik was sowieso al gestrest want met de aankoop van de woning in Portugal wilde het ook al niet vlotten. Zoiets van: als het te gemakkelijke gaat is het 'too good to be through'. We hadden ons huiswerk gedaan. Alles zag er veel belovend uit en we hadden goed onderzoek laten doen. In zee met een gedegen makelaar en een pro-actieve advocaat. Alles aan het huis klopte. Het papierwerk, de vergunningen en alle benodigde documentatie waren juist. Wat alleen niet in orde bleek waren de eigenaren. Die lagen in een (vecht)scheiding zo vernamen wij achteraf. Van alles werd uitgespeeld over onze hoofden heen en we werden continue aan het lijntje gehouden. Door de eigenaresse werden wij van het kastje naar de muur gestuurd. Afspraken kwam ze niet na en diverse keren werden beloftes verbroken. Dit kostte mij (maar ook onze advocaat en beide makelaars) zoveel energie en ik werd er steeds zenuwachtiger van. Het overgeleverd zijn aan de grillen van een ander en waar je geen invloed op hebt. En hier in Nederland was al wel een verhuizing in gang gezet. Toen de ex-echtgenoot weer niet kwam opdagen om te tekenen, en allerlei smoesjes volgden, wisten we genoeg. Wij laten ons niet verder ge- (lees: mis)bruiken en gaan verder. Wij besloten de stekker er uit te trekken en plan B in werking te stellen. En dat was toch even slikken na alle energie die ik erin gestoken had. Ik had de woning in mijn gedachten al compleet ingericht 😛. Afijn, 'n nieuwe mindset en omschakelen maar. Op naar het volgende droomhuis. Dat is ook een beauty, zeker als er straks flink verbouwd is (en daar had ik zooo geen zin meer in hahaha).

En juist toen we hoorden dat de verkopers van dat huis akkoord gingen met ons bod, en ik de boel weer zonnig in ging zien, kregen we ander verschrikkelijk nieuws. Mijn schoonmoeder Roos, oma "Moppie" was plots overleden!!

Bam... dat hadden we nog niet zien aankomen. De afspraak was dat ze 100 zou worden, niet 82 jaar. Tuurlijk had ze haar pijntjes- en heeft ze een aantal jaar geleden nog een zware operatie aan haar hart gehad- maar toch. Ze zat nog vol levenslust. Een geweldige mens is er niet meer. Ze beschouwde mij altijd als haar 3e dochter. Ik ben direct opgenomen in hun gezin en was altijd welkom. Ik prijs me dan ook erg gelukkig dat ik haar als schoonmoeder had. En ik weet dat ze supertrots was op al haar kinderen, klein- EN achterkleinkinderen. W.d.b. was ze een gezegend mens met zo'n grote familie. Moederkloek ten top! 

Dus halsoverkop moest Rob naar Nederland komen. Gelukkig was hij net weer uit het ziekenhuis. Maar zoals je snapt was en is het een emotionele en moeilijke tijd. Mijn schoonmoeder had nog zo graag naar ons toekomstige huis in de Algarve gekomen. Net zoals ze al onze andere woningen in het buitenland heeft gezien. Maar we hebben tijdens een mooie, intieme ceremonie vorige week donderdag liefdevol afscheid van haar genomen. 

En via een livestream konden vrienden en familie in het buitenland (en vanwege de corona maatregelen) er gelukkig ook bij zijn.

Daarna kreeg ik een berichtje van het hondenpension dat Dinkel pijn in haar mond had. Ze had last van woekeringen van het tandvlees. Of een collega dierenarts gespecialiseerd in het gebit daar wat aan mocht doen. Duh.... ja. Dus mevrouw is eergisteren onder het mes gegaan en daar bleek ook nog eens dat 6 kiezen getrokken moesten worden. Ik zal jullie de foto's die ik van de tandarts gewhatsappt kreeg besparen. Wow.... arm beest. Dus later die dag lag Dinkel heel groggy en super zielig haar roes uit te slapen. 

Nou gauw herstellen Dinkel zodat je snel naar ons toe kan komen. Hopelijk vliegt ze binnenkort onze kant op.

We laten deze emotionele tijd nu dan ook achter ons en kijken vol goede moed voorruit. Komende week rijden Michou en ik richting Portugal en hopen we daarna snel de sleutels van ons nieuwe stulpje in ontvangst te kunnen nemen. Eerst nog de katten ophalen, die we ook al een paar maanden niet gezien hebben. Ben benieuwd hoe de dames op zo'n lange autorit zullen reageren.

Volgend blogje komt hopelijk vanuit de Algarve. 

Pre-visit Sao Paulo

Inmiddels is het alweer meer dan een week geleden dat ik op Schiphol landde. Terug van een reisje Brazilië.  Het werd een drukke, intensieve maar vooral succesvolle kennismaking met São Paulo. Manlief is er nog even gebleven en komt eind van de maand pas terug.

Eind januari, op een zondagochtend vertrok onze vlucht naar Brazilië. Eindelijk was het dan zover.... we gingen op pre-visit. We werden weggebracht door dochterlief (heerlijk, een kind met rijbewijs) en na een goede vlucht landden we 's avonds in São Paulo. Bem vindo ao Brasil.
In een aangename temperatuur liepen we naar buiten. Nadat de  huurauto was opgehaald reden we met een eigenwijze TomTom richting ons hotel. De GPS bleef maar van route veranderen. Volgens dat ding moesten we nog ruim 2 uur rijden naar onze bestemming. Nou ligt Guarulhos airport buiten São Paulo Centrum maar toch echt niet op nog 2 uur rijden (bij normaal verkeer, zonder files dan). Zucht, de stad São Paulo ligt natuurlijk in de staat São Paulo en we hadden blijkbaar een hotel met zelfde naam in de provincie gekozen. Afijn, na de naam, het adres - nu met postcode erbij-  opnieuw ingetypt te hebben reden we alsnog binnen 30 minuten naar het juiste hotel. Al bleken sommige straten op zondag tot wandelgebied verklaard te zijn en moesten we zelf alternatieve wegen vinden omdat de TomTom die afsluitingen niet zag en ons steeds weer terugstuurde naar die afgesloten straten.

De volgende ochtend was het vroeg op want we werden om 9.00 uur verwacht op Rob's nieuwe kantoor en dat lag nog wel eventjes rijden vanaf ons hotel. Na een heerlijk ontbijt (hier liepen we Derek Bolt van het programma Spoorloos nog tegen het lijf) reden we met een nog steeds eigenwijze GPS via een tolweg (oops.... we hadden nog geen cash geld gehaald dus moesten we 1,80 RS = 0,45 ct pinnen wat ons een boze blik van de tolweg juffrouw opleverde)  naar het bedrijf. Hier werden we zeer hartelijk ontvangen, kregen een uitgebreide presentatie en rondleiding, werden aan het personeel voorgesteld, namen de agenda voor de komende week door en werden getrakteerd op een warme lunch. Ook regelden ze voor ons een tijdelijke telefoon met 4G internet zodat we Google maps konden gebruiken in plaats van die vreselijke TomTom.

Ik moet trouwens zeggen dat de gesprekken in het Engels begonnen maar dat we eigenlijk zo overstapten naar het Portugees. Viel me reuze mee hoe snel ik de taal weer oppakte en wij ons verstaanbaar konden maken. Ik moet zeker weer aan de uitspraak gaan werken en ook grammaticaal klopt er niet veel meer van maar mijn woordenschat is er nog :-). 

Afijn, daarna was het terug naar het hotel alwaar we opgewacht werden door een collega en makelaar. De eerste dagen zouden vooral staan in het teken van het vinden van een woning.
Het bedrijf had al aangegeven dat we het beste naar een appartement konden gaan kijken en in welke wijken. Hierbij gelet op veiligheid, bereikbaarheid, toegankelijkheid openbaar vervoer en shopping mogelijkheden. Voor mij was prioriteit no. 1 dat huisdieren zijn toegestaan en dat er een extra slaapkamer voor logees is. Verder zou een gemeubileerde woning ideaal zijn omdat wij ons huis in Nederland aanhouden en onze huisraad niet meenemen. Voor de rest hadden we geen wensen al zag Rob graag een zwembad en gym in of bij het gebouw. En daarop had de makelaar zo'n 10-12 appartementen voor ons geselecteerd.

Die middag zagen we de eerste 4 appartementen. 's Avonds gingen we traditiegetrouw uit eten bij een Japanner want het was tenslotte onze eerste avond weer in Brazilië maar ook Robs' verjaardag.

Uiteraard nam birthday boy een 'echte' caipirinha. Smaakt nergens zo lekker als in Brasil.

De volgende ochtend vertrok Rob weer naar kantoor waar hij een kennismaking met het management team had terwijl ik rustig op mijn gemakje ging ontbijten. Daarna kocht ik eerst een plattegrond van de stad bij een kiosk om de hoek en nam daarna in de hotelkamer de appartementen van de vorige dag nog eens goed door en zette e.e.a. op een rijtje. 's Middags gingen we weer op huizenjacht en hadden we een bezichtiging van de volgende 4 appartementen. 's Avonds gingen we ons te buiten aan een heerlijke stuk vlees in een grill restaurant naast het hotel. Niet goedkoop, w.d.b. vielen de prijzen me in São Paulo best wel tegen, maar enorm lekker.

De volgende ochtend bleef Rob 's morgens in het hotel om wat te werken op zijn laptop. Vervolgens  deden we samen wat boodschappen bij de Pao de Açucar supermarkt en namen een broodje gezond met vers geperste mango sap als lunch. ' s Middags bezochten we de laatste  3 appartementen en gingen daarna bij een luxe bakker annex lunchroom koffie drinken om daar uitgebreid alle bekeken woningen te bespreken en onze top 3 te kiezen. Nu was het aan de makelaar om voor ons te gaan onderhandelen.  's Avonds waren we door de directie voor een diner uitgenodigd wederom bij een steakhouse. Mjummmm, heerlijk toch al dat gegrilde vlees.
Ons " voorkeurs" appartement  heeft ook een churrasqueira  (BBQ) op het balkon. Daar zie ik straks mijn man wel lekkere picanha voor ons grillen.

De volgende dag waren we 'vrij' en zijn we gewandeld vanaf het hotel richting het park Praça  Ayrton Senna waarbinnen een apart hondenpark is waar honden los mogen. Vandaar liepen wij, via het appartement van onze voorkeur, weer terug naar het hotel. Van appartement tot hondenpark is een wandeling van ongeveer 15-20 min dus dat is goed te doen. Nou moet je wel weten dat de straten hier in deze buurt naar beneden lopen dus dat is aardig afzien als je weer omhoog moet. Bovendien zijn de wegen eenrichtingsverkeer waardoor je met de auto steeds blokjes moet rijden dat lopen veel gemakkelijker en sneller is (ook gezonder haha) en bovendien is parkeren hier ook een ramp. En dan heb ik het nog niet over de drukte en files.
Leuk detail; het parkje ligt aan de Rua Curitiba.......

Het hondengedeelte zag er prima uit, dus daar zal ik best veel met Dinkel te vinden zijn. En even verder doorlopend kom je in het grote Ibirapuera park.

Daarna liepen wij weer terug naar het hotel, hebben simpel geluncht met wederom een broodje en verse sap en een uurtje bij het zwembad van het hotel gezeten. De temperatuur was nog steeds prima al was er wel steeds veel bewolking, een wat heiig beeld . Ook is er de afgelopen dagen af en toe een spatje regen gevallen.
Eenmaal terug op de kamer kregen we een telefoontje van de makelaar dat er een principe accoord is met de verhuurder van het appartement. Woop Woop, nu nog al het papierwerk regelen en wat clausules in het contract laten bouwen. Tenslotte hebben we nog steeds ons visum niet.

De rest van de dagen stonden in het teken van de omgeving wat beter verkennen, winkelen en vooral informatie verzamelen. Het appartement is gedeeltelijk gemeubileerd wat betekent dat er nog e.e.a. gekocht moet gaan worden. Dus hebben we wat prijzen van meubels, witgoed en keukenapparatuur vergeleken. Ook bezochten we een tweedehands/antiek winkeltje waar we leuke ideeen hebben opgedaan. Zo stond er een erg mooie 8 persoons eettafel. Als het huurcontract straks geregeld is kan Rob e.e.a. gaan bestellen en (laten) kopen. We aten bij een lekkere hamburgertent en de volgende avond liepen wij een pizzeria binnen. Eetgelegenheden genoeg in deze buurt.

Die zondag stonden we op met een stralende zon aan de hemel. Het was prachtig weer en wij wilden naar het grote park. Maar eerst liepen naar Avenista Paulista die iedere zondag voor autoverkeer afgesloten is en dan een walhalla voor voetgangers en fietsers wordt. Ook was er een pre-carnaval kinderfeest aan de gang. Kortom een en al gezelligheid.

Dan via een wekelijkse versmarkt  (die iedere zondag vlakbij ons a.s. appartement gehouden wordt)

liepen we verder naar het Ibirapuera park. Ook daar werden er net voorbereidingen getroffen voor een pre carnaval optocht dus we moesten even omlopen. Eenmaal in het park was het een en al bedrijvigheid. Er werd gespeeld, geskated, gefietst, fietshockey gespeeld, gewandeld, gejogged, gesport, geluierd. En wederom overal (aangelijnde) honden. Je hoorde muziek, er werd (kokos)water en snoep verkocht. Wat een gezelligheid. Hier houden wij van.

Na een gezellig dagje was het weer terug richting hotel alwaar ik mijn koffer mocht gaan inpakken en mij klaarmaakte voor de reis terug. Op het vliegveld hebben we samen nog wat gegeten en moest ik toen voor 3 weken afscheid van mijn mannetje gaan nemen. Na een wat hobbelige vlucht (veel turbulentie) landde ik maandagmorgen weer in een koud Nederland. Brrrr. Eenmaal thuis ging gauw de verwarming aan.

Nu is afwachten tot de workpermit en visa afgegeven worden. Laatste nieuws is dat het nog ca. 30-45 dagen duurt. De afgelopen dagen met carnaval is er uiteraard niet gewerkt. Tja, 't is niet anders. Maar we hebben wat om naar uit te kijken.

Update: het huurcontract is vandaag getekend dus we hebben een woning voor de komende 3 jaar. Ik ben heel blij...mission pre-visit accomplished.

Geen nieuws.....is goed nieuws

Tja, het blijft stil hier op dit blog. Maar er valt niet veel te vertellen. De dagen lopen in elkaar over. Ik ben druk met van alles en niets en vind hetgeen ik doe of meemaak vaak niet blogwaardig genoeg. Eerlijk gezegd is de lol van het bloggen er een beetje af. Ik hoef het thuisfront niet meer op de hoogte te houden en (int.) vrienden 'spreek' ik via Facebook. Afijn, toch maar weer een update.

Mijn ouders zijn nu geheel over en gesetteld in hun nieuwe woning. Alle meubelen hebben een plekje gekregen in het huis en ook hebben ze al een gedeelte van de verbouwing erop zitten. Een mooi, modern toilet is het resultaat. Begin volgend jaar is hun badkamer aan de beurt. Voorlopig is de woning weer schoon en kunnen ook zij geen dozen, bouwmarkt of  meubelzaak meer zien haha.

Rob heeft de afgelopen twee maanden weer uit zijn koffers geleefd en was niet veel aanwezig. Zo zat hij ruim 2 weken in Ethiopie, was een kleine week thuis en vertrok toen weer voor een trip naar India en kwam  dit weekend  pas terug uit Bangkok. Hij kon nog net aanschuiven bij mijn ouders voor de koffie maar had een gezellig steengrill avondje met mijn familie gemist. De kids waren ook thuis gekomen om op 5 december samen te zijn; al vierden we geen Sinterklaas.

En terwijl manlief in het (warme) buitenland zat vermaakte ik mij ook prima. Zo ging ik eten bij mijn ouders, genoot van een lekker indonesische maaltijd bij mijn schoonouders, at ik bij vriendin R. en ging met haar naar een kledingparty (en scoorde nog een leuke outfit), hield schoonzusje M. ook een kledingavondje bij haar thuis en kwam andere schoonzus M. gezellig bij mij op de thee. Ik bezocht mijn tante op een van haar vele vlooienmarkten, ging de mooie cijfers op de rapporten van mijn nichtjes bewonderen (lees: belonen) en rommelde veel in huis.

Verder gingen mama en ik op citytour en verkenden we mijn oude geboortestad. Zo aten we een vegetarische maaltijd in de Klooster Kerk, dronken we koffie in de skybar van de Haagse Toren aka het strijkijzer, gingen we eten in de huiskamer van de Chinese vriendenkring, speurden we alle kringloopwinkels af op zoek naar wat tweedehands spulletjes en wilden we de Sinterklaassfeer proeven door op koopavond  de binnenstad in te gaan maar was het zoooooo vies koud dat we al gauw  in China town bij een Thai (!) belandden en een lekker pittige maaltijd bestelden om ons op te warmen.

Ook hadden Rob en ik een nieuw bankstel besteld en een ander matras voor ons bed. Die laatste is al bezorgd en we liggen dus weer prinsheerlijk (lees: zachter).

Verder loop ik veel met Dinkel, hebben we de bladeren zien vallen in het bos en  mag ze nu in de winter overal op het strand rennen. Heerlijk, maar je moet nu wel  handschoenen aan en een dikke sjaal om!

De kids zitten ook niet stil. Zo liet Michou haar haren knippen en doneerde ze deze aan  St. Haarwensen. Een mooi gebaar.

Verder is Mats weer verhuisd, Hij heeft een andere kamer gevonden en moest worden geholpen met  het versjouwen van zijn spullen. Rob was er niet maar gelukkig wilde  opa (met zijn bus!!) ons helpen. Zoonlief heeft nu een zolderkamer in een kleiner huis. Wat rustiger en met 3  medebewoners waarvan 2 internationale studenten. Kan hij dus gewoon Engels blijven praten ;-) Uiteraard moesten er weer 'nieuwe'  spullen komen dus deze mama heeft weer flink lopen shoppen. Een fiets (want die andere was dus enige tijd geleden gestolen), een nieuwe koelkast, gordijnen etc. Een tweedehands bankje wat we  op de kop getikt hadden bij een kringloopwinkel (en waar ik een hele avond op had zitten boenen om hem enigzins toonbaar te krijgen) bleek de 2e, zeer smalle, trap naar zijn kamer absoluut niet op te kunnen. Grrrr, dat kreng kon dus weer mee terug in de bus. En stond de volgende dag samen met ons oude matras aan de kant van de weg klaar voor het grof vuil. Zonde van tijd en geld.
Gelukkig bleek dat mijn schoonouders nog een klein bankje op zolder hadden staan die hun kleinzoon wel mocht meenemen. Dus afgelopen weekend toen Rob weer thuis was hebben we dat bankje, met veel pijn en moeite en wat creatief zaagwerk van mijn hubbie, in zijn kamer gekregen. Heeft manlief ook die studentenkamer weer gezien.

Bij Michou begaf haar kleine mini koelkastje het dus ook die heb ik opgehaald en teruggegeven aan de winkel. Daarna zijn Mies en ik op zoek gegaan naar een groter, tweedehands exemplaar. Ik heb nu echt wel alle kringloopzaken in omgeving groot Den Haag gezien haha. Maar ook die missie is geslaagd en gezamenlijk hebben we dat ding in mijn autootje gepropt en naar haar kamer gebracht.Gelukkig hoeft zij maar 1 trap op.

Nu komt alleen nog volgende week ons nieuwe bankstel, en moet dus het oude bankstel naar beneden gedragen worden voor grof vuil, en dan hoop ik echt dat al dat sjouwwerk klaar is. Kan ff geen doos meer zien.

Nog eventjes en dan staat kerst voor de deur. De opgetuigde boom staat al. Gezellig al die lichtjes. Straks met de feestdagen zitten we met familieleden in Groenlo in een groot vakantiehuis. Gisteren zaten we ff bijeen om de boodschappenlijst, het kookschema en de corfeedienst te bespreken. Lachen, ik heb er echt zin in en ben blij dat ik nog een kleine 3 weken heb om mij mentaal voor te bereiden /^0^\.

Weer terug in NL.

Het afgelopen jaar is er flink geklust in ons flatje. We lieten de boel aardig verbouwen. Wat zijn we toch gezegend met zulke goede vrienden en familie. Toppers zijn het!  Er was al eens flink schoongemaakt door mijn moeder maar toch moest er nog het e.e.a. gebeuren in huis. En zoals altijd wegen de laatste loodjes het zwaarst.

Michou en ik hebben het hele huis (vooral alle ramen & deuren van binnen en buiten gezeemd),  vloeren gedweild, tegels gesopt en verfresten afgekrabt terwijl Rob zich bezighield met de badkamer  en (vooral) het toilet waar nog e.e.a.moest worden afgemaakt en aangesloten. Ook moest er nog iemand komen voor de boiler, was het gas nog afgesloten en verzegeld, werden sim kaarten voor mobiele telefoons afgeleverd en moesten de kastjes voor wireless tv en internet opgehangen en aangesloten worden. Lamellen werden besteld, schuif- & spiegeldeuren voor onze kledingkast werden opgemeten en gekocht en de wasmachine en droger moesten nog een stopcontact krijgen. Het zwevend toilet bleef lekken, gaatjes in muren en rondom verwarmingsbuizen moesten nog opgevuld... afijn er viel genoeg te klussen in huis.

En na 11 jaar uit Nederland weg te zijn geweest moet je weer heel veel regelen. W.d.b. is het hier net zo bureacratisch als alle andere landen waar we gewoond hebben. Zo mochten Mats en ik ons gaan inschrijven bij de gemeente (Rob en Michou hadden dit al eerder gedaan, niet zonder de nodige problemen trouwens), moesten we allemaal onze DigiD's gaan aanvragen (zonder dat ding kan je bijna niets meer), nieuwe bankrekeningen werden geopend, een zorgverzekering diende aangevraagd te worden en daarna moest er bij een huisarts en tandarts ingeschreven te worden. Mats en Michou moesten nog administratieve zaken voor hun studie afhandelen, OV jaarkaarten moesten worden besteld, stufi worden aangevraagd, Mats ging ook al op zoek naar een studentenkamer en ondertussen reden we af en aan naar de Gamma/Praxis/ Bouwhof en Hornbach. Tjonge al die DHZ zaken verdienen goud geld aan ons haha. Maar wat heerlijk dat je alles gewoon in je moederstaal kunt vragen. Zo vertrouwd en toch ook weer niet.

Inmiddels vernamen we ook dat onze container keurig op tijd gearriveerd was in Rotterdam. Precies volgens de planning. Maar nu bleek dat wij de gelukkigen waren waarvan de container gecontroleerd zou gaan worden. M.a.w. de boel werd nog niet vrijgegeven en iemand van de douane kwam onze verhuisraad checken. Gelukkig kon dat plaatsvinden op locatie (lees: ons huis) maar wel pas over 1 week. Afijn, zo hadden we nog even tijd om verder te klussen. Nadeel was wel dat Rob dan niet meer veel tijd overhield om het huis verder in te richten aangezien hij eind van die week naar India zou vertrekken.

Afijn, ondertussen moesten we regelen dat de oplader met 40 ft container hier goed bij ons op de  parkeerplaats kon komen staan en dat er ruimte was om te laden/lossen c.q. te verhuizen. Gelukkig werkten alle buren mee en werden auto's verplaatst en de in-/uitrit vrijgehouden met kliko's (w.d.b. zijn we in een leuke appartementenblok komen wonen en konden we de jaarlijkse portiek-bbq begin juli direct bijwonen...leuke manier om met de buren kennis te maken).

De douanebeambtes arriveerden tegelijkertijd met de verhuizers en onze container en hadden al snel door dat wij keurig meegenomen hadden wat er ook op de inpaklijsten stond. Het was die verhuisdag prachtig weer (uberhaupt is het momenteel een mooie zomer in Nederland) en er werd heerlijk in het zonnetje, onder het genot van een bak koffie, uitgeladen, gecontroleerd en afgeleverd.

De dagen erna stonden in het teken van dozen uitpakken, meubels een plekje geven, kasten inruimen en nog meer dozen uitpakken. Inmiddels zijn alle dozen leeg (al staat er nog wel een hoop troep in de garage en kelderberging) en voelt het al een beetje als 'thuis'. Zodra Mats straks het huis uit is (en zijn zooi meegenomen heeft) kan Michou verder haar kamer inrichten en kan ik ook verder met spulletjes een def. plekje te geven. Maar daar heb ik nog alle tijd voor.

Want eerst gingen Michou en ik, zodra Rob terug kwam uit India, 4 dagen naar Barcelona, een citytripje (foto's en verslag volgen later). Wat een geweldige stad. Een echte aanrader!
Mats ging ondertussen naar Tilburg op kamerjacht (en heeft er een gevonden) en ging gelijk uit met zijn nieuwe huisgenoten.
Verder werd hij lid van een sportschool hier in de buurt (met vestigingen in Tilburg) en is hij daar nu iedere dag te vinden. Op zijn nieuwe opoe fiets trapt hij daar naar toe. Gelukkig is het nog steeds mooi weer  :-)  Ook neef Dennis nam hem mee om een keer samen te sporten bij z'n gym en Michou is iedere dag buiten actief maar dan met de hond.

Want die heeft het naar haar zin hier in NL. Een waar honden PARADIJS!  Wat een verschil met Bangkok. Veel aangenamere temperaturen (voor Dinkel dan), overal mag ze hier bij ons in de omgeving los lopen, hondenparkjes te over, het STRAND, water.  En overal vriendjes om mee te spelen. Mevrouw weet niet wat ze meemaakt. Wat heeft die eigenlijk veel gemist in Thailand. Wat is het dan een genot om hier in Nederland een hond te hebben. Ik betaal nu met liefde  hondenbelasting ;-)

Verder is Michou al een paar keer 's morgens vroeg gaan wandelen met opa en oma, hebben we al 2x een bbq bij vrienden en familie gehad en zijn we 2 weekenden naar de boot geweest. Pffff ook daaraan moet nog heel wat geklust worden. Net het weekend dat ik de boot ga soppen is het ruim 35 grd. Niet te doen. Dinkel lag uitgeput aan board. Niet zo'n succes dus.

De katten zijn inmiddels ook gewend in huis. Cream besloot al van het balkon te springen. Gelukkig wonen we niet hoog. Dus daar moeten we nog een oplossing voor verzinnen en iets van een netje gaan spannen.

En zo rommelen we door. Inmiddels is Rob weer voor 2 weken reizen, Egypte deze keer.

Binnenkort volgt een blogje over ons huis, met voor- en na foto's en zal ik verder schrijven over hoe onze terugkomst verder verloopt en hoe we onze remigratie ervaren.

But so far so good.

verhuizing

Oops inmiddels zitten we alweer een maand in Nederland in ons eigen appartementje. Back to my roots, naar de mooie stad achter de duinen. Er is veel gebeurd de afgelopen tijd. Maar eerst het afscheid uit Thailand.

De verhuizing ging snel en soepel en na alle feestjes zat ik dus de laatste weken alleen in het kale huis. Geen straf met Starbucks, div. nail spa's en massage salons en shoppingcentra in de buurt. Het was nog steeds mooi weer (regenseizoen start laat dit jaar) dus Dinkel genoot ook van lekkere wandelingen. Hier en daar had ik nog een afscheidslunch en ging ik koffie drinken met vriendinnen. Het werd steeds rustiger in ons compound. De grote uittocht was definitief begonnen. De laatste week was Rob er ook weer en maakten we ons op voor de vliegreis terug naar Nederland. Zo moesten de laatste rekeningen (gas,water en licht, internet, tv etc) betaald te worden, abonnementen beeindigd worden en huurapparaten teruggeven (klinkt makkelijker dan gezegd...vooral je borg terugkrijgen daar doen Thai niet aan) en de dieren moesten een keuring bij de dierenarts ondergaan voor de gezondheidsverklaring. Dinkel had een gezwel op haar poot die we ook nog 2 dagen voor de vliegreis lieten verwijderen. Dit gaf een beeetje stress bij deze moeder. Maar alles ging goed en ze leek geen last v.d. hechtingen te hebben.

Op maandag gingen we met onze beestenboel naar het Animal quarantine station in de freezone op het vliegveld voor (wederom) een healthcheck, de exportvergunning en andere paperassen benodigd voor het vliegen en om Nederland in te komen. We zaten er wel een tijdje (en lieten nog een Duitse voorgaan die helemaal gestresst binnenkwam omdat een uur voor haar vlucht naar Hamburg enkele papieren voor haar katten niet in orde bleken) maar uiteindelijk verlieten we het kantoortje met alle documenten.

Dinsdagavond hadden we nog een afscheidsetentje van Rob's werk en woensdag vlogen Mats, ik en de hond met Lufthansa terug naar Nederland. Toch wel met gemengde gevoelens stapten we in het vliegtuig. Een einde aan 11 jaar expatleven. En Mats moest afscheid nemen van zijn vriendin, niet leuk natuurlijk.

Na een goede, maar lange reis (vliegtuig in Frankfurt had vertraging waardoor we 1,5 uur later in Amsterdam aankwamen) zetten we voet op Hollandse bodem en waren we blij dat we ook Dinkel's bench zagen arriveren. Deel 2 van de familie had arrived. Deel 1 stond buiten op ons te wachten.

De volgende dag mocht Rob dezelfde reis maken maar nu met de katten. Hij arriveerde wel op tijd maar de katten niet. Schiphol was ze kwijtgeraakt!! Niemand kon ons vertellen waar de katten naar toe waren gebracht. In elk geval niet naar de baggage belt. Lekker daar sta je dan om 11 uur 's avonds. Gebroken na zo'n hele dag reizen. Ook de poezen zitten al die tijd al in hun bench en willen vast eten en eruit. Na 2 uur komen ze er eindelijk achter dat de katten ergens (helemaal aan de andere kant van de terminals) vast zitten in een goederenlift. Afijn, ik hoef niet uit te leggen wat een heisa we hebben gemaakt maar uiteindelijk na 2,5 uur hadden we onze furry friends weer bij ons. Familie Kemper was weer compleet!

Daarna richting opa en oma K. waar we de volgende weken zouden logeren terwijl wij ondertussen ons eigen huisje bewoonbaar maakten. Klus-time had arrived!

En zo na 11 mooie jaren zijn we weer 'thuis'. Einde van een mooi expat avontuur. Wat voelen wij ons bevoorrecht; Zuid Amerika, Midden Oosten en Azie hebben ons allemaal welkom geheten. We hebben genoten van de verschillende culturen, de prachtige natuur,  de warmte en zon, de inheemse keukens, alle inwoners... Vol herinneringen komen we terug.

Leven 'over the border' was fantastisch!