Chegamos!

Pfff wat een monsterrit was de reis hierheen. Maar we zijn veilig en wel in Portugal aangekomen.

Nadat maandag Michou eerst nog een belangrijk examen had was het daarna inpakken en wegwezen. Ik was inmiddels op van de zenuwen. Gestrest door alle verhalen over de stijgende aantallen corona besmettingen, strengere maatregelen overal en lokale lockdowns. Straks zitten we vast en kunnen we niet weg. Dus op dinsdagmorgen vroeg de katten opgehaald, de aanhanger met fietsen (die al die tijd veilig bij mijn zusje geparkeerd stond.... waarvoor mega dank!) achter de auto gehangen en gaan met die banaan, euh karavaan.

2 ladies and their cats en route

Daar gingen wij dan. De hele achterbak hadden we ingericht als kattenverblijf. Er zat al een hondenrek/rooster (nog van Dinkel) in de auto. Dus de katten konden niet op de achterbank komen en zaten veilig achter de 'vijfde deur'. Hier hadden ze hun eigen mand, een kattenbak en drinken allemaal bijeen. Maar ze moesten niets hebben van deze luxe accommodatie. En dat lieten ze ons merken ook. Tsssss. Gelukkig werkte de radio gedurende de hele autorit goed 😉.

Onderweg had ik hotelletjes uitgezocht die diervriendelijk waren en een ruime, veilige parking hadden. Daarbij had ik erop gelet dat deze zoveel mogelijk in geel of oranje reisadvies gebieden lagen. En overal namen wij de geldende corona voorschriften in acht. Wij sliepen de eerste nacht in noord Frankrijk nabij Arras, daarna in Cestas, iets onder Bordeaux.

De derde nacht verbleven wij in Spanje (waar we een een luxer hotel geboekt hadden) en reden toen via Sevilla door naar Portugal.

Die laatste dag viel trouwens vies tegen. Het was nog een lange rit. Zeker toen bleek dat juist die vrijdag herfststorm Alex over Zuid-Europa trok. Ik kan je zeggen dat rijden met een dakkoffer en aanhanger in die wind (en regen) -en ook nog eens door bergachtig gebied- geen pretje was. Ik vroeg mijzelf toen echt even waar wij in vredesnaam aan begonnen waren. Maar toen we eenmaal over de Guadiana tuibrug de Algarve binnenreden was alle stress snel verdwenen. We hebben het veilig en wel gehaald.

Nou ja bijna... Want precies toen ik de verwaarloosde tuin van ons tijdelijke huurhuis in Tavira wilde binnenrijden bleef een onderstuk van de (al kapotte zo bleek achteraf) bumper/grill aan een dode struik hangen.  Dus die hing opeens op de grond.  Pffff hebben wij weer. Maar we zijn op de plaats van bestemming gekomen. Chegamos...bem-vindo em Portugal.

Het weekend stond in het teken van uitpakken, boodschappen doen en vooral bijkomen. We draaiden een was en bij een megagrote supermarkt kochten wij o.a. ducttape. Daarmee plakten we zo goed en zo kwaad als dat ging het loshangende stukje bumper weer vast. En we regelden mobiel internet voor in ons tijdelijke woonhuisje. Goed en snel contact kunnen hebben met het thuisfront is tenslotte zeer belangrijk 😊. Verder genoten we van het mooie weer. En van al het lekkers uit de 'heimwee naar Nederland' manden. Die hadden wij van alle buren uit ons oude portiek (en Michou had er eentje van haar ex-collega's) als afscheid gekregen.

Op maandag gingen we op zoek naar een garage om naar die bumper te laten kijken. Deze waren echter allemaal gesloten (lunchpauze?) dus stopten wij eerst ergens voor een kop koffie en thee. En namen er een pastel de nata bij. Die typische Portuguese lekkernij moet je eenmaal hier zijnde toch gegeten hebben. We besloten door te rijden naar de officiële Ford dealer in Faro maar ook die was niet open. Bleek dat het een nationale feestdag was in Portugal. Oops.... foutje bedankt. Maar niet getreurd, via een mooie omweg langs de kust reden wij weer terug naar ons tijdelijk verblijf.

Dinsdags reden wij nogmaals naar de garage waar we allervriendelijkst te woord werden gestaan en men even naar de auto keek. Hij ging op de brug, de onderkant van de voorbumper was inderdaad stuk, maar  ze hadden het onderdeel op voorraad. Een half uur later reden wij weer met een gerepareerde auto de werkplaats uit. Top service en dat ook nog eens voor een hele schappelijke prijs 😉.

Via ons toekomstige woonplaats reden we weer terug naar 'huis'. Hier haalden wij de katten op en vertrokken vervolgens naar de dierenarts waar we voor het eind van die middag een afspraak hadden. Want wij vonden onze fuzzy friends nog steeds wat gestrest overkomen en wilden graag even een extra check up. Bovendien konden dan gelijk hun chipnummers geregistreerd worden. Iets wat verplicht is als je voor langere tijd met je huisdieren in Portugal gaat verblijven.

Broer en zus bleken ietwat afgevallen te zijn en Baileys oogde wat uitgedroogd. Die 4 dagen in de auto, maar zeker ook die 3 maanden in het kattenpension, heeft niet gezorgd voor een relaxte state of mind zullen we maar zeggen. Gelukkig waren ze verder gezond. Voor de zekerheid kregen ze een antiworm tabletje en druppels in hun nek tegen vlooien, muggen en teken en toen mocht het stel weer naar huis. Ze eten en drinken (inmiddels) goed en liggen samen weer als vanouds op een stoel.

Op woensdag hadden we o.a. een afspraak bij ons nieuwe huis. Om nogmaals alles  goed te bekijken en nog het e.e.a. door te nemen. Het was wederom prachtig weer. Wat een genot om dan hier door de natuur en bergachtig landschap te rijden. De tuin staat daar vol met fruitbomen. We kregen dan ook een hele bak met kaki fruit mee. Heerlijk. Ik heb nog geen groene vingers maar met dat stukje land zal ik me er toch eens in gaan verdiepen. Tuinierder in spé.

De rest van de week stond in het teken van allerlei zaken voorbereiden. Afspraak maken bij een bank voor het openen van een rekening, verzekeringen uitzoeken en nog meer van dat soort dingen. 

Ook had ik intensief contact met Brazilië. Want ook daar zit nog een viervoeter die deze kant op moet komen. De transporteur vroeg om veel gelegaliseerde documenten en op afstand kan ik niet zoveel doen. Dus manlief moest daar in São Paulo ook aan de bak. Ondertussen herstelde Dinkel van haar operatie en werd ik op de hoogte gehouden over het verloop. Afijn, als het goed is vliegt onze viervoeter nu a.s. vrijdag naar Europa (met een transfer) waar ze dan op zaterdagavond laat (!!!) in Lissabon zal arriveren. Dat wordt dus nog even een dingetje met ophalen. Ik zal blij zijn als ze veilig en wel is geland en weer herenigd is met de andere viervoeters in dit gezin.

Eind van deze maand is dan de overdracht. Dus nog eventjes en dan kunnen we onze intrek nemen in de nieuwe woning. Gaan we kamperen totdat de meubels arriveren.  

Fijn weekend allemaal.

Settling in.....

En zo zitten we alweer in onze 3e week hier.

Vorige week was Rob naar Amerika voor zaken en had ik dus het rijk alleen. "Of ik dat niet erg vond, zo alleen thuis in een 'vreemd' land, in een nog semi kaal huis en zonder bekenden?" vroegen familieleden. Nou nee, niet echt. Ik spreek een beetje de taal en ben bovendien gewend aan vaak alleen zijn. Trouwens ik heb Dinkel toch voor aanspraak. En nu had ik mooi de tijd om wat spulletjes voor in huis te kopen. Dingen waarvan mijn eega het nut niet inzag of  nu (nog) niet nodig vond. Ik had daar andere ideeen over en iets met als de kat van huis is.........
Dus verkende ik vorige week de hele buurt op zoek naar o.a. kussentjes voor op de bank (had  ik al geschreven dat dat een bagger ding is. Je zit gewoon op een stuk hout met wat stof erom), prullaria voor in de keuken. snuisterijtjes voor in de badkamer en frutsels op het toilet. Ik wilde 3 klokken met  de tijden van het thuisfront, een vaas met bloemen voor op tafel ....

Afijn jullie snappen het wel. Dingen om je huis aan te kleden en vooral 'op te leuken'. Lang leve wereldwijd pinnen en m'n creditcard (en vooral geen man die je uitgaven controleert whahaha).
Al lopende door onze wijk nam ik Dinkel overal mee naar toe. Ze zijn hier zo hondvriendelijk. Elke winkel heeft wel een haak om je hond even te parkeren. En mevrouw weet inmiddels precies bij welke winkel water buiten staat en waar andere honden soms buiten zitten.

Wij lopen wat af samen. De 10.000 stappen per dag haal ik met gemak. Ik zit er tegenwoordig ruim boven. En dat op straten die heuvelachtig zijn en absoluut niet gelijk. Zo heeft het ene apartementengebouw een prachtig mooie aangelegde stoep voor de deur terwijl het oude gebouw er naast al jaren niets meer doet aan hun stukje troittoir. Ik breek af en toe m'n nek zowat. Maar ondanks die rare, ongelijke stoepen moet ik zeggen dat het wel erg schoon is. Een ieder veegt zijn of haar stukje straat letterlijk schoon. Elke dag weer. We kennen al aardig wat security guards, Dinkel en ik.

Onze guards houden de boel ook schoon en vooral goed in de gaten. Want behalve wat mikmak spullen voor in huis moeten we ook nog meubels hebben. En aangezien alles hier in huis van waaibomenhout is gaan wij natuurlijk geen dure spulletjes voor die paar jaar neerzetten. Dus hield ik me vorige week ook bezig met het zoeken naar meubelen op de Braziliaanse variant van Marktplaats en een 2nd hand site van expats. En toen er dus een paar spulletjes gebracht werden van een tweedehands winkel en ik naar beneden liep om die man binnen te laten werd ik vriendelijk door de portier verzocht weer naar boven te gaan. Zij zouden zorgen dat deze persoon bij mij boven kwam. Eenmaal de verkoper in huis werd ik daarop via de intercom gebeld met de vraag of alles oke was en of ik nog hulp nodig had. Ze houden mij goed in de gaten hier.

Verder heb ik uren aan de telefoon gezeten met zo'n servicenummer van onze tv/internet provider. Tjonge, die callcenters zijn ook overal het zelfde. Je krijgt eerst zo'n keuzemenu met tig opties, en toen begon de ellende. Het contract staat op Rob's naam en niet op de mijne. Dus allereerst is het al moeilijk dat mevrouw belt. Wij willen graag het filmpakket hebben maar kregen sportzenders. Later bleek dat Premier het voetbalpakket is en Premiere (van FOX) films bevat. Gevalletje miscommunicatie. Maar ojee, wat een drama. Want zeg je Brazilie dan zeg je voetbal, en nu wil ik het sportpakket opzeggen. Mevrouw, het WK Voetbal komt eraan. Tja sorry, Nederland ligt eruit en doet toch niet mee. Ik wil films. En ja, manlief ook. Pure heilschennis was het. Maar goed klant is koning, gelukkig ook in Brazilie, dus men ging het aanpassen. Maar ik heb me daar dus niet geliefd gemaakt.

Wie ook niet geliefd zijn momenteel en waar grote onvrede over heerst zijn de brandstofprijzen. Die zijn zo gestegen dat de vrachtwagenchauffeurs in opstand zijn gekomen. Veel chauffeurs zijn kleine zelfstandigen en die zien hun inkomsten dalen nu een groot deel van hun salaris opgaat aan hogere brandstofkosten. Dus zijn zij gaan staken, hierbij gesteund door de vakbond. Ruim een week ligt alles plat. Inmiddels heeft dat zo'n impact op het dagelijkse leven want niets wordt meer bevoorraad of opgehaald. Tankstations staan droog en sluiten, supermarkten krijgen geen nieuwe aanvoer en vooral in het binnenland van Brazilie hebben mensen grote problemen. Vuilnis wordt niet opgehaald want er is geen brandstof, ambulances en politie kunnen niet veel uitrijden, Kleinere binnenlandse vliegvelden cancellen vluchten. Olie en water raakt op. Ik zag beelden op tv van boeren die duizende liters aan melk konden weggooien want er kwam niemand om het op te halen. Groente en fruit ligt te rotten. Mensen slaan aan het hamsteren.

Hier in Sao Paoulo was er in eerste instantie nog niet veel van te merken maar begin van de week raakte ook hier de brandstof op en zag ik wat legere schappen in de supermarkt en op de dagelijkse versmarkt waren niet alle kramen bemand. Het werd zowaar 'rustig' op straat. Ik had online nog een stel grote planten gekocht maar die worden ook pas volgende week geleverd want ook de bezorger had geen benzine voor transport. En een tv kastje voor in de slaapkamer werd door de verkoper lopend met een steekwagentje gebracht want dat scheelde weer brandstof.

Rob was zelfs afgelopen maandag vrij want z'n bedrijf ging dicht omdat de fabriek geen onderdelen geleverd kreeg en een groot deel van het personeel niet op de zaak kon komen. Wij zelf hebben nog  ruim een halve tank. Gisteren vierde men Corpus Christi en vandaag was 't ook een vrije dag (lang weekend) dus Rob had maar een kort weekje.

Inmiddels is de situatie in Sao Paulo wat verbeterd en worden er steeds meer tankstations bevoorraad en krijgen de supermarkten weer goederen geleverd. Het lijk erop dat het dus de beterende kant op gaat. Afwachten maar. Tja, zo hebben we tijdens onze eerste utizending naar Brazilie ruim 3 maanden op onze container moeten wachten omdat er toen gestaakt werd door douane personeel. Zaten we al die tijd op een tuinset en sliepen op een luchtbedje. K(r)amperen in huis. Dan zit ik deze keer nog niet zo slecht.

A.s. maandag komt ons 'nieuwe' grote bed en gelukkig ook een andere bank. Kunnen we eindelijk ook goed slapen en lekker zitten.

Fijn weekend.

Het ei is gelegd...

He, hè we zitten in Sao Paulo. Wat een bevalling was 't weer. Ik word te oud voor deze shit.
Sinds zaterdag hebben we internet, tv, een vaste telefoon-aansluiting en simkaartjes voor onze mobiele telefoon. We zijn weer goed bereikbaar. Eindelijk kan ik dit weblog updaten.
Dit wordt een lang verslag dus ga er maar even voor zitten :-)

Eerst nog een korte terugblik naar afgelopen maanden. De periode van het lange wachten. Om het kort te houden het eerste stuk in telegramstijl:

- eind januari/begin februari, tijdens ons pre-visit, leveren wij de laatste ontbrekende documenten in t.b.v. workpermit en vernemen wij dat de verwerkingstijd 30-45 dagen is.
- pas als workpermit in Brazilië is goedgekeurd kunnen wij het bijbehorende visum aanvragen bij Braziliaanse consulaat in Rotterdam (waar alleen op afspraak gewerkt wordt, via online reserveringssysteem).
- eind maart blijkt dat onze aanvraag eerst nog ergens op een bureau heeft gelegen en pas op 14 maart  daadwerkelijk is ingeboekt voor behandeling. Nog langer wachten dus.
- eind April nog steeds niets gehoord, minder vriendelijke e-mail mijnerzijds volgt.
- stress bij manlief: want onze (al een keer opnieuw) aangevraagde verklaringen van goed gedrag verlopen weer bijna en Rob heeft begin mei een belangrijke dealer meeting in Brazilië en een trip naar grote klant in de VS op de agenda staan.  Beiden kan/mag/wil hij niet missen (let wel: contract zou 1 januari j.l. eigenlijk in gaan, nieuwe streefdatum werd 1 mei maar het loopt nu steeds verder uit.)
- woensdag 2 mei (laat op de avond) eindelijk bericht vanuit Brazilië dat workpermit is goedgekeurd
- vrijdag 4 mei naar Consulaat voor visa aanvraag maar daar vinden ze (nog) geen akkoord in hun systeem. Blijkt dat workpermit wordt afgegeven door ministerie van Economische Zaken en visa (lees: het consulaat) valt onder ministerie van Buitenlandse Zaken. Zeer trage uitwisseling tussen die twee instanties en tijdverschil tussen Nederland en Brazilië helpt ook niet mee
- kudo's aan visa officer van Consulaat voor al haar hulp. Vrijdags eind v/d dag ontvangen we alsnog een mailtje van haar dat akkoord binnen is en we a.s. maandag paspoorten en benodigde documenten kunnen brengen (gelukkig was die afspraak  al op voorhand ingepland...ik voelde al nattigheid) .
- Ondanks Hemelvaart zorgt ze voor extra snelle verwerking van onze visa en kunnen wij in de zelfde week die vrijdag 11 mei onze paspoorten met stempels ophalen.
- bedoeling is dan direct het weekend naar Brazilië te vertrekken
- last minute tickets boeken, niet veel keus meer en ook geen leuke prijzen, Rob vliegt  KLM en ik moet met Lufthansa i.v.m. hond.
- opnieuw stress, deze keer bij mij: veel te  regelen wat voorheen niet kon omdat datum van vertrek nog niet bekend was en korte week i.v.m. hemelvaart en vrije dagen van mensen
- afspraak maken met dierenarts voor gezondheidsverklaring  Dinkel en afspraak bij NVWA voor legalisatie van die verklaring, laatste documenten nog voorzien van apostille stempel bij rechtbank
-afspraak maken bij gemeente om uit te schrijven GBA/emigratie
- met uitschrijvingsbewijs div. verzekeringen opzeggen en andere laten juist laten ingaan
- andere administratieve zaken afhandelen, veel gebel en gemail.
- gevecht met koffers en gewicht; hoe krijg ik complete garderobe en schoencollectie in 2 koffers? Antwoord is niet.
- laatste blik door huis, opruimen van garage en kelderbox en nogmaals ritje richting grof vuil,
- vrijdag 11 mei paspoorten ophalen en 's avonds met dochterlief uit eten.
En dan is het zover. Zaterdag 12 mei, de dag van vertrek, is aangebroken.

Nu volgt een ietsje uitgebreider verslag.

's Morgens vroeg brengen Mies en ik Rob naar Schiphol  alwaar Michou afscheid neemt van haar vader. Eenmaal weer thuis stoei ik verder met mijn koffers. Maar hoe ik ook pas en meet, ik krijg gewoon niet alles mee. En die stomme weegschalen geven allemaal een ander gewicht.  Zeg nou zelf; 23 kg  per koffer is toch veel te weinig? Ik prop zoveel mogelijk erin en neem de gok dat de minst aangevende weegschaal de juiste meting geeft.

Eind van de dag komen dan mijn ouders naar ons toe en samen laden wij hun auto in. Mama neemt foto's en alvast afscheid want zij past niet meer in de auto door Dinkels grote bench.

Michou en papa  brengen mij dan gezellig samen naar Schiphol. Dinkel heeft door dat vrouwtje toch wat gestrest is en is daardoor zelf ook niet echt rustig. Eenmaal op Schiphol moet ik voor de Lufthansa incheckbalie helemaal opzij bij balie 1A zijn, die aan het einde van terminal 1  zit via een lange 'gang'. Michou loopt met mee want dat hele stuk twee bagagekarretjes duwen met bench en koffers gaat mij niet lukken. Eenmaal in de rij voor inchecken valt opeens de bench met Dinkel erin van het wagentje. Dinkel ligt op d'r kop in dat ding, haar waterfles loopt leeg en alles is een grote vieze zooi. Tjonge wat een puinhoop. Gelukkig heeft Dinkel niets maar ik en Michou zijn wel erg geschrokken. Lekker begin zo.
Bij het inchecken vraagt de Lufthansa medewerkster of ik de maten van de bench weet. Ik heb ze dat allemaal al vooraf gemaild maar oké ik zoek het e-mailtje met de maten wel weer even op. Ik wil mijn telefoon pakken en dan.......dikke paniek.......want waar is dat ding?....shit....  MIJN TELEFOON LIGT NOG THUIS IN DE OPLADER!!!!
Hoe kan mij dit nou gebeuren? De zeurende moeder die haar kids tot vervelends toe vraagt: "heb je niets vergeten, en echt alles goed gecheckt?" Die laat dan haar lifeline (want dat is je mobieltje toch tegenwoordig) thuis liggen. Hoe kan Rob mij straks in Brazilië bereiken? Nu schiet ik echt  in de stress. Wat een domme actie.  Het huilen staat mij nader dan het lachen. Het is inmiddels  6 uur geweest en uiterlijk kwart over 7 is last call boarding.  Ff terug rijden gaat 'em niet worden. En terwijl Michou gauw oma belt ga ik eerst maar het transport van Dinkel bij een andere balie betalen. Gelukkig is mijn moeder thuis, en na haar eerste schrik (ze rijdt al jaren in een automaat) schiet ze in de supermom modus. Ze vliegt naar mijn huis, pakt de telefoon en oplader, grijpt onze autosleutels en racet als een ware Ayrton Senna in mijn handgeschakelde auto naar Schiphol. Ondertussen gaan Michou en opa ergens halverwege op oma wachten terwijl ik weer helemaal aan de andere kant van terminal 1 gestuurd wordt om Dinkel bij een speciale balie te afgeven.  Daar wordt eerst haar bench nog gecontroleerd en dan neem ik afscheid van haar. Eenmaal weer terug bij de incheckbalie van Lufthansa komt niet veel later Michou met mijn telefoon aangerend en loopt ik precies met de laatste boarders het vliegtuig in. Zucht.....net op tijd allemaal. Heb ik al gezegd dat ik te oud word voor deze shit?

Maar na een prima vlucht  (op een heerlijk brede stoel) land ik ruim op tijd, om 5 uur in de ochtend, op Sao Paulo Guarulhos airport. Bem vindo ao Brasil.
Deze keer ben ik zo door de immigratie en ook vrij snel bij de bagageband. Bij 'odd size luggage' komt gelukkig niet veel later Dinkel in haar bench aan en samen wachten we op mijn koffers. Die arriveren als laatste maar daardoor heb ik tijd om een luchthavenmedewerkster aan te spreken met de vraag of iemand mij straks kan helpen met mijn twee bagagekarretjes. Even later meldt er zich een vriendelijke jongeman die  mij met al mijn bagage in snel tempo via Customs 'goods to declare' leidt naar een al even vriendelijke animal health officer. Zij checkt Dinkels papieren, aait mevrouw over haar kop, krijgt een lik en alles is in orde. De hond mag het land in. Hoera.
Eenmaal buiten staat manlief te wachten met een taxi. Blij ons weer te zien. Verbaasd hoort hij het verhaal van de vergeten telefoon en gevallen bench aan. Onbegrijpelijk. Zijn vrouw is dus echt blond. Hoezo ervaren wereldreizigster?
Omdat er weinig verkeer is zijn we redelijk snel bij ons appartement. Meneer de taxichauffeur is maar wat blij met klanten op dit vroege tijdstip. Chegamos! Eindelijk gearriveerd. Moe ploffen we op de bank (die overigens bagger zit). Dinkel duikt meteen in haar mand. Zoals ik al schreef wat een bevalling deze reis.

De rest van de week stond in het teken van koffers uitpakken, acclimatiseren (jetlag) en ons huis op orde zien te krijgen. Vooral z.s.m. bereikbaar en online zijn. Yeah, let the paperwork begin.

Maandagmorgen werden we door een collega opgepikt om Rob's nieuwe auto bij de dealer op te halen. Daarna brachten we een bezoekje aan de bank. Wat een voordeel dat je de taal al wat spreekt. Maar makkelijk is het dan nog steeds niet. Overal tref je een soort catch 22 situatie. Om iets te openen of af te sluiten (tv abonnement, internet, abonnement mobiele telefoon) heb je een bankrekening nodig. Om een bankrekening te openen moet je salarisstrook kunnen tonen. Maar om je salaris te kunnen laten storten moet je a. eerst een maand gewerkt hebben en b. een bankrekening hebben waarop je het kunt laten storten. Het bekende kip en het ei verhaal. Afijn, jullie snappen het wel. Uiteindelijk is het allemaal voor elkaar gekomen maar het vreet energie.

Dinsdag hebben we zowat de hele dag inkopen gedaan.Fijn dat je dan eigen vervoer hebt. Wij hebben het huis semi furnished (lees: op -maat twijfelaar- bed, bank en kledingkasten na een kaal) appartement gehuurd dus er moest behoorlijk wat huisraad gekocht worden. Daarna bezochten we een grote dierenspeciaalzaak want Dinkel moest heel gauw graan- en glutenvrij voer hebben. Je wilt niet weten hoe haar ontlasting er uitzag haha. Haar eigen merk kennen ze hier niet maar we hebben wat gevonden. Echt lekker vind ze het niet maar met wat vlees erbij gaat het toch op.

Woensdag was Rob al vroeg weg i.v.m. die dealer conference buiten de stad en moest ik thuis blijven omdat  het fornuis en de tv bezorgd zouden worden. Die kwamen zowaar volgens afspraak.
Daarna ging ik even het huis uit om een wifi hotspot op te zoeken en mijn e-mail te checken. Daar las ik opeens dat wij voor onze afspraak op donderdag bij de Policia Federal ook gewaarmerkte kopieën van onze paspoorten nodig hadden. Zo fijn om dat op het laatste moment te vernemen. Rob is hele dag pleite en op zijn kantoor zaten alle hoge pieten ook bij de dealer meeting. Dus niemand was bereikbaar en ook het bedrijf wat ons deze keer begeleidt w.b.t. workpermit gaf niet thuis. Arghh daar kan ik dan zo kwaad om worden. En ik maar bellen met m'n Ned. mobiele telefoon. Kassa!!!! Maar ik ben niet voor 1 gat te vangen en ben dus, met uitleg van een buurvrouw, zelf naar een cartorio (soort notariskantoor) gegaan om die pagina's gekopieerd en gewaarmerkt te krijgen. Je moet er wel lang wachten maar dan heb je ook wat. En arme Dinkel zat maar alleen thuis.

Donderdag was het dus op naar de Policia Federal voor  registratie en het afnemen van onze vingerafdrukken en gezichtsscan. Ook hier was het een drukte van belang maar toch redelijk vlot ontvingen wij onze (tijdelijke) Braziliaanse identiteitspapieren; RNM (Registro National Migrantes). Het officiële pasje komt dan over een maand of twee. Als het goed is, want mijn registratie wordt eerst naar Brasilia gestuurd want er blijkt (gelukkig door een van hun eigen officers) een typefout gemaakt te zijn in de doopnaam van mijn moeder. Er was een H vergeten. En tja, dat moet heel officieel eerst veranderd worden. Zucht. Daarna gelijk door naar het Ministry of labour om Rob's werkboekje te laten actualiseren. Is alles maar gelijk gebeurd. We hadden hierbij trouwens keurig hulp. En nu we toch aan het rijden waren reden we ook maar door naar kantoor om nog wat getekende papieren op te halen. Alweer een hele dag op pad maar dan is ook alles geregeld.
's Avonds gingen we gezellig uit eten met een collega uit Colombia die hier op bezoek was.

Vrijdag gingen we weer terug naar de bank om die papieren in te leveren en konden wij onze handtekeningen zetten. Bankrekening is nu officieel geopend. Volgende week ontvangen wij dan onze bankpasjes. Daarna gauw naar huis want Dinkel moest uit en men zou 's middags van NET komen om internet en tv aan te sluiten. Blijkbaar is dit de enige provider die connectie in onze flat heeft. Natuurlijk kwam er niemand opdagen maar na een boos telefoontje van Rob kwam er toch nog een installateur die de boel keurig aansloot maar pas om 22.00 uur (!) klaar was. Volgens mij heeft hij nog nooit zo'n hoge fooi gehad. Maar ik was zooo blij want we hebben wifi (lees: contact met het thuisfront!).

Zaterdag hadden we 'vrij' en ging onze aandacht naar Dinkel. Gelukkig raakt mevrouw steeds meer gewend en loopt ze steeds vrolijker buiten rond. Wie zegt dat een huisdier niets meekrijgt van veranderingen kent onze hond nog niet. Ze moet echt wennen. Liep wat angstig buiten, al die vreemde luchtjes en drukte op straat. En er is zo weinig gras. Men is hier absoluut dol op honden. Overal hangen afvalbakken en allemaal ruimen ze achter hun hond op. In elk wijkje is wel een dierenwinkeltje of grooming salon te vinden, maar het zijn vooral hondjes van het formaat Chihuahua en Shih Tzu waar ze hier mee lopen. Die moeten over het algemeen niets van grote honden hebben. Onze buren hebben ook twee van die keffertjes. Dinkel wordt gek van ze.
Maar elke dag zie ik onze meid meer uit haar schulp kruipen. Ze is dol op mensen en kinderen en toen we zaterdag dan ook naar het 'grote' park liepen genoot ze volop.

En wij ook. Ondanks dat het die ochtend geregend had en nog niet zo heel veel Paulistas zich met die 'kou' buiten waagden kun je hieronder zien waarom wij zo van Brazilië houden. Wat een sfeertje. Altijd is er wel te doen, overal hoor je muziek en maakt men plezier. (filmpje is ingekort want anders paste het niet op dit blog)

 

Zondag hebben we ook met Dinkel gewandeld naar het wat kleinere hondenpark en hebben we nog wat gerommeld in huis. Rob nam s' middags een Uber richting het vliegveld en is voor 5 dagen naar Amerika. Morgen is hij weer thuis.

Ik heb me deze week absoluut niet verveeld en heb zeker niet stil gezeten. Maar daarover meer in een volgende blog. 

Ate proxima.

NB: voor vergroting klik op de foto's of op full screen voor de video.

Eindelijk....

Even snel een update.. Vorige week kregen we dan eindelijk bericht dat Rob’s workpermit goedgekeurd is en gisteren konden wij onze paspoorten met visa ophalen. Kudo’s aan  het Braziaanse consulaat die ons erg terwille zijn geweest.
Vanmorgen is Rob richting Brazilië gevlogen en ik vertrek met Dinkel vanavond. Dus morgen zitten we dan eindelijk in Sao Paulo.

Zodra ik daar internet heb volgt een uitgebreid verslag van de laatste, stressvolle, weken.
Wordt vervolgd.

The waiting game

Eigenlijk valt er weinig te melden. We zijn nog steeds in afwachting van Rob's workpermit en de daaruit voortvloeiende visa.  Het proces zou 30-45 dagen duren dus we kunnen momenteel niets anders doen dan rustig wachten. Wij zitten nu in soort niemandsland. Je kunt nog niets afsluiten en  ook nog niets opstarten. Echt iets voor mij al dat getreuzel.

Ook voor Rob is het balen want hij zit zo tussen twee functies in. Hij heeft gelukkig genoeg reisjes op de planning staan en is momenteel voor wat voorbereidingen weer even in Sao Paulo maar erg veel kan hij niet doen want hij mag daar nog niet werken. Waarschijnlijk zijn eind maart, begin april alle documenten klaar (schreef zij hoopvol) maar omdat Rob in April nog naar Japan en Zweden reist en ook nog op een beurs in Duitsland staat zullen we wel pas daarna definitief weggaan. Streven is 1 mei in Brazilie te zijn.
Erg lastig voor mij want ik heb nog een aantal zaken te regelen maar die kan ik pas echt afhandelen als ik de definitieve datum weet wanneer we Nederland verlaten en we het uitschrijvingsbewijs van de gemeente hebben.
En omdat ik al niet meer werk ben ik me maar bezig gaan houden met mijn grote hobby.

Iedereen die mijn weblog al een tijdje volgt weet dat ik nogal van het opruimen ben. Elke verhuizing greep ik aan om eens flink te ruimen in huis. Tot grote ergenis van manlief en toendertijd de kinderen. Maar ik ben gewoon niet zo van het bewaren. Dus gebruik ik deze 'wachtperiode' om eens met een geoefend oog door onze spullen te gaan. Ook nu weer gaat weg wat we de laatste 3 jaar nauwelijks gebruikt of gedragen hebben. Kleding in verschillende maten  (hoezo jojo effect) en schoenen waarop ik toch nauwelijks liep, alles is door mijn handen gegaan. De kringloop en het grof vuil zullen mij nog gaan missen haha.
Ook een soort van grote voorjaarsschoonmaak vond plaats. Zo zijn alle houten meubelen weer eens flink in de olie gezet, is het zilverwerk gepoetst, werden keukenkastjes leeggehaald en gesopt, werd er een tapijtreiniger gehuurd en waste ik daarmee onze perzische kleden schoon, werd er een nieuw matras voor ons tweepersoons bed gekocht....allemaal onder het mom dat ik in elk geval een schone woning voor dochterlief achterlaat. Of zij het ook zo bijhoudt de komende jaren is uiteraard de vraag????

Verder heb ik een dag achter de papierversnipperaar gezeten om documenten en andere papieren rotzooi te vernietigen, zette ik muziek cd's om naar MP3 en WMA bestanden op mijn computer en scande ik foto's in uit vergeelde fotoboeken.

Uiteraard begon ik ook aan mijn blogboek over Thailand maar daar blijkt dat bij het exporteren van mijn blogbestand alle tekst opeens achter elkaar doorloopt en ik diverse foto's mis. Dus dat moet ik handmatig gaan corrigeren. Een klusje dat ik even vooruit heb geschoven.

Ondertussen vierde mijn schoonmoeder haar 80e verjaardag en omdat we er dus toch bij konden zijn hebben  mijn schoonzussen en ik dat groots gevierd en organiseerden wij o.a. een luxe high tea voor haar. Alles vers gemaakt en gebakken door haar (schoon)dochters en kleinkinderen. Mies en ik hebben alles natuurlijk een keer voorgebakken thuis om te proeven of we het zo wel konden serveren.

Over lekker eten gesproken; ook ga ik geregeld met mijn moeder lunchen danwel met mijn ouders en Michou 's avonds uit eten onder het mom 'nu kan het nog, straks ben je voor langere tijd weg'. Genoeg gezellige restaurantjes en leuke plekjes waar ik nog nooit geweest ben. Mijn moeder weet zulke aparte tentjes wel te vinden.

Het is dus erg fijn dat ons appartement in Sao Paulo een zwembad en eigen gym heeft. Want het wordt hard werken straks om al die extra kilootjes er weer af te krijgen. Maar ik zal wel moeten want ik heb onlangs mijn kledingkast (te) rigoreus uitgedund en opgeruimd :-).

Pre-visit Sao Paulo

Inmiddels is het alweer meer dan een week geleden dat ik op Schiphol landde. Terug van een reisje Brazilië.  Het werd een drukke, intensieve maar vooral succesvolle kennismaking met São Paulo. Manlief is er nog even gebleven en komt eind van de maand pas terug.

Eind januari, op een zondagochtend vertrok onze vlucht naar Brazilië. Eindelijk was het dan zover.... we gingen op pre-visit. We werden weggebracht door dochterlief (heerlijk, een kind met rijbewijs) en na een goede vlucht landden we 's avonds in São Paulo. Bem vindo ao Brasil.
In een aangename temperatuur liepen we naar buiten. Nadat de  huurauto was opgehaald reden we met een eigenwijze TomTom richting ons hotel. De GPS bleef maar van route veranderen. Volgens dat ding moesten we nog ruim 2 uur rijden naar onze bestemming. Nou ligt Guarulhos airport buiten São Paulo Centrum maar toch echt niet op nog 2 uur rijden (bij normaal verkeer, zonder files dan). Zucht, de stad São Paulo ligt natuurlijk in de staat São Paulo en we hadden blijkbaar een hotel met zelfde naam in de provincie gekozen. Afijn, na de naam, het adres - nu met postcode erbij-  opnieuw ingetypt te hebben reden we alsnog binnen 30 minuten naar het juiste hotel. Al bleken sommige straten op zondag tot wandelgebied verklaard te zijn en moesten we zelf alternatieve wegen vinden omdat de TomTom die afsluitingen niet zag en ons steeds weer terugstuurde naar die afgesloten straten.

De volgende ochtend was het vroeg op want we werden om 9.00 uur verwacht op Rob's nieuwe kantoor en dat lag nog wel eventjes rijden vanaf ons hotel. Na een heerlijk ontbijt (hier liepen we Derek Bolt van het programma Spoorloos nog tegen het lijf) reden we met een nog steeds eigenwijze GPS via een tolweg (oops.... we hadden nog geen cash geld gehaald dus moesten we 1,80 RS = 0,45 ct pinnen wat ons een boze blik van de tolweg juffrouw opleverde)  naar het bedrijf. Hier werden we zeer hartelijk ontvangen, kregen een uitgebreide presentatie en rondleiding, werden aan het personeel voorgesteld, namen de agenda voor de komende week door en werden getrakteerd op een warme lunch. Ook regelden ze voor ons een tijdelijke telefoon met 4G internet zodat we Google maps konden gebruiken in plaats van die vreselijke TomTom.

Ik moet trouwens zeggen dat de gesprekken in het Engels begonnen maar dat we eigenlijk zo overstapten naar het Portugees. Viel me reuze mee hoe snel ik de taal weer oppakte en wij ons verstaanbaar konden maken. Ik moet zeker weer aan de uitspraak gaan werken en ook grammaticaal klopt er niet veel meer van maar mijn woordenschat is er nog :-). 

Afijn, daarna was het terug naar het hotel alwaar we opgewacht werden door een collega en makelaar. De eerste dagen zouden vooral staan in het teken van het vinden van een woning.
Het bedrijf had al aangegeven dat we het beste naar een appartement konden gaan kijken en in welke wijken. Hierbij gelet op veiligheid, bereikbaarheid, toegankelijkheid openbaar vervoer en shopping mogelijkheden. Voor mij was prioriteit no. 1 dat huisdieren zijn toegestaan en dat er een extra slaapkamer voor logees is. Verder zou een gemeubileerde woning ideaal zijn omdat wij ons huis in Nederland aanhouden en onze huisraad niet meenemen. Voor de rest hadden we geen wensen al zag Rob graag een zwembad en gym in of bij het gebouw. En daarop had de makelaar zo'n 10-12 appartementen voor ons geselecteerd.

Die middag zagen we de eerste 4 appartementen. 's Avonds gingen we traditiegetrouw uit eten bij een Japanner want het was tenslotte onze eerste avond weer in Brazilië maar ook Robs' verjaardag.

Uiteraard nam birthday boy een 'echte' caipirinha. Smaakt nergens zo lekker als in Brasil.

De volgende ochtend vertrok Rob weer naar kantoor waar hij een kennismaking met het management team had terwijl ik rustig op mijn gemakje ging ontbijten. Daarna kocht ik eerst een plattegrond van de stad bij een kiosk om de hoek en nam daarna in de hotelkamer de appartementen van de vorige dag nog eens goed door en zette e.e.a. op een rijtje. 's Middags gingen we weer op huizenjacht en hadden we een bezichtiging van de volgende 4 appartementen. 's Avonds gingen we ons te buiten aan een heerlijke stuk vlees in een grill restaurant naast het hotel. Niet goedkoop, w.d.b. vielen de prijzen me in São Paulo best wel tegen, maar enorm lekker.

De volgende ochtend bleef Rob 's morgens in het hotel om wat te werken op zijn laptop. Vervolgens  deden we samen wat boodschappen bij de Pao de Açucar supermarkt en namen een broodje gezond met vers geperste mango sap als lunch. ' s Middags bezochten we de laatste  3 appartementen en gingen daarna bij een luxe bakker annex lunchroom koffie drinken om daar uitgebreid alle bekeken woningen te bespreken en onze top 3 te kiezen. Nu was het aan de makelaar om voor ons te gaan onderhandelen.  's Avonds waren we door de directie voor een diner uitgenodigd wederom bij een steakhouse. Mjummmm, heerlijk toch al dat gegrilde vlees.
Ons " voorkeurs" appartement  heeft ook een churrasqueira  (BBQ) op het balkon. Daar zie ik straks mijn man wel lekkere picanha voor ons grillen.

De volgende dag waren we 'vrij' en zijn we gewandeld vanaf het hotel richting het park Praça  Ayrton Senna waarbinnen een apart hondenpark is waar honden los mogen. Vandaar liepen wij, via het appartement van onze voorkeur, weer terug naar het hotel. Van appartement tot hondenpark is een wandeling van ongeveer 15-20 min dus dat is goed te doen. Nou moet je wel weten dat de straten hier in deze buurt naar beneden lopen dus dat is aardig afzien als je weer omhoog moet. Bovendien zijn de wegen eenrichtingsverkeer waardoor je met de auto steeds blokjes moet rijden dat lopen veel gemakkelijker en sneller is (ook gezonder haha) en bovendien is parkeren hier ook een ramp. En dan heb ik het nog niet over de drukte en files.
Leuk detail; het parkje ligt aan de Rua Curitiba.......

Het hondengedeelte zag er prima uit, dus daar zal ik best veel met Dinkel te vinden zijn. En even verder doorlopend kom je in het grote Ibirapuera park.

Daarna liepen wij weer terug naar het hotel, hebben simpel geluncht met wederom een broodje en verse sap en een uurtje bij het zwembad van het hotel gezeten. De temperatuur was nog steeds prima al was er wel steeds veel bewolking, een wat heiig beeld . Ook is er de afgelopen dagen af en toe een spatje regen gevallen.
Eenmaal terug op de kamer kregen we een telefoontje van de makelaar dat er een principe accoord is met de verhuurder van het appartement. Woop Woop, nu nog al het papierwerk regelen en wat clausules in het contract laten bouwen. Tenslotte hebben we nog steeds ons visum niet.

De rest van de dagen stonden in het teken van de omgeving wat beter verkennen, winkelen en vooral informatie verzamelen. Het appartement is gedeeltelijk gemeubileerd wat betekent dat er nog e.e.a. gekocht moet gaan worden. Dus hebben we wat prijzen van meubels, witgoed en keukenapparatuur vergeleken. Ook bezochten we een tweedehands/antiek winkeltje waar we leuke ideeen hebben opgedaan. Zo stond er een erg mooie 8 persoons eettafel. Als het huurcontract straks geregeld is kan Rob e.e.a. gaan bestellen en (laten) kopen. We aten bij een lekkere hamburgertent en de volgende avond liepen wij een pizzeria binnen. Eetgelegenheden genoeg in deze buurt.

Die zondag stonden we op met een stralende zon aan de hemel. Het was prachtig weer en wij wilden naar het grote park. Maar eerst liepen naar Avenista Paulista die iedere zondag voor autoverkeer afgesloten is en dan een walhalla voor voetgangers en fietsers wordt. Ook was er een pre-carnaval kinderfeest aan de gang. Kortom een en al gezelligheid.

Dan via een wekelijkse versmarkt  (die iedere zondag vlakbij ons a.s. appartement gehouden wordt)

liepen we verder naar het Ibirapuera park. Ook daar werden er net voorbereidingen getroffen voor een pre carnaval optocht dus we moesten even omlopen. Eenmaal in het park was het een en al bedrijvigheid. Er werd gespeeld, geskated, gefietst, fietshockey gespeeld, gewandeld, gejogged, gesport, geluierd. En wederom overal (aangelijnde) honden. Je hoorde muziek, er werd (kokos)water en snoep verkocht. Wat een gezelligheid. Hier houden wij van.

Na een gezellig dagje was het weer terug richting hotel alwaar ik mijn koffer mocht gaan inpakken en mij klaarmaakte voor de reis terug. Op het vliegveld hebben we samen nog wat gegeten en moest ik toen voor 3 weken afscheid van mijn mannetje gaan nemen. Na een wat hobbelige vlucht (veel turbulentie) landde ik maandagmorgen weer in een koud Nederland. Brrrr. Eenmaal thuis ging gauw de verwarming aan.

Nu is afwachten tot de workpermit en visa afgegeven worden. Laatste nieuws is dat het nog ca. 30-45 dagen duurt. De afgelopen dagen met carnaval is er uiteraard niet gewerkt. Tja, 't is niet anders. Maar we hebben wat om naar uit te kijken.

Update: het huurcontract is vandaag getekend dus we hebben een woning voor de komende 3 jaar. Ik ben heel blij...mission pre-visit accomplished.

Weer terug in NL.

Het afgelopen jaar is er flink geklust in ons flatje. We lieten de boel aardig verbouwen. Wat zijn we toch gezegend met zulke goede vrienden en familie. Toppers zijn het!  Er was al eens flink schoongemaakt door mijn moeder maar toch moest er nog het e.e.a. gebeuren in huis. En zoals altijd wegen de laatste loodjes het zwaarst.

Michou en ik hebben het hele huis (vooral alle ramen & deuren van binnen en buiten gezeemd),  vloeren gedweild, tegels gesopt en verfresten afgekrabt terwijl Rob zich bezighield met de badkamer  en (vooral) het toilet waar nog e.e.a.moest worden afgemaakt en aangesloten. Ook moest er nog iemand komen voor de boiler, was het gas nog afgesloten en verzegeld, werden sim kaarten voor mobiele telefoons afgeleverd en moesten de kastjes voor wireless tv en internet opgehangen en aangesloten worden. Lamellen werden besteld, schuif- & spiegeldeuren voor onze kledingkast werden opgemeten en gekocht en de wasmachine en droger moesten nog een stopcontact krijgen. Het zwevend toilet bleef lekken, gaatjes in muren en rondom verwarmingsbuizen moesten nog opgevuld... afijn er viel genoeg te klussen in huis.

En na 11 jaar uit Nederland weg te zijn geweest moet je weer heel veel regelen. W.d.b. is het hier net zo bureacratisch als alle andere landen waar we gewoond hebben. Zo mochten Mats en ik ons gaan inschrijven bij de gemeente (Rob en Michou hadden dit al eerder gedaan, niet zonder de nodige problemen trouwens), moesten we allemaal onze DigiD's gaan aanvragen (zonder dat ding kan je bijna niets meer), nieuwe bankrekeningen werden geopend, een zorgverzekering diende aangevraagd te worden en daarna moest er bij een huisarts en tandarts ingeschreven te worden. Mats en Michou moesten nog administratieve zaken voor hun studie afhandelen, OV jaarkaarten moesten worden besteld, stufi worden aangevraagd, Mats ging ook al op zoek naar een studentenkamer en ondertussen reden we af en aan naar de Gamma/Praxis/ Bouwhof en Hornbach. Tjonge al die DHZ zaken verdienen goud geld aan ons haha. Maar wat heerlijk dat je alles gewoon in je moederstaal kunt vragen. Zo vertrouwd en toch ook weer niet.

Inmiddels vernamen we ook dat onze container keurig op tijd gearriveerd was in Rotterdam. Precies volgens de planning. Maar nu bleek dat wij de gelukkigen waren waarvan de container gecontroleerd zou gaan worden. M.a.w. de boel werd nog niet vrijgegeven en iemand van de douane kwam onze verhuisraad checken. Gelukkig kon dat plaatsvinden op locatie (lees: ons huis) maar wel pas over 1 week. Afijn, zo hadden we nog even tijd om verder te klussen. Nadeel was wel dat Rob dan niet meer veel tijd overhield om het huis verder in te richten aangezien hij eind van die week naar India zou vertrekken.

Afijn, ondertussen moesten we regelen dat de oplader met 40 ft container hier goed bij ons op de  parkeerplaats kon komen staan en dat er ruimte was om te laden/lossen c.q. te verhuizen. Gelukkig werkten alle buren mee en werden auto's verplaatst en de in-/uitrit vrijgehouden met kliko's (w.d.b. zijn we in een leuke appartementenblok komen wonen en konden we de jaarlijkse portiek-bbq begin juli direct bijwonen...leuke manier om met de buren kennis te maken).

De douanebeambtes arriveerden tegelijkertijd met de verhuizers en onze container en hadden al snel door dat wij keurig meegenomen hadden wat er ook op de inpaklijsten stond. Het was die verhuisdag prachtig weer (uberhaupt is het momenteel een mooie zomer in Nederland) en er werd heerlijk in het zonnetje, onder het genot van een bak koffie, uitgeladen, gecontroleerd en afgeleverd.

De dagen erna stonden in het teken van dozen uitpakken, meubels een plekje geven, kasten inruimen en nog meer dozen uitpakken. Inmiddels zijn alle dozen leeg (al staat er nog wel een hoop troep in de garage en kelderberging) en voelt het al een beetje als 'thuis'. Zodra Mats straks het huis uit is (en zijn zooi meegenomen heeft) kan Michou verder haar kamer inrichten en kan ik ook verder met spulletjes een def. plekje te geven. Maar daar heb ik nog alle tijd voor.

Want eerst gingen Michou en ik, zodra Rob terug kwam uit India, 4 dagen naar Barcelona, een citytripje (foto's en verslag volgen later). Wat een geweldige stad. Een echte aanrader!
Mats ging ondertussen naar Tilburg op kamerjacht (en heeft er een gevonden) en ging gelijk uit met zijn nieuwe huisgenoten.
Verder werd hij lid van een sportschool hier in de buurt (met vestigingen in Tilburg) en is hij daar nu iedere dag te vinden. Op zijn nieuwe opoe fiets trapt hij daar naar toe. Gelukkig is het nog steeds mooi weer  :-)  Ook neef Dennis nam hem mee om een keer samen te sporten bij z'n gym en Michou is iedere dag buiten actief maar dan met de hond.

Want die heeft het naar haar zin hier in NL. Een waar honden PARADIJS!  Wat een verschil met Bangkok. Veel aangenamere temperaturen (voor Dinkel dan), overal mag ze hier bij ons in de omgeving los lopen, hondenparkjes te over, het STRAND, water.  En overal vriendjes om mee te spelen. Mevrouw weet niet wat ze meemaakt. Wat heeft die eigenlijk veel gemist in Thailand. Wat is het dan een genot om hier in Nederland een hond te hebben. Ik betaal nu met liefde  hondenbelasting ;-)

Verder is Michou al een paar keer 's morgens vroeg gaan wandelen met opa en oma, hebben we al 2x een bbq bij vrienden en familie gehad en zijn we 2 weekenden naar de boot geweest. Pffff ook daaraan moet nog heel wat geklust worden. Net het weekend dat ik de boot ga soppen is het ruim 35 grd. Niet te doen. Dinkel lag uitgeput aan board. Niet zo'n succes dus.

De katten zijn inmiddels ook gewend in huis. Cream besloot al van het balkon te springen. Gelukkig wonen we niet hoog. Dus daar moeten we nog een oplossing voor verzinnen en iets van een netje gaan spannen.

En zo rommelen we door. Inmiddels is Rob weer voor 2 weken reizen, Egypte deze keer.

Binnenkort volgt een blogje over ons huis, met voor- en na foto's en zal ik verder schrijven over hoe onze terugkomst verder verloopt en hoe we onze remigratie ervaren.

But so far so good.